II SA/Wr 676/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alicja Palus Sędziowie: Sędzia WSA Olga Białek Asesor WSA Wojciech Śnieżyński (spr.) Protokolant: sekretarz sądowy Ewa Trojan po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 12 sierpnia 2020 r. sprawy ze skargi E. P.-T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we [...] z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany na użytek rolny lasu oddala skargę w całości. Wnioskiem z [...].03.2017 r. E. P. zwróciła się do Starosty [...] o zmianę lasu położonego w granicach działek nr [...] i [...][...] obręb [...], gmina [...], na użytek rolny. W uzasadnieniu wnioskodawczyni wskazała, że na tych działkach, oznaczonych w bazie danych egib użytkiem LsIV, istnieją tereny użytkowane częściowo jako użytki zielone z przyległymi do tych obszarów istniejącymi w bazie danych egib użytkami PsIII i ŁV (częściowo zabudowanymi), stanowiące obszarowo całość gospodarczą użytkowaną rolniczo. W tak zainicjowanym postępowaniu, po przeprowadzeniu wizji w terenie oraz bezskutecznym wezwaniu strony do wykazania szczególnie uzasadnionego interesu przemawiającego za zmianą przeznaczenia lasu na użytek rolny, pismem z [...].10.2017 r. pełnomocnik strony wycofał wniosek o zmianę lasu na użytek rolny co do części obszaru działek nr [...] i [...], która nie jest przeznaczona w mpzp jako tereny wód otwartych i płynących o symbolu WS, wnosząc w tym zakresie o umorzenie postępowania na podstawie art. 105 § 2 k.p.a. Natomiast w zakresie obszaru działek nr [...] i [...][...], który jest faktycznie zagospodarowany jako wody (staw lub jezioro), co jest zgodne postanowieniami mpzp, a co potwierdziły przeprowadzone oględziny, pełnomocnik wniósł o umorzenie postępowania z uwagi na jego bezprzedmiotowość (brak lasu w rozumieniu art. 3 ustawy o lasach), tj. na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. W uzasadnieniu pisma wskazano, że stan faktyczny na gruncie nie oddaje stanu prawnego, a mianowicie zapisy w egib klasyfikujące część działek nr [...] i [...] jako użytki leśne są niezgodne z zapisami ustawy o lasach, która definiuje pojęcie lasu. Jednocześnie pełnomocnik podniósł, że istniejących zbiorników wodnych nie można kwalifikować jako gruntów związanych z gospodarką leśną w rozumieniu art. 3 pkt 2 ustawy o lasach i nie są one urządzeniami melioracji wodnych. Wobec tego postępowanie prowadzone na podstawie art: 13 ust. 2 ustawy o lasach, w części dotyczącej stawów (jezior), położonych na działkach nr [...] i [...] [...], powinno zostać umorzone z braku przedmiotu postępowania - lasu podlegającego przekształceniu na grunt rolny, na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Do opisanego pisma dołączono kopię Operatu wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód polegające na poborze i odprowadzaniu wód z istniejących zbiorników wodnych na działkach nr [...] , [...] i [...]. Pismem z [...].10.2017 r. pełnomocnik strony uzupełnił dokumenty o wydruk ze strony internetowej geoportal. [...].pl przedstawiający mapę historyczną obszaru [...] z 1928r. Wezwaniem z [...].01.2018 r. organ zobowiązał stronę do sprecyzowania powierzchni obszarów (wyrażonych w m²), o których mowa w punkcie 1 i 2 pisma z [...].10.2017 r. wraz z usytuowaniem tej powierzchni na mapie. W odpowiedzi udzielonej w dniu [...].02.2018 r. strona dokonała wyliczenia obszaru działek nr [...] i [...] względem których żąda umorzenia postępowania z podziałem na podstawę prawną zawartą w art. 105 § 1 i § 2 k.p.a. Obszar trwale niezalesiony, stanowiący