II SA/Wr 685/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Siedlecka, Sędziowie Sędzia WSA Olga Białek, Sędzia NSA Halina Kremis (spr.), , Protokolant Iwona Borecka, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 22 maja 2009 sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej A. we W. na decyzję Wojewody z dnia 20 października 2008 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę oddala skargę. Prezydent W. decyzją z dnia 25 lipca 2008 r., Nr [...], przywołując w podstawie prawnej art. 28, 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, zatwierdził projekt budowlany i udzielił spółce A. sp. z o.o. z siedzibą we W. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. R. [...] we W. (działka nr [...], AM-25, obręb [...]). Zakres inwestycji obejmował budowę czterokondygnacyjnego budynku wielorodzinnego wraz z garażem podziemnym - z wyłączeniem przyłączy infrastruktury technicznej oraz budowę zjazdu do drogi publicznej. Od tej decyzji odwołanie, pismem z dnia 7 sierpnia 2008 r., wniosła Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...]" wnosząc o jej uchylenie. Wskazano, ze Spółdzielnia nie otrzymała decyzji o warunkach zabudowy dla spornej inwestycji. Podniesiono, że w projekcie przewidziano zbyt małą ilość miejsc parkingowych, nie powinny one bowiem być sytuowane przy nasypie kolejowym z uwagi na konieczność zapewnienia drogi technologicznej dla kolei. Zagospodarowanie terenu przy nasypie nie gwarantuje nadto miejsc parkingowych na wypadek zalania piwnic wodami opadowymi. Strona odwołująca się zakwestionowała tez zasadność opinii Straży Pożarnej oraz ZDiUM-u nie wnoszących zastrzeżeń co do możliwości dojazdu pojazdów straży pożarnej i karetek pogotowia do budynków przy ul. R. Posadowienie budynku mieszkalnego naprzeciwko budynku Spółdzielni spowoduje zaciemnienie mieszkań w budynku spółdzielni i pogorszenie warunków zamieszkania. Ukształtowanie terenu poprzez wykonanie skarpy od ściany osłonowej obiektu w kierunku ulicy, spowoduje nadmierny spływ wody opadowej i spotęguje istniejące już problemy z odprowadzaniem wód opadowych i zalewanie budynków Spółdzielni. Wskazano, że planowana budowa zlokalizowana jest tuż przy nasypie kolejowym, na którym przebiegają trasy kolei i odbywa się transport materiałów szkodliwych i niebezpiecznych, co stanowi zagrożenie dla ludzi. Spółdzielnia podniosła ponadto, że budowa zbyt dużego budynku na niewielkiej działce spowoduje brak wystarczającej powierzchni terenów zielonych, elementów małej architektury oraz miejsc postojowych. Obawy strony odwołującej się dotyczą także korzystania przez mieszkańców nowowybudowanego budynku z infrastruktury Spółdzielni. Obniży to standard o komfort zamieszkiwania przez mieszkańców Spółdzielni. W uzupełnieniu odwołania, pismem z dnia 4 września 2008 r. Spółdzielnia przedstawiła stanowisko jej członków, wnosząc o potraktowanie go jako stanowiska Spółdzielni. W stanowisku tym zwrócono uwagę na niski stan bezpieczeństwa komunikacyjnego wynikającego z braku wystarczającej infrastruktury drogowej i miejsc parkingowych. Za niepokojące uznano istnienie aż dwóch odstępstw budowlanych, które mają związek z bezpieczeństwem mieszkańców i mogą świadczyć o nieprzystosowaniu terenu do danego przedsięwzięcia. Dalsze kwestie dotyczyły zalewania piwnic istniejącego budynku przy ul. R. [...] przez wody opadowe, braku udziału mieszkańców Spółdzielni jako stron w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy, braku wystarczającej infrastruktury dla mieszkańców projektowanego budynku, co sprawi, ze będą korzystać z infrastruktury Spółdzielni. Zwrócono uwagę także na kwestię lokalizacji zabudowy w bliskim sąsiedztwie linii kolejowych, związanych z tym uciążliwościami (przewóz środków niebezpiecznych, drgania, hałas) oraz poddano w wątpliwość pozytywną opinię w kwestii spełnienia norm w zakresie hałasu dla lokalizacji przedmiotowej inwestycji. Wskazano także na niedoświetlenie mieszkań w budynku istniejącym z uwagi na wysokość budynku projektowanego. Z tego też względu wniesiono o uchylenie decyzji i zmniejszenie wysokości budynku do trzeciej kondygnacji. W kolejnym uzupełnieniu odwołania z dnia 17 września 2008 r. strona odwołująca się wskazała, że nie została poinformowana nie tylko o decyzji o warunkach zabudowy lecz również o dwóch zmianach tej decyzji. W jej ocenie już na etapie ustalania warunków zabudowy powinna brać udział w postępowaniu. Zwrócono uwagę na usytuowanie ciągu pieszo -jezdnego na wysokiej skarpie, w związku z czym osoby z ciągu korzystające będą miały możliwość zaglądania do mieszkań w budynkach Spółdzielni przy ul. R. [...] I. [...]