II SA/Wr 698/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Sędzia NSA del. do WSA - Jolanta Sikorska po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2004 r. przy udziale --- na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. D. na decyzję --- z dnia --- Nr --- w przedmiocie zasiłku stałego wyrównawczego p o s t a n a w i a odrzucić skargę. W skardze wniesionej w niniejszej sprawie nazwanej pozwem J. D. zwrócił się do Sądu w sprawie nadużycia finansowego przez Ośrodek Pomocy Społecznej w L. polegającego na nieprawidłowym naliczeniu zasiłku wyrównawczego. Wzywany wielokrotnie przez Sąd do usunięcia braków formalnych