II SA/Wr 692/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Władysław Kulon po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] "P." z siedzibą w Sz.P. na uchwałę Rady Miejskiej w Sz. P. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów w rejonie B.D.w Sz.P. postanawia: odrzucić skargę. Stowarzyszenie [...] "P." z siedzibą w Sz.P. (dalej: strona skarżąca, stowarzyszenie) zaskarżyło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu uchwałę Rady Miejskiej w Sz. P. (dalej: organ) z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów w rejonie B. D. w Sz.P. (dalej: uchwała). W skardze stowarzyszenie zarzuciło organowi oparcie się na błędnych danych statystycznych dotyczących ilości mieszkańców miasta. W bilansie terenów sporządzonym w oparciu o art. 10 ust. 5-7 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018 r. poz. 1945 z późn. zm., dalej: "u.p.z.p.") organ wskazał, że obecna liczba mieszkańców Sz.P. wynosi [...], a prognozowana nawet [...]. Tymczasem, jak podkreślono w skardze, rzeczywista liczba mieszkańców według GUS wynosi około [...]i z roku na rok maleje. Na tej podstawie błędnie oszacowano możliwości miasta co do zapotrzebowania na zabudowę mieszkaniową, pod którą przeznaczono tereny, które do tej pory stanowił użytek ekologiczny. Stowarzyszenie wskazało nadto, że na mapie prognozy oddziaływania na środowisko przedstawiono ustalenia respektujące prawa nabyte na skutek prawomocnych decyzji o pozwoleniu na budowę. Z mapy wynika, że na terenach użytku ekologicznego wydane zostały już pozwolenia na budowę, z kolei podczas trzeciego wyłożenia planu na mapie prognozy oddziaływania projektu planu na środowisko w opisie legendy wskazano decyzje o warunkach zabudowy. Ponadto udzielając odpowiedzi na zapytanie zadane przez przedstawiciela stowarzyszenia Starosta J. wskazał, że dla powyższych działek nie zostały wydane pozwolenia na budowę. Strona skarżąca wniosła o uchylenie uchwały oraz prognozy oddziaływania na środowisko, opinii RDOŚ oraz Miejskiej Komisji Urbanistyczno-Architektonicznej sporządzonych do projektu uchwały. W odpowiedzi na skargę organ wskazał, że skarga jest bezzasadna. W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę organ podniósł, że zaskarżona uchwała nie narusza interesu prawnego stowarzyszenia. Organ odniósł się również do zarzutów skargi związanych z analizą demograficzną uzasadniając, że przyjęte dane statystyczne wynikają z określonej prognozy dynamiki inwestycyjnej. Organ wskazał nadto, że pomyłka zawarta w warstwie informacyjnej dotycząca rodzaju decyzji administracyjnych obejmujących wybrane tereny nie miała konsekwencji merytorycznych. Wszystkie te tereny były bowiem objęte prawomocnymi decyzjami o warunkach zabudowy, które stanowiły bezterminową promesę dla lokalizacji zabudowy i wskazywały na spełnienie wszystkich przesłanek ustawowych w tym uzyskanie wymaganych prawem uzgodnień. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2018 r., poz. 1302 z późn. zm.), przywoływanej dalej jako: "p.p.s.a.", sądy administracyjne właściwe są w sprawach z zakresu kontroli zgodności z prawem aktów prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Wskazać przy tym należy, że w myśl art. 147 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na uchwałę, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a., w tym na uchwałę w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który z woli ustawodawcy stanowi akt prawa miejscowego (art. 14 u.p.z.p.), stwierdza nieważność tej uchwały w całości lub w części albo stwierdza, że została wydana z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie jej nieważności. W razie zaś nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.), ale w razie stwierdzenia, że interes prawny strony skarżącej nie został naruszony, sąd odrzuca skargę na podstawie art. 58 § 2 pkt 5a p.p.s.a. Skargę na uchwałę samorządu terytorialnego wnosi się na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. 