. Zwrócono przy tym uwagę, że cześć mieszkań posiada pokoje tylko od strony ul. R. Pogorszy to warunki bytowe zamieszkiwania tych mieszkańców, obniży komfort zamieszkania oraz spowoduje spadek wartości mieszkań. W ocenie strony odwołującej się dokumentacja w sprawie czasu nasłoneczniania mieszkań budynkach przy ul. R. [...] I. [...] jest niekompletna, brak bowiem odległości między budynkami. Nie określono też na jakiej podstawie ustalono wysokość budynku przesłaniającego (jaki przyjęto poziom okna zacienianego i poziom górnej krawędzi zacieniającej, czy uwzględniono wysokość skarpy). Nie podano też czasu nasłoneczniania. Zwrócono uwagę, że zmiany w dokumentacji technicznej w projekcie budowlanym w tym względzie dokonała I.S., która nie jest autorem projektu i nie figuruje w projekcie budowlanym jako osoba uprawniona. Powołując się na własne analizy strona stwierdziła, że wystąpi niewystarczający czas nasłoneczniania mieszkań zwłaszcza tych, których okna wychodzą na stronę ul. R. W opinii Spółdzielni niewystarczająca jest odległość najbliżej usytuowanej części budynku projektowanego od drogi, wynosi ona bowiem 4,5 m, a wymagania pożarowe wynoszą min. 5 m. Wskazano, że dokumentacja nie zawiera projektu obsługi komunikacji placu budowy zaopiniowanego przez ZDiK (obecnie ZDiUM), który zgodnie z wymaganiami tej jednostki powinien być opracowany przed złożeniem wniosku o pozwolenie na budowę (jest tylko obsługa planowanej inwestycji). Stwierdzono ponadto, że projektowany budynek jest za wysoki. W decyzji o warunkach zabudowy wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu i attyki (od strony ul. Inżynierskiej) powinna wynosić ok. 10 m nad poziomem terenu, a według rysunku elewacji południowej (frontowej) wysokość ta wynosi 12,85 m (przy uwzględnieniu wysokości nasypu). Taka wysokość elewacji występuje także od strony ul. R. Wojewoda decyzją nr [...] z dnia 20 października 2008 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, po rozpatrzeniu odwołania Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]", od opisanej decyzji utrzymał ją w mocy. Na uzasadnienie organ odwoławczy wskazał, że na skarpie nie projektuje się ciągu ani pieszego ani jezdnego. Dodatkowe wyjaśnienia dotyczące odległości między budynkami złożył w sprawie inwestor. Wskazał, że odległości między projektowanym i istniejącym budynkiem nie naruszają ani warunków zabudowy ani żadnych przepisów prawa budowlanego. Odległości te (między budynkami przesłanianym i przesłaniającym) podane są w projekcie budowlanym i wynoszą od 13 m (dokładnie 12,90 m) do 15,50 m (stanowi to pomyłkę, bowiem w rzeczywistości odległość ta wynosi 14,50 m). Wskazano przy tym, że pomyłka ta nie ma znaczenia ani wpływu na poprawność wykonania "linijki słońca" i na zgodność z przepisami. Zwrócono uwagę, ze zgodnie z dokonanym opracowaniem, promienie słoneczne padają na elewację budynku Spółdzielni (od strony ul. R.) do godz. 12.45, natomiast budynek zacieniany jest do godz. 9.30 (mając na uwadze wysokość parapetów w mieszkaniach na parterze na wysokości 2,20 m). Wynika stąd, że czas doświetlania przekracza wymagane 3 godziny. Nadmieniono przy tym, że do obliczeń nie była brana pod uwagę różnica wysokości terenu, podano wysokość parapetu od rzeczywistego poziomu gruntu, który według mapy do celów projektowych znajduje się około 10 - 20 cm powyżej terenu przy projektowanym budynku. Przedstawiając stosowne wyliczenia wskazano, ze wysokość przesłaniania jest mniejsza od odległości między budynkami. W dalszych wyjaśnieniach podniesiono, że wyznaczona została na planie zagospodarowania terenu linia wyznaczająca drogę pożarową. Na tym samym rysunku widnieje pieczątka rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, który to rozwiązanie zaakceptował. Ponadto odległość budynku od drogi zgodna jest z zapisem decyzji o warunkach zabudowy. Ustosunkowując się do kwestii obsługi komunikacji placu budowy wskazano, ze zgodnie z decyzją ZDiK projekt ten ma być opracowany (a nie zaopiniowany) przed złożeniem wniosku o pozwolenie na budowę. Poinformowano też, że projekt taki został złożony i wydana wstępna, pozytywna decyzja. Odnosząc się do zarzutów naruszenia dopuszczalnej wysokości budynku, pełnomocnik inwestora wskazała, ze wysokość gzymsu wynosi 10,16 m (8,67 + 1,49 - wysokość skarpy), czyli wymagane "ok. 10 m". Zwróciła uwagę, ze podana przez stronę skarżącą wysokość 11,36 m nie jest wysokością gzymsu ani attyki, lecz krawędzią zmiany kąta nachylenia dachu. Zauważono, wysokość kalenicy jest niższa niż wynikająca z decyzji o warunkach zabudowy o 1,30 m i wynika z celowej rezygnacji przez z inwestora z poddaszowej kondygnacji mieszkalnej. Wojewoda Dolnośląski rozpatrując odwołanie wskazał, że stosownie do przepisu art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, o której mowa w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1 b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. W razie spełnienia tych wymagań, a także zawartych w art. 32 ust. 4 ustawy (złożenie wniosku w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a także złożenie oświadczenia, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane) organ, w myśl art. 35 ust. 4 ustawy, nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Analizując w postępowaniu odwoławczym, ponownie wniosek inwestora o udzielenie na jego rzecz pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego należy uznać, że spełnione zostały warunki uzyskania pozwolenia na budowę. Przedstawiony projekt budowlany zgodny jest z decyzją Prezydenta Wrocławia z dnia 30 października 2006 r., Nr [...] (zmienionej decyzjami tego organu z dnia 9 marca 2007 r., Nr [...], i z dnia 8 maja 2007 r., Nr [...]), ustalającej dla planowanej inwestycji warunki zabudowy. Projekt budowlany uwzględnia ustalenia decyzji dotyczące funkcji zabudowy (mieszkaniowa) i zagospodarowania terenu co do linii zabudowy, wskaźnika zabudowy (do 0,31), szerokości elewacji frontowej (od 15 do 24 m), wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej (ok. 10 m), wysokości głównej kalenicy (do 16,5 m), ustaleń co do kąta nachylania dachu (od 20 do 80 stopni) i układu połaci dachowych (dach wielospadowy). Za nieusprawiedliwiony