II SA/Wr 686/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alicja Palus (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Olga Białek Sędzia WSA Anna Siedlecka Protokolant Krzysztof Erbel po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 25 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. we W. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie zmiany ostatecznej decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na przebudowę i rozbudowę oficyny wschodniej na cele hotelowo-biurowe. I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewody D. na rzecz strony skarżącej kwotę 1031 (słownie: jeden tysiąc trzydzieści jeden) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją (z dnia [...] sierpnia 2017 r. Nr [...]), wydaną po rozpatrzeniu odwołania Spółki [...] Sp. z o.o. od decyzji Prezydenta W. Nr [...] z dnia [...] lutego 2017 r., którą zmieniono decyzję ostateczną Prezydenta W. Nr [...] z dnia [...] marca 2010 r., zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na przebudowę i rozbudowę oficyny wschodniej na cele hotelowo-biurowe przy ul. [...] we W. (działka nr [...][...], obręb [...]), w części dotyczącej projektu budowlanego i zatwierdzono projekt budowlany zmian obejmujący remont, przebudowę i budowę zespołu budynków przy ul. [...] we W. oraz udzielono pozwolenia na budowę w zakresie wprowadzonych zmian, Wojewoda D. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1332), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając podjęte orzeczenie organ odwoławczy wyjaśnił m.in., że decyzją z dnia [...] marca 2010 r. Nr [...] Prezydent W. zatwierdził projekt budowlany i udzielił J. Ł. pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na przebudowie i rozbudowie na cele hotelowo-biurowe oficyny wschodniej budynku położonego przy ul. [...] we W. (działki nr [...],[...],[...],[...][...], obręb [...]), przy czym decyzja ta była wielokrotnie zmieniana. W dniu [...] maja 2016 r. inwestor wystąpił z wnioskiem o kolejną zmianę decyzji, opisanej powyżej, udzielającej pozwolenie na budowę. (Wniosek został skorygowany w dniu [...] grudnia 2016 r. poprzez zwiększenie ilości miejsc postojowych dla samochodów osobowych i zmniejszenie ilości jednostek mieszkaniowych – hotelowych w części hotelowej zespołu). Po przeprowadzeniu postępowania, stosownego do treści wniosku Prezydent W. decyzją z dnia [...] lutego 2017 r. Nr [...] zmienił własną decyzję ostateczną z dnia [...] marca 2010 r. Nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na przebudowę i rozbudowę oficyny wschodniej na cele hotelowo-biurowe przy ul. [...] we W. (działka nr [...][...], obręb [...]), w części dotyczącej projektu budowlanego i zatwierdził projekt budowlany zmian obejmujący remont, przebudowę i budowę zespołu budynków przy ul. [...] we W. oraz udzielił pozwolenia na budowę w zakresie wprowadzonych zmian. Następnie Wojewoda D. przedstawił zarzuty zawarte w odwołaniu, a w dalszej części uzasadnienia – motywując podjęte w sprawie rozstrzygnięcie – wyjaśnił, że kwestie zmiany pozwoleń na budowę reguluje przepis art. 36a powoływanej wcześniej ustawy – Prawo budowlane, którego aktualne brzmienie zostało nadane przepisem art. 5 ustawy z dnia 16 grudnia 2016 r. o zmianie niektórych ustaw w celu poprawy otoczenia prawnego przedsiębiorców (Dz.U. z 2016 r., poz. 2255), obowiązującej od dnia 1 stycznia 2017 r. Jednocześnie organ odwoławczy wskazał, że rozpoznając przedmiotową sprawę był zobligowany do stosowania przepisów ustawy – Prawo budowlane w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą, intertemporalnym przepisem art. 26 ust. 2 tej ustawy, zgodnie z którym w sprawach, o których mowa w art. 36a ustawy – Prawo budowlane, wszczętych i niezakończonych do dnia wejścia w życie ustawy zmieniającej, stosuje się art. 36a w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą. Wojewoda D. przywołał też w uzasadnieniu przepis art. 36a ust. 5 w jego pełnym brzmieniu, określający istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę oraz wymagane przez ustawodawcę warunki dla uznania odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę za nieistotne. Następnie organ orzekający wyjaśnił, że zmiany wprowadzone w przedłożonym projekcie budowlanym przedstawiono następująco: - zakresem opracowania obejmuje się teren całej posesji - rezygnacja z wyburzenia budynku oficyny zachodniej w jej części nie objętej ochroną konserwatorską - budowa uzupełniająca nowego skrzydła oficyny zachodniej w miejscu lokalizacji zlikwidowanego budynku parterowego - podpiwniczenie całości dziedzińca wewnętrznego - zmiana lokalizacji pomieszczenia na odpadki - zmiana lokalizacji dźwigu zewnętrznego oficyny wschodniej - zmiana sposobu zagospodarowania podwórza w zakresie lokalizacji miejsc postojowych, zieleni, wejść do budynków - rozbiórka parterowej, wtórnej przybudówki kamienicy zachodniej. Organ wskazał również, że teren inwestycji to działka nr [...], posiadająca kształt zbliżony do prostokąta wydłużonego wzdłuż osi północ-południe granicząca od północy z ulicą [...] a z trzech stron otoczona przez działki budowlane. Działka jest w znacznej mierze zabudowana. Zabudowa działki ma w przybliżeniu kształt litery "U", otwartej na południe; z dziedzińcem wewnętrznym, a tworzą ją obiekty, zróżnicowane pod względem architektonicznym, powstałe w różnym czasie. Równocześnie obiekty te nie są odrębnymi budynkami w rozumieniu art.3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. Zgodnie z tą definicją budynek to taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. W omawianym przypadku poszczególne części posiadają fundamenty i dachy, ale mają wspólne ściany. Zdaniem Wojewody D. w świetle obecnie obowiązujących przepisów należy uznać obecnie istniejący obiekt za jeden budynek o zróżnicowanej formie architektonicznej. Omawiany budynek tworzą dwie kamienice frontowe: wschodnia i zachodnia, Których fasady (elewacje frontowe, północne) skierowane są na ulicę [...]. Kamienice te wpisane są do rejestru zabytków pod numerem [...] decyzją z dnia [...] grudnia 1970 r., natomiast cała inwestycja położona jest na terenie [...], wpisanego do rejestru zabytków pod numerem [...] decyzją z dnia [...] maja 1967 r. Do obu tych kamienic przylegają od południa oficyny: wschodnia i zachodnia. Architektonicznie oficyny te nie są jednorodne; posiadają zróżnicowaną formę architektoniczną, różną dyspozycję wnętrz, różne wysokości, różny charakter. Oficyna wschodnia sięga południowej granicy działki i przylega do budynku sali gimnastycznej na sąsiedniej działce. Budynek ten został niedawno gruntownie odnowiony i nadbudowany – w ocenie organu odwoławczego trudno uznać, że jest przeznaczony do rozbiórki, jak to wskazano na rysunku Przekroju [...] (nr [...]). Budynek ten nie zapewnia zamknięcia całej szerokości działki od południa, pozostałą - zachodnią część - zamyka mur ogrodzeniowy. Oficyna zachodnia jest krótsza i nie sięga południowej granicy działki nr [...]. Wzdłuż jej południowej ściany zlokalizowany jest wjazd na działkę od ulicy [...] poprzez działkę [...], należącą do Spółki [...] Sp. z o.o. Południowo-zachodnia część działki nie jest obecnie zabudowana. Okala ją mur - od strony zachodniej stanowiący pozostałość rozebranej części oficyny zachodniej. Organ orzekający wyjaśnił ponadto, że zmieniana niniejszą decyzją decyzja o pozwoleniu na budowę dotyczyła robót budowlanych, prowadzonych w południowej części działki, przy oficynach. Obecnie przewidziano roboty budowlane w stosunku do całej zabudowy. Ponadto postanowiono zagospodarować część podziemną działki, częściowo poprzez budowę kondygnacji podziemnej pod całą powierzchnią dziedzińca wewnętrznego. Projektowana jest również nowa zabudowa kubaturowa południowo-zachodniej części dziedzińca. Będzie to nowy budynek, posiadający własną ścianę zewnętrzną przylegającą do południowej ściany oficyny zachodniej, jednocześnie połączony częścią podziemną z pozostałym zagospodarowaniem części podziemnej działki. W tych warunkach należy uznać za słuszne traktowanie całej inwestycji jako jednego zamierzenia budowlanego a zastosowany tryb zmiany pozwolenia na budowę za właściwy. Następnie Wojewoda D. wskazał w uzasadnieniu, że stosownie do przepisu art.36a ust.3 ustawy Prawo budowlane w postępowaniu w sprawie zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę, przepisy art.32-35 stosuje się odpowiednio