II SA/Wr 697/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Palus po rozpoznaniu w dniu 7 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. G. na uchwałę Zarządu Województwa D. z dnia [...] stycznia 2017 r. Nr [...] w przedmiocie uchylenia uchwały w sprawie przeznaczenia do sprzedaży lokali mieszkalnych na rzecz ich najemców postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] września 2017 r. W. G. wniosła skargę na uchwałę Zarządu Województwa D. z dnia [...] stycznia 2017 r. Nr [...], którą uchylono uchwałę nr [...] Zarządu Województwa D. z dnia [...] listopada 2010 r. w sprawie przeznaczenia do sprzedaży lokali mieszkalnych położonych we W. przy ul. [...] nr [...], [...], [...] na rzecz ich najemców. Skarga została wniesiona na podstawie art. 90 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (Dz. U. z 2016 r. poz. 486 ze zm.; zwanej dalej "u.s.w."). Zgodnie z ww. przepisem (w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 maja 2017 r.), każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone przepisem aktu prawa miejscowego, wydanym w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu organu samorządu województwa, który wydał przepis, do usunięcia naruszenia - zaskarżyć przepis do sądu administracyjnego. W myśl art. 91 ust. 1 u.s.w. przepisy art. 90 stosuje się odpowiednio, gdy organ samorządu województwa nie wykonuje czynności nakazanych prawem albo, przez podejmowane czynności prawne lub faktyczne, narusza prawa osób trzecich. Przytaczając powyższe przepisy prawa zaznaczyć należy, że Sąd przytoczył i stosował w niniejszej sprawie powyższe przepisy w brzmieniu sprzed wejścia w życie ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r., poz. 935). Na mocy tej ustawy zmianie uległo m.in. brzmienie art. 90 ust. 1 u.s.w., jednak zgodnie z art. 17 ust. 2 tejże ustawy przepisy m.in. ustawy o samorządzie województwa w brzmieniu nadanym przez nowelizację, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest uchwała z dnia [...] stycznia 2017 r., a ww. nowelizacja weszła w życie z dniem 1 czerwca 2017 r., więc uzasadnione jest stosowanie przepisów u.s.w. w brzmieniu sprzed tej daty i w takim brzmieniu je wyżej przytoczono. Do skargi wniesionej na podstawie art. 90 ust. 1 u.s.w. zastosowanie znajduje art. 53 § 2 P.p.s.a., w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 maja 2017 r. (zgodnie z art. 17 ust. 2 powołanej wyżej ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. do postępowań przed sądami administracyjnymi, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 9, w brzmieniu dotychczasowym), zgodnie z którym skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Sądowi wiadomo z urzędu, że skarżąca pismem z dnia [...] lutego 2017 r., wezwała Zarząd Województwa D. do usunięcia naruszenia prawa w związku z podjęciem zaskarżonej uchwały. Odpowiedzi na ww. wezwanie organ udzielił uchwałą z dnia [...] marca 2017 r. Nr [...] doręczoną skarżącej w dniu [...] marca 2017 r. Termin do wniesienia skargi upłynął w dniu [...] maja 2017 r. Skarżąca wniosła skargę do Sądu dopiero w dniu [...] maja 2015 r., czyli z uchybieniem terminu określonego w cytowanym wyżej przepisie art. 53 § 2 p.p.s.a. Z uwagi na wniesienie skargi po upływie terminu, skarga została uznana za niedopuszczalną i na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. odrzucona postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 28 sierpnia 2017 r. Postępowanie toczyło się pod sygn. akt II SA/Wr 408/17. W uzasadnieniu skargi z dnia [...] września 2017 r. skarżąca wskazała, że złożyła niniejszą skargę z uwagi na uchwałę Zarządu Województwa D. z dnia [...] lipca 2017 r., nr [...]w sprawie rozpatrzenia wezwania Stowarzyszenia [...] do usunięcia naruszenia prawa dokonanego poprzez podjęcie uchwały nr [...] Zarządu Województwa D. z dnia [...] stycznia 2017 r. w sprawie uchylenia uchwały nr [...] Zarządu Województwa D. z dnia [...] listopada 2010 r. w sprawie przeznaczenia do sprzedaży lokali mieszkalnych położonych we W. przy ul. [...] [...], [...], [...] na rzecz ich najemców wraz z uzasadnieniem, w przedmiocie rozpatrzenia wezwania do usunięcia prawa. Należy zauważyć, wbrew twierdzeniom skarżącej, że Stowarzyszenie [...] składając wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia [...] maja 2017 r. nie działało w jej imieniu, co wprost wynika z uchwały nr [...]. Zatem nie można uznać, że termin do wniesienia skargi przez skarżącą był liczony od dnia [...] sierpnia 2017 r. (data doręczenia ww. uchwały Stowarzyszeniu [...]). Skarżącą mogła wnieść skargę w terminie 30 dni od dnia doręczenia jej uchwały podjętej w przedmiocie rozpatrzenia jej wezwania do usunięcia naruszenia prawa z dnia [...] lutego 2017 r. Jak już wskazano odpowiedzi na ww. wezwanie organ udzielił uchwałą z dnia [...] marca 2017 r. Nr [...] doręczoną skarżącej w dniu [...] marca 2017 r., zatem termin do wniesienia skargi upłynął w dniu [...] maja 2017 r. Skarżąca wniosła skargę do Sądu dopiero w dniu [...] września 2015 r. (data prezentaty na kopercie) czyli z uchybieniem terminu określonego w cytowanym wyżej przepisie art. 53 § 2 p.p.s.a. Z uwagi na wniesienie skargi po upływie terminu, skarga została uznana za niedopuszczalną i na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a orzeczono jak w sentencji.