należy uznać zarzut naruszenia w projekcie budowlanym wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej. Podana w odwołaniu wysokość ' (11,36 m) odnosi się bowiem do krawędzi zmiany nachylenia połaci dachowych. Zgodnie zaś z rysunkiem elewacji zachodniej budynku wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej wynosi 10,16 m (wysokość budynku + wysokość skarpy nad poziomem terenu). Wyjaśnienia w tym względzie złożone przez pełnomocnika inwestora znajdują potwierdzenie w projekcie budowlanym. W projekcie budowlanym przewidziano też wymaganą ilość miejsc parkingowych -18 miejsc, wobec wymaganej minimalnej ilości - 16 miejsc. Zarzut podniesiony w tym względzie w odwołaniu nie zasługuje zatem na uwzględnienie. Należy bowiem zauważyć, że organ administracji architektoniczno-budowlanej związany jest postanowieniami decyzji o warunkach zabudowy i w myśl powołanego już art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego sprawdza zgodność projektu budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Ustalenia tej decyzji mają zatem znaczenie normatywne, czyli prawnie obowiązujące inwestora w postępowaniu o pozwolenie na budowę. Podobnie, nie zasługuje na uwzględnienie podniesiony w odwołaniu zarzut zbyt dużej zabudowy na działce, albowiem wskaźnik zabudowy został zachowany (0,31), natomiast powierzchnia terenów biologicznie czynnych wynosi 25% i jest zgodna z § 39 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Przechodząc do oceny zgodności projektu budowlanego z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, organ stwierdza, że w zakresie spełniania wymagań stawianych przez rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. Nr 75. poz. 690 ze zm.), należy zauważyć, uwzględniając odstępstwa inwestora, na które otrzymał zgodę organu (zastosowanie ciągu pieszo-jezdnego o szerokości 4,5m, usytuowanie osłony śmietnikowej i trzepaka bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną 11/2), że warunki te zostały zachowane. Odnośnie do odległości budynku od granicy z działką budowlaną sąsiednią (nr 11/2) odległość ta wynosi 10,72 m i jest większa od wymaganej. Wyjaśnić w tym miejscu należy, że działka sąsiaduje z drogami - ul. R. i ul. I., oraz linią kolejową, czyli z działkami, które nie stanowią działek budowlanych i wobec których nie mają zastosowania przepisy rozporządzenia. Odnośnie do usytuowania budynku wobec działek stanowiących drogi, należy wskazać, ze odległości te wyznaczone są przez obowiązującą i nieprzekraczalną linię zabudowy, które zostały wyznaczone w decyzji o warunkach zabudowy i budynek spełnia te warunki. W ocenie organu, w sposób prawidłowy została ustalona odległość, w jakiej usytuowano budynek mieszkalny od linii kolejowej. Przepisy dotyczące sytuowania budynków mieszkalnych w sąsiedztwie linii kolejowych zawarte są w art. 53 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (Dz. U. z 2007 r., Nr 16, poz. 94 ze zm.). Zasadniczo budowle i budynki mogą być usytuowane w odległości nie mniejszej niż 10 m od granicy obszaru kolejowego, z tym że odległość ta od osi skrajnego toru nie może być mniejsza niż 20 m (ust. 2). Odległości te, zgodnie z ustępem trzecim powołanego przepisu dla budynków mieszkalnych (a także innych wymienionych w przepisie) powinny być zwiększone, w zależności od przeznaczenia budynku, w celu zachowania norm dopuszczalnego hałasu w środowisku, określonych w odrębnych przepisach. Dopuszczalne normy hałasu w środowisku określone zostały rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. Nr 120, poz. 826). Dla terenów zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej rozporządzenie określa dopuszczalne poziomy hałasu pochodzącego od dróg i linii kolejowych na 60 dB - w godz. 6.00 - 22.00 i 50 dB - w godz. 22.00 - 6.00. Zwiększone, dopuszczalne poziomy hałasu przewidziane są dla terenów w strefie śródmiejskiej miast powyżej 100 tyś. mieszkańców i wynoszą odpowiednio 65 dB i 55 dB. Jak wynika z projektu budowlanego teren projektowanej zabudowy uznany został za strefę śródmiejską. Rozporządzenie wskazuje, że przez strefę śródmiejską miast powyżej 100 tyś. mieszkańców należy rozumieć teren zwartej zabudowy mieszkaniowej z koncentracją obiektów administracyjnych, handlowych i usługowych. W przypadku miast, w których występują dzielnice o liczbie mieszkańców pow. 100 tyś., można wyznaczyć w tych dzielnicach strefę śródmiejską, jeżeli charakteryzuje się ona zwartą zabudową mieszkaniową z koncentracją obiektów administracyjnych, handlowych i usługowych. Analiza projektu budowlanego wskazuje, ze zachowane zostały warunki dotyczące podstawowych odległości: 10 m od terenu kolejowego (granicy obszaru kolejowego) i 20 m od osi skrajnego toru. Za zachowaną należy także uznać odległość projektowanego budynku od linii kolejowej. Stosownie do końcowej opinii na temat poziomu hałasu wytwarzanego w otoczeniu projektowanego budynku, należy stwierdzić, że hałas w porze dziennej wynosi poniżej 60 dB, natomiast w porze nocnej spełnia wymóg 55 dB. Dokonując dalszej oceny projektu zagospodarowania działki, należy stwierdzić, że planowana inwestycja nie będzie wpływała negatywnie na zapewnienie naturalnego oświetlenia w pomieszczeniach znajdujących się w budynku Spółdzielni. Stosownie do przepisu § 13 ust. 1 pkt 1a i 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń - co uznaje się za spełnione, jeżeli między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż wysokość przesłaniania - dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m, jak również powinny zostać zachowane wymagania, o których mowa w § 57 i 60. Wysokość przesłaniania, w myśl § 13 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych mierzy się od poziomu dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego do poziomu najwyższej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego lub jego przesłaniającej części. Z projektu budowlanego wynika, że wysokość przesłaniania budynku projektowanego to 10,77 m, odległość między budynkami to ok. 13 m (najmniejsza), a zatem za spełniony należy uznać warunek wymieniony w § 13 ust 1 pkt 1 rozporządzenia odnoszący się do naturalnego oświetlenia pomieszczeń. W piśmie pełnomocnika inwestora wyjaśniono dodatkowo, ze najwyższą zacieniającą krawędzią budynku jest krawędź przełamania kąta nachylenia połaci dachowych, która po uwzględnieniu wysokości skarpy wynosi 12,85 m. Zwrócono uwagę, że przy obliczaniu wysokości przesłaniania uwzględniono wysokość parapetów w budynku przesłanianym na poziomie 2,20 m, nie brano natomiast pod uwagę różnicy poziomu terenu, która wynosi 0,10 m (według mapy do celów projektowych) i nie ma wpływu na ostateczne wyniki analizy. Badając podniesioną w odwołaniu kwestię zmiany dokumentacji projektowej przez osobę nieuprawnioną – I. S., organ nie mógł uwzględnić tego zarzutu. Zauważyć bowiem należy, że sprawa była już przedmiotem rozpoznania przez Wojewodę (postępowanie zakończone decyzją z dnia 21 maja 2008 r., Nr [...]) i w tamtym postępowaniu przedłożone zostało oświadczenie B. M. – Z. (projektanta), w myśl którego wymienione w tym piśmie wpisy dokonane przez I. S. w dniu 29 stycznia 2008 r., w tym ten dotyczący kwestii przesłaniania budynku Spółdzielni, zostały dokonane za wiedzą projektanta. Zgodnie z przepisem § 57 pomieszczenie przeznaczone na pobyt ludzi powinno mieć zapewnione oświetlenie dzienne, dostosowane do jego przeznaczenia, kształtu i wielkości, z uwzględnieniem warunków określonych w § 13 oraz w ogólnych przepisach bezpieczeństwa i higieny pracy; w pomieszczeniu przeznaczonym na pobyt ludzi stosunek powierzchni okien, liczonej w świetle ościeżnic, do powierzchni podłogi powinien wynosić co najmniej 1:8, natomiast w innym pomieszczeniu, w którym oświetlenie dzienne jest wymagane ze względu na przeznaczenie - co najmniej 1:12. Przepis ten będzie więc odnosił się do pomieszczeń w budynku projektowanym i wynikające z niego warunki zostały zachowane. Natomiast przepis § 60 omawianego rozporządzenia będzie miał zastosowanie zarówno do planowanej inwestycji jak również do obiektów, które znajdą się w obszarze jego oddziaływania. Przepis ten stanowi, że: pomieszczenia (...) powinny mieć zapewniony czas nasłonecznienia co najmniej 3 godziny w dniach równonocy ( 21 marca i 21 września), (...), natomiast pokoje mieszkalne - w godzinach od 7.00 do 17.00; w mieszkaniu wielopokojowym dopuszcza się ograniczenie wymagania określonego w ust. 1, co najmniej do jednego pokoju, (...). Zgodnie z informacją umieszczoną w projekcie budowlanym na rysunku pt. "linijka słońca" dla budynku położonym przy ul. Inżynierskiej 3 – R. [...] zachowane jest doświetlenie 3 godz. (nasłonecznianie). Wobec tego wzniesienie budynku projektowanego nie będzie miało wpływu na zachowanie normatywnego warunku minimalnego czasu nasłoneczniania pomieszczeń w budynku Spółdzielni. Budynek Spółdzielni zacieniany będzie do godz. 9.30, natomiast promienie słońca znajdują się na analizowanej elewacji budynku Spółdzielni do godz. 12.45. Za zachowane należy uznać także warunki odprowadzania wód opadowych, co jest kwestionowane w odwołaniu. W myśl § 28 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych działka, na której sytuowane są budynki, powinna być wyposażona w kanalizację umożliwiającą odprowadzenie wód opadowych do sieci kanalizacji deszczowej lub ogólnospławnej. Ponadto, jak stanowi § 29 rozporządzenia dokonywanie zmiany naturalnego spływu wód opadowych w celu kierowania ich na teren sąsiedniej nieruchomości jest zabronione. Z dołączonego do projektu pisma Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji z dnia 27 kwietnia 2007 r. wynika, że przedsiębiorstwo to zapewnia odbiór ścieków bytowych i wód opadowych do układu miejskiej sieci kanalizacyjnej. Z części opisowej projektu zagospodarowania terenu wynika, że nie zostanie zmieniony naturalny spływ wód opadowych, wykonany bowiem zostanie u podstawy skarpy otwarty rynsztok z gotowych kształtek betonowych (pkt 4.7, s. 53 projektu). Zauważyć przy tym należy, nawiązując do zarzutów odwołania, że organy administracji architektoniczno - budowlanej nie są władne do kwestionowania prawidłowości uzyskanego w tym względzie przez inwestora zapewnienia odbioru wód opadowych z terenu nieruchomości. Możliwości takiej nie przewidują bowiem, powołane na wstępie rozważań, przepisy Prawa budowlanego. Projekt budowlany zawiera także dokumenty świadczące o zapewnieniu dostaw gazu, energii elektrycznej, wody i odbiór ścieków, a także oświadczenie o zapewnieniu dostaw ciepła, wody i odbiór ścieków oraz warunki przyłączenia do tych sieci. Do projektu dołączono decyzję Zarządu Dróg i Komunikacji z dnia 28 maja 2007, nr 185/07, zezwalającą na lokalizację zjazdu, jak również sam projekt budowlany zawiera uzgodnienie z zarządcą drogi w zakresie budowy zjazdu. Ponadto projekt budowlany został uzgodniony