II SA/Wr 681/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis Sędziowie: Sędzia WSA Olga Białek Sędzia WSA Alicja Palus (spr.) Protokolant: referent Kinga Bilska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 5 marca 2020 r. sprawy ze skargi A sp. z o.o. z/s w W. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nakazu wykonania określonych robót budowlanych w celu doprowadzenia zrealizowanych robót do stanu zgodnego z prawem I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; II. zasądza od D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. na rzecz strony skarżącej kwotę 997 zł (słownie: dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] Nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w T. (wyznaczony jako organ właściwy do załatwienia sprawy postanowieniem D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] Nr [...] po wyłączeniu od jej załatwienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W.), działając na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1202) i art. 104 kodeksu postępowania administracyjnego w związku z postępowaniem administracyjnym prowadzonym w przedmiocie robót budowlanych związanych z wykonaniem miejsc postojowych wraz z dojazdem na terenie działek o numerach: [...], [...], [...], [...], [...] [...], obręb P. we W., nakazał A Spółce z o.o. z siedzibą przy ul. [...] we W. – w celu doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem – rozbiórkę miejsc postojowych - na działce [...] od strony działki [...] w postaci zgrupowania 4 miejsc postojowych wydzielonych na utwardzeniu z kostki betonowej utwardzenie o wymiarach 9,28x4,5m - na działce [...] od strony działki [...] w postaci zgrupowania 5 miejsc postojowych o wymiarach 11,45x4,5m szerokość miejsc około 2,3m oraz w postaci 9 miejsc postojowych o wymiarach 20,8x4,5m szerokość miejsc około 2,3m - na działce [...] od strony działki [...] w postaci zgrupowania 6 miejsc postojowych o wymiarach 13,8x5m szerokość miejsc około 2,3m - na działce [...] od strony działki [...] w postaci zgrupowania 9 miejsc postojowych o wymiarach 20,9x5m szerokość miejsc około 2,0 do 2,4m wraz z wykonaniem w miejscu ich rozbiórki terenu gruntowego stanowiącego zieleń ograniczonego krawężnikiem betonowym stanowiącym kontynuację istniejącego krawężnika terenu zielonego z dostosowaniem poziomu tego terenu do terenu istniejącego zielonego przylegającego, 2. rozbiórkę dojazdu stanowiącego połączenie drogi wewnętrznej tj. działki nr [...] z drogą ul [...] tj. działką nr [...] poprzez usunięcie ziemi z jego powierzchni (określonej na załączniku graficznym do protokołu z dnia 17 lipca 2017r. tj. szerokość 5,86m na długości wyznaczonej miarą 4,85 m liczonej od zatoki parkingowej do granicy z ul [...] tj. działki nr [...]) wraz z wykonaniem w miejscu rozbiórki terenu utwardzonego ( wraz z podbudową) kostką betonową w kolorze szarym stanowiącego kontynuację drogi wewnętrznej z dostosowaniem spadku do istniejących przylegających powierzchni utwardzonych ograniczonego krawężnikiem betonowym stanowiącym kontynuację istniejącego krawężnika z dostosowaniem poziomu tego terenu do terenu istniejącego. W osnowie decyzji organ orzekający podał dodatkowo, że nakazane roboty należy wykonać zgodnie ze sztuką budowlaną z zachowaniem przepisów BHP oraz pod nadzorem osoby posiadającej uprawnienia budowlane do kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w zakresie konstrukcyjno-budowlanym i legitymującej się wpisem na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego, potwierdzonym zaświadczeniem wydanym przez tę izbę, z określonym w nim terminem ważności. Ponadto ze względu na formę nakazu po zakończeniu robót budowlanych należy udokumentować zakres wykonanych robót i zgodność ich wykonania z sztuką budowlaną, przepisami i niniejszym nakazem w postaci pisemnego oświadczenia ww. osoby posiadającej uprawnienia budowlane. Z uzasadnienia decyzji, sporządzonego przez organ w sposób szczegółowy i wyczerpujący, wynika m.in., że czynności postępowania dotyczyły robót budowlanych zrealizowanych na powstałych po podziale działki nr [...], działkach oznaczonych numerami: [...], [...], [...], [...], [...], obręb P. we W., polegających na wykonaniu zjazdu i zatok postojowych w związku z budową budynków mieszkalnych wielorodzinnych (przebudową budynków koszarowych) przy ulicy [...] o numerach [...], [...], [...] i [...] (poprzednio oznaczonych – odpowiednio – numerami: [...], [...], [...] i [...]), których inwestorem był B Spółka z o.o., poprzednik prawny A Spółki z o.o. Organ orzekający wyjaśnił też w uzasadnieniu, że w toku podjętych czynności wstępnych uzyskano informacje od właściwych jednostek, dotyczące ustaleń obowiązującego na terenie zainwestowanym, a objętym czynnościami organu nadzoru budowlanego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przyjętego uchwałą Rady Miasta W. z dnia [...] Nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nieruchomości przejętych od C przy ul. [...] [...] we W. oraz informacje, umożliwiające ustalić podmioty, którym należało przyznać status strony postępowania, w tym dane z ewidencji gruntów, uchwały wspólnot mieszkaniowych i umowy o zarządzanie nieruchomością wspólną. Dysponując takimi danymi Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta W. pismem z dnia 20 czerwca 2017 r. zawiadomił legitymowane podmioty o wszczęciu postępowania w sprawie robót budowlanych związanych z wykonaniem miejsc postojowych wraz z dojazdem na terenie działek nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], obręb P. we W. Następnie w dniu 17 lipca 2017 r. dokonano oględzin przedmiotowego terenu, których przebieg utrwalono protokolarnie, a ponadto sporządzono dokumentację zdjęciową. Podczas oględzin stwierdzono, że: "Z ulicy [...] we W. wykonano dojazd poprzez działkę nr [...] i drugi dojazd poprzez działkę nr [...], [...] obr. P. na drogę dojazdową na ww. działkach, równoległa do ul. [...]