II SA/Wr 689/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Filipowicz - Kremis Sędziowie: Sędzia WSA Wojciech Śnieżyński Asesor WSA Malwina Jaworska – Wołyniak (spr.) po rozpoznaniu w Wydziale II w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 stycznia 2025 r. sprawy ze skargi K. H. na postanowienie Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 5 lipca 2024 r. nr 754/2024 w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę w całości. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 5 lipca 2024 r. (nr 754/2024), Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: DWINB), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r. poz. 572, dalej k.p.a.) w zw. z art. 59 § 1 pkt 3 i 7 w zw. z art. 18, art. 23 § 1 i § 4 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. - o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2019 r. poz. 1438 ze zm., dalej: u.p.e.a.) oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2024 r. poz. 725 ze zm., dalej p.b.), po rozpatrzeniu zażalenia K. H. (dalej zw.: skarżącym) na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ś. (dalej: PINB) nr 195/2020 z dnia 26 sierpnia 2020 r., którym odmówiono umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 23 października 2019 r., wystawionego przeciwko skarżącemu, uchylił zaskarżone postanowienie w całości i umorzył postępowanie organu I instancji w całości. Powyższe postanowienie zapadło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. Decyzją nr 459/2016 z dnia 28 grudnia 2016 r., PINB nakazał skarżącemu i M. H. rozbiórkę automatycznej myjni samochodowej 4 stanowiskowej (kategoria XVII) obejmującej: wiatę nad urządzeniami myjni samochodowej, budynek gospodarczo - biurowy, urządzenia myjni wraz z instalacją technologiczną w tym m.in. zbiornik na ścieki z zamkniętym systemem obiegu wody, odwodnieniem liniowym, separatorem piasku, separatorem oleju, studnią kontrolno - pomiarową, studnią pompowni z zestawem pompowym, zjazdy indywidualne z dróg gminnych, chodnik, place manewrowe i miejsca postojowe, wewnętrzną sieć: gazową, centralnego ogrzewania, wodno-kanalizacyjną, deszczową oraz zasilania elektrycznego, przyłącza wodno-kanalizacyjne oraz osłonę przed hałasem (ekran akustyczny) od strony posesji nr [...] przy ul. [...] w S., zlokalizowanej przy ul. [...] nr [...] w S. na terenie działki oznaczonej numerem ewidencyjnym [...] (poprzednio [...]) obręb [...], AM-[...]. Przywołana decyzja została utrzymana w mocy decyzją DWINB z dnia 12 kwietnia 2017 r. (nr 610/2017), od której Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił w całości - wyrokiem z dnia 15 listopada 2017 r., sygn. akt II SA/Wr 401/17 - skargę. Wyrokiem z dnia 26 kwietnia 2019 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną. Upomnieniem nr [...] z dnia 6 czerwca 2019 r. (doręczonym 11 czerwca 2019 r.) PINB wezwał skarżącego do wykonania w terminie 7 dni od dnia doręczenia ww. upomnienia, obowiązku polegającego na rozbiórce przedmiotowej automatycznej myjni samochodowej 4 stanowiskowej. W dniu 23 października 2019 r., PINB wystawił tytuł wykonawczy nr [...] na skarżącego, w celu wyegzekwowania obowiązku wynikającego z decyzji DWINB nr 610/2017 z dnia 12 kwietnia 2017 r. polegającego na rozbiórce automatycznej myjni samochodowej 4 stanowiskowej (kategoria XVII) obejmującej swym zakresem budynek gospodarczo-biurowy, zlokalizowany przy ul. [...] nr [...] w S. Również w dniu 23 października 2019 r. PINB wystawił tytuł wykonawczy nr [...] na skarżącego w celu wyegzekwowania obowiązku wynikającego z decyzji DWINB nr 610/2017 z dnia 12 kwietnia 2017 r. polegającego na rozbiórce automatycznej myjni samochodowej 4 stanowiskowej (kategoria XVII) obejmującej swym zakresem wiatę nad urządzeniami myjni samochodowej urządzenia myjni wraz z instalacją technologiczną w tym m. in. zbiornik na ścieki z zamkniętym systemem obiegu wody, odwodnieniem liniowym, separatorem piasku, separatorem oleju, studnią kontrolno-pomiarową, studnią pompowni z zestawem pompowym, zjazdy indywidualne z dróg gminnych, chodnik, place manewrowe i miejsca postojowe, wewnętrzną sieć: gazową, centralnego ogrzewania, wodno-kanalizacyjną, deszczową oraz zasilania elektrycznego, przyłącza wodno-kanalizacyjne oraz osłonę przed hałasem (ekran akustyczny) od strony posesji nr [...] przy ul. [...] w S. W dniu 6 lipca 2020 r. do PINB wpłynął wniosek skarżącego o umorzenie postępowania egzekucyjnego wszczętego tytułami wykonawczymi nr [...] i [...]