do zakresu tej zmiany. W myśl art.35 ust.4 ustawy Prawo budowlane organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę w przypadku spełnienia wymagań, określonych w art.35 ust. 1 oraz w art.32 ust.4 tej ustawy. Spełnienie tych wymagań organ sprawdza przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego. W razie stwierdzenia naruszeń w zakresie w/w wymagań organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę (przepis art.35 ust.3 cyt. ustawy). W przeciwnym przypadku organ zobligowany jest do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Wyjaśnił też dodatkowo, że z przywołanych przepisów wynika, iż warunkami koniecznymi do wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę są: 1) złożenie wniosku w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (art.32 ust.4 pkt 1 ustawy Prawo budowlane); 2) złożenie przez inwestora oświadczenia, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (art.32 ust.4 pkt 2 ustawy Prawo budowlane); 3) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art.71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; (art.35 ust. 1pkt 1 ustawy Prawo budowlane); 4) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno- budowlanymi (art.35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane); 5) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa wart.20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa wart.12 ust.7 (art.35 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane); 6) wykonanie - a w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art.20 ust.2 ustawy Prawo budowlane, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa wart.12 ust.7, tj. zaświadczeniem o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego (art.35 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo budowlane). Inwestor złożył wniosek wraz z oświadczeniem o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz projektem budowlanym. Projekt budowlany został wykonany i sprawdzony przez osoby posiadające odpowiednie kwalifikacje, potwierdzone stosownymi zaświadczeniami. Projekt posiada uzgodnienia: - z dnia [...] maja 2016 r. z rzeczoznawcą ds. sanitarnohigienicznych, - z dnia [...] maja 2016 r. z rzeczoznawcą ds. bezpieczeństwa i higieny pracy, - z dnia [...] maja 2016 r. z rzeczoznawcą do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, - decyzję Miejskiego Konserwatora Zabytków Nr [...] z dnia [...] listopada 2015 r. - pozwolenie konserwatorskie na roboty budowlane przy zabytku: kamienicach wpisanych do rejestru zabytków oraz na obszarze [...], wpisanego do rejestru zabytków, termin ważności: do dnia [...] grudnia 2020 r. (str.6.22); - decyzję D. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków Nr [...] z dnia [...] listopada 2015 r. - pozwolenie naprowadzenie badań archeologicznych, termin ważności: do dnia [...] marca 2017 r. (str.6.23); - warunki przyłączenia i dostawy energii elektrycznej, wydane przez [...]S.A. w dniu [...] listopada 2015 r.; - warunki dostarczania ciepła, wydane przez [...] sp. z o.o. w dniu [...] lipca 2015 r.; - zapewnienie dostawy wody i odbioru ścieków oraz określenie warunków przyłączenia do sieci wodociągowej i kanalizacyjnej, wydane przez MPWiK W. w dniu [...] lipca 2015 r.; - warunki przyłączenia do sieci telekomunikacyjnej, wydane przez [...] S.A. w dniu [...] września 2015 r. - warunki przyłączenia do sieci telekomunikacyjnej [...] S.A.; - oświadczenie spółki [...] sp. z o.o. z dnia [...] grudnia 2015 r. o zapewnieniu 21 miejsc postojowych na parkingu w "[...]" zlokalizowanej przy ul. [...] we W. na potrzeby hotelu; - decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W. Nr [...] z dnia [...] października 2015 r. uzgadniającą rozwiązania przyjęte w ekspertyzie technicznej, wykonanej przez rzeczoznawcę budowlanego dr. inż. M. Y. M., - decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W. Nr [...] z dnia [...] listopada 2015 r. uzgadniającą rozwiązania przyjęte w ekspertyzie technicznej, wykonanej przez rzeczoznawcę budowlanego dr. inż. M. Y. M., - decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W. Nr [...] z dnia [...] listopada 2015 r., którą wyrażono zgodę na odstępstwo w zakresie zagłębienia poniżej poziomu otaczającego terenu dla niżej wymienionych pomieszczeń usytuowanych na poziomie piwnicy dwóch adaptowanych/przebudowywanych budynków oraz nowobudowanej piwnicy pod dziedzińcem pomiędzy kamienicami, które znajdują się we W. przy ul. [...], oznaczonych na rysunku rzutu piwnicy wykonanego (...) w październiku 2015 r. (...) oraz wyraża zgodę na odstępstwo w zakresie oświetlenia światłem dziennym dla pomieszczeń stałej pracy, usytuowanych na poziomie piwnicy ww. budynków (...); - pismo Zarządu Dróg i Utrzymania Miasta z dnia [...] września 2016 r. uzgadniające obsługę komunikacyjną docelową zespołu budynków o funkcji hotelowej i biurowo-usługowej na działce nr [...] przy ul. [...] poprzez istniejący zjazd z ul. [...] na działkę nr [...]; - postanowienie D. Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej we W. Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r., którym wyrażono zgodę na odstąpienie od obowiązku wymienionego w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych (Dz.U. z 2009 r., Nr 124, poz.1030) w: § 12 ust. 2 i 3 - dostęp do budynku możliwy jest od strony ul. [...] (dostęp do całej frontowej elewacji) oraz wnętrza zespołu budynków na 13% obwodu budynków. Wjazd do wnętrza prowadzi od strony ul. [...] poprzez działkę nr [...]; - postanowienie D. Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej we W. Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r., którym wyrażono zgodę na spełnienie wymagań w zakresie bezpieczeństwa pożarowego w sposób określony w powyższych wskazaniach "Ekspertyzy technicznej dotyczącej zespołu budynków przy ul. [...] we W., dz. nr [...][...] w inny sposób niż podany w przepisach rozporządzenia w/s warunków technicznych: § 12 ust. 1, § 68 ust. 1, § 216 ust. 1, § 218 ust. 1, § 235 ust. 2, § 239 ust.4, § 240 ust. 1, § 242 ust. 1, § 256 ust.3, § 256 ust.6 pkt 5, § 271 ust. 1 i 10 tego rozporządzenia. W dalszej części uzasadnienia Wojewoda D. podał, że teren inwestycji położony jest na obszarze, na którym obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego [...], w części [...], w obrębie [...] we W., przyjęty uchwałą Rady Miejskiej W. Nr [...] z dnia [...] września 2010 r. W planie tym działka nr [...] usytuowana jest na terenie oznaczonym symbolem 1UX-M/2. Północna część dziedzińca objęta jest wydzieleniem wewnętrznym (K1), oficyna zachodnia - wydzieleniem wewnętrznym (H2), pozostała część dziedzińca wraz z oficyną wschodnią - wydzieleniem wewnętrznym (P). Zabudowa okalająca północną część dziedzińca (wydzielenie wewnętrzne (K1), czyli kamienice frontowe, północne części oficyn, nie są objęte żadnym wydzieleniem wewnętrznym - obowiązują tu ustalenia dla całego terenu 1UX-M/2. Organ odwoławczy przywołał też ustalenia planistyczne przyjęte w § 21 opisanej powyżej uchwały dla terenów oznaczonych symbolem 1UX-M oraz ustalenia planistyczne obowiązujące dla terenu 1UX-M/2, odnoszące się do działki nr [...] i jej zabudowy, stanowiące, że 3) wymiar pionowy budynku lub budowli przekrytej dachem, mierzony od poziomu terenu do najwyższego punktu pokrycia dachu, nie może być mniejszy niż 15 m i większy niż 22 m, z zastrzeżeniem pkt 4, 5, 6, 7, 8, 9 i 10; 4) ustalenie, o którym mowa w pkt 3, nie dotyczy budynków wpisanych do rejestru zabytków i oznaczonych na rysunku symbolem BI; 5) w wydzieleniu wewnętrznym, oznaczonym na rysunku planu symbolem (H2), obowiązują następujące ustalenia: a) wymiar pionowy, mierzony od poziomu terenu do górnej krawędzi gzymsu wieńczącego lub okapu, nie może być mniejszy niż 15 m, b) wymiar pionowy budynków krytych dachami o kącie nachylenia połaci dachowych większym niż 12°, mierzony od poziomu terenu do najwyższego punktu pokrycia dachu, nie może być większy niż 23 m, c) wymiar pionowy budynków krytych dachami o kącie nachylenia połaci dachowych mniejszym lub równym 12°, mierzony od poziomu terenu do najwyższego punktu pokrycia dachu, nie może być większy niż 18 m, d) dla części budynków przylegających do linii rozgraniczających tereny 4KD W i 9KDS, krytych dachami, o których mowa w lit.c, w odległości co najmniej 3 m od tych linii, ustalenie lit.c nie obowiązuje, a ich wymiar pionowy mierzony od poziomu terenu do