. Ww. dojazdy są utwardzone, posiadają szerokość 6, Om każdy, droga utwardzona. Od strony drogi dojazdowej, na działce [...], od strony działki [...] istnieje zgrupowanie 4 miejsc postojowych, wydzielonych, na utwardzeniu z kostki betonowej, utwardzenie o wym. 9,28m x 4,5m. Na dz. [...] od strony działki [...] istnieje zgrupowanie 5 msc. postojowych o wym. 11,45m x szer. 4,5m, szerokość miejsc ok. 2,3m oraz zgrupowanie 9 miejsc postojowych o wym. 20.8m x 4,5m szer. msc. ok. 2,3m. Na działce nr [...] od strony dz. nr [...] istnieje zgrupowanie 6 miejsc postojowych o wym. 13,8m x 5, Om, szer. miejsc ok. 2,3m. Na działce [...] od strony działki nr [...] istnieje zgrupowanie 7 miejsc postojowych o wym. 20,9m x 5, Om, szer. miejsc 2, Om - 2,4m. Ww. zgrupowania miejsc są utwardzone kostką betonową, miejsca postojowe wydzielono innym kolorem kostki. Część działki [...] - drogi dojazdowej od strony dz. nr [...] pokryta zielenią. Na działce nt [...] istnieją 3 zgrupowania wydzielonych miejsc postojowych - łącznie 25 sztuk (9+7+9miejsc), zlokalizowanych od ul. [...]. Układ i wymiary miejsc postojowych wraz z dojazdami z ulicy [...] przedstawiono na kopii mapy ZGKiKM załączonej do protokołu." W toku postępowania Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta W. uzyskał dokumentację archiwalną dotyczącą wymienionych wcześniej działek i opisywanej inwestycji oraz wydruki ortofotomap z roku: 1994, 2006, 2007, 2008, 2012 i 2015 z Systemu Informacji Przestrzennej W. Ze znajdujących się w materiałach archiwalnych uwierzytelnionych kopii dokumentów dotyczących przebiegu procesu inwestycyjnego wynikało, że wniosek o pozwolenie na budowę został wniesiony w dniu 9 kwietnia 2004 r., przy czym Prezydent W. decyzją z dnia [...] Nr [...] udzielił pozwolenia na wykonanie robót budowlanych obejmujących budynki przy ul. [...] [...] i [...] (obecnie [...] i [...]) oraz zatwierdził projekt budowlany w zakresie projektu zagospodarowania fragmentu terenu, natomiast odrębną decyzją z dnia [...] Nr [...] udzielił pozwolenia na wykonanie robót budowlanych obejmujących budynki przy ul. [...] [...] i [...] (obecnie [...] i [...]) oraz zatwierdził projekt budowlany w zakresie projektu zagospodarowania odpowiedniego fragmentu terenu. Decyzje – na wniosek inwestora – były zmienione orzeczeniami organu administracji architektoniczno-budowlanej z jednoczesnym zatwierdzeniem projektów budowlanych zamiennych (decyzje Prezydenta W. z dnia: [...] Nr [...], [....] Nr [...], [...] Nr [...], [...] Nr [...]). Inwestycja uzyskała też pozwolenie na użytkowanie (warunkowe) udzielone przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W. decyzją z dnia [...] Nr [....] (dla budynków przy ul. [...] i [...]) oraz decyzją z dnia [...] Nr [...] wydaną dla garażu podziemnego realizowanego jako II etap inwestycji polegającej na przebudowie budynków przy ul. [...] i [...]. Materiał archiwalny, z którego korzystały powiatowe organy nadzoru budowlanego przy dokonywaniu ustaleń zawierał także dzienniki budowy i oświadczenia kierownika budowy o wykonaniu inwestycji w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami, z projektem budowlanym i warunkami pozwolenia na budowę oraz protokoły obowiązkowej kontroli, mapy geodezyjne powykonawcze i zaświadczenie Prezydenta W. z dnia 13 lipca 2016 r. Nr [...] o niewniesieniu sprzeciwu do zgłoszenia Gminy W. (Zarządu Dróg i Utrzymania Miasta) zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na przebudowie ulicy [...] (od ul. [...] do [...] wraz z infrastrukturą techniczną) – działki oznaczone numerami: [...], [...] i [...]. Do materiału sprawy włączono też zdjęcia satelitarne zainwestowanych działek z roku 1995, 2004, 2008 i 2009. Organ orzekający w uzasadnieniu decyzji szczegółowo opisał podstawę wszystkich ustaleń i wyjaśnił, że żaden dokument wykorzystany dla dokonania ustaleń w sprawie tj. decyzje o pozwoleniach na budowę, decyzje o pozwoleniach na użytkowanie, dokumenty graficzne nie obejmuje robót budowlanych, których dotyczy postępowanie prowadzone w tej sprawie, czyli wykonania zatok postojowych i dojazdu na wymienionych powyżej działkach. W dalszej części uzasadnienia powiatowy organ nadzoru budowlanego – powołując się na przepis art. 29 ust. 1 pkt 10 i art. 30 ustawy – Prawo budowlane – wskazał, że na działkach oznaczonych numerami [...], [...], [...], [...] wykonano przed 2010 rokiem roboty budowlane polegające na wybudowaniu miejsc postojowych w różnych ilościach ale nie przekraczając liczby 10 dla każdego zespołu, a tego rodzaju budowa nie wymaga pozwolenia na budowę ani zgłoszenia zamiaru jej wykonania. Jednocześnie utwardzono teren znajdujący się na działce nr [...] w części graniczącej z działką nr [...], będącej dojazdem do drogi wewnętrznej znajdującej się na przedmiotowych działkach, co również nie wymaga akceptacji organu administracji