. W dniu 17 sierpnia 2020 r., do PINB wpłynął ponowny wniosek skarżącego o umorzenie postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 pkt 3 u.p.e.a., a w konsekwencji uchylenie wszelkich czynności egzekucyjnych na podstawie art. 60 § 1 u.p.e.a. Postanowieniem nr 195/2020 z dnia 26 sierpnia 2020 r. PINB odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...], a postanowieniem nr 197/2020 również z dnia 26 sierpnia 2020 r. PINB odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...]. DWINB, po rozpoznaniu zażalenia skarżącego, postanowieniem nr 957/2020 z dnia 22 października 2020 r. uchylił postanowienie PINB nr 195/2020 w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, wyrokiem z dnia 20 kwietnia 2021 r. (sygn. akt II SA/Wr 11/21), uchylił postanowienie DWINB nr 957/2020 z dnia 22 października 2020 r., a wyrokiem z dnia 27 marca 2024 r. (sygn. akt II OSK 1685/21) Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną od rozstrzygnięcia Sądu I instancji. W wyroku z dnia 20 kwietnia 2021 r. tut. Sąd uznał, iż rozstrzygnięcie nr 957/2020 z dnia 22 października 2020 r. nie sprostało wymaganiom procesowym naruszając art. 138 § 2 w zw. z art. 144 k.p.a. i w zw. z art. 18 u.p.e.a. Wskazał przy tym, że w postępowaniu egzekucyjnym dopuszczalne jest orzekanie przez organ II instancji na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 k.p.a. i zw. z art. 18 u.p.e.a. tj. uchylenie postanowienia organu I instancji oraz umorzenie postępowania egzekucyjnego w przypadku uznania, iż występują ku temu przesłanki. Uchylając - zaskarżonym postanowieniem z dnia 5 lipca 2024 r. - postanowienie z dnia 26 sierpnia 2020 r. i umarzając postępowanie organu I instancji w całości, DWINB wyjaśnił, że wszczęcie postępowania egzekucyjnego w przedmiotowej sprawie miało miejsce w dniu wystawienia przez organ egzekucyjny tytułu wykonawczego tj. 23 października 2019 r. Na mocy art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw: do postępowań egzekucyjnych wszczętych na podstawie ustawy zmienianej w art. 1 i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Oznacza to, że do postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 23 października 2019 r., wystawionego przez PINB zastosowanie znajdą przepisy obowiązujące przed wejściem w życie ww. ustawy zmieniającej tj. przed 30 lipca 2020 r. Zastosowanie w realiach przedmiotowej sprawy znajdzie więc art. 59 u.p.e.a. w brzmieniu właśnie sprzed 30 lipca 2020 r., w szczególności § 1 pkt 3 i 7 stanowiące, że umarza się postępowanie egzekucyjne: "jeżeli egzekwowany obowiązek został określony niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji organu administracyjnego, orzeczenia sądowego albo bezpośrednio z przepisu prawa (pkt 3); jeżeli egzekucja administracyjna lub zastosowany środek egzekucyjny są niedopuszczalne albo zobowiązanemu nie doręczono upomnienia, mimo iż obowiązek taki ciążył na wierzycielu (pkt 7)". Zdaniem DWINB analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego przekonuje, że w sprawie spełnione są przesłanki właśnie art. 59 § 1 pkt 3 i 7 u.p.e.a. w brzmieniu ustawy sprzed dnia 30 lipca 2020 r. Przyjęta w orzecznictwie sądowoadministracyjnym wykładnia art. 59 § 1 pkt 3 u.p.e.a. wyjaśnia, że treść podlegającego egzekucji obowiązku musi być powtórzona za decyzją nakładającą obowiązek lub za przepisem prawa, z którego ten obowiązek wynika. Co więcej, orzecznictwo przyjmuje, że powtórzenie tej treści winno być dokonane bez żadnych modyfikacji. Tymczasem w realiach przedmiotowej sprawy istnieje niezgodność egzekwowanego obowiązku w tytule wykonawczym nr [...] z obowiązkiem oznaczonym w decyzji organu administracyjnego. W tym zakresie DWINB wskazał, że obowiązkiem zobowiązanego była rozbiórka automatycznej myjni samochodowej 4 stanowiskowej (kategoria XVII) obejmującej wiatę nad urządzeniami myjni samochodowej, budynek gospodarczo - biurowy, urządzenia myjni wraz z instalacją technologiczną w tym m.in. zbiornik na ścieki z zamkniętym systemem obiegu wody, odwodnieniem liniowym, separatorem piasku, separatorem oleju, studnią kontrolno- pomiarową, studnią pompowni z zestawem pompowym, zjazdy indywidualne z dróg gminnych, chodnik, place manewrowe i miejsca postojowe, wewnętrzną sieć: gazową, centralnego ogrzewania, wodno-kanalizacyjną, deszczową oraz zasilania elektrycznego, przyłącza wodno-kanalizacyjne oraz osłonę przed hałasem (ekran akustyczny) od strony posesji nr [...] przy ul. [...] w S. Przedmiotem obowiązku jest zatem całość wymienionych działań tj. rozbiórka dotycząca wszystkich wyżej opisanych składowych. Tymczasem PINB w tytule wykonawczym nr [...] oznaczył rozbiórkę myjni samochodowej 4 stanowiskowej (kategoria XVII) obejmującej swoim zakresem tylko ww. budynek gospodarczo - biurowy. W konsekwencji egzekwowany obowiązek został określony niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji organu administracyjnego, czym wyczerpuje przesłankę pkt. 3 § 1 art. 59 u.p.e.a. Z kolei niedopuszczalność egzekucji administracyjnej o której mówi art. 59 §1 pkt 7 u.p.e.a. oznacza sytuację zaistnienia okoliczności wykluczających możliwość prowadzenia egzekucji z powodów formalno-podmiotowych lub przedmiotowych. Niedopuszczalność egzekucji administracyjnej musi mieć źródło w przepisach prawa, całkowicie wyłączających możliwość przymusowej realizacji danego obowiązku w drodze egzekucji administracyjnej. W szczególności niedopuszczalne jest prowadzenie egzekucji na podstawie tytułu wykonawczego, który nie odpowiada wymogom określonym w art. 27 § 1 i 2 u.p.e.a., a sam wzór formularza ma charakter obligatoryjny. DWINB wskazał, że ponieważ w realiach niniejszej sprawy tytuł egzekucyjny został sporządzony na nieaktualnym wzorze, to uchybienie to uznać należy za skutkujące niedopuszczalnością egzekucji administracyjnej. Ustosunkowując się do zarzutów zażalenia DWINB wyjaśnił, że wskazanie w tytule wykonawczym decyzji organu II instancji jako podstawy prawnej obowiązku odpowiada prawu, gdyż podstawą egzekucji jest decyzja lub postanowienie ostateczne tj. wydane przez organ odwoławczy. Za nieuzasadniony uznano również zarzut uchybienia obowiązkowi umieszczenia w rubryce D.1 pieczęci zawierającej nazwę i adres organu egzekucyjnego. DWINB wyjaśnił, że nadanie klauzuli o skierowaniu administracyjnego tytułu wykonawczego do egzekucji ma zasadniczo odmienne znaczenia od klauzuli wykonalności w postępowaniu cywilnym i nie dzieli jego rygorystycznych wymogów formalnych. Dla skuteczności pisemnego oświadczenia woli bądź wiedzy w polskim systemie prawa niezbędne jest z zasady złożenie podpisu. Jeżeli pisemne oświadczenie ma być złożone przez organ administracji publicznej, to podpis winien zostać złożony przez osobę do tego uprawnioną. Elementem koniecznym klauzuli o skierowaniu tytułu wykonawczego do egzekucji administracyjnej nie jest zatem pieczątka nagłówkowa, pieczęć imienna nadającego klauzulę, czy też data lecz podpis uprawnionej osoby. K. H. złożył skargę na postanowienie DWINB z dnia 5 lipca 2024 r., nr 754/2024 wnosząc o jego uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych. Zarzucił naruszenie art. 11 w zw. z art. 107 § 1 oraz § 3 k.p.a. przez sporządzenie wskazanych w skardze fragmentów uzasadnienia w sposób nieprawidłowy i prowadzący w ostateczności do wydania w przyszłości aktów, które będą dotknięte wadami. Tym samym skarżący wadliwość zaskarżonego aktu upatruje nie w rozstrzygnięciu a w części jego uzasadnienia. W kontekście powyższego skarżący wskazał, że DWINB błędnie stanął na stanowisku, iż nie jest elementem koniecznym tytułu wykonawczego umieszczenie w odpowiedniej rubryce klauzuli w postaci pieczęci zawierającej nazwę i adres organu egzekucyjnego. Wzór bowiem tytułu wykonawczego, stanowiący załącznik do rozporządzenia Ministra Finansów z 8 sierpnia 2016 r. (obowiązujący w dacie wydania rozstrzygnięcia), jest obligatoryjnie stosowany przez organy egzekucyjne, a ten w rubryce D.1, przewiduje pieczęć zawierającą nazwę i adres organu egzekucyjnego. W tej sytuacji DWINB nie ma racji uznając, iż pieczęć taka nie jest