wody stojące (WS), objęty pkt. 2 pisma z [...].10.2017 r. strona oznaczyła na załączonej mapie. Kolejnym wezwaniem z [...].02.2018 r. organ zwrócił się do strony o dalsze sprecyzowanie powierzchni wymienionych w piśmie z [...].10.2017 r. W odpowiedzi pełnomocnik wskazał, że wyjaśnienia złożone dotychczas są wystarczające. W takim stanie sprawy organ pierwszej instancji decyzją z [...].12.2018 r. (nr [...]), powołując w podstawie prawnej art. 13 ust. 2 i ust. 3 pkt 2, art. 3, w związku z art. 21 ust. 2 ustawy o lasach (Dz. U. z 2018 r., poz. 2129) dalej w skrócie: ″uol″, art. 104 i art. 105 § 2 k.p.a., umorzył postępowanie w części dotyczącej zezwolenia na zmianę lasu na użytek rolny o powierzchni [...] m² w granicach działki nr [...] oraz lasu o powierzchni [...] m² ha w granicach działki nr [...], jako bezprzedmiotowe (pkt 1) oraz odmówił zmiany na użytek rolny lasu o powierzchni [...] m² w granicach działki nr [...] oraz lasu o powierzchni [...] m² w granicach działki nr [...] (pkt 2). Uzasadniając decyzję w części dotyczącej umorzenia postępowania na wniosek strony, organ wskazał, że poza wnioskodawczynią, nie ma innych stron (nie zachodzi konieczność wyrażania zgody na cofnięcie wniosku przez inne osoby) oraz cofnięcie nie jest sprzeczne z interesem społecznym. W zakresie drugiego punktu decyzji organ stwierdził, że nie jest zasadne umorzenie postępowania z powodu jego bezprzedmiotowość (brak lasu w rozumieniu art. 3 uol). Organ powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych wskazał, że zgodnie z treścią art. 3 pkt 1 uol, lasem w rozumieniu ustawy jest grunt o zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha, pokryty roślinnością leśną (uprawami leśnymi) – drzewami i krzewami oraz runem leśnym – lub przejściowo jej pozbawiony. Wycięcie drzewostanu nie skutkuje wobec tego utratą przez działkę jej przymiotu gruntu leśnego. Po drugie, powołując się na deklaratoryjny charakter egib, organ pierwszej instancji zauważył, że ewidencję, w części dotyczącej lasów, prowadzi się z uwzględnieniem przepisów ustawy o lasach. Z tej przyczyny nie można mówić o bezprzedmiotowości prowadzonego postępowania w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a., skoro w egib - na obszarze działki nr [...] i [...], objętych wnioskiem o zmianę lasu na użytek rolny, widnieje oznaczenie Ls jako użytek leśny. Wobec tego rozpoznając merytorycznie wniosek w zakresie nie objętym żądaniem strony o jego cofnięciu organ pierwszej instalacji przeanalizowała w zakresie działek nr [...] i [...] dane zawarte w egib, teść uchwały m.p.z.p. oraz zapisy "Inwentaryzacji stanu lasu lasów niestanowiących własności Skarbu Państwa Powiatu [...] - Gmina [...]". Następnie uznał, że strona nie wykazała szczególnie uzasadnionej potrzeby przemawiającej za koniecznością zmiany lasu na użytek rolny. W tym zakresie wyjaśnił, że zgodnie z art. 13 ust. 2 uol, zmiana lasu na użytek rolny jest dopuszczalna, jednak tylko i wyłącznie w przypadkach szczególnie uzasadnionych potrzeb właścicieli lasów. Według pierwszej instancji, użyte w tym przepisie słowo "potrzeba" odnosi się do sytuacji konieczności, przymusu sytuacyjnego wynikającego z różnych okoliczności. Wnioskodawczyni umotywowała swój wniosek natomiast tym, że użytki leśne znajdujące się w granicach działek nr [...] i [...] nie spełniają warunków ustawowej definicji lasu, są użytkowane częściowo jako użytki zielone i stanowią obszarowo całość gospodarczą użytkowaną rolniczo, a także użytki gruntowe na tych działkach są błędnie oznaczone. Odnosząc się