2019 r. poz. 506, dalej jako: "u.s.g."). Zgodnie z tym przepisem, każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Zaskarżona uchwała nosi datę 28 września 2018 r., zatem nie musiała zostać poprzedzona wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa (art. 53 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw, Dz. U. z 2017 r. poz. 935) Zarazem wskazać należy, że zgodnie z art. 101 ust. 1 u.s.g. podstawą skutecznego wniesienia skargi jest wykazanie przez stronę skarżącą naruszenia przez organ konkretnego przepisu prawa materialnego, wpływającego negatywnie na jej sytuację prawną. Przy czym interes ten winien być bezpośredni i realny, aktualny, a nie przyszły, hipotetyczny lub ewentualny. Kryterium interesu prawnego, o którym mowa w 101 ust. 1 u.s.g., musi być oceniane w płaszczyźnie materialnoprawnej i wymaga stwierdzenia związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków strony skarżącej a zaskarżonym aktem (zob. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 1 października 2013 r. sygn. akt I OSK 1209/13 - Lex nr 1391696, 10 lutego 2015 r. sygn. akt I OSK 2349/14 - Lex nr 1657653, 7 marca 2013 r. sygn. akt II GSK 1183/11 - Lex nr 1340094, 24 stycznia 2013 r. sygn. akt II OSK 2400/12 - Lex nr 1361627, dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl). Z powyższego wynika, że przed przystąpieniem do badania zarzutów skargi, sąd musi rozstrzygnąć, czy postanowienia planu naruszają indywidualny, wynikający z normy prawa materialnego interes prawny. Tymczasem wskazać należy, że skarżące stowarzyszenie takim interesem w niniejszej sprawie się nie legitymuje. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjęte zostało, że organizacja społeczna nie może skarżyć uchwał lub zarządzeń organu gminy w oparciu o art. 101 ust. 1 u.s.g. wyłącznie z powołaniem się na własny cel statutowy, bowiem nie jest to wówczas działanie z uwagi na naruszenie własnego interesu prawnego, ale w obronie interesu publicznego, a ten wyłączną przesłanką zaskarżenia na podstawie powyższego przepisu być nie może. Co więcej, dla uznania legitymacji skargowej organizacji społecznej na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. nie jest wystarczające wyłącznie powiązanie przedmiotu kwestionowanej uchwały lub zarządzenia z celami statutowymi i z zakresem działania tej organizacji, bez wykazania przez nią własnego interesu prawnego (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 23 czerwca 2010 r. sygn. akt II SA/Bk 171/10, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 14 lutego 2013 r. sygn. akt IV SA/Po 1017/12). Jak wynika z treści skargi stowarzyszenie upatruje swojej legitymacji do jej wniesienia właśnie w zakresie swojej regulaminowej działalności związanej z ochroną krajobrazu kulturowego i przyrodniczego S. Z. W żaden sposób strona skarżąca nie wykazuje natomiast naruszenia ustaleniami uchwały jej indywidualnego interesu prawnego, który mógłby wynikać np. z tytułu prawnego do nieruchomości leżącej w granicach terenu, którego dotyczą unormowania spornego planu. Biorąc pod uwagę powyższe rozważania oraz okoliczności sprawy, w ocenie sądu nie ma wątpliwości, że zaskarżona uchwała nie narusza interesu prawnego stowarzyszenia stosownie do wymagań art. 101 ust. 1 u.s.g. To z kolei pociąga za sobą konieczność odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a., zgodnie z którym sąd odrzuca skargę jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. Reasumując, analizując dopuszczalność skargi stowarzyszenia na uchwałę stwierdzić należało, że z uwagi na nienaruszenie interesu prawnego stowarzyszenia postanowieniami zaskarżonej uchwały, podstawą do odrzucenia skargi jest art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. Wobec powyższego sąd orzekł o odrzuceniu skargi.