obligatoryjna. Nadto, skarżący podniósł, że błędnie DWINB przyjął, iż podstawą egzekucji jest jego decyzja nr 610/2017 i to ona powinna być wymieniona w tytule wykonawczym. W ocenie strony tą podstawą jest decyzja PINB z dnia 28 grudnia 2016 r., która wskazuje dokładnie przedmiot rozbiórki i to ona winna być wymieniona w stosownej rubryce. W odpowiedzi na skargę DWINB wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy zaznaczyć, że ze względu na przedmiot skargi, sprawa została rozpoznana przez Sąd w trybie uproszczonym, na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów – zgodnie z art. 119 pkt 3 i art. 120 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej: p.p.s.a.). Stosownie do brzmienia art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę, co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym. Dalej, trzeba zauważyć, że w przepisie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024, poz. 1267) ustawodawca zastrzegł, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (jeżeli ustawy nie stanowią inaczej), formułując w ten sposób generalne kryterium wiążące sądy administracyjne w pełnym zakresie ich kognicji. Jednoznaczność tej zasady sprawia, że wojewódzki sąd administracyjny w toku podjętych czynności rozpoznawczych dokonuje oceny co do zgodności kontrolowanej decyzji, postanowienia (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb ich wydania lub podjęcia. Wiążące są przy tym przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego aktu. Jego uchylenie albo stwierdzenie nieważności następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy. Mając na względzie wskazane kryterium legalności Wojewódzki Sąd Administracyjny, po poddaniu ocenie ustalonych w sprawie okoliczności faktycznych i istniejących wówczas okoliczności prawnych, nie znalazł podstaw dla stwierdzenia naruszenia prawa w rozpoznawanej sprawie. Kontroli tut. Sądu podlegało postanowienie DWINB z dnia 5 lipca 2024 r. (nr 754/2024) uchylające postanowienie PINB nr 195/2020 z dnia 26 sierpnia 2020 r., którym odmówiono umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 23 października 2019 r. i umarzające postępowanie organu I instancji w całości. Zaskarżone postanowienie zostało podjęte po wydaniu wyroku z dnia 20 kwietnia 2021 r., w którym uchylając postanowienie kasacyjne Sąd nie podzielił twierdzeń organu odwoławczego, jakoby organem wyłącznie właściwym do wydania postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego był PINB jako organ egzekucyjny. Sąd przyjął, że skoro DWINB w przeciwieństwie do PINB stwierdził istnienie podstaw do umorzenia postępowania egzekucyjnego, to należało orzec na zasadzie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 k.p.a., a więc uchylić postanowienie PINB i rozstrzygnąć o umorzeniu postępowania egzekucyjnego. Zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Przywołany przepis ma charakter bezwzględnie obowiązujący i wywiera skutki w dwóch płaszczyznach, mianowicie ani organ administracji publicznej, ani sąd administracyjny orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą pominąć oceny prawnej wyrażonej we wcześniejszym orzeczeniu. Uregulowanie zawarte w art. 153 p.p.s.a. oznacza, że orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, bo jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w danej sprawie. Z kolei związanie samego sądu administracyjnego w rozumieniu art. 153 p.p.s.a. oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, które są sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się w pełnym wymiarze oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się organów administracji publicznej do wskazań w zakresie dalszego postępowania (wyroki NSA z dnia (wyrok NSA z dnia 28 czerwca 2023 r., sygn. akt I GSK 90/23, CBOSA). Niewątpliwie więc na organie i sądzie spoczywa istotny obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego, który może być wyłączony tylko w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego, czyniącej poprzedni pogląd prawny nieaktualnym. Tym samym związanie sądu oceną prawną wyrażoną w wyroku, wydanym w danej sprawie oznacza, że przy niezmienionym stanie faktycznym i prawnym nie może