architektoniczno-budowlanej w formie decyzji o pozwoleniu na budowę czy niewniesieniu sprzeciwu do zgłoszenia. Kontynuując argumentację organ wyjaśnił, że opisywane roboty budowlane wykonane zostały w sposób niezgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co należało ocenić w odniesieniu do przepisu art. 50 ust. 1 pkt 4 ustawy – Prawo budowlane, a w konsekwencji do art. 51 tej ustawy, zawierającego regulację, poprzez którą ustawodawca umożliwia doprowadzenie do stanu zgodnego z prawem robót budowlanych innych niż budowa obiektu budowlanego lub jego części, które wymagają pozwolenia na budowę albo zgłoszenia, wykonywanych lub wykonanych w sposób naruszający prawo. W okolicznościach istniejących w sprawie organ uznał, że wobec niezachowania warunków określonych w przepisach prawa miejscowego, którym jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, nie można usunąć dokonanego przez inwestora naruszenia prawa w sposób inny niż rozbiórka, czyli poprzez nakazanie wykonania innych niż rozbiórka czynności lub robót budowlanych. Opisana powyżej decyzja została w toku instancyjnym zaskarżona przez Wspólnotę Mieszkaniową D oraz A Spółkę z o.o., reprezentowane przez pełnomocników, którzy w odwołaniach wskazywali na potrzebę zastosowania w sprawie procedury legalizacyjnej określonej w art. 48 ustawy – Prawo budowlane, w toku której konieczne jest przedłożenie zaświadczenia o zgodności budowy z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] Nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając decyzję odwoławczą organ wyjaśnił, że podstawą prawną orzeczenia pierwszoinstancyjnego był przepis art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane, stanowiący, iż przed upływem dwóch miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1, organ nadzoru budowlanego w drodze decyzji nakazuje zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. Organ wskazał jednocześnie, że w rozpoznawanej sprawie, wobec wykonania robót należało odstąpić od wydawania postanowienia o ich wstrzymaniu i korzystając z przepisu art. 51 ust. 7 powoływanej ustawy wydać decyzję na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1, stosownie do zebranego materiału dowodowego, z którego wynika, że przedmiotowe roboty budowlane, polegające na wybudowaniu miejsc postojowych zostały wykonane w sposób określony w art. 50 ust. 1 pkt 4 ustawy – Prawo budowlane tj. w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę. Zdaniem organu odwoławczego, podzielającego ocenę powiatowego organu nadzoru budowlanego w warunkach rozpatrywanej sprawy takimi przepisami będą przepisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej W. z dnia [...] – w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nieruchomości przejętych od C, obejmujących tereny przy ul. [...]. Organ wskazał, iż jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...] [...] obręb P. we W. wykonano roboty budowlane polegające na wybudowaniu na przedmiotowych działkach miejsc postojowych, w różnych ilościach jednakże nie przekraczając dla każdego z zespołów 10 miejsc postojowych, a zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 10 ustawy – Prawo budowlane budowa takich miejsc do 10 stanowisk nie wymaga uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Ponadto, zgodnie z art. 30 ustawy – Prawo budowlane taka budowa nie wymaga również zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej. Przedmiotowe działki nie znajdują się w obszarze Natura 2000, ani nie są objęte formami ochrony konserwatorskiej. Równocześnie dokonano utwardzenia terenu znajdującego się na dz. nr [...] w części graniczącej z dz. nr [...] będącej dojazdem do drogi wewnętrznej znajdującej się na przedmiotowych działkach, a to – zgodnie z art. 29 i 30 powoływanej ustawy – nie wymaga uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, ani dokonania zgłoszenia takiego zamiaru. Organ odwoławczy podkreślił, że powyższe ustalenia nie zwalniają organów nadzoru budowlanego z konieczności zbadania zgodności zamierzenia inwestycyjnego, z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, będącym aktem prawa powszechnie obowiązującego na danym terenie jednostki samorządu terytorialnego. W dalszej części uzasadnienia organ orzekający wyjaśnił, że jak wynika z decyzji o pozwoleniu na budowę nr [...] z dnia [...] zmienionej decyzją nr [...] z dnia [...] dotyczących przebudowy budynków koszarowych [...], [...] (aktualnie nr od [...] do [...]) przy ul. [...] oraz zatwierdzonym projekcie budowlanym zawierającym projekty zagospodarowania terenu i mapy zasadnicze dz. nr [...], [...], [...], [...], [...] oraz [...] (która została podzielona następnie na dz. nr [...], [...], [...], [...], [...]) dla działek objętych przedmiotowy postępowaniem tj. [...], [...], [...] (dawniej [...] oraz [...]) nie przewidywano wykonania miejsc postojowych, ani utwardzenia dojazdu do drogi oznaczonej dz. nr [...]. Powyższa inwestycja uzyskała decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W. o pozwoleniu na użytkowanie nr [...] z dnia [...] pod warunkiem wykonania robót budowlanych tj. wykonaniem okładzin podłogowych w całym mieszkaniu oraz ściennych w łazienkach, zamontowaniem urządzeń wyposażenia kuchni i łazienek, zamontowaniu ościeżnic i skrzydeł drzwiowych. Jak wynika z protokołu z kontroli przeprowadzonej przed udzieleniem pozwolenia na użytkowanie oraz z mapy zasadniczej, przedmiotowe miejsca nie były wykazane i nie zostały również ujęte, jako odstępstwa od projektu budowlanego w oświadczeniu kierownika budowy. Kolejne wydawane pozwolenia na budowę dla sąsiadujących działek dotyczące przebudowy kolejnych budynków po byłych koszarach nie obejmowały w swoich projektach budowlanych i projektach zagospodarowania terenu działek objętych przedmiotowym postępowaniem tj. dz. nr [...], [...], [...], [...], [...]