II SA/Wr 68/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz /sprawozdawca/, Sędzia NSA Halina Kremis, Asesor WSA Alicja Palus, Protokolant Magdalena Domańska-Byskosz, po rozpoznaniu w II Wydziale na rozprawie w dniu 28 marca 2007r. sprawy ze skargi W. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla budowy siedliska rolniczego na działce nr [...] w miejscowości R., gmina D. oddala skargę. Aktem notarialnym sprzedaży z dnia [...] skarżący nabył niezabudowaną działkę o powierzchni 1,50 ha gruntu ornego stanowiącą gospodarstwo rolne, deklarując korzystanie z niej zgodnie z planem miejscowym jako gospodarstwo rolne. W dniu [...] rada gminy podjęła uchwałę, ogłoszoną w dniu [...], o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obrębu obejmującego powyższą działkę. W dniu [...] skarżący wniósł o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla budowy na tej działce budynku mieszkalnego i garażu z częścią gospodarczą, stanowiących siedlisko rolnicze. W dniu [...] organ zawiesił postępowanie na podstawie art. 45 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, a następnie w dniu [...] je podjął. Postanowieniem z dnia [...] Wojewoda D. stwierdził niezgodność z prawem warunków zabudowy przedstawionych w projekcie decyzji, gdyż decyzja nie precyzowała, że obiekty projektowanego siedliska rolniczego będą służyć produkcji rolniczej lub wchodzić w skład gospodarstwa rolnego /warunek z art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych/ oraz zawierała inne braki formalne. Po usunięciu tych wad prawnych Wojewoda postanowieniem z dnia [...] stwierdził zgodność z prawem przedstawionego mu kolejnego projektu decyzji pozytywnej dla skarżącego. Decyzją z dnia [...] organ I instancji odmówił ustalenia wnioskowanych warunków zabudowy, gdyż w dniu [...] rada gminy uchwaliła plan miejscowy, który wszedł w życie w dniu [...], a w którym działka skarżącego oznaczona [...] przeznaczona została pod grunty rolne z wykluczeniem lokalizacji zabudowy zagrodowej, obiektów hodowlanych oraz innych obiektów związanych z produkcją rolniczą. Ponadto większa część tej działki znajduje się w granicy strefy uciążliwości planowanej drogi ekspresowej, w której jest zakaz lokalizacji nowych budynków mieszkalnych. Decyzją z dnia [...] organ odwoławczy uchylił powyższą decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia z uwagi na naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. Decyzją z dnia [...] Wójt ponownie wydał decyzję odmowną, z powołaniem dotychczasowej argumentacji. W odwołaniu od tej decyzji skarżący wskazał na przewlekłość postępowania i sprzeczność uchwały w sprawie planu miejscowego z prawem. Zaskarżoną decyzją organ odwoławczy utrzymał powyższą decyzję w mocy. Według uzasadnienia, wniosek skarżącego podlegał rozpatrzeniu na podstawie art. 40 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym i ustaleń planu miejscowego. Dla terenu planowanej inwestycji plan miejscowy ustanowił zakaz zabudowy zagrodowej, czyli zabudowy opisanej w § 3 pkt 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Obiekty wskazane we wniosku skarżącego mieszczą się w zakresie pojęcia zabudowy zagrodowej. Ustalenie ich lokalizacji byłoby sprzeczne z zapisami planu miejscowego, zaś decyzja pozytywna byłaby nieważna /art. 46 a ustawy/. Opieszałość organu nie miała wpływu na treść rozstrzygnięcia, zaś zarzuty wobec planu nie miały znaczenia w postępowaniu lokalizacyjnym. W skardze do sądu administracyjnego skarżący zarzucił naruszenie art. 45, art. 44 ust. 1, 2 i 3 oraz art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, a ponadto naruszenie zasady praworządności zawartej w art. 6 k.p.a. Według skarżącego Kolegium nie rozważyło argumentacji odwołania, gdyż kwestia przewlekłości postępowania organu I instancji nie miała znaczenia samodzielnego, lecz służyła wykazaniu naruszenia powołanych przepisów ustawy. Organ ten świadomie przewlekał postępowanie, aby doczekać uchwalenia niekorzystnego dla inwestora planu miejscowego, przez co zaniechał zastosowania tych przepisów. Nie było ponadto przeszkód do umożliwienia skarżącemu budowy na części działki znajdującej się poza strefą negatywnego oddziaływania drogi S-8. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w oparciu o dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Jedną z konsekwencji zasady dwuinstancyjności /art. 15 k.p.a./ jest uznanie za organ rozstrzygający sprawę administracyjną, organu odwoławczego, który orzeka w oparciu o stan faktyczny i prawny sprawy istniejący w dacie tego rozstrzygnięcia. Z tego punktu widzenia nie mają w zasadzie znaczenia przy ocenie zgodności z prawem wydanej decyzji, uchybienia procesowe organu pierwszej instancji, zaś skarżący zaskarża do Sądu administracyjnego decyzję wydaną przez organ odwoławczy i jej powinny dotyczyć zgłaszane zarzuty. Dopiero w przypadku stwierdzenia przez sąd administracyjny podstaw do uchylenia decyzji zaskarżonej, mogą być objęte kontrolą legalności inne decyzje wydane w granicach sprawy /art. 135 p.p.s.a./. Jak trafnie podkreślono w zaskarżonej decyzji, zasadniczą podstawą prawną decyzji o warunkach zabudowy były ustalenia planu miejscowego /art. 40 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym/, oczywiście planu obowiązującego w dacie rozstrzygania sprawy. Uchwalenie planu wywiera zresztą ponadto skutki prawne odnośnie ostatecznych decyzji ustalających warunki zabudowy, które wygasają w przypadku sprzeczności z ustaleniami planu /art. 35 ust. 1 ustawy/. Było niewątpliwe, czego nie kwestionuje również skarżący, że plan miejscowy ustanowił zakaz zabudowy jego działki. Nie miało żadnego znaczenia, że gdyby organ orzekał przed wejściem w życie ustaleń planu miejscowego, mogłaby zapaść decyzja korzystna dla inwestora, wówczas w oparciu o całkowicie odmienne podstawy prawne i odmienną procedurę /art. 40-45 ustawy/. Nie miały znaczenia przyczyny przewlekłości postępowania w nin. sprawie. Zaskarżona decyzja jako w pełni zgodna z prawem, nie naruszała zasady praworządności. Z tych względów, oraz zgodnie z art. 151 p.p.s.a., orzeczono jak na wstępie.