najwyższego punktu pokrycia dachu nie może być większy niż 23 m; 8) w wydzieleniu wewnętrznym, oznaczonym na rysunku planu symbolem (P), obowiązują następujące ustalenia: a) wymiar pionowy, mierzony od poziomu terenu do górnej krawędzi gzymsu wieńczącego lub okapu budynku, nie może być mniejszy niż 15 m, b) wymiar pionowy budynku, mierzony od poziomu terenu najwyższego punktu pokrycia dachu, nie może być większy niż 23 m, c) powierzchnia terenu biologicznie czynnego musi stanowić co najmniej 5% powierzchni działki budowlanej; 14) w wydzieleniach wewnętrznych, oznaczonych na rysunku planu symbolem (KI), obowiązują następujące ustalenia: a) dopuszcza się zadaszenie, pod następującymi warunkami: - wymiar pionowy mierzony od poziomu terenu do najwyższego punktu pokrycia zadaszenia nie może być większy niż 19 m, - obowiązuje pokrycie zadaszenia materiałem transparentnym, b) nie dopuszcza się nadziemnych części budynków, z wyjątkiem obiektów, o których mowa w lit. a; 16) w pasie o szerokości 6 m przylegającym do linii rozgraniczających teren 1UX-M/2 od terenów 1KDZ [[...]] (...) w pierwszej kondygnacji naziemnej nie dopuszcza się działalności związanej z doradztwem, finansami, ubezpieczeniami i pośrednictwem, należącej do kategorii przeznaczenia biura, z zastrzeżeniem pkt 17; 18) dojazd do terenu dopuszcza się wyłącznie od terenów 1KDZ [uł. [...]], 4KDW [ul. [...] i 7KDD [ul. [...], część południowa]; 19) obowiązują miejsca postojowe dla samochodów osobowych towarzyszące poszczególnym kategoriom przeznaczenia terenu, co najmniej w liczbie ustalonej zgodnie z następującymi wskaźnikami: a) dla zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej - 0,6 miejsca postojowego na 1 mieszkanie, b) dla hoteli - 30 miejsc postojowych na 100 pokoi hotelowych; c) dla widowiskowych obiektów kultury - 7 miejsc postojowych na 100 miejsc dla widzów; 20) miejsca postojowe, o których mowa w pkt 19, należy usytuować na terenie, na którym usytuowany jest obiekt, któremu te miejsca towarzyszą; 21) nie dopuszcza się parkingów samodzielnych wielopoziomowych naziemnych. Kontynuując argumentację Wojewoda D. podał, że na terenie inwestycji projektuje się funkcje biurowo-usługowe, gastronomiczne, handlowe i hotelarskie (projekt budowlany, str. 18). W parterach od ul. [...] planuje się zlokalizowanie handlu, gastronomii, usług (obecnie zakład fryzjerski). W kamieniczkach frontowych oraz przyległych oficynach na kondygnacjach powyżej parteru projektuje się lokale pod wynajem na funkcję biurowo-usługową. Partery oficyn dostępne od dziedzińca wewnętrznego przeznacza się na gastronomię, handel, usługi kulturotwórcze (np. galeria sztuki, pracownia plastyczna, rzemiosła artystycznego). Lokal usługowy zlokalizowany na parterze środkowej oficyny wschodniej połączono schodami z piwnicą, z przeznaczeniem pod wynajem na klub muzyczny, mini browar, bądź usługi kulturotwórcze. Oficynę wschodnią wraz z częścią parteru oraz oficynę zachodnią powyżej parteru przeznaczono na hotel II lub III kategorii. W podpiwniczeniu dziedzińca przy strefie hotelowej zaprojektowano salę multifunkcyjną, dostępną z zewnątrz. W budynku nowoprojektowanym (południowo- zachodnia część działki) zlokalizowano na parterze pomieszczenie na pojemniki na odpadki oraz miejsca postojowe dla samochodów osobowych. Na kondygnacjach wyższych przewidziano pokoje hotelowe. Opisane powyżej przeznaczenie nieruchomości na działce nr [...] odpowiada usługom centrotwórczym, przewidzianym ustaleniem § 21 ust. 1 pkt 1 planu miejscowego. Działka nr [...] oraz znajdująca się na niej zabudowa posiada dostęp do drogi publicznej z dwóch stron: od ulicy [...] oraz ulicy [...], co jest zgodne z ustaleniem § 21 ust.4 pkt 18 planu. W planie wprowadzono pojęcie wymiaru pionowego budynku. Dla kamienic frontowych i związanych z nimi części oficyn obowiązuje ustalenie zawarte w § 21 ust.4 pkt 3, zgodnie z którym wymiar pionowy budynku lub budowli przekrytej dachem, mierzony od poziomu terenu do najwyższego punktu pokrycia dachu, nie może być mniejszy niż 15 m i większy niż 22 m, przy czym ustalenia tego nie stosuje się do samych kamieniczek jako obiektów wpisanych do rejestru zabytków (§ 21 ust.4 pkt 4 planu). Dla części oficyny zachodniej, pozostającej w obrębie wydzielenia wewnętrznego (H2), obowiązuje ustalenie § 21 ust.4 pkt 5 planu. Zgodnie z nimi budynki muszą mierzyć nie mniej niż 15 m od poziomu terenu do górnej krawędzi gzymsu wieńczącego lub okapu (§ 21 ust.4 pkt 5 lit.a). W ustaleniach planu dachy podzielono na dachy posiadające nachylenie mniejsze lub równe 12° oraz dachy o nachyleniu większym niż 12°. Oficyna zachodnia w wydzieleniu wewnętrznym (H2) ma nachylenia równe 23% i 25%, co daje kąt nachylenia 13° i większy. Oznacza to, że należy zastosować ustalenie §21 ust.4 pkt 5 lit.b planu, zgodnie z którym wymiar pionowy budynków mierzony od poziomu terenu do najwyższego punktu pokrycia dachu nie może być większy niż 23 m. Oficyna wschodnia w znacznej części usytuowana jest w obrębie wydzielenia wewnętrznego (P). Obowiązują tu ustalenia zawarte w § 21 ust.4 pkt 8 planu. Zgodnie z nimi wymiar pionowy, mierzony od poziomu terenu do górnej krawędzi gzymsu wieńczącego lub okapu budynku, nie może być mniejszy niż 15 m (§ 21 ust.4 pkt lit.a), a wymiar pionowy budynku, mierzony od poziomu terenu najwyższego punktu pokrycia dachu, nie może być większy niż 23 m (§ 21 ust.4 pkt lit.b). Rozpatrując tę kwestię w uzasadnieniu organ orzekający odwołał się do analizy wysokości budynków, dokonanej w odniesieniu do warunków wynikających w tym zakresie z uchwały planistycznej, przedstawionej w projekcie budowlanym. Przedstawił też ocenę tej okoliczności przyjętą przez organ pierwszej instancji, który uwzględnił także zróżnicowanie poziomu terenu zainwestowania, wynoszącego od 118,03 m.n.p.m. w obrębie chodnika wzdłuż ulicy [...] przy elewacji północnej istniejącego budynku do 119,23 m.n.p.m. przy wschodniej granicy nieruchomości objętej wnioskiem. Organ odwoławczy wskazał ponadto, że na rysunkach zaznaczono jedynie poziom terenu na zewnątrz działki inwestora (poza południową granicą działki inwestora oraz poza północną granicą działki inwestora - na chodniku przy ul. [...]). Analizę wymiaru pionowego budynków przedstawiono dopiero w piśmie inwestora z dnia [...] maja 2017 r., stanowiącym odpowiedź na zarzuty odwołania. Z analizy tej wynika, że ustalenia planu są zachowane, choć nie uwzględniono przepisów § 21 ust.4 pkt 3 i pkt 4 planu z którego wynika, że północne części oficyn, przylegające do frontowych kamieniczek, winny mieć wymiar pionowy nieprzekraczający 22 m. Organ jednoznacznie stwierdził, że także tego wymiaru te obiekty nie przekraczają. Ponadto Wojewoda D. wskazał, że jednym z zarzutów odwołania jest niezachowanie ustalenia, zawartego w § 21 ust. 4 pkt 14 lit. a planu, zgodnie z którym dopuszcza się zadaszenie północnej części dziedzińca wewnętrznego, objętego wydzieleniem wewnętrznym K1, pod warunkiem, że zadaszenie to będzie wykonane z materiału transparentnego. Uznał jednocześnie, że należy zgodzić się z inwestorem, który w piśmie z dnia [...] maja 2017 r. wskazuje, iż jest to okap dachu, a nie zadaszenie dziedzińca, zatem nie można wymagać, aby spełniał on warunki, przyjęte dla zadaszenia dziedzińca. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda D. zwrócił też uwagę, że zgodnie z ustaleniem § 21 ust. 4 pkt 8 lit. c planu w obrębie wydzielenia wewnętrznego (P) powierzchnia terenu biologicznie czynnego winna zajmować nie mniej niż 5% powierzchni działki. Projektant wykazuje (projekt budowlany, str.9), że warunek ten będzie spełniony poprzez urządzenie warstwy wegetacyjnej na dziedzińcu wewnętrznym, na dachu oficyny wschodniej oraz w poziomie piwnic. W dalszej części uzasadnienia organ orzekający ocenił zgodność rozwiązań projektowych w zakresie liczby miejsc postojowych z ustaleniami obowiązującej uchwały planistycznej i wyjaśnił, że na terenie działki inwestora zaprojektowano 10 miejsc postojowych, usytuowanych w południowo-zachodniej części działki w nowobudowanej, południowej części oficyny zachodniej. Z przewidzianych dla zabudowy działki funkcji tylko dla hotelu przewidziano obowiązek zapewnienia miejsc postojowych w proporcji: 30 miejsc postojowych na 100 pokoi hotelowych (§ 21 ust.4 pkt 19 lit.b). Na stronie 19 projektu budowlanego wyliczono, że w zabudowie będzie się mieścić 32 sztuki jednostek mieszkalnych w tym: 9 pokoi dwuosobowych w oficynie wschodniej, 16 pokoi czteroosobowych w oficynie zachodniej i 7 pokoi czteroosobowych. Dla 32 pokoi hotelowych wymagane jest 10 miejsc postojowych, zatem projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami obowiązującego planu miejscowego. W motywach przedstawionych w odniesieniu do tej kwestii organ odwoławczy rozważył również – powołując się na podane przepisy ustawowe i wykonawcze – pojęcie "pokój hotelowy" i "jednostka mieszkalna", uznając jednocześnie, że przyjęte w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego ustalenia określające wymaganą liczbę miejsc postojowych odnoszą się do pokoi hotelowych jako jednostki mieszkalnej, a nie jako pomieszczenia. Wojewoda D. wyjaśnił ponadto, że organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza także zgodność projektu zagospodarowania terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, które dotyczą, między innymi, miejsc postojowych. Miejsca te zaprojektowano w nowym budynku, który ma wypełnić miejsce po rozebranej oficynie południowo-zachodniej. Zaproponowane rozwiązanie jest nietypowe. Samochody będą umieszczane na dwóch poziomach, jeden nad drugim, przy pomocy podnośników. Rozwiązanie to trudno też zakwalifikować jako typowy garaż, otwarty czy też zamknięty, łączy ono bowiem w sobie elementy garażu otwartego z garażem zamkniętym. Otwarte jest jedynie do bramy przejazdowej oraz do dziedzińca wewnętrznego zatem – zdaniem organu odwoławczego – nie można uznać, aby przepisy, dotyczące odległości wydzielonych miejsc postojowych lub otwartego garażu wielopoziomowego dla samochodów osobowych od granicy działki budowlanej, zawarte w § 19 ust.2 rozporządzenia w/s warunków technicznych, znajdowały w tym przypadku zastosowanie. Wojewoda D. wskazał też, że w projekcie przeprowadzono analizę nasłonecznienia - przedstawiono tzw. linijkę słońca (2. rysunek między str.14 astr. 15 projektu budowlanego, str. 13-14) i wyjaśnił, że sypialnie czy pomieszczenia do dziennego pobytu ludzi w budynku zamieszkania zbiorowego (a takimi, w myśl § 3 pkt 5 tego rozporządzenia, jest hotel) nie są wymienione w przepisie § 60 tego rozporządzenia, zatem nie sformułowano wymogu nasłonecznienia dla pokoi hotelowych. Podał również, że projektant przeprowadził także analizę przesłaniania (1. rysunek między str.14 a str. 15 projektu budowlanego, str.14) i wykazał, że inwestycja spełnia wymagania, wynikające z przepisu § 13 rozporządzenia w/s warunków technicznych. Wyjaśnił ponadto, że w myśl przepisu § 12 ust. 2 rozporządzenia w/s warunków technicznych dopuszcza się sytuowanie budynku w odległości 1,5 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego. Z kolei § 6 pkt 2 planu głosi, że poza zasadami usytuowania budynku określonymi w przepisach odrębnych, dopuszcza się sytuowanie budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę granicy z sąsiednią działką budowlaną w odległości 1,5 m od tej granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, co oznacza, że ustalenia planu dopuszczają zastosowane w projekcie usytuowanie budynków. Dodatkowo organ odwoławczy zwrócił uwagę, że w południowo-zachodnim narożniku działki, w nowoprojektowanej części oficyny zachodniej, przewidziano pojemniki do czasowego gromadzenia odpadów stałych, co realizuje wymagania przepisu § 22 rozporządzenia w/s warunków technicznych. Ponadto inwestycja ma zapewnioną możliwość przyłączenia do sieci kanalizacyjnej, wodociągowej, ciepłowniczej, energetycznej i telekomunikacyjnej, spełnia zatem wymagania przepisu 26 rozporządzenia w/s warunków technicznych. Posiada także możliwość odprowadzenia wód opadowych do kanalizacji ogólnospławnej, czego wymaga przepis § 28 ww. rozporządzenia. Zdaniem Wojewody D. powyższe uprawnia do uznania, projekt zagospodarowania terenu spełnia wymagania przepisów techniczno-budowlanych, co słusznie stwierdził organ pierwszej instancji. W zakończeniu uzasadnienia organ odwoławczy odniósł się do pozostałych zarzutów odwołania i wyjaśnił, że strona odwołująca się utrzymuje, że rozwiązanie dojazdu dla wozów bojowych straży pożarnej przez działkę nr [...], narusza jej prawo własności. Zdaniem Spółki ustanowiona na części tej działki służebność nie obliguje jej do umożliwienia przejazdu dla wozów bojowych straży pożarnej. (Spółka dołączyła do pisma złożonego do organu pierwszej instancji w dniu [...] lutego 2017 r. kserokopię postanowienia Sądu Rejonowego dla [...] we W. IX Wydziału Cywilnego z dnia [...] marca 2016 r. (sygn. akt IX Ns [...]) w którym wskazano, że wysokość przejazdu ma być nie mniejsza niż 2,60 m.) W ocenie organu w analizowanej sprawie nie można stwierdzić, aby warunki ochrony przeciwpożarowej były naruszone poprzez przewidywany w projekcie budowlanym dojazd straży pożarnej. Dojazd ten zaprojektowano przez teren, na którym inwestor ma zapewnioną służebność drogową; nadto projekt budowlany został pozytywnie uzgodniony przez rzeczoznawcę ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych. Ponadto inwestor uzyskał pozwolenie konserwatorskie zarówno w zakresie planowanych robót budowlanych przy istniejącej zabudowie, jak i co do nowoprojektowanej części oraz ochrony zabytków archeologicznych, a także uzgodnienie z rzeczoznawcą ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych oraz zgodę D. Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej we W. na zastosowane w projekcie budowlanym rozwiązania, wyrażoną postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2016 r. Podważanie legalności tych postanowień nie należy do kompetencji organów administracji architektoniczno-budowlanej, co słusznie zauważył organ pierwszej instancji. Prawidłowość decyzji wydanej w postępowaniu odwoławczym zakwestionowała [...] Sp. z o.o. poprzez skargę skierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. W petitum skargi działający imieniem skarżącej Spółki pełnomocnik zaskarżając decyzję Wojewody D. Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r. w całości zarzucił naruszenie: 1) art. 36a ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane poprzez niewłaściwe zastosowanie, w szczególności brak uwzględnienia okoliczności iż przepis powyższy, jako mający charakter wyjątkowy od zasady trwałości decyzji, dozwala na zmianę decyzji ostatecznej wyłącznie w wypadku tożsamości zamierzenia budowlanego, co nie miało miejsca w niniejszej sprawie albowiem decyzja Prezydenta W. nr [...] z dnia [...] marca 2010 r. dotyczyła, jak wynika z jej treści i jak stwierdził sam organ II instancji w zaskarżonej decyzji (s. 1) przebudowy i rozbudowy na cele hotelowo-biurowe budynku oficyny wschodniej przy ul. [...] we W., podczas gdy decyzja organu I instancji w niniejszej sprawie, zgodnie z jej treścią, dotyczy zamierzenia w postaci remontu, przebudowy i rozbudowy zespołu budynków przy ul. [...], w szczególności jak ustalił organ II instancji (s. 5 zaskarżonej decyzji) budowy nowego budynku, przylegającego do oficyny zachodniej, 2) art. 36a ust. 3 w związku z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji zatwierdzającej projekt budowlany niezgodny z przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - uchwały Nr [...] Rady Miejskiej W. z dnia [...] września 2010 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w rejonie [...], w części [...], w obrębie [...] we W., a to: - § 21 ust. 4 pkt 5 lit. b) i c) miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, - § 21 ust. 4 pkt 14 lit. a) i b) miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, - § 21 ust. 4 pkt 19 i 20 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. 