bez zastrzeżeń przez rzeczoznawcę ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych. Kwestia zapewnienia drogi pożarowej, jako objęta uzgodnieniem, pozostaje poza właściwością organu i nie podlega sprawdzeniu. Projekt budowlany został też sporządzony przez osoby posiadające stosowne uprawnienia oraz sprawdzony w wymaganym zakresie. Sporządzona została także informacja dotycząca bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Projekt ten należy zatem ocenić jako prawidłowy i kompletny z punktu wymagań stawianych przez przepisy art. 34 Prawa budowlanego jak też rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. Nr 120, póz. 1133). Projekt zagospodarowania terenu nie narusza przepisów Prawa budowlanego, ani rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, jak i rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Zamierzenie budowlane zgodne jest także z opisanymi decyzjami ustalającymi warunki zabudowy dla przedstawionego zamierzenia inwestycyjnego, ponadto inwestor złożył prawidłowo sporządzone oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Spełnione tym samym zostały wszystkie przesłanki do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Organ pierwszej instancji obowiązany był zatem do wydania na rzecz inwestora wnioskowanej przez nich decyzji. Zakres prowadzonego postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę, unormowany w szczególności w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego powoduje, że poza rozpoznaniem musiały pozostać podniesione w odwołaniu kwestie dotyczące nie brania przez Spółdzielnię Mieszkaniową "[...]" udziału w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy dla planowanej inwestycji oraz niewystarczającej infrastruktury planowanej przy realizacji inwestycji. Należy zwrócić uwagę, że w postępowaniu o pozwolenie na budowę nie może być oceniania kwestia prawidłowości postępowania mającego na celu ustalenie warunków zabudowy. Może być ona podnoszona we właściwych postępowaniach przed organami lokalizacyjnymi. Podniesiony natomiast zarzut braku wystarczającej infrastruktury technicznej i terenów zielonych służących mieszkańcom projektowanego budynku i obawa przed nieuprawnionym korzystaniem z odpowiednich urządzeń, czy terenów na gruntach Spółdzielni, pozostaje poza regulacją administracyjną. Dlatego też nie mógł być rozważany w niniejszym postępowaniu. Na ostateczną decyzję w sprawie skargę do sądu administracyjnego złożył S.M. [...]. W skardze podniesiono te same zarzuty co w odwołaniu. Zarzucono naruszenie przepisów art. 10 i 28 kpa, art. 28 ust.2 i art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego poprzez pominięcie Spółdzielni [...] jako strony w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy planowanej inwestycji i włączenie Spółdzielni jako strony dopiero w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę; naruszenie przepisu rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. - w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu ( Dz. U. Nr 120, poz.826) naruszenie przepisu § 13 i § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 (z późniejszymi zmianami) w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez zmniejszenie czasu nasłonecznienia; naruszenie przepisów ust. 1 art. 20 Prawa Budowlanego - w zakresie wykonania dokumentacji niezgodnie z wymaganiami ustawy, przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, naruszenie przepisów ust. 9 art.5 Prawa Budowlanego - naruszenie uzasadnionych interesów mieszkańców budynku Spółdzielni. W motywach skargi podniesiono, że Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...]" nie została poinformowana jako strona w postępowaniu administracyjnym dotyczącym ustalenia warunków zabudowy inwestycji oraz o dwóch jej zmianach. Strona skarżąca kwestionuje prawidłowość tego postępowania jako zarządca sąsiadującego budynku przy ul. R. [...] ul. I. [...]. Nieruchomość ta oraz ul. R. (pełniąca funkcję drogi obsługującej nasze nieruchomości przy ul. R.)), znajdują się w obszarze oddziaływania planowanego obiektu zgodnie z § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Warunki zabudowy mają wpływ na opracowanie dokumentacji budowlanej i uzyskanie decyzji pozwolenia na budowę. W warunkach zabudowy wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej jej gzymsu lub attyki (od strony ul. I.) powinna wynosić ok. 10 m nad poziomem terenu, a według. rysunku elewacji południowej (frontowej) wysokość ta wynosi 11,36+1,49=12,85 m (przy uwzględnieniu wysokości nasypu). Taka wysokość elewacji jest również od strony ul. R. Z analiz strony skarżącej wynika, że nie są spełnione warunki zabudowy zgodnie z ust. 1 art.20 i ust. 1 art.34 Prawa Budowlanego, czego następstwem mogą być utrudnienia, obniżenie standardu mieszkań, brak nasłonecznienia; zaciemnienie mieszkań wymaganych art. 13, art. 57 i art. 60 Rozporządzenia MI z dnia 12 kwietnia 2002 w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, pogorszenie warunków bytowych, obniżenie obecnego komfortu życiowego naszych mieszkańców przy ul. R. [...]/I.