. Również zgłoszenie przebudowy ul. [...] swoim zakresem nie obejmowało ww. działek. Równocześnie dla tych działek nie wydawano innych pozwoleń na budowę, ani nie zgłaszano innych zamiarów inwestycyjnych. Zatem stwierdzić należy, że roboty budowlane polegające na wykonaniu przedmiotowych miejsc postojowych i utwardzeniu dojazdu do drogi dz. nr [...] wykonane zostały po uzyskaniu decyzji o pozwoleniu na użytkowanie nr [...] z dnia [...], co potwierdzają również wydruki ortofotomapy oraz zdjęcia satelitarne zamieszczone w aktach sprawy. Oceniając zgodność wykonanych robót budowlanych z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego uchwalonego powołaną wcześniej uchwałą Rady Miejskiej W., należy zdaniem organu wskazać, że przedmiotowe działki nr [...], [...], [...], [...], [...] znajdują się na terenie oznaczonym, jako [...], dla którego przewidziano ustalenia w § 19, zgodnie z § 19 ust. 2 pkt 2 w pasie zieleni dopuszcza się zorganizowanie miejsc postojowych dla samochodów osobowych w zespołach nie większych niż 10 stanowisk, podzielonych drzewami, ale nie więcej niż 50 stanowisk łącznie, zgodnie z § 19 ust. 2 pkt 3 miejsca postojowe należy organizować jedynie od strony projektowanej drogi oznaczonej symbolem [...] (aktualnie ul. [...]), natomiast zgodnie z § 19 ust. 2 pkt 4 dostęp do miejsc postojowych od drogi oznaczonej symbolem [...]. Powyższe przepisy jasno stwierdzają, iż dla terenu oznaczonego [...] (w nim mieszczą się dz. nr [...], [...], [...], [...], [...]) miejsca postojowe mogą być usytuowane jedynie od strony drogi oznaczonej [...] aktualnie ul. [...], tymczasem przedmiotowe miejsca postojowe są usytuowane po wewnętrznej stronie działek, dlatego też niewątpliwie są niezgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, co nie budzi żadnych wątpliwości interpretacyjnych. Natomiast odnosząc się do robót polegających na utwardzeniu dojazdu do przedmiotowych działek znajdującego się na dz. nr [...] z dz. nr [...] oznaczonej na miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, jako ([...]), organ odwoławczy zwrócił uwagę, że na terenie oznaczonym jako [...], przewiduje się – zgodnie z § 9 ust. 5 pkt 1 – utworzenie parkingu podziemnego, jak na rysunku planu, natomiast zgodnie z § 9 ust. 5 pkt 3 ppkt b dostępność komunikacyjna dla tych terenów powinna być zapewniona poprzez dojazd wzdłuż dróg otaczających zespół zabudowy, niewątpliwie taką drogą jest droga oznaczona jako [...] (działka [...]), wobec czego dojazd do garażu powinien być również zapewniony z tej drogi. Jak wynika z rysunku załączonego do planu, który zgodnie z § 4 ust. 1 jest integralną częścią planu, w miejscu na granicy działek [...] z dz. [...] powinien znajdować się zjazd, co potwierdzają mapy i plany przedstawione w materiale dowodowym. Zdaniem organu odwoławczego sytuacją zgodną z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego będzie likwidacja utwardzenia terenu z zieleni i wykonania utwardzonego dojazdu, dlatego jedynie rozbiórka miejsc postojowych i terenu utwardzonego dojazdu może doprowadzić do stanu zgodnego z prawem wykonanych robót budowlanych i zastosowanie na gruncie rozpatrywanej sprawy powinien znaleźć art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane. W zakończeniu uzasadnienia organ orzekający odniósł się do argumentacji odwołań i wskazał, że materiał dowodowy został zgromadzony w sposób wyczerpujący i potwierdzający okoliczności faktyczne przedmiotowej sprawy, w której nie było podstaw do zastosowania, art. 48 Prawa budowlanego, gdyż wykonane roboty budowlane nie wymagały uzyskania pozwolenia na budowę, co organ pierwszej instancji wyjaśnił w swojej decyzji. Kwestia zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego nie przesądza o wyborze odpowiedniego trybu postępowania przez organ nadzoru budowlanego, decyduje o tym kwalifikacja wykonanych robót budowlanych. Zdaniem organu odwoławczego, organ pierwszej instancji orzekając w sprawie prawidłowo zastosował przepisy prawa budowlanego i Kodeksu postępowania administracyjnego, analizowany w przedmiotowej sprawie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego został poprawnie zinterpretowany, a organ nie interpretował go dowolnie. Ponadto w prowadzonych postępowaniach nie ma obowiązku gromadzenia zaświadczeń właściwego organu o zgodności zrealizowanej inwestycji z miejscowym planem (taki obowiązek może mieć jedynie strona postępowania w prowadzonym przez organ postępowaniu legalizacyjnym). Równocześnie niezasadnym byłoby prowadzenie postępowania w zakresie istotnych odstępstw od projektu budowlanego, gdyż wydawane pozwolenia na budowę uzyskiwały pozwolenia na użytkowanie i tych odstępstw tam nie stwierdzono (w innym wypadku nie wydano by pozwolenia na użytkowanie). Organ podkreślił, że w sytuacji, w której miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie budzi wątpliwości interpretacyjnych, uzyskiwanie stanowiska organu uchwałodawczego