do argumentu mającego wykazać spełnienie wskazanej przesłanki ze względu na treść m.p.z.p., który ma sankcjonować trwałość braku lasu na terenie stawów, organ zauważył, że zgodnie z art. 35 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, tereny których przeznaczenie plan miejscowy zmienia, mogą być wykorzystywane w sposób dotychczasowy do czasu ich zagospodarowania zgodnie z tym planem, chyba że w planie ustalono inny sposób ich tymczasowego zagospodarowania. Ponadto zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości, w tym przypadku wraz z ustawą o lasach, gdzie w art. 13 ust. 1 określono ustawowe obowiązki właściciela lasu, do których przestrzegania i wypełniania jest zobligowany. Brak realizacji tych obowiązków skutkuje nałożeniem nakazu wykonania w formie decyzji, o której mowa w art. 24 uol. W świetle takiego stanowiska organ uznał, że dostosowanie stanu faktycznego do treści postanowień m.p.z.p., a także zaewidencjonowanie zbiorników wodnych jako gruntów pod wodami powinno odbyć się z poszanowaniem przepisów ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, poprzez wyłączenie z produkcji gruntów leśnych przeznaczonych na cele nierolnicze i nieleśne. Od powyższej decyzji - w części dotyczącej jej punktu drugiego, E. P.-T. wniosła odwołanie domagając się uchylenia w tej części decyzji i umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego (na zasadzie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 105 § 1 k.p.a.). W uzasadnieniu pełnomocnik strony przyznał, że w przypadku wnioskodawczyni jest wykluczone spełnienie przesłanki szczególnie uzasadnionej potrzeby właścicieli lasów z art. 13 ust. 2 uol. W tym zakresie strona zgodziła się ze stanowiskiem pierwszej instancji. Jednocześnie stan faktyczny sprawy pozwala uznać, że na istotnych w sprawie częściach nieruchomości nie mamy do czynienia z lasem w rozumieniu art. 3 pkt 1 uol. Dlatego w takim przypadku jest a limine wykluczone przekwalifikowanie na grunt rolny na podstawie art. 13 ust. 2 uol. Zachodzi więc bezprzedmiotowość postępowania, o której mowa w art. 105 § 1 k.p.a. Ponadto autor odwołania powołując się na dane historyczne dotyczące istnienia stawów w 1928 r. i 1982r. oraz nieprzerwanie do dzisiaj, wyciągnął wniosek na temat błędu w zapisach egib o leśnym charakterze użytków. W tym zakresie wskazał na możliwą pierwotną wadliwość operatu ewidencyjnego lub jego późniejszą dezaktualizację. Na tej podstawie przekonywał, że dane z egib nie mogą być wiążące dla istnienia lasu na terenie stawów na działkach nr [...] i [...]. Przeciwnie, należy uznać, że zapisy te powinny zostać skorygowane - wedle stanu faktycznego - stosownie do przepisów o ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Ustawa o lasach nie przewiduje nadto kwalifikowania gruntu jako las, wedle charakteru użytku i klasy gleboznawczej opisanej w egib (inaczej jest w przypadku gruntów rolnych, gdzie duże znaczenie dla przynależności do tej grupy gruntów ma zapis w katastrze). Odwołująca się strona poddała również w wątpliwość powoływania się na dane pochodzące z "Inwentaryzacji stanu lasów niestanowiących własności Skarbu Państwa". Zakwestionowała przy tym wiarygodność zidentyfikowania na podstawie tego dokumentu działek nr [...] i [...]. Na koniec podkreśliła, że trwałość braku lasu na terenie stawów jest zgodna postanowieniami m.p.z.p., który już w momencie jego uchwalenia ([...] stycznia 2006 r.), przeznaczył ten obszar na tereny wód otwartych i płynących o symbolu WS. Decyzją z [...].03.2019 r. (nr [...