on formułować ocen odmiennych od wiążącej go oceny prawnej, ale musi się do niej zastosować. Takie same zasady bez wątpienia dotyczą związania wskazaniami poczynionymi przez sąd co do dalszego postępowania np. jego pożądanego kierunku, ewentualnych działań wyjaśniających jakie należało być może podjąć (wyrok NSA z dnia 20 kwietnia 2023 r., sygn. akt II GSK 2/20, CBOSA). Uwzględniając powyższe, Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, a DWINB zastosował się do wyrażonej przez Sąd w wyroku z dnia 20 kwietnia 2021 r. oceny prawnej oraz podporządkował się wytycznym co do dalszego postępowania, które wiązały się z dopuszczeniem zastosowania w postępowaniu egzekucyjnym art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. W kontekście powyższego trzeba przede wszystkim zauważyć, że zgodnie z art. 59 § 1 pkt 3 u.p.e.a. w brzmieniu obowiązującym w niniejszej sprawie, postępowanie egzekucyjne umarza się jeżeli egzekwowany obowiązek został określony niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji organu administracyjnego, orzeczenia sądowego albo bezpośrednio z przepisu prawa. Stosownie zaś do pkt. 7 przywołanego przepisu postępowanie egzekucyjne umarza się również jeżeli egzekucja administracyjna lub zastosowany środek egzekucyjny są niedopuszczalne albo zobowiązanemu nie doręczono upomnienia, mimo iż obowiązek taki ciążył na wierzycielu. W realiach badanej sprawy, wystąpienie przywołanych podstaw do umorzenia postępowania, DWINB wiąże z wadliwie wystawionym tytułem egzekucyjnym, tj. niezgodnie z wydaną decyzją rozbiórkową, która zakresem orzeczonej sankcji obejmowała nie tylko wskazaną w tytule wykonawczym rozbiórkę budynku gospodarczo-biurowego, ale również inne elementy składowe. Nadto organ zauważył, że tytuł wykonawczy został sporządzony na nieaktualnym wzorze, co skutkuje niedopuszczalnością egzekucji. Stwierdzenie wystąpienia przez DWINB podstaw do umorzenia postępowania egzekucyjnego, w kontekście wiążącego w sprawie wyroku z dnia 20 kwietnia 2021 r., obligowało więc organ odwoławczy do uchylenia postanowienia PINB odmawiającego umorzenia postępowania egzekucyjnego i umorzenia postępowania organu I instancji, co też zasadnie orzeczono zaskarżonym postanowieniem. Niniejszej okoliczności nie kwestionuje także skarżący. Odnosząc się zaś do podniesionych w skardze zarzutów zauważyć należy, że nie zasługują one na uwzględnienie. W kontekście braku pieczęci w tytule wykonawczym trzeba przede wszystkim wskazać, że kwestia ta stanowiła już przedmiot oceny sądowej. We wspomnianym i wiążącym wyroku z dnia 20 kwietnia 2021 r., tut. Sąd nie uznał zasadności zarzutu skargi negującego, właśnie stanowisko DWINB, w kwestii braku w tytule wykonawczym pieczęci organu egzekucyjnego zawierającej nazwę i adres organu. Wskazał, że zarówno "formularz tytułu egzekucyjnego obowiązków o charakterze niepieniężnym przewidziany rozporządzeniem Ministra Finansów z 16 V 2014 r. w sprawie wzorów tytułów wykonawczych stosowanych w egzekucji administracyjnej (Dz.U. z 2014 r., poz. 650) jak i analogiczny formularz wprowadzony następnym rozporządzeniem Ministra Finansów z 8 VIII 2016 r. w sprawie wzorów tytułów wykonawczych stosowanych w egzekucji administracyjnej (Dz.U. z 2018 r., poz. 850) przewidywały konieczność zamieszczenia w części D.1 nazwę i adres siedziby organu egzekucyjnego. Nie ma znaczenia, czy dane te zostaną tam wpisane (jak miało to miejsce w okolicznościach sprawy), czy też będą one wynikać z przyłożonej w tym miejscu pieczęci organu egzekucyjnego. W każdym przypadku warunek poprawności formalnej tytułu wykonawczego zostanie spełniony". Prawidłowo też wskazano w tytule wykonawczym decyzję DWINB nr 610/2017, która jako ostateczna podlega wykonaniu. Ustawowy wymóg wskazania w tytule wykonawczym, że egzekwowany obowiązek jest wymagalny pozostaje bowiem w nierozerwalnym związku z faktem wykonalności decyzji, co jest równoznaczne z jej ostatecznością lub prawomocnością (zob.: R. Hauser, A. Skoczylas (red.): Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, Warszawa 2011, s. 155). W tej sytuacji mając powyższe na względzie i kierując się dyspozycją z art. 151 p.p.s.a. Sąd oddalił skargę w całości.