[...], a zatem nie spełniono również ust.9 art 5 ustawy Prawo Budowlane. W projekcie budowlanym zaplanowano zbyt małą ilość miejsc parkingowych (na 16 mieszkań 12 miejsc parkingowych w garażu podziemnym i tylko 6 naziemnych przy nasypie). Nie są spełnione warunki techniczne § 18 rozporządzenia MI, gdyż ze względu na przeznaczenia działki na cele mieszkaniowe powinna być przyjęta maksymalna ilość miejsc postojowych t.j. 24 mp , co odpowiada maksymalnemu wskaźnikowi 1,5 określonemu w warunkach zabudowy (który uważamy również za niski). Na jedno mieszkanie powinny przypadać dwa miejsca postojowe, co obecnie jest ogólnie wymagane na rynku europejskim. Realizacja projektu w tym zakresie spowoduje, że mieszkańcy tego budynku będą parkowali na terenach sąsiednich, utrudniając mieszkańcom obecnie zamieszkałym przy ul. R. nr [...], I. nr [...] znalezienie wolnego miejsca parkingowego, zmusi to do parkowania samochodów na ciągach pieszo -jezdnych w sposób zagrażający bezpieczeństwu pieszych - co narusza ust.9 art.5 ustawy Prawo Budowlane. Dodatkowo teren budowy znajduje się przy nasypach kolejowych, przy których musi być zapewniona droga technologiczna dla kolei, a więc samochody nie mogą parkować bezpośrednio przy nasypie. Wybudowanie tak dużego obiektu na tak małej działce spowoduje, że działka objęta budową nie będzie zapewniała należytej ilości zieleni, elementów małej architektury oraz liczby miejsc dla samochodów. Nie są spełnione przepisy art. 38 rozporządzenia MI dla działek budowlanych przeznaczonych pod zabudowę wielorodzinną, gdzie co najmniej 25% powierzchni działki należy urządzić jako powierzchnię terenu biologicznie czynnego. Jak wynika z rysunku (załącznik nr 7) powierzchnia terenów biologicznie czynnych jest mniejsza i wynosi jedynie ok. 15% . Wskaźnik zabudowy w warunkach zabudowy powinien pozostać w wysokości 0,29 ( zgodnie z pierwszą decyzją o warunkach zabudowy). Nie są spełnione przepisy ust. 1 art. 20 oraz ust.9 art.5 Prawa Budowlanego, gdyż obsługa komunikacyjna budynku w istniejącej zabudowie mieszkaniowej przyczyni się do zwiększenia już istniejącego zagrożenia przy obecnym natężeniu ruchu ograniczy i ograniczy dojazd samochodów Straży Pożarnej i karetek pogotowia do budynków przy ul. R. (a zwłaszcza do budynku przy ul. R. [...]) . Nie rozwiąże problemu postawienie znaku zakazu postoju, bo już istnieje problem parkowania samochodów przez mieszkańców istniejących budynków. Uważamy, że nie jest możliwe dodatkowe dociążenie komunikacyjne w tym rejonie z uwagi duży ruch pojazdów oraz brak miejsc parkingowych. Wyczerpana jest zdolność przyjęcia do parkowania dodatkowych pojazdów. W projekcie nie zaprojektowano chodnika przy skarpie, co spowoduje dodatkowe utrudnienia. Planowana inwestycja spowoduje niedrożność i zablokowanie ul. R . Nastąpi zwiększenie wydzielania spalin i wzrost natężenia hałasu, a tym samym wzrost uciążliwości dla mieszkańców mieszkających przy ul. R. Nie są spełnione przepisy ust. 1 art.20 oraz ust. 9 art. 5 Prawa Budowlanego. Planowana budowa zlokalizowana jest przy nasypie kolejowym, na którym przebiegają trasy kolei i odbywa się transport. Budowa budynku mieszkalnego tuż przy liniach kolejowych, którymi często przewożone są materiały szkodliwe i niebezpieczne dla zdrowia, stanowi zagrożenie dla ludzi stale mieszkających tuż przy nasypach. Projekt budowlany nie uwzględnia wykonania odpowiednich zabezpieczeń. Nie są spełnione przepisy ust. 1 art.20 i ust.9 art.5 Prawa Budowlanego, gdyż ukształtowanie terenu poprzez wykonanie skarpy od ściany osłonowej budynku w kierunku ulicy spowoduje dodatkowy spływ wody opadowej do kanału ul. R., który obecnie w czasie na walnych deszczów (ze względu na małą średnicę kanału) jest przepełniony, co powoduje problemy z odprowadzeniem z terenu wód opadowych i zalewanie naszych budynków przy ul. R. l-[...], [...], [...], R. [...]/I. [...]. Wprowadzanie dalszych dodatkowych wód opadowych z projektowanego budynku oraz z zewnętrznego terenu utwardzonego spowoduje pogorszenie sytuacji w tym zakresie, gdyż obecnie często istniejąca kanalizacja nie jest w stanie odebrać wód opadowych, co powoduje zalewania piwnic sąsiednich budynków. Wody opadowe oraz wysoki poziom wód gruntowych stwarzają zagrożenie, że piwnice projektowanego budynku zostaną zalane i mieszkańcy zostaną pozbawieni możliwości parkowania w garażach. Będą zmuszeni do parkowania przy ul. R., co spowoduje jej zablokowanie. Zwiększone, dopuszczalne poziomy hałasu pochodzącego od dróg i kolei przewidziane dla terenów strefy śródmiejskiej miast pow. 100 tyś. mieszkańców wynoszą zgodnie z przepisami 65 dB - w godz. 6.00-22.00 i 55 dB - w godz. 22.00-6.00. Poziom hałasu wytwarzanego w otoczeniu projektowanego budynku, według mapy akustycznej (zleconej do wykonania przez Urząd Miasta) umieszczonej na stronach internetowych Urzędu Miejskiego W. jest bardzo wysoki (65dB- 75 dB) i przekroczony jest wymagany poziom hałasu ( zał. nr 8). Tym samym nie są spełnione warunki ochrony przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas. W projekcie budowlanym brakuje zaprojektowanym odpowiednich ekranów akustycznych, chroniących mieszkańców budynku przed hałasem. Nie są spełnione przepisy art. 13, art.57 i art. 60 rozporządzenia MI z dnia 12 kwietnia 2002 oraz ust.9 art.5 Prawa Budowlanego, ponieważ posadowienie budynku naprzeciwko budynku należącego do Spółdzielni spowoduje zaciemnienie mieszkań budynku istniejącego przy ul. R. nr [...] I. nr [...] i pogorszenie warunków zamieszkania. Zmiany dokonane w projekcie spowodują jedynie przesunięcie w czasie nasłonecznienia pomieszczeń, a nie likwidację naszych wcześniejszych zastrzeżeń. W praktyce, ograniczenie wielkości obiektu poprzez likwidację dwóch mieszkań i pozostawienie wysokiej mansardy nie