II SA/Wr 694/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Władysław Kulon po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2014 r. wniosku P. S. i A. S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej uchwały w sprawie ze skargi P. S. i A. S. na uchwałę Rady Gminy Żórawina z dnia 9 maja 2014 r., Nr XXXVI/286/2014 w przedmiocie uchwalenia zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Żórawina w zakresie linii elektroenergetycznej 400 kV Dobrzeń – Pasikurowice/Wrocław postanawia oddalić wniosek. P. S. i A. S. złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na uchwałę Rady Gminy Żórawina z dnia 9 maja 2014 r., Nr XXXVI/286/2014 w przedmiocie uchwalenia zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Żórawina w zakresie linii elektroenergetycznej 400 kV Dobrzeń – Pasikurowice/Wrocław wnosząc m.in. o wstrzymanie jej wykonania. Uzasadniając wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej wskazali, że zaskarzona uchwała wywołuje dla nich negatywne konsekwencje prawne, gdyż na skutek wybudowania linii najwyższych napięć drastycznie spadnie wartość należącej do skarżących nieruchomości – tj. domu wraz z działką. Taki spadek dotknie również inne nieruchomości położone w miejscowości M. Ponadto podnieśli, że na podstawie zaskarżonej uchwały władze gminy przystąpiły do wdrożenia przyjętych uchwałą zmian, czego konsekwencją było sporządzenie i wyłożenie projektu planu zagospodarowania przestrzennego gminy Żórawina w zakresie trasy linii elektroenergetycznej 400 kV. Postanowienia przedmiotowego planu stały się z kolei powodem złożenia w dniu 17 lipca 2014 r. uwag do projektu planu zagospodarowania przestrzennego oraz uwag do prognozy oddziaływania na środowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Stosownie do postanowień art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Postanowienie, o którym mowa powyżej sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (art. 61 § 5 ustawy). Wyjaśnić także wypada, że nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania, przez które należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie. Nie kwalifikują się do wykonania te spośród aktów prawnych, które dla sprowadzenia stanu prawnego lub faktycznego w nim określonego nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych. W rzeczywistości więc problem wykonania aktu administracji dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki (zob. niepubl. postanowienie WSA w Gdańsku z dnia 26 lipca 2005 r., sygn. akt II SA/Gd 396/05). Rozpoznając niniejszy wniosek tutejszy Sąd doszedł do przekonania, że stanowiąca przedmiot skargi uchwała w przedmiocie zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Żórawina w zakresie linii elektroenergetycznej 400 kV Dobrzeń – Pasikurowice/Wrocław nie podlega ochronie tymczasowej (wstrzymaniu wykonania), gdyż jest aktem, który nie nadaje się do wykonania. Zaskarżona uchwała zmieniająca studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy nie nakłada bowiem na stronę żadnych obowiązków ani też nie daje jej jakichkolwiek uprawnień. Zgodnie z art. 9 ust. 5 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2012 r. poz. 647 z późn. zm.) studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy nie jest aktem prawa miejscowego, a co za tym idzie nie jest aktem prawa powszechnie obowiązującego. Uchwała taka jedynie inicjuje proces planistyczny na terenie danej gminy, jest pierwszym z etapów procedury planistycznej, w wyniku której uchwalany jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego będący aktem prawa miejscowego. A zatem, sama możliwość wszczęcia lub wszczęcie postępowania w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, którego treść, stosownie do treści art. 9 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zdeterminowana jest treścią obowiązującego studium i nie rodzi skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Bezpośrednie skutki mogą bowiem wystąpić jedynie wskutek wejścia w życie planu miejscowego. Niezależnie od powyższego, Sąd chciałby także zauważyć, że strona skarżąca nie wykazała, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej uchwały jest zasadne w stosunku do niej w kontekście wystąpienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienia wystąpienia tych przesłanek nie stanowi powołana w skardze okoliczność, że realizacja uchwały może doprowadzić do ewentualnych negatywnych skutków w sferze finansowej czy też argument w zakresie zainicjowania procesu planistycznego zmierzającego do uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Mając na względzie powyższe orzeczono jak w sentencji postanowienia.