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze we [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W pierwszej kolejności Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 13 ust. 2 uol zmiana lasu na użytek rolny dopuszczalna jest jedynie w wyjątkowych, szczególnie istotnych sytuacjach, których występowanie strona powinna wykazać w swoim wniosku, przy czym rozstrzygnięcie takiej sprawy zapada w ramach uznania administracyjnego. Powołując się na orzecznictwo sądowe organ wyraził stanowisko, że za potrzeby, o których mowa w art. 13 ust. 2 uol, mogą być uznane tylko takie wyjątkowe okoliczności, które w sytuacji konkretnego właściciela przeważają nad ustawowymi zasadami ochrony i trwałości utrzymania lasu (wyroki WSA z dnia: 19.08.2015 r., sygn. akt II SA/Gd 249/15, z 09.08.2016 r., sygn. akt II SA/Op 186/16, z 29.02.2012r., sygn. akt IV SA/Wa 1609/11 i z 28.01.2014 r., sygn. akt II SA/Bk 790/13). W ocenie organu II instancji w sprawie trudno dopatrzeć się takich okoliczności, ponieważ strona poprzez przekształcenie lasu w użytek rolny, dąży do stosownej zmiany użytku w egib. Niejako do doprowadzenia zapisów w ewidencji gruntów do zgodności ze stanem faktycznym. Organ wskazał, że zgodnie z § 68 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29.03.2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2019 r. poz. 393), grunty leśne dzielą się na lasy, oznaczone symbolem - Ls. Nie można przy tym zapominać, że, zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2019 r., poz. 725, ze zm.), dane zawarte w egib stanowią podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych. Wobec tego Kolegium podkreśliło, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, zgodnie z którym o kwalifikacji gruntu jako lasu w rozumieniu art. 3 uol rozstrzygają przede wszystkim, wbrew twierdzeniom strony, dane z egib, nie zaś jego faktyczne zagospodarowanie. Stosowny zapis w egib - "Ls" - stanowi urzędowe potwierdzenie, że dany obszar jest lasem. Zapis ten jest zatem równocześnie potwierdzeniem, że dany obszar spełnia m.in. wymogi o których mowa w art. 3 pkt 1 uol. Tego dowodu nie mogą samodzielnie kwestionować organy administracji i w sposób odmienny sklasyfikować danego obszaru (zob. np. wyrok WSA w Poznaniu z 17.01.2018 r., IV SA/Po 946/17 i powołane tam orzecznictwo). Za niedopuszczalne należy zatem uznać żądanie strony, zgodnie z którym organy powinny dokonać samodzielnej klasyfikacji danego gruntu jako lasu wyłącznie w oparciu o definicję ustawową zawartą w art. 3 ustawy o lasach - z całkowitym pominięciem wpisu w egib. Na marginesie organ odwoławczy wskazał, że na powyższe wpływu nie ma, ani ewentualna inwentaryzacja stanu lasów niestanowiących własności Skarbu Państwa na terenie, danej gminy, ani ustalenia mpzp obowiązującego dla danego terenu. Stwierdzając brak wystąpienia w sprawie szczególnie uzasadnionej potrzeby właściciela lasu w zmianie lasu na użytek rolny, o której mowa w art. 13 ust. 2 uol, organ odwoławczy zauważył, że w toku postępowania strona konsekwentnie dąży do wykorzystania trybu przewidzianego w powołanym przepisie do "skorygowania" błędnych, według niej, zapisów w egib, czemu przepis ten nie służy i czego nie można w żaden sposób uznać za "szczególnie uzasadnioną potrzebę właściciela lasu". Podnoszona kwestia przekwalifikowania sposobu użytkowania działek nr [...] i nr [...] zgodnie z ich rzeczywistym sposobem użytkowania (jak wskazuje strona - wody stojące "WS", które zresztą nie kwalifikują się do użytków rolnych - zob. § 68 ust. 1 pkt 1 i ust. 4 pkt 3 powołanego