spowoduje żadnego pozytywnego rozwiązania. Dokumentacja dotycząca określenia czasu nasłoneczniania mieszkań budynku przy ul. R. [...] I. [...] jest niekompletna. Na rysunkach nie ma odległości między budynkami. Nie podano czasu nasłoneczniania. W opisie technicznym i na rysunku "linii słońca" zmiany w dokumentacji zostały dokonane przez I. S., która nie jest autorem projektu i nie figuruje w projekcie budowlanym jako osoba uprawniona (brak dokumentów o uprawnieniach i przynależności zrzeszenia). Ponadto wpisy dokonane mogą być nie tylko za wiedzą projektanta, ale również za jego zgodą. Z analiz strony skarżącej wynika, że wystąpi niewystarczający czas nasłonecznienia mieszkań i pogorszenie warunków zamieszkiwania (zwłaszcza w mieszkaniach, w których okna wychodzą jedynie na stronę ul. R.) i nie są spełnione przepisy ust. 1 art. 20 i ust.9 art. 5 Prawa Budowlanego, gdyż zaprojektowana skarpa od strony zachodniej ograniczy swobodę osobistą naszych mieszkańców, ponieważ usytuowana jest na wysokości takiej, że osoby znajdujące się na skarpie przy projektowanym budynku będą miały możliwość zaglądania do mieszkań budynku przy ul. R. [...]/I. [...] (mieszkańcy będą mieli wrażenie, że zamieszkali w suterenie). Spowoduje utrudnienia w zamieszkiwaniu, utratę warunków prywatności i intymności. Ponadto, nasi mieszkańcy zmuszeni będą do zasłaniania okien nawet w czasie dnia, co spowoduje dodatkowo znaczne ograniczenia nasłoneczniania mieszkań i ich zaciemnienie. Część mieszkań budynku przy ul. R. [...]/I. [...] posiada pokoje tylko od strony ul. R. i mieszkańcy doznają pogorszenia warunków bytowych oraz obniżenia komfortu, który obecnie posiadają. Wyjaśnienie projektanta, którego zdaniem problem " zaglądania sobie do okien" dotyka wielu mieszkańców osiedli, nie jest dla nas niedopuszczalne i żadnym argumentem, że należy projektować budynki w taki sposób, żeby narazić na taką sytuację naszych mieszkańców. W doręczonej sądowi odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył: Skarga jest nieuzasadniona. Według art. 1 § 1 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwana dalej upsa – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), w tym także na decyzje wydane na podstawie norm prawa budowlanego. Z taką kontrolą mamy do czynienia w sprawie niniejszej. Dodać jeszcze należy, że w myśl treści art. 134 § 1 upsa sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Jak wynika z dołączonych do odpowiedzi na skargę akt administracyjnych, orzekając dwukrotnie w sprawie pozwolenia na budowę organ administracji architektoniczno-budowlanej (wbrew odmiennym twierdzeniom skargi) przeprowadził postępowanie administracyjne w pełnym zakresie, badając całokształt okoliczności sprawy z punktu widzenia Prawa budowlanego. W myśl przepisu art. 32 ust. 1 tej ustawy pozwolenie na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego może być wydane po uprzednim: 1) przeprowadzeniu postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko wymaganego przepisami o ochronie środowiska, 2) uzyskaniu przez inwestora, wymaganych przepisami szczególnymi, pozwoleń, uzgodnień lub opinii innych organów. Z kolei ust. 4 tego artykułu wyjaśnia, że pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto: 1) złożył wniosek w tej sprawie w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o zagospodarowaniu przestrzennym, 2) złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Dalej, stosownie do treści art. 35 ust. 1 ustawodawca nakłada na organ administracji architektoniczno-budowlanej obowiązek zbadania (przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego) zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z: zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu i wymaganiami ochrony środowiska, zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Wskazać jeszcze należy, że w myśl ust. 4. przytaczanego przepisu w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Dołączone do odpowiedzi na skargę akta administracyjne wskazują, że organy architektoniczno-budowlane wykonały wszystkie nałożone przez normodawcę, w toku postępowania administracyjnego, dotyczącego pozwolenia na budowę, obowiązki. Z tychże akt wynika nadto, że inwestor dysponuje decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, stanowiącą bazę prawną dla decyzji udzielającej pozwolenia na budowę i zatwierdzającej projekt budowlany. Okoliczność, że skarżąca nie została uznana za stronę w toku postępowania prowadzonego w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji nie może być w żaden sposób ani badana, ani konwalidowana w obecnym postępowaniu. W tamtym postępowaniu podmiot, który miał przymiot strony, a został przez organy pominięty, może (ewentualnie) skorzystać z drogi postępowania ekstraordynaryjnego. Przechodząc do omówienia zarzutów skargi Sąd wskazuje, że nie zasługują one na uwzględnienie. Wbrew odmiennym jej twierdzeniom organ nie naruszył przepisów prawa materialnego w zakresie wskazanym w pismach procesowych i skardze. Kwestię tę szeroko omówił w uzasadnieniu decyzji organ drugiej instancji. Dodać trzeba, że analiza projektu budowlanego jednoznacznie wskazuje, że projekt zawiera prawidłowo wykonaną tzw. linijkę słońca. Z opracowania tego wynika, że nasłonecznienie budynku należącego do strony skarżącej nie pozostaje w sprzeczności z wymogami rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W myśl § 13 tego aktu wykonawczego