3) art. 36a ust. 3 w związku z art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 07.07.1994 r. - Prawo budowlane poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji mimo braku przedstawienia wymaganych prawem pozwoleń i uzgodnień, w tym zwłaszcza pozwolenia konserwatorskiego, 4) § 19 ust. 2 oraz § 102 ust. 1 i § 106 ust. 2 w zw. z § 3 pkt 10 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - poprzez błędną wykładnię pojęcia "garażu otwartego", o którym mowa w § 102 ust. 1 powyższego rozporządzenia oraz niezastosowanie przepisów § 19 ust. 2 i § 106 ust. 2 w zw. 3 pkt 10 tego rozporządzenia, 5) art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, w związku z: a) art. 140 Kodeksu cywilnego poprzez nie uwzględnienie prawa własności strony skarżącej do działki nr [...] oraz: - pominięcie iż inwestor nie wykazał prawomocnym orzeczeniem sądu cywilnego, w wyniku wszczętego przez niego sporu, o którym organy I i II instancji miały wiedzę, iż przysługuje mu służebność przejazdu i przechodu przez wskazaną wyżej działkę obejmująca przejazd wozów bojowych straży pożarnej, - nie uwzględnienie prawa strony skarżącej jako właściciela do zagospodarowania działki nr [...], w sytuacji, w której nie została prawomocnie zakończona sprawa udzielonego stronie skarżącej pozwolenia na budowę decyzją Prezydenta W. nr [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r., w ramach którego zatwierdzony projekt budowlany przewidywał rozwiązanie kolidujące z zaplanowaną przez inwestora drogą pożarową, b) art. 2 ust. 1b ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r o ochronie przeciwpożarowej oraz m.in. § 12 ust. 2 i 3 oraz § 13 ust. 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych - poprzez brak należytej oceny spełnienia przez projekt budowlany wymogów przeciwpożarowych opisanych w powyższych przepisach, w szczególności zakresu i treści postanowienia D. Komendanta Wojewódzkiego Straży Pożarnej we W. nr [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r., c) § 19 ust. 2 lit. pkt 2 w zw. z § 102 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez dopuszczenie lokalizacji zaprojektowanego na działce inwestora wielopoziomowego (dwa poziomy) garażu otwartego w mniejszej odległości od granicy działki strony skarżącej tj. działki nr [...] niż dopuszcza to powyższy przepis prawa określający minimalną odległość tj. 6 metrów, 6) art. 8, 11 i 15 k.p.a. - poprzez rozważenia zarzutów strony skarżącej zawartych w odwołaniu, rozstrzygnięcie sprawy z uwzględnieniem jedynie interesu inwestora, a także brak wyjaśnienia w zaskarżonej decyzji przyczyn, dla których organ II instancji nie uwzględnił poszczególnych zarzutów strony podniesionych w odwołaniu oraz piśmie z dnia [...] lipca 2017 r., jak również przyczyn dla których przyjął odmienną ocenę kwestii stropodachów pełniących jednocześnie funkcję tarasu z uwagi na przepisy § 21 ust. 4 pkt 5 lit. b) i c) miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego niż ocena wyrażona w ostatecznej decyzji Wojewody D. nr [...] z dnia [...] lipca 2016 r., znak: [...] - wydanej w analogicznym stanie faktycznym i prawnym, 7) 107 § 1 i 3 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. poprzez brak zbadania i rozważenia w treści (uzasadnieniu) zaskarżonej decyzji zarzutów strony podniesionych w odwołaniu oraz w piśmie z dnia [...].07.2017 r. 8) art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. w związku z art. 144 k.p.a. poprzez brak wyjaśnienia okoliczności sprawy i brak wszechstronnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności: - pominięcie dowodu z załączonej przez stronę skarżącą jako dowód do odwołania analizy - opracowania architekta W. B. sporządzonej na podstawie projektu budowlanego i wykazującej naruszenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz przepisów techniczno-budowlanych w tymże projekcie, - błędną ocenę złożonego w sprawie projektu budowlanego, 9) art. 36a ust. 3 zw. z art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane oraz § 60 ust. 1 w związku z § 3 pkt 10 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez błędną wykładnię pojęcia "pokoju mieszkalnego", o którym mowa w § 60 ust. 1 powołanego rozporządzenia i w rezultacie brak właściwego zastosowania art. 36a ust. 3 zw. z art. 35 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy - w sytuacji zarzucanego przez stronę braku zamieszczenia w projekcie budowlanym analizy nasłonecznienia z punktu widzenia wymogów § 60 ust. 1 rozporządzenia przewidzianych dla "pokoi mieszkalnych". Wobec tak sformułowanych zarzutów pełnomocnik skarżącej Spółki wniósł: o uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody D. nr [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r. oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji z dnia [...] lutego 2017 r., i zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz strony skarżącej zwrotu kosztów postępowania, kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych i kwoty 17 złotych tytułem zwrotu opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa oraz o dopuszczenie na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi dowodu z załączonych do niniejszej skargi dokumentów: - decyzji Wojewody D. nr [...] z dnia [...] lipca 2016 r., znak: [...]-13 - na okoliczność odmiennego rozstrzygnięcia sprawy w takim samym stanie faktycznym i prawnym (zaprojektowany na budynku stropodach z tarasem, co Wojewoda uznał wówczas za przesłankę zastosowania § 21 ust. 4 pkt 5 lit. c) miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, którego zastosowania odmówił w niniejszej sprawie mimo zarzutów strony skarżącej), - rysunku projektu zagospodarowania terenu, rzut parteru oraz elewacji zachodniej z projektu budowlanego [...] sp. z o. o. w stosunku do którego wydano decyzję Prezydenta W. nr [...][...] kwietnia 2015 r. - na okoliczność zaprojektowanego przez [...] sp. z o.o. zagospodarowania działki nr [...], którego dotyczy skarga kasacyjna [...] sp. z o.o. od wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 22.12.2016 r., II SA/Wr 613/16, w tym zaprojektowanego przejazdu bramowego, wskazując że dowody powyższe służą wyjaśnieniu istotnych wątpliwości w sprawie, a ich przeprowadzenie nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania. W obszernym uzasadnieniu skargi przedstawiona została szczegółowa argumentacja, stanowiąca rozwinięcie poszczególnych zarzutów. Pełnomocnik skarżącej Spółki akcentował w niej przede wszystkim błędną ocenę organów właściwych instancyjnie co do zachowania tożsamości realizowanej inwestycji mimo wprowadzonych do projektu budowlanego zmian, zatwierdzonych zaskarżoną decyzją, a także wadliwe potraktowanie kwestii wymiaru pionowego, jako przedmiotu ustaleń planistycznych, uwzględnienie uzgodnień i pozwoleń m.in. organu konserwatorskiego dotyczących innego projektu niż zatwierdzony zaskarżoną decyzją, błędną ocenę kwestii służebności umożliwiającej wjazd wozów straży pożarnej w kontekście wymogów przeciwpożarowych, nierówne potraktowanie inwestorów działających w warunkach tej samej uchwały planistycznej oraz brak odniesienia się do zarzutów podniesionych w odwołaniu i treści opracowania sporządzonego przez mgra inż. arch. W. B. W odpowiedzi na skargę doręczonej Sądowi w dniu [...] października 2017 r. Wojewoda D. wniósł o oddalenie skargi jako niezasadnej, podtrzymując stanowisko przyjęte przy orzekaniu w sprawie. Na rozprawie wyznaczonej na dzień 25 stycznia 2018 r. pełnomocnik substytucyjny [...] Sp. z o.o. wniósł o dopuszczenie dowodu z postanowienia Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] października 2017 r., a ponadto oświadczył, że popiera skargę w całości. Obecny na rozprawie uczestnik postępowania J. Ł. wniósł o oddalenie skargi. Postanowieniem przyjętym na rozprawie Sąd dopuścił dowód z dokumentów załączonych do skargi oraz z opisanego powyżej postanowienia Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny podjął orzeczenie w sprawie po rozważeniu następujących okoliczności faktycznych i prawnych: Należy przede wszystkim wyjaśnić, że w przepisie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sadów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) ustawodawca zastrzegł, że sądy administracyjne sprawują wymiar t sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (jeżeli ustawy nie stanowią inaczej), formułując w ten sposób generalne kryterium wiążące sady administracyjne w pełnym zakresie ich kognicji. Jednoznaczność tej zasady sprawia, że wojewódzki sąd administracyjny w toku podjętych czynności rozpoznawczych dokonuje oceny co do zgodności kontrolowanej decyzji (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania lub tryb podjęcia aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Wiążące są przy tym przepisy obowiązujące w dacia wydania zaskarżonego aktu. Mając na względzie wskazane powyżej kryterium legalności Wojewódzki Sąd Administracyjny po poddaniu ocenie ustalonych w sprawie w toku administracyjnego postępowania instancyjnego okoliczności faktycznych i istniejących wówczas okoliczności prawnych stwierdził naruszenie prawa obligujące do uwzględnienia skargi poprzez zastosowanie w sprawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c - ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369) wskazującego na naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem oceny dokonywanej przez Sąd w tej sprawie była decyzja Wojewody D., opisana we wstępie, orzekająca o utrzymaniu w mocy decyzji Prezydenta W. z dnia [...] lutego 2017 r. (Nr [...]), zmieniającą decyzję tego organu z dnia [...] marca 2010 r. (Nr [...]), którą zatwierdzono projekt budowlany i udzielono pozwolenia na przebudowę i rozbudowę oficyny wschodniej na cele hotelowo-biurowe przy ul. [...] we W. (działka nr [...], [...], obręb [...]), w części dotyczącej projektu budowlanego i zatwierdzono projekt budowlany zmian obejmujący remont, przebudowę i budowę zespołu budynków przy ul. [...] we W. oraz udzielono pozwolenia na budowę w zakresie wprowadzonych zmian. W toku postępowania jurysdykcyjnego prowadzonego w rozpoznawanej sprawie zastosowanie miały przepisy powoływanej wcześniej ustawy – Prawo budowlane. Należy ona do sfery materialnego prawa administracyjnego, co podporządkowuje czynności procesowe, w tym orzecznicze podejmowane w sprawie o przedmiocie regulowanym tą ustawą przepisom kodeksu postępowania administracyjnego. Ta regulacja procesowa – stosownie do treści art. 78 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej – formułuje zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15), która w jego toku realizowana jest poprzez odwołanie lub inny środek zaskarżenia, umożliwiający weryfikację w trybie zwyczajnym kwestionowanego aktu, wydanego w prowadzonym w sprawie postępowaniu pierwszoinstancyjnym. Skutecznie wniesione przez uprawniony podmiot odwołanie gwarantuje rozpoznanie sprawy, załatwionej przez organ pierwszej instancji po raz drugi przez właściwy organ wyższego stopnia i uzyskanie rozstrzygnięcia tego organu. Istotne przy tym jest, że organ odwoławczy zgodnie z przyjętą w praktyce orzeczniczej koncepcją zasady dwuinstancyjności zobowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, uwzględniając reguły proceduralne zawarte w przepisach art. 7 i art. 77 kpa, które adresowane są do organów orzekających w toku postępowania głównego zarówno w pierwszej, jak i w drugiej instancji. Obowiązek zebrania całego materiału dowodowego w postępowaniu administracyjnym i rozpatrzenia go w całokształcie oznacza, że organ – niezależnie od własnej inicjatywy dowodowej – powinien włączyć do materiału sprawy dowody wskazane lub dostarczone przez stronę, jeżeli mają znaczenie dla sprawy oraz rozpatrzyć wszystkie okoliczności istotne w sprawie, podejmując niezbędne czynności zmierzające do dokładnego wyjaśnienia i ustalenia stanu faktycznego sprawy oraz jej załatwienia (np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 29 listopada 2000 r., sygn. akt V SA 948/00, Lex nr 50114; 4 lipca 2001 r., sygn. akt I SA 301/00, Lex nr 53964). W ocenie Sądu Wojewoda D. rozpoznając przedmiotową sprawę w postępowaniu odwoławczym nie zadośćuczynił wskazanym powyżej regułom procesowym, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jej przedmiot – tj. zmiana pozwolenia na budowę – regulowany jest przepisem art. 36a ustawy - Prawo budowlane, przywołanym w treści uzasadnienia w brzmieniu nadanym mu ustawą z dnia 16 grudnia 2016 r. o zmianie niektórych ustaw w celu poprawy otoczenia prawnego przedsiębiorców (obowiązującym od dnia 1 stycznia 2017 r.), mającym – jak prawidłowo wyjaśnił organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji – zastosowanie w sprawie wobec uznania, że wprowadzone w projekcie zmiany należy kwalifikować jako istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego, stosownie do przepisu art. 36a ust. 5 ustawy – Prawo budowlane. Prawidłowo też Wojewoda D. zwrócił uwagę na treść przepisu art. 36a ust. 3 tej ustawy, stanowiącego, że w postępowaniu w sprawie zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę, przepisy art. 32-35 stosuje się odpowiednio. Istotne zatem jest, że w przepisie art. 35 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane, ustawodawca postanowił, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) godność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1 b, zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 6; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. W razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę (art. 35 ust. 3). W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (ust. 4 art. 35). W powyższych regulacjach normatywnych określono zakres działania organu administracji architektoniczno-budowlanej przy zatwierdzeniu projektu budowlanego i wydawaniu pozwolenia na budowę, który stosuje się odpowiednio w postępowaniu w sprawie zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę. Do kompetencji tegoż organu należy sprawdzenie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz wymaganiami ochrony środowiska. Do obowiązków organu należy również sprawdzenie kompletności projektu budowlanego, w tym czy posiada on wszystkie wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia, a także sprawdzenie czy projekt ten został sporządzony przez osobę posiadającą właściwe uprawnienia budowlane. Projekt zagospodarowania działki lub terenu podlega natomiast sprawdzeniu tylko pod kątem zgodności z przepisami, w tym zwłaszcza techniczno-budowlanymi. Na tym etapie postępowania następuje również określenie obszaru oddziaływania obiektu, niezbędne do prawidłowego ustalenia stron postępowania (por. R. Dziwiński, P. Ziemski; Komentarz do art. 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, [w:] R. Dziwiński, P. Ziemski, Prawo budowlane. Komentarz, Dom Wydawniczy ABC, 2006, wyd. II). Przepis zaś art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego jednoznacznie ustala, że właściwy organ nie może odmówić wydania pozwolenia na budowę, jeżeli spełnione zostały wymagania, o których mowa powyżej oraz wówczas gdy inwestor złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (art. 32 ust. 4 pkt 1) lub złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności pozwolenia, o którym mowa w art. 23 i art. 23a ustawy z dnia,21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej, jeżeli jest ono wymagane (art. 32 ust. 4 pkt 1a) oraz złożył - pod rygorem odpowiedzialności karnej - oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (art. 32 ust. 4 pkt 2). Oznacza to więc, iż przepis z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego nie dopuszcza jakiejkolwiek uznaniowości w sprawie wydania pozwolenia na budowę, jak też możliwości wprowadzenia dalszych warunków, od których zależałoby wydanie tego pozwolenia (por. E. Radziszewski, Prawo budowlane. Przepisy i komentarz, Warszawa 2006, s. 129). W rozpoznawanej sprawie organy administracji architektoniczno-budowlanej obu instancji - kierując się dyspozycją zawartą na wskazanym powyżej przepisie, wcześniej przywoływaną, uznały, że brak jest podstaw do nieuwzględnienia wniosku inwestora i wydania negatywnego orzeczenia. W uznaniu Sądu Wojewoda D., działający jako organ odwoławczy, zobligowany do ponownego merytorycznego rozpatrzenia sprawy w jej całokształcie, podzielając stanowisko przyjęte przy orzekaniu przez Prezydenta W. dokonał zbyt pobieżnej oceny istotnych w sprawie okoliczności. Dotyczy to przede wszystkim kategorycznego stwierdzenia organu odwoławczego tożsamości przedmiotu decyzji wydawanych w tej sprawie i decyzji zmienionej tj. decyzji Prezydenta W. z dnia [...] marca 2010 r. Nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na przebudowę i rozbudowę oficyny wschodniej na cele hotelowo-biurowe przy ul. [...] we W. (działka nr [...],[...], obręb [...]). Zważyć jednak należy, że zgodnie z przepisem art. 33 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane, pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenie budowlanego. W treści tego przepisu ustawodawca dopuszcza możliwość udzielenia – na wniosek inwestora – pozwolenia na budowę dotyczącego wybranych obiektów lub zespołu obiektów, mogących samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem, zastrzegając jednak, że wówczas inwestor jest obowiązany przedstawić zagospodarowanie działki lub terenu dla całego zamierzenia budowlanego. Warunek ten wynika z obowiązku oznaczenia w prawidłowy sposób obszaru oddziaływania planowanej inwestycji, a poprzez to ustalenia kręgu stron postępowania i obowiązku dokonania