nie jest konieczne, a to organ nadzoru budowlanego stwierdza, czy dana inwestycja jest zgodna z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Prawidłowość wydanej w sprawie decyzji odwoławczej zakwestionowała A Spółka z o.o. z siedzibą w W. poprzez skargę skierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. W petitum skargi, działający imieniem skarżącej Spółki pełnomocnik, zaskarżając decyzję organu odwoławczego w całości zarzucił: 1. naruszenie przepisów postępowania administracyjnego – w szczególności art. 138 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez błędne przyjęcie, że decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. odpowiada przepisom prawa, co w konsekwencji stanowiło podstawę do utrzymania jej w mocy w postępowaniu odwoławczym; 2. naruszenie przepisu prawa materialnego tj. art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, polegające na nieprawidłowym zastosowaniu ww. przepisu, w sytuacji gdy aktualny sposób zagospodarowania terenu, a mianowicie układ miejsc postojowych, oraz przebieg dostępu komunikacyjnego do tychże miejsce jest zgodny z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (wg. uchwały Rady Miasta W. nr [...] z dn. [...] opublikowanej w Dz. U. Woj. D. [...]. nr [...], poz. [...]); 3. naruszeniu prawa materialnego, tj. art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, polegające na nie zastosowaniu tego przepisu, w sytuacji gdy prawidłowe działanie organu nadzoru budowlanego powinno zmierzać do nałożenia na inwestora obowiązku przedłożenia projektu budowlanego zamiennego. 4. naruszeniu prawa materialnego, polegającego na błędnej interpretacji § 19 ust. 2 Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego tj. uchwałę Rady Miasta W. nr [...] z dn. [...] opublikowanej w Dz. U. Woj. D. [...]. nr [...], poz. [...], z treści której nie wynika zakaz lokalizacji miejsc postojowych w miejscu ich aktualnego usytuowania. 5. naruszeniu prawa materialnego, polegającego na niewłaściwej interpretacji § 9 ust. 2 Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego tj. uchwałę Rady Miasta W. nr [...] z dn. [...] opublikowanej w Dz. U. Woj. D. [...] nr [...], poz. [...], z treści którego nie wynika nakaz bezpośredniego połączenia terenu oznaczonego symbolem [...] do ul. [...] ([...]). Wobec tak sformułowanych zarzutów pełnomocnik skarżącej Spółki wniósł: 1. na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przez D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w całości; 2. w sytuacji nie uwzględnienia powyższego wniosku przez organ odwoławczy, o to, aby Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wstrzymał wykonanie decyzji D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w całości; 3. o uchylenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w całości decyzji D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] znak: [....] oraz poprzedzającej ją decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. nr [...], z dnia [...], ze względu na naruszenie prawa, które miało wpływ na wynik tego rozstrzygnięcia; 4. o zasądzenie od organu drugiej instancji kosztów postępowania sądowo-administracyjnego wg norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. 5. o rozpoznanie sprawy na rozprawie. W uzasadnieniu skargi przedstawiona została argumentacja, stanowiąca rozwinięcie zarzutów zawartych w jej petitum. Pełnomocnik skarżącej Spółki stwierdził w niej m.in., że zdaniem spółki, nieprawidłowa jest wykładnia dokonana przez organy nadzoru budowlanego w zakresie paragrafu 19 ust. 2 pkt 3 i 4 miejscowego planu, dotyczącego obszaru oznaczonego symbolem [...]. Literalnie przepis brzmi następująco: "3. miejsca postojowe należy zorganizować jedynie od strony projektowanej drogi oznaczonej symbolem [...]; 4. dostęp do miejsc postojowych od drogi oznaczonej symbolem [...]". Z normy tej nie wynika jednak, aby autor planu nakazywał, żeby miejsca postojowe usytuowane były w sposób styczny do ul. [...] (tj. obszaru [...]). W ocenie spółki, powyższe zapisy miejscowego planu współgrają z aktualnym zagospodarowaniem tego terenu, ponieważ są tam zorganizowane i dostępne miejsca postojowe od strony drogi [...], nie zaś innego ciągu komunikacyjnego, np. [...] (ul. [...]). Zdaniem skarżącej, każda inna wykładnia powyższych przepisów, w szczególności skutkująca formułowaniem nakazu rozbiórkowego, jest nieuprawnioną nadinterpretacją miejscowego planu, co oznacza, że obecny układ odpowiada przepisom miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Pełnomocnik wyjaśnił też, że spółka podtrzymuje stanowisko dotyczącej pkt 2 decyzji tj. nakazania wykonania połączenia dz. nr [...] z dz. [...] (ul. [...]), bowiem literalne brzmienie paragrafu 9 miejscowego planu wcale nie nakazuje takiego sposobu zagospodarowania terenu, jaki nakazał organ w zaskarżonej decyzji. W ocenie skarżącej zasadnicze znaczenia ma tu § 9 ust. 5 pkt 2 miejscowego planu, który nakazuje utworzenie zatok postojowych, dostępnych z dróg [...] i [...], ale nie nakazuje aby wjazd na ten obszar odbywał się bezpośrednio z ww. działek drogowych. Przyjąć należy, że obowiązujący miejscowy plan dopuszcza, aby dostęp do miejsc postojowych na terenie [...] mógł się odbywać także za pośrednictwem ciągu komunikacyjnego oznaczonego w miejscowym planie [...], a pośrednio z dróg [...] i [...], znajdujących się tuż przy drodze [...], tym bardziej, że § 9 ust. 5 nie zawiera precyzyjnych wskazań, aby dostęp do terenu [...], odbywał się bezpośrednio i wyłącznie z drogi [...]