do ustawy Prawo budowlane odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń - co uznaje się za spełnione, jeżeli: między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż: wysokość przesłaniania - dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m, 35 m - dla obiektów przesłaniających o wysokości ponad 35 m, zostały zachowane wymagania, o których mowa w § 57 i 60. Wysokość przesłaniania, o której mowa w ust. 1 pkt 1, mierzy się od poziomu dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego do poziomu najwyższej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego lub jego przesłaniającej części. Wspomnieć jeszcze trzeba na ustęp 4 omawianego paragrafu, który dopuszcza zmniejszenie odległości, o których mowa w ust. 1 pkt 1 nie więcej niż o połowę w zabudowie śródmiejskiej. Nadto pozostaje poza sporem, że budynek będący w zasobach S. M. M. i nowoprojektowana inwestycja nie znajdują się na działkach sąsiadujących, a przedziela je jeszcze ulica R., zatem w sprawie nie mamy do czynienia z bezpośrednim sąsiedztwem budynków, ze wszystkimi daleko idącymi dla mieszkańców z tego tytułu konsekwencjami. Akta administracyjne wskazują także jednoznacznie, że projekt nie przewiduje (nie obejmuje) przyłączy c.o., kanalizacji deszczowej, sanitarnej, wodociągowej ani energii elektrycznej (co do przyłączy – będą one objęte oddzielnym opracowaniem). W konsekwencji i zarzuty w tym zakresie należy uznać za chybione. Nie podzielił także sąd poglądu strony skarżącej o naruszeniu przez organy Innych przepisów prawa materialnego, a to rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W kwestii miejsc postojowych, zdaniem Sądu, należy wskazać, że planowana inwestycja dotyczy budynku mieszkalnego, wielorodzinnego. W związku z tym istotny jest rozdział 3 tego rozporządzenia zatytułowany "Miejsca postojowe dla samochodów osobowych", który w § 18 ust. 1, stanowi, że zagospodarowując działkę budowlaną, należy urządzić, stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, miejsca postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym również miejsca postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne. Liczbę i sposób urządzenia miejsc postojowych należy dostosować do wymagań ustalonych w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, z uwzględnieniem potrzebnej liczby miejsc, z których korzystają osoby niepełnosprawne." Przenosząc normatywne wymogi na grunt rozpoznawanej sprawy trzeba zauważyć, że analiza projektu wskazuje, iż przewidywana w nim ilość tych miejsc odpowiada wymogom rozporządzenia. Natomiast projektowanie większej ilości miejsc parkingowych, choć samo w sobie niewątpliwie korzystne dla wszystkich użytkowników nowoprojektowanego budynku i budynków okolicznych, nie znajduje uzasadnienia w obowiązujących przepisach prawa. Jeśli chodzi o kwestię przekroczenia w planowanym domu norm hałasu, to zwrócić należy uwagę na okoliczność, że w projekcie znajduje się opinia rzeczoznawcy (wraz z uzupełnieniem) dotycząca natężenia hałasu w terenie i wskazówek dla inwestora, jakie winien zachować, aby w lokalach nie były przekroczone te normy. Biegły wskazał, że przy zastosowaniu konkretnych rozwiązań normy te nie zostaną przekroczone. Jeśli chodzi o kwestię zabezpieczeń p. poż. i możliwości ruchu w terenie, to jak wynika z projektu zarówno te służby, jak i nadzór ruchu zaopiniowały projekt pozytywnie, Projektant wskazuje także w projekcie jak rozwiązać problem wód opadowych. Podobnie, jak wynika z projektu zagospodarowania działki, projektant przewidział 25 % powierzchni działki biologicznie czynnej. Na koniec mo Z kolei z § 19 ust. 1 wskazanego rozporządzenia wynika, że najbliższa odległość rzeczywista wydzielonego, niezadaszonego zgrupowania miejsc postojowych lub otwartego garażu wielopoziomowego dla samochodów osobowych od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku mieszkalnym, zamieszkania zbiorowego (z wyjątkiem hoteli), opieki zdrowotnej, oświaty i wychowania, a także od placu zabaw dziecięcych i boisk dla dzieci i młodzieży nie może być mniejsza niż: 1) dla zgrupowania do 4 stanowisk włącznie - 7 m, 2) dla zgrupowania od 5 do 60 stanowisk włącznie - 10 m, 3) dla większych zgrupowań - 20 m, z zachowaniem warunków określonych w § 276 ust. 1. Według zaś § 20 rozporządzenia miejsca postojowe dla samochodów, z których korzystają wyłącznie osoby niepełnosprawne, mogą być usytuowane w odległości nie mniejszej niż 5 m od okien budynku mieszkalnego wielorodzinnego i zamieszkania zbiorowego oraz zbliżone bez żadnych ograniczeń do innych budynków. Miejsca te wymagają odpowiedniego oznakowania. Dołączone do odpowiedzi na skargę akta administracyjne, a w szczególności znajdujący się tam projekt graficzny (k. 13), wskazuje jednoznacznie, że normatywne odległości zostały przez inwestora zachowane. Na koniec można jeszcze dodać, że sądy administracyjne nie posiadają uprawnień, aby (w toku kontroli postępowania administracyjnego) posiłkować się tzw. zasadami współżycia społecznego. Kontrola legalności decyzji administracyjnej takiego kryterium nie dopuszcza. Reasumując należy zauważyć, że prawidłowe zastosowanie prawa materialnego w toku postępowania administracyjnego, przeprowadzonego z poprawnym wykorzystaniem procedury administracyjnej, powoduje, że zaskarżona decyzja mieści się w ramach obowiązującego porządku prawnego. W konsekwencji, na zasadzie art. 151 ppsa skarga podlega oddaleniu.