II SA/Wr 678/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia WSA Władysław Kulon po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 12 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu D. W. i M. W. od postanowienia Referendarza sądowego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu z dnia 31 marca 2017 r. sygn. akt II SA/Wr 678/16 o umorzeniu postępowania wszczętego wnioskiem strony skarżącej o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi D. W. i M. W. o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 2 grudnia 2014 r. sygn. akt II SA/Wr 512/13 w sprawie ze skargi D. W., M. W., J. W. i M. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania zażaleniowego na bezczynność Burmistrza T. postanawia: zaskarżone postanowienie Referendarza sądowego utrzymać w mocy. Zaskarżonym postanowieniem Referendarza sądowego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu umorzono postępowanie wszczęte wnioskiem strony skarżącej o przyznanie prawa pomocy. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że prawo pomocy przyznane zostało D. W. i M. W. postanowieniem referendarskim z dnia 15 kwietnia 2015 r. (sygn. akt II SA/Wr 512/13) w zakresie maksymalnym, jaki przewiduje uregulowanie wynikające z Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Natomiast prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w całości lub ustanowienia adwokata (radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego) przyznane stronie w sprawie ze skargi, na podstawie art. 244 i art. 245 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi obejmuje postępowanie ze skargi o wznowienie postępowania w tej sprawie (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 2 grudnia 2010 r. sygn. akt II GPS 2/10, Orzeczenia.nsa.gov.pl). Uwzględniając powyższe Referendarz sądowy ocenił, że wniosek skarżących z dnia 22 stycznia 2017 r. o przyznanie skarżącym we wznowionym postępowaniu sądowoadministracyjnym prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata nie mógł być merytorycznie rozpoznany. Referendarz wyjaśnił, że istotny przy rozpoznaniu aktualnego wniosku o przyznanie prawa pomocy jest fakt, iż prawo pomocy we wnioskowanym zakresie (tj. żądanie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika procesowego) zostało już stronie przyznane prawomocnym postanowieniem z dnia 15 kwietnia 2015 r. (sygn. akt II SA/Wr 512/13) i uprawnienie do korzystania z tego prawa jest nadal aktualne. W świetle powyższego postępowanie zainicjowane wnioskiem D. W. i M. W. o przyznanie prawa pomocy, który został sformułowany w piśmie procesowym z dnia 22 stycznia 2017 r., uznać należało za bezprzedmiotowe. W konsekwencji, na zasadzie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnym, Referendarz sądowy postanowił to postępowanie umorzyć. D. W. i M. W. wnieśli sprzeciw od przytoczonego postanowienia Referendarza sądowego z dnia 31 marca 2017 r., żądając uchylenia zaskarżonego postanowienia i przyznania im prawa pomocy. Na uzasadnienie sprzeciwu podano, że w sprawie II SA/Wr 512/13 adwokat "nie podjął obrony", a po uchyleniu zaskarżonego postanowienia adwokat powinien wnieść skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. poz. 658), rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Na mocy art. 260 § 2 p.p.s.a, w sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (art. 260 § 3 p.p.s.a.). Zauważyć jednak trzeba, że zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie 7 sędziów z dnia 2 grudnia 2010 r. sygn. akt II GPS 2/10, prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w całości lub ustanowienia adwokata (radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego) przyznane stronie w sprawie ze skargi, na podstawie art. 244 i art. 245 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, obejmuje postępowanie ze skargi o wznowienie postępowania w tej sprawie. W tym stanie rzeczy rozpoznanie wniosku skarżących o przyznanie pomocy w niniejszej sprawie okazało się zbędne, ponieważ prawo pomocy w zakresie całkowitym przyznane zostało D. W. i M. W. postanowieniem z dnia 15 kwietnia 2015 r. (sygn. akt II SA/Wr 512/13) i prawo to rozciąga się na niniejszą sprawę. Zasadnie więc na obecnym etapie Referendarz sądowy postanowił o umorzeniu postępowania zainicjowanego wnioskiem skarżących z dnia 22 stycznia 2017 r., przy czym – zdaniem Sądu – podstawą umorzenia postępowania w sprawie winien stanowić art. 249a p.p.s.a., a nie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Skoro jednak oba przepisy ustawy stanowią o umorzeniu postępowania, to Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 260 § 1 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji. Niniejsze postanowienie jest ostateczne i nie podlega zaskarżeniu.