wyżej rozporządzenia), w żaden sposób nie przeważa nad ustawowymi zasadami ochrony i trwałości utrzymania lasu. W ocenie Kolegium, kwestia błędnego oznaczenia użytku gruntowego w egib powinna być rozpatrywana na podstawie przepisów ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne, w związku z ewentualną koniecznością aktualizacji bazy danych, a nie w trybie art. 13 ust. 2 uol. Dodatkowo decyzji, o której mowa w art. 13 ust. 2 tej ustawy, nie można traktować jako decyzji niejako "legalizującej" faktyczny sposób wykorzystania gruntu i będącej jednocześnie w ten sposób podstawą dokonania zmian w danych ewidencyjnych. Po wydaniu przez Kolegium decyzji z [...].03.2019 r., pełnomocnik strony pismem z [...].04.2019 r. (data wpływu do organu [...].04.2019 r.), wniósł o przeprowadzenie dowodu z decyzji PINB z [...] z [...].03.2019 r. (nr [...]). Według pełnomocnika, na podstawie tego dokumentu urzędowego, w ramach uzupełniającego postępowania dowodowego, można potwierdzić trwały brak lasu na terenie stawów znajdujących się w części działek o nr [...] i [...]. Organ nadzoru budowlanego ustaliły bowiem, że stawy są poniemieckie. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu złożyła E. P.-T., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucając Kolegium naruszenie art. 13 ust. 2 uol, poprzez niewłaściwe zastosowanie w postaci merytorycznej odmowy wydania decyzji o zmianie lasu na użytek rolny w sytuacji gdy postępowanie - jako bezprzedmiotowe - powinno zostać umorzone na podstawie art 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 105 § 1 k.p.a. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się bezzasadna. Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie jest prawidłowość decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego we [...], które orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji Starosty [...] w części odmawiającej zmiany na użytek rolny lasu o powierzchni [...] m² w granicach działki nr [...] oraz lasu o powierzchni [...] m² w granicach działki nr [...] (pkt drugi decyzji). Samorządowe Kolegium Odwoławcze odwołując się do dotychczasowego orzecznictwa sądów administracyjnych, dokonało prawidłowej wykładni przesłanki "szczególnie uzasadnionych potrzeb właścicieli lasów" z art. 13 ust. 2 ustawy o lasach (dalej: ″uol″). W powołanym orzecznictwie akcentuje się wyjątkowość, niezbędność oraz nadzwyczajność potrzeb właściciela lasu w zestawieniu z potrzebami gospodarki leśnej oraz koniecznością ochrony lasów. Takie rozumienie potrzeb właściciela lasu w zakresie zmiany przeznaczenia gruntu leśnego na użytek rolny jest konsekwencją wyjątkowego charakteru kompetencji z art. 13 ust. 2 uol. Kompetencja ta jest bowiem wyjątkiem od ustawowej zasady trwałości utrzymania lasów (art. 8 pkt 2 i art. 13 ust. 1 uol). Wobec tego, doprowadzenie do zgodności ze stanem faktycznym sposobu użytkowania działek gruntu, określonych w egib jako użytek leśny, nie uzasadnia, że mamy do czynienia ze szczególną przyczyną właściciela lasu, w zakresie dokonania w trybie art. 13 ust. 2 uol zmiany lasu na użytek rolny. Nie można przy tym nie zauważyć, że skarżąca próbuje przedmiotem sporu w sprawie uczynić nie kwestię wykazania "szczególnie uzasadnionych potrzeb" właściciela lasu (w tym zakresie przyznaje wprost w odwołaniu, że w stosunku do niej taka przesłanka nie została spełniona), ale ocenę istnienia przedmiotu postępowania, którym mam być las, a właściwie jego brak. Z tym poglądem nie można się jednak zgodzić. Postępowanie będzie bezprzedmiotowe z przyczyn