II SA/Wr 690/08

Wiesław Jakubiec – referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T. G. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie pęknięć ścian w lokalu mieszkalnym postanawia: przyznać prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. W odpowiedzi na wezwanie o uzupełnienie braku skargi poprzez uiszczenie wpisu sądowego w wysokości 500 zł, skarżąca wystąpiła o zwolnienie jej z kosztów sądowych i ustanowienie adwokata wskazując w uzasadnieniu, że ma 70 lat, jest inwalidką II grupy, jest osobą samotną i schorowaną, a jedynym jej dochodem jest świadczenie emerytalne w wysokości 720, 06 zł. We wniosku złożonym w dniu 16 lutego 2009 r. na urzędowym formularzu skarżąca oświadczyła, że posiada mieszkanie o pow. 27 m2, z opieki społecznej otrzymuje dodatek mieszkaniowy i ryczałt na opał (łącznie 70, 78 zł), a swojej wydatki określiła następująco: opłata za mieszkanie- 191, 65 zł (niedopłata na dzień 31.12.2008 r. - 390, 12 zł); opłata za telefon- 84, 57 zł; za gaz- 66, 18 zł oraz za energię elektryczną- 88, 19 zł. Prawo pomocy w zakresie całkowitym może być przyznane, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym - zwanej dalej u.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)). Uwzględniając sytuację materialną skarżącej uznać należy, iż zachodzą przesłanki uzasadniające przyznanie jej prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Z przedstawionych we wniosku okoliczności, znajdujących potwierdzenie w złożonych dokumentach, wynika bowiem, że poniesienie przez nią kosztów sądowych czy kosztu wynagrodzenia zawodowego pełnomocnika procesowego mogłoby pozbawić ją środków na zaspokojenie podstawowych potrzeb. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 245 § 2 w zw. z art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 u.p.s.a, orzeczono jak w sentencji.