II SA/Wr 686/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Białek po rozpoznaniu w dniu 30 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym skargi M. K. i W. K. na postanowienie D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia 8 grudnia 2014 r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązku polegającego na usunięciu stwierdzonych nieprawidłowości w budynku postanawia: odrzucić skargę. Skarżący złożyli w dniu 3 września 2015 r. (data stempla pocztowego) skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na postanowienie D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 8 grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązku polegającego na usunięciu stwierdzonych nieprawidłowości w budynku. Zaskarżone postanowienie skierowane było tylko do W. K.. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu z dwóch powodów. Zgodnie z treścią art. 53 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. 2012 r. poz. 270 ze zm. – zwana dalej p.p.s.a.) skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Stosownie natomiast do treści art. 50 § 1 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Brak legitymacji skargowej skutkuje z kolei niedopuszczalnością wniesienia skargi do sądu administracyjnego, zaś zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę jeżeli jej wniesienie jest z innych przyczyn niedopuszczalne. Wobec powyższego należy stwierdzić, że M. K. nie ma interesu prawnego pozwalającego jej złożyć skargi w badanej sprawie – nie brała ona bowiem udziału jako strona w postępowaniu administracyjnym, zakończonym wydaniem zaskarżonego postanowienia i nie była jego adresatem, co sprawia, że wniesienie skargi przez nią jest niedopuszczalne. Niezależenie od powyższego przyjdzie zauważyć, że w niniejszej sprawie zaskarżone postanowienie zostało doręczone skarżącemu W.K. w dniu 16 grudnia 2014 r., czego potwierdzeniem jest zwrotne poświadczenie odbioru znajdujące się w aktach administracyjnych sprawy. Termin do wniesienia skargi przez skarżącego upłynął zatem w dniu 15 stycznia 2015 r., a skarga została sporządzona i złożona dopiero w dniu 3 września 2015 r. Z powyższego wynika, że skarga została wniesiona po terminie i dlatego podlega ona odrzuceniu. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i 6 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.