przedmiotowych, gdy nie istnieje w znaczeniu materialnoprawnym przedmiot rozstrzygnięcia. Analiza treści art. 13 ust. 2 uol wskazuje, że przedmiotem rozstrzygnięcia jest las w znaczeniu normatywnym. Z tego punktu widzenia przy rozumieniu pojęcia lasu istotne jest, czy spełnia on kryteria określone w art. 3 pkt 1 lit. a-c) uol. Jak słusznie wykazał organ pierwszej instancji, z punktu widzenia treści tego przepisu, pozbawienie działki drzewostanu nie skutkuje utratą przez działkę przymiotu gruntu leśnego. Lasem jest grunt o zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha, pokryty roślinnością leśną (uprawami leśnymi) – drzewami i krzewami oraz runem leśnym – lub przejściowo jej pozbawiony. W rozpoznawanej sprawie, pomimo więc złożenia wniosku o umorzenie postępowania ze względu na jego bezprzedmiotowość w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a., przepis ten nie mógł znaleźć zastosowania, ponieważ w świetle prawa materialnego i ustalonego stanu faktycznego, istnieje sprawa administracyjna mogąca być przedmiotem postępowania. Przepis art. 13 ust. 2 uol nie może więc służyć ″sankcjonowaniu″, poprzez wydanie decyzji na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., faktycznego sposobu wykorzystania gruntu. Kwestia przekwalifikowania sposobu użytkowania działek zgodnie z ich rzeczywistym sposobem użytkowania w żaden sposób nie przeważa nad ustawowymi zasadami ochrony i trwałości utrzymania lasu. W związku z tym nie było również potrzeby prowadzenia w sprawie uzupełniającego postępowania dowodowego w celu wykazania trwałego braku lasu na terenie działek o numerach [...] i [...]. Okoliczność umorzenia postępowania administracyjnego przez organ nadzoru budowlanego nie oznacza, że sprawa nie będzie podlegać reglamentacji ustawy o lasach. Sąd dostrzega okoliczności związane z dążeniem skarżącej do zmiany zapisów ewidencyjnych działek ujętych w ewidencji gruntów jako leśne. Niemniej jednak przewidziana w art. 13 ust. 2 uol, możliwość zmiany lasu na użytek rolny, nie służy do usuwaniu błędnych oznaczeń użytkowania gruntowego w egib. W tym zakresie właściwa jest procedura wynikająca z ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Na dzień rozpoznawania sprawy przez organy administracji wpisy do ewidencji stwierdzały, że w opisanej części działki stanowią grunty leśne. Zatem przyjąć należało, że organy zasadnie oparły rozstrzygnięcie sprawy na aktualnych wpisach z ewidencji gruntów. Słusznie przy tym dowodzi Kolegium, że stosowny zapis w egib - ″Ls″, stanowi urzędowe potwierdzenie, że dany obszar jest lasem. Ponadto o kwalifikacji prawnej gruntu nie rozstrzyga rodzaj znajdującej się na nim roślinności (czy nawet jej brak), ale przeznaczenie gruntu ujawnione w rejestrze - egib (art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne). Reasumując skarga okazała się bezzasadna, a Sąd, rozpatrując skargę, nie dostrzegł również z urzędu żadnej innej wadliwości zaskarżonej decyzji, ani decyzji ją poprzedzającej, w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. W szczególności organ prowadzący postępowanie prawidłowo ocenił brak wystąpienia w sprawie obligatoryjnej podstawy umorzenia postępowania administracyjnego (art. 105 § 1 k.p.a.), stwierdzając istnienie podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy w zakresie wniosku o zmianę na użytek rolny lasu o powierzchni [...] m² w granicach działki nr [...] oraz lasu o powierzchni [...] m² w granicach działki nr [...]. Z wyżej wskazanych względów Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.