II SA/Wr 682/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Śnieżyński po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II sprawy ze skargi A. B. na decyzję Dolnośląskiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia 28 lipca 2025 r., nr WZ.5290.3.2025.8 w przedmiocie nałożenia obowiązków z zakresu ochrony przeciwpożarowej postanawia: odrzucić skargę. A. B. (dalej: skarżąca) złożyła 29.08.2025 r. skargę na decyzję Dolnośląskiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej opisaną w sentencji niniejszego postanowienia. W wykonaniu zarządzenia z 16.09.2025 r. wezwano skarżącą do usunięcia braków formalnych skargi poprzez złożenie 1 odpisu skargi oraz podanie jej numeru PESEL. Na dokonanie tych czynności zakreślono skarżącej termin 7 dni od daty doręczenia odpisu wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Jednocześnie skarżącą wezwano do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Przesyłka zawierająca powyższe wezwanie, kierowana na adres podany w skardze, została doręczona skarżącej 17.10.2025 r. (k. 13 akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z 30.08.2022 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) – dalej: p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Jednocześnie skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym (art. 57 § 1 zd. 1 p.p.s.a.). Stosownie do 46 § 2 pkt 1 lit. b skarga, która jest pierwszym pismem w sprawie, powinna zawierać numer PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną, oraz numer PESEL jej przedstawiciela ustawowego, jeżeli są obowiązani do jego posiadania albo posiadają go, nie mając takiego obowiązku. Wskazać trzeba, że w orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że niezachowanie, określonego w art. 46 § 2 pkt 1 lit. b p.p.s.a. wymogu podania w skardze, będącej pierwszym pismem w sprawie, numeru PESEL, jest brakiem formalnym, który powinien być uzupełniony w trybie art. 49 § 1 w związku z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. i to bez względu na to, czy ten numer znajduje się w aktach administracyjnych, którymi dysponuje sąd (por. uchwała NSA z 03.07.2023 r., II GPS 3/22). W myśl art. 47 § 1 p.p.s.a. do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto, jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych. W przypadku stwierdzenia przez sąd, że skarga nie spełnia warunków formalnych, stosownie do postanowień art. 49 § 1 p.p.s.a., sąd jest uprawniony do wezwania strony skarżącej do jej uzupełnienia lub poprawienia, pod rygorem określonych skutków prawnych – w przypadku wniesienia skargi - pod rygorem jej odrzucenia. Z powyższych przepisów wynikał w niniejszej sprawie obowiązek strony skarżącej do uzupełnienia braków formalnych skargi przez złożenie 1 odpisu skargi. Stosownie do art. 47 § 1 p.p.s.a. niedołączenie przez stronę skarżącą wymaganej liczby odpisów jest brakiem formalnym, o którym mowa w art. 49 § 1 p.p.s.a., uniemożliwiającym nadanie pismu procesowemu prawidłowego biegu, który nie może być usunięty przez sporządzenie odpisów przez sąd (uchwała siedmiu sędziów NSA z 18.12.2013 r., sygn. akt I OPS 13/13). W realiach niniejszej sprawy skarżąca została wezwana do usunięcia braków formalnych skargi w terminie 7 dni oraz pouczona o rygorze jej odrzucenia w razie zaniechania czynności wskazanych w wezwaniu. Przesyłka zawierająca wezwanie została doręczona skarżącej 17.10.2025 r., wobec czego termin otwarty na usunięcie braków skargi upłynął z 24.10.2025 r. (piątek). Niezależnie od powyższego należy zaznaczyć, że skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu od skargi i z tego obowiązku również się nie wywiązała. Zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a. Sąd nie podejmie zaś żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Skoro skarżąca nie uiściła wpisu od skargi to jest ona dotknięta także brakiem fiskalnym. W tym stanie rzeczy, Sąd na mocy art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.