prawidłowej oceny koncepcji i rozwiązań przyjętych w przedłożonym projekcie budowlanym w kontekście art. 5 ustawy – Prawo budowlane w tym w szczególności ust. 1 pkt 9. W ocenie Sądu orzekając w trybie art. 36a ust. 1 należy uwzględnić zakres zamierzenia inwestycyjnego określony w pierwotnie udzielonym pozwoleniu na budowę m.in. poprzez rodzaje robót budowlanych objętych tym pozwoleniem i oznaczony w nim rezultat (efekt finalny) tych robót. Decyzją zmienioną z dnia [...] marca 2010 r. (Nr [...]) Prezydent W. zatwierdził projekt budowlany i udzielił J. Ł. pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na przebudowie i rozbudowie na cele hotelowo-biurowe oficyny wschodniej budynku położonego przy ul. [...] we W. Decyzja nie obejmowała robót budowlanych polegających na remoncie ani budowie rozumianej jako wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu. Decyzją zmieniającą zatwierdzono projekt budowlany zmian obejmujący remont, przebudowę i budowę zespołu budynków przy ul [...] we W. oraz udzielono pozwolenia na budowę w zakresie wprowadzonych zmian. Z materiału sprawy i treści uzasadnienia wynika, że pierwotnie udzielone pozwolenie na budowę dotyczyło robót zamierzonych w południowej części działki, przy oficynach, natomiast projektowane zmiany uwzględniają roboty budowlane zamierzone w odniesieniu do całej zabudowy, ponadto zagospodarowanie części podziemnej działki odpowiadającej powierzchni dziedzińca wewnętrznego poprzez budowę pod nim kondygnacji podziemnej, a także nową zabudowę kubaturową południowo-zachodniej części dziedzińca w formie nowego budynku, posiadającego własną ścianę zewnętrzną przylegającą do południowej ściany oficyny zachodniej, połączonego częścią podziemną z pozostałymi elementami zagospodarowania części podziemnej działki. Organ odwoławczy w kontekście opisu zaprojektowanych zmian stwierdza, że w tych okolicznościach należy traktować całą inwestycję jako jedno zamierzenie budowlane, co uprawnia do uznania tożsamości przedmiotu decyzji zmienianej i zmieniającej, a w konsekwencji zastosowania do jej realizacji trybu zmiany pozwolenia na budowę, przyjętego w przepisie art. 36a ustawy - Prawo budowlane. Istotne jednak jest, że w orzecznictwie sprawowanym w odniesieniu do wskazanego powyżej przepisu, powszechnie zaakceptowany został pogląd podzielony również przez Sąd w składzie orzekającym w tej sprawie, zgodnie z którym poprzez decyzję wydawaną na podstawie art. 36a ust. 1 ustawy – Prawo budowlane dopuszczalne jest umożliwienie zrealizowania obiektu tożsamego z obiektem określonym w decyzji zmienianej. Decyzja zmieniająca nie może być wykorzystana do zrealizowania nowego, innego obiektu, nawet o identycznym przeznaczeniu (np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 3 lutego 2017 r., sygn. akt II OSK 1264/15, Lex 2328915; z dnia 15 marca 2012 r., sygn. akt II OSK 2563/10, Lex nr 121918; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego: w Krakowie z dnia 31 października 2016 r., sygn. akt II SA/Kr 919/16, Lex nr 2162435/; w Warszawie z dnia 28 września 2011 r., sygn. akt VII SA/Wr 1066/11, Lex nr 1155786). Organ odwoławczy zasadnie i zapewne zgodnie z intencją inwestora uznaje, że inwestycję, której łącznie dotyczą decyzja zmieniana i zmieniająca należy traktować jako jedno zamierzenie budowlane, ale w takim przypadku tak określony jej zakres powinien – zdaniem Sądu – wynikać z decyzji pierwotnie udzielającej pozwolenie na budowę (tj. decyzji Prezydenta W. z dnia [...] marca 2010 r. Nr [...]) i być uwzględniony w projekcie zagospodarowania działki, o którym mowa w art. 34 ust. 3 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane, zawartym w zatwierdzonym decyzją projekcie budowlanym, stosownie do treści powoływanego wcześniej przepisu art. 33 ust. 1 (in fine) tej ustawy. W uznaniu Sądu nie można też uznać za dokonaną przez organ odwoławczy w sposób prawidłowo tzn. odpowiadający wymogowi wszechstronności, ocenę istotnej w sprawie okoliczności jaką jest wymiar pionowy budynku lub budowli. Ranga tej okoliczności wynika z ustaleń obowiązującego dla terenu zainwestowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w których wymiar pionowy przyjęty został jako jedna z zasad kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu, co skutkuje obowiązkiem rozważenia tej okoliczności w kontekście art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane. Wymiar pionowy budynku lub budowli jako element planistyczny obowiązuje – jak wynika z treści § 21 ust. 4 uchwały Rady Miejskiej W. z dnia [...] września 2010 r. Nr [...] – dla kamienic frontowych i związanych z nimi części oficyn, dla wydzielenia wewnętrznego P, w obrębie którego usytuowana jest znaczna część oficyny wschodniej. Jednocześnie lokalny prawodawca określił obowiązujące parametry liczbowe wymiarów pionowych dla poszczególnych, powyżej wymienionych obszarów, uzależniając te wielkości od kąta nachylenia dachu lub innych elementów zabudowy albo zagospodarowania terenu, skonkretyzowanych w ustaleniach planistycznych, w tym przyjętych w odniesieniu do działki nr [...], czyli działki zainwestowania. Materiał sprawy wskazuje, że wymiar pionowy, o którym mowa w powołanej powyżej uchwale planistycznej stanowił okoliczność kontrowersyjną, a prawidłowość określenia go cyfrowo w projekcie budowlanym przedłożonym przez inwestora i jego zgodność z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego były konsekwentnie kwestionowane także w toku postępowania instancyjnego przez skarżącą Spółkę. Sprecyzowane w tym zakresie zarzuty i ich podstawa zostały przedstawione w opracowaniu sporządzonym przez uprawnioną osobę i przedłożonym wraz z odwołaniem. Wojewoda D. orzekając w sprawie nie odniósł się do tego dokumentu i dotyczącego go wniosku dowodowego, nie podjął żadnej polemiki z jego treścią, a w argumentacji przedstawionej w tym zakresie odwołał się do analizy zamieszczonej w projekcie budowlanym i w piśmie z dnia [...] maja 2017 r. przedłożonym przez inwestora, nie uwzględniającym przepisów § 21 ust. 4 pkt 3 i pkt 4 uchwały planistycznej oraz do treści uzasadnienia decyzji poprzedzającej decyzję zaskarżoną. Zdaniem Sądu takie działanie narusza reguły postępowania wyjaśniającego, w tym przepisy art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa, a wobec charakteru tej okoliczności i jej kontrowersyjności organ odwoławczy powinien był rozważyć potrzebę przeprowadzenia rozprawy z udziałem stron oraz projektanta i autora opracowania przedłożonego w postępowaniu odwoławczym. Skorzystanie z formy rozprawy umożliwiłoby też – w uznaniu Sądu – wyjaśnienie kwestii naruszenia przez przedłożony projekt budowlany ustaleń zawartych w § 21 ust. 4 pkt 5 lit. c) uchwały planistycznej, który uwzględnia w swojej treści kąty nachylenia połaci dachowych w wydzieleniu wewnętrznym oznaczonym na rysunku planu symbolem H2 (z oficyną zachodnią), przyjęte w decyzji w wielkościach kwestionowanych przez skarżącą Spółkę na etapie postępowania odwoławczego w sposób przedstawiony w opracowaniu przedłożonym wraz z odwołaniem. Sąd nie podziela również oceny przyjętej przez Wojewodę D. w kwestii zgodności przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego z przyjętymi dla działki nr [...] ustaleniami planistycznymi dotyczącymi wydzielenia wewnętrznego oznaczonego na rysunku planu symbolem K1, obejmującym północną część dziedzińca. Dla wydzieleń wewnętrznych oznaczonych tym symbolem organ uchwałodawczy przyjął jako obowiązujące następujące ustalenia: a) dopuszcza się zadaszenie pod następującymi warunkami: - wymiar pionowy mierzony od poziomu terenu do najwyższego punktu pokrycia dachu nie może być większy niż 19 m, - obowiązuje pokrycie zadaszenia materiałem transparentnym, b) nie dopuszcza się nadziemnych części budynków z wyjątkiem obiektów, o których mowa w lit. a). Z materiału sprawy, w tym treści zatwierdzonego zaskarżoną decyzją projektu budowlanego wynika, że przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne obejmuje nadbudowę budynku usytuowanego w obszarze wydzielenia wewnętrznego K1, w którym ustalenia planistyczne nie dopuszczają nadziemnych części budynków z wyjątkiem obiektów w formie zadaszenia, którego wymiar pionowy nie może być większy niż 19 m i pokrytego materiałem transparentnym (§ 21 ust. 4 pkt 14). W tak określonych warunkach prawnych nie jest właściwe uzasadnienie zgodności przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego z ustaleniami planistycznymi przyjętymi we wskazanym powyżej zapisie uchwały stwierdzeniem, że okap dachu nie jest zadaszeniem dziedzińca, zatem nie podlega warunkowi zastosowania do jego pokrycia materiału transparentnego. Istotne bowiem jest, że obowiązującym zapisem planistycznym Rada Miejska W. dopuściła w wydzieleniu wewnętrznym o symbolu K1, obejmującym północną część dziedzińca wyłącznie sytuowanie budowli w formie zadaszenia, spełniającej przywołane wcześniej warunki, eliminując jednocześnie na tak oznaczonym terenie możliwość realizowania nadziemnych części budynków. Oznacza to, że jeżeli zamierzenie inwestycyjne obejmujące nadbudowę dotyczy budynku usytuowanego w granicach wydzielenia wewnętrznego oznaczonego symbolem K1, to projekt budowlany, który je uwzględnia nie odpowiada wymogowi zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, natomiast jeżeli budynek, którego nadbudowę projekt przewiduje usytuowany jest poza granicami wydzielenia wewnętrznego o symbolu K1, to nie podlega ustaleniom planistycznym przyjętym dla tak oznaczonego terenu. Ta okoliczność też nie została wyjaśniona w postępowaniu odwoławczym, mimo zarzutów formułowanych w odniesieniu do niej przez skarżącą Spółkę oraz treści wskazywanego wcześniej opracowania przedłożonego wraz z odwołaniem. W ocenie Sądu nie została też prawidłowo rozważona przez organ odwoławczy zgodność projektowanej inwestycji z ustaleniami zawartymi w § 21 ust. 4 pkt 8 lit. c miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego dla przedmiotowego terenu. Zgodnie ze wskazanym zapisem planistycznym, że w wydzieleniu wewnętrznym oznaczonym na rysunku planu symbolem P (część dziedzińca z oficyną wschodnią) powierzchnia terenu biologicznie czynnego musi stanowić co najmniej 5% powierzchni działki budowlanej. Wojewoda D. uznał, że przedstawione w projekcie zmian rozwiązanie projektowe, przewidujące urządzenie warstwy wegetacyjnej na dziedzińcu wewnętrznym, na dachu oficyny wschodniej oraz w poziomie piwnic, spełnia warunek planistyczny. W uznaniu Sądu organ odwoławczy przyjmując taką ocenę w omawianej kwestii nie uwzględnił w sposób prawidłowy treści powołanego powyżej zapisu planistycznego, który wymaga wykorzystania jako teren biologicznie czynny co najmniej 5% powierzchni działki budowlanej. Należy przy tym zwrócić uwagę, że uchwała w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego podejmowana jest na podstawie przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 778 z późn. zm.), w której ustawodawca definiuje również pojęcie "działka budowlana" wyjaśniając, że należy przez to rozumieć nieruchomość gruntową lub działkę gruntu, której wielkość, cechy geometryczne, dostęp do drogi publicznej oraz wyposażenie w urządzenie infrastruktury technicznej spełniają wymogi realizacji obiektów budowlanych wynikające z odrębnych przepisów i aktów prawa miejscowego (art. 2 pkt 12). Zdaniem Sądu definicja ta ma również zastosowanie do ustaleń planistycznych, przyjmowanych w trybie określonym w tej samej ustawie. Regulacja planistyczna określająca wielkość powierzchni terenu biologicznie czynnego odwołuje się do powierzchni działki budowlanej, czyli nieruchomości gruntowej lub działki gruntu, a nie powierzchni terenu zainwestowania, który to zapis uprawniałby – w ocenie Sądu – lokalizowanie terenu biologicznie czynnego w dowolnym miejscu projektowanej inwestycji. Sąd uznał również za dowolną ocenę organu odwoławczego przyjętą w odniesieniu do przewidzianego w projekcie zmian rozwiązania mającego zapewnić wymaganą ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego liczbę miejsc postojowych, nie kwestionując przy tym prawidłowości przyjętego przez organ przy orzekaniu wskaźnika liczbowego ani kryteriów jego doboru. Wojewoda D. wskazał w uzasadnieniu, że jest to rozwiązanie nietypowe, łączące elementy garażu otwartego i zamkniętego, co nie wymaga zastosowania do niego przepisów dotyczących odległości wydzielonych miejsc postojowych lub otwartego garażu wielopoziomowego dla samochodów osobowych od granicy działki budowlanej, zawartych w § 19 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W ocenie Sądu projektowany w wydzieleniu wewnętrznym oznaczonym na rysunku planu symbolem H2 (obejmującym oficynę zachodnią) sposób zapewnienia miejsc postojowych w wymaganej liczbie poprzez umieszczanie samochodów przy pomocy podnośników na dwóch poziomach powinien zostać jako obiekt garażowy jednoznacznie zakwalifikowany i umożliwia to jego konstrukcja przedstawiona graficznie. Stosownie do przyjętej kwalifikacji – w warunkach nazewnictwa uwzględnionego w powołanym powyżej rozporządzeniu – powinna być oceniona jego zgodność z przepisami techniczno-budowlanymi w tym m.in. zawartymi w rozdziale 3 i w rozdziale 10 powoływanego aktu wykonawczego. Ponadto Wojewoda D. naruszając zasadę dwuinstancyjności oraz zasady postępowania wyjaśniającego nie odniósł się do zarzutów odwołania dotyczących wykorzystania przy orzekaniu w rozpoznawanej sprawie niewłaściwego pozwolenia organu konserwatorskiego, które wskazuje w osnowie projekt budowlany zamienny, opatrzony wcześniejszą datą niż projekt zatwierdzony decyzją poprzedzającą decyzję zaskarżoną do Sądu. W motywach podjętego w sprawie orzeczenia dotyczących tej kwestii organ odwoławczy ograniczył się do stwierdzenia, że inwestor uzyskał stosowne pozwolenie konserwatorskie w wymaganym poprzez przedmiot sprawy zakresie. W taki sam sposób Wojewoda D. odniósł się do zawartych w odwołaniu zarzutów wskazujących na naruszenie przez projektowaną inwestycję i przyjęte rozwiązania projektowe warunków ochrony przeciwpożarowej. Organ wskazał na uzgodnienia uzyskane od rzeczoznawcy d/s zabezpieczeń przeciwpożarowych oraz zgodę D. Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej we W. Wyjaśnić jednak należy, że w dacie orzekania w postępowaniu odwoławczym straciło swoją aktualność postanowienie Sądu Rejonowego dla W. we W. IX Wydział Cywilny (sygn. akt IX Ns [...]) poprzez jego uchylenie w postępowaniu apelacyjnym, zmieniając sytuację prawną inwestora, a postanowienie D. Konserwatora Wojewódzkiej Państwowej Straży Pożarnej we W. z dnia [...] kwietnia 2016 r. wyrażające zgodę na odstąpienie od obowiązku określonego w rozporządzeniu w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych (w § 12 ust. 2) i zaakceptowanie sposobu poprowadzenia drogi pożarowej do budynków zapewniającego dostęp do 13% obwodu budynków, uwzględniało wjazd do wnętrza zespołu budynków od strony ulicy [...] poprzez działkę nr [...], czyli działkę na której ustanowiona została na rzecz J. Ł. służebność przejazdu wozów straży pożarnej do wysokości 2,60 m. (Postanowienie w tym przedmiocie zostało uchylone postanowieniem Sądu Okręgowego we W. z dnia [...] marca 2017 r.). Przyjęte przy ustanawianiu służebności ograniczenie wysokości wozów bojowych straży pożarnej wynikało z uwzględnienia w projekcie budowlanym obejmującym inwestycję, którą zamierza realizować na działce oznaczonej numerem [...][...] Sp. z o.o. przejazdu bramowego. Sąd nie znalazł natomiast podstaw do zakwestionowania stanowiska przyjętego przez Wojewodę D. przy orzekaniu w sprawie, w odniesieniu do przedstawionej w projekcie zmian analizy nasłonecznienia w formie tzw. linijki słońca oraz analizy przesłaniania, które to kwestie uregulowane zostały – odpowiednio – w przepisach § 60 i § 13 powoływanego wcześniej rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynku i ich usytuowanie. Jednocześnie Sąd akceptuje bezwzględnie argumentację odnoszącą się do tych kwestii, zamieszczoną na str. 13 zaskarżonej decyzji. Wobec okoliczności przedstawionych powyżej Wojewódzki Sąd Administracyjny uznając, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania określonym w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c powołanej na wstępie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, stosownie do tego przepisu orzekł, jak w sentencji. Orzeczenie o kosztach postępowania uzasadnione jest treścią art. 200 wskazanej powyżej ustawy procesowej, zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Za tak określone koszty Sąd uznał kwotę wpisu uiszczonego od skargi oraz koszty związane z udziałem pełnomocnika i pełnomocników substytucyjnych, taryfowo i ustawowo określone. Rozpoznając sprawę ponownie organ odwoławczy powinien uwzględnić uwagi Sądu zawarte w uzasadnieniu.