. W doręczonej Sądowi w dniu [...] odpowiedzi na skargę D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o oddalenie skargi, uznając że zarzuty skargi są bezzasadne i nie zawierają podstaw do uchylenia decyzji, której motywy w wyczerpujący sposób przedstawiono w uzasadnieniu. Jednocześnie przedłożone zostało Sądowi postanowienie D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] Nr [...] orzekające – na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.) – o wstrzymaniu wykonania w całości zaskarżonej decyzji. Na rozprawie wyznaczonej na dzień 5 marca 2020 r. pełnomocnik substytucyjny skarżącej Spółki oświadczył, że podtrzymuje argumenty i wnioski zawarte w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny podejmując orzeczenie w sprawie uwzględnił następujące okoliczności faktyczne i prawne: Stosownie do art. 184 (im limine) Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej Naczelny Sąd Administracyjny oraz inne sądy administracyjne sprawuje w zakresie określonym w ustawie kontrolę działalności administracji publicznej. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych oznaczonych konstytucyjnie jako inne sądy administracyjne, określone zostały m.in. treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 2107) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325) i polegają na kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ustawodawca sformułował w ten sposób generalne kryterium wiążące sądy administracyjne w pełnym zakresie ich kognicji. Jednoznaczność tej zasady sprawiła, że wojewódzki sąd administracyjny w toku podjętych czynności rozpoznawczych dokonuje oceny co do zgodności kontrolowanej decyzji (innego aktu lub czynności) z przepisami procedury administracyjnej, które regulują tryb jej wydania lub tryb podjęcia aktu albo czynności, będącej przedmiotem zaskarżenia, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Wiążące są przy tym przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego aktu. Mając na względzie wskazane powyżej kryterium legalności Wojewódzki Sąd Administracyjny po poddaniu ocenie ustalonych w toku administracyjnego postępowania instancyjnego okoliczności faktycznych i istniejących wówczas okoliczności prawnych stwierdził naruszenie prawa obligujące do uwzględnienia skargi poprzez zastosowanie w sprawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c – ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wcześniej powołanej, wskazującego na naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy przy jednoczesnym uwzględnieniu przepisu art. 134 § 1 tej ustawy, stanowiącego że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną oraz skorzystaniu z dyspozycji art. 135 wskazywanego aktu, z którego wynika, że Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia. Materialnoprawną podstawę orzekania w rozpoznawanej sprawie stanowiły przepisy powoływanej wcześniej ustawy – Prawo budowlane. Należy ona do sfery materialnego prawa administracyjnego, a jej realizowanie powierzono organom administracji publicznej wskazanym w rozdziale 8 ustawy, które uprawnione są do prowadzenia postępowania i załatwienia sprawy w sposób określony w kontekście postępowania administracyjnego. Podejmowane w tym zakresie działania procesowe organów administracji publicznej podporządkowane są zasadzie praworządności zawartej w art. 6 kodeksu postępowania administracyjnego i gwarantowanej treścią art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Zasada ta wymaga zgodności z prawem każdej czynności procesowej, w tym czynności orzeczniczej, podejmowanej przez organ administracyjny, działający zgodnie z kompetencją przyznaną mu przepisami ustrojowymi, materialnymi i formalnymi. W ujęciu doktrynalnym postępowanie administracyjne traktowane jest jako zorganizowany proces stosowania prawa, którego jednym z etapów jest ustalenie jaka norma obowiązuje w zakresie niezbędnym dla potrzeb rozstrzygnięcia i ustalenia konsekwencji prawnych faktu uznanego za udowodniony na podstawie stosowanej normy (np. J. Wróblewski: Sądowe stosowanie prawa, Warszawa 1972). Oznacza to, że konkretyzacja obowiązku lub uprawnienia podmiotu określonego według kryteriów wskazanych w art. 28 i art. 29 kpa może nastąpić wyłącznie poprzez zastosowanie przez organ prowadzący postępowanie i posiadający kompetencję orzeczniczą (decyzyjną) konkretnych przepisów prawa materialnego odpowiedniej rangi, którą porządkuje Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej. Jest to warunek legalnej ingerencji organu uprawnionego do działania przepisami ustrojowymi, materialnymi i formalnymi w sferę prawną jednostki, wobec której organ orzeka o obowiązku lub uprawnieniu. Gwarancją prawidłowego zastosowania w sprawie przepisu prawa materialnego jest poprzedzenie tej czynności postępowaniem wyjaśniającym przeprowadzonym z uwzględnieniem zasad zawartych w art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 kpa. W przepisach tych ustawodawca postanowił, że w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, podejmują z urzędu lub na wniosek stron wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art 7), zobligował organ administracji publicznej do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 77 § 1) oraz dokonania na podstawie całokształtu materiału dowodowego czy dana okoliczność została udowodniona. Zdaniem Sądu czynności organów orzekających w sprawie w postępowaniu instancyjnym w zakresie, którego dotyczą wskazane powyżej przepisy nie zostały podjęte w sposób prawidłowy. W rozpoznawanej sprawie organy nadzoru budowlanego uznając konieczność doprowadzenia robót budowlanych związanych z wykonaniem miejsc postojowych wraz z dojazdem na terenie działek oznaczonych numerami: [...], [...], [...], [...], [...] [...], obręb P. we W. do stanu zgodnego z prawem, nakazały A Spółce z o.o. wykonanie robót budowlanych opisanych w decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. z dnia [...] Nr [...]. Nakładając obowiązek organy powołały się na przepis art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane, który uprawnia do nakazania w drodze decyzji zaniechania dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. Orzekając w sprawie organy skorzystały również z dyspozycji zawartej w przepisie art. 51 ust. 7 powołanej powyżej ustawy, zgodnie z którym przepisy ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 stosuje się odpowiednio, jeżeli roboty budowlane w przypadkach innych niż określone w art. 48 albo w art. 49b zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane. Wskazany powyżej przepis – jak prawidłowo wyjaśniły to organy orzekające w postępowaniu instancyjnym – uwzględnia cztery sytuacje, które – w przypadku zaistnienia także samodzielnie – uprawniają właściwy organ nadzoru budowlanego do interwencji w formie określonej przepisami prawa. Ustawowy katalog obejmuje roboty budowlane wykonywane (lub wykonane): bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia lub w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi albo mienia, bądź zagrożenie środowiska lub na podstawie zgłoszenia z naruszeniem art. 30 ust. 1 lub w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę lub w przepisach. Z materiału sprawy, w tym z argumentacji przedstawionej w uzasadnieniu decyzji zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji wynika, że zdaniem organów orzekających okolicznością nie budzącą wątpliwości jest nieuwzględnienie przedmiotowych miejsc postojowych wraz z dojazdem, wykonanych na opisywanych wcześniej działkach w zatwierdzonych w toku realizowania inwestycji, objętej wnioskiem inwestora z dnia 9 kwietnia 2004 r. projektach budowlanych, w tym projektach zamiennych oraz w decyzjach orzekających o pozwoleniu na użytkowanie. Sąd nie kwestionuje ustaleń faktycznych w tym zakresie, ani przyjętego przez organy właściwe ustalenia, że przedmiotowe roboty budowlane zostały zrealizowane przez inwestora przed rokiem 2010. Za prawidłowe uznaje również ustalenie protokolarnie potwierdzone, że: na działce nr [...] od strony działki nr [...] istnieje zgrupowanie 4 miejsc postojowych; wydzielonych, a od strony działki nr [...] istnieje zgrupowanie 5 miejsc postojowych oraz zgrupowanie 9 miejsc postojowych; na działce nr [...] od strony działki nr [...] istnieje zgrupowanie 6 miejsc postojowych; a od strony działki nr [...] istnieje zgrupowanie 9 miejsc postojowych; na działce nr [...] (od strony ul. [...]) istnieją 3 zgrupowania wydzielonych miejsc postojowych (łącznie 25 miejsc). Odwołując się do tych ustaleń organy nadzoru budowlanego wskazały, że na przedmiotowych działkach wykonano roboty budowlane, polegające na wybudowaniu miejsc postojowych w różnych ilościach, ale nie przekraczając 10 miejsc postojowych dla każdego z zespołów. Organy wyjaśniły jednocześnie, że zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 10 ustawy – Prawo budowlane budowa takich miejsc do 10 stanowisk nie wymaga uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, a ponadto taka budowa – jak wynika z art. 30 powołanej powyżej ustawy – nie wymaga również zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej. (Organy zwróciły też uwagę, że przedmiotowe działki nie znajdują się w obszarze Natura 2000, ani nie są objęte formami ochrony konserwatorskiej.) Konsekwencją przyjęcia takiej oceny było wykluczenie możliwości kwalifikowania przedmiotowych robót budowlanych jako zrealizowane w warunkach samowoli budowlanej, o której mowa w art. 50 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane. Natomiast przesłanką zastosowania w sprawie przepisu art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy było uznanie, że roboty te wykonano w sposób uwzględniony przez ustawodawcę w art. 50 ust. 1 pkt 4 ustawy – Prawo budowlane, czyli w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w przepisach, przy czym za przepisy naruszone w ten sposób organy orzekające uznały ustalenia obowiązującego na zainwestowanym obszarze miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej z dnia [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nieruchomości przejętych od C, obejmujących tereny przy ul. [...]. W uzasadnieniach decyzji wydanych w postępowaniu jurysdykcyjnym prowadzonym w tej sprawie organy obu instancji przedstawiły motywy uznania tej przesłanki za podstawę podejmowanych działań procesowych. Wobec wyczerpującej argumentacji organów w tym zakresie i przyjętej przez Sąd oceny, Sąd uznaje za zbędne ponowne przywoływanie jej w tym miejscu. Zdaniem Sądu – wobec dorobku judykatury administracyjnej i praktyki orzeczniczej – należy zwrócić uwagę, że o ile oceny w zakresie sposobu i możliwości doprowadzenia robót budowlanych wykonanych – zdaniem organu nadzoru budowlanego, uprawnionego do prowadzenia postępowania – w warunkach określonych w art. 50 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane do stanu zgodnego z prawem, należy dokonać z uwzględnieniem aktualnie tzn. w dniu orzekania przez organ decyzyjny, obowiązujących przepisów prawa, bowiem ratio legis art. 51 powoływanej ustawy jest usunięcie stanu, który nie jest akceptowany w kontekście wymogu legalności, o tyle ocena dotycząca ustalenia, czy sporne roboty budowlane zostały wykonane w warunkach opisanych w art. 50 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane, dokonywana jest na podstawie stanu prawnego obowiązującego na dzień wykonania tych robót. Odnosząc to do okoliczności istniejących w rozpoznawanej sprawie należy wskazać, że zgodnie z ustaleniami przyjętymi za podstawę faktyczną orzeczeń wydanych w postępowaniu administracyjnym, przedmiotowe roboty budowlane wykonane zostały przed 2010 rokiem. Istotne zatem jest – w kontekście stanowiska organów właściwych instancyjnie, wyprowadzonego z treści art. 29 ust. 1 pkt 10 i art. 30 ustawy – Prawo budowlane, że w okresie uzyskania przez ówczesnego inwestora pozwolenia na budowę decyzją Prezydenta W. z dnia [...] Nr [...], która dotyczyła robót budowlanych związanych z budynkami przy ul. [...] i [...] we W. i zagospodarowania części terenu, do końca 2010 r. uznanego za datę graniczną dla wykonania przedmiotowych robót, przepis art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane wymagał zgłoszenia właściwemu organowi zamiaru budowy miejsc postojowych dla samochodów osobowych do 10 stanowisk włącznie. Wymóg ten został zniesiony przez art. 1 pkt 8 lit. a tiret 2 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2015 r. poz. 443), obowiązujący od dnia 28 czerwca 2015 r. Ta okoliczność nie została uwzględniona w ocenie dokonywanej w tej sprawie przez organy właściwe instancyjnie. Poza oceną organów pozostało również to, że przepis art. 29 ust. 1 pkt 10 ustawy – Prawo budowlane stanowi o budowie miejsc postojowych, a zgodnie z treścią art. 3 pkt 6 powołanej ustawy, definiującego pojęcie "budowa", ilekroć w ustawie jest mowa o budowie – należy przez to rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego. Zdaniem Sądu uprawnia to do stwierdzenia, że budowa miejsc postojowych stanowi budowę obiektu budowlanego (np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego: w Lublinie z dnia 21 czerwca 2018 r. sygn. akt II SA/Lu 110/18, Lex nr 2531251; w Opolu z dnia 27 kwietnia 2017 r., sygn. akt II SA/Op 92/17, Lex nr 2286987). Niezależnie od powyższego Sąd w składzie orzekającym w sprawie nie podziela stanowiska organów właściwych instancyjnie, uznających, że okolicznością, determinującą ocenę dokonywaną wobec przedmiotowych robót w kontekście uwarunkowań prawnych, jest ilość stanowisk w każdym zgrupowaniu miejsc postojowych nie przekraczająca liczby 10. Zdaniem Sądu przedmiotowe roboty budowlane polegające na wybudowaniu miejsc postojowych wraz z dojazdem należy traktować kompleksowo. Organy nie prowadziły bowiem odrębnych postępowań w odniesieniu do każdego zgrupowania, opisanego w protokole oględzin z dnia 17 lipca 2017 r. i w uzasadnieniach decyzji zaskarżonej i decyzji pierwszoinstancyjnej, ale – prawidłowo – objęły jednym postępowaniem wszystkie wybudowane miejsca postojowe na różnych działkach wraz z dojazdem. Z tych względów rozważenia wymaga zasadność korzystania w rozpoznawanej sprawie z postępowania uregulowanego w przepisach art. 50-51 ustawy – Prawo budowlane, jako trybu umożliwiającego – przy spełnieniu ustawowo określonych warunków – doprowadzenie przedmiotowych robót do stanu zgodnego z prawem. Ponadto – w ocenie Sądu – nie zasługuje na aprobatę stanowisko organów właściwych instancyjnie, stwierdzających oczywistość i jednoznaczność istotnych w tej sprawie ustaleń planistycznych, nie wymagających stosowania reguł interpretacyjnych ani dodatkowych czynności wyjaśniających. W uznaniu Sądu ocena dokonana przez organy nadzoru budowlanego w tym zakresie nosi cechy dowolności, a o relacji pomiędzy ustaleniami planistycznymi obowiązującymi w dacie wykonywania przedmiotowych miejsc postojowych wraz z dojazdem, a zrealizowanym obiektem powinien wypowiedzieć się organ planistyczny w odpowiednim trybie i formie, stosownie do zalecenia organu nadzoru budowlanego prowadzącego postępowanie w sprawie. Wobec przedstawionych powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy i stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c powołanej na wstępie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji. Orzeczenie o kosztach postępowania uzasadnione jest treścią art. 200 wskazanej powyżej ustawy, zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Za tak określone koszty Sąd uznał kwotę wpisu uiszczonego od skargi oraz koszty związane z udziałem w sprawie pełnomocnik, taryfowo określone. Rozpatrując sprawę ponownie właściwy organ powinien uwzględnić uwagi Sądu zawarte w uzasadnieniu wyroku. Ponadto Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w T. powinien rozważyć potrzebę powtórzenia czynności wyjaśniających, istotnych dla dokonania ustaleń, a podjętych przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W. przed wyłączeniem tego organu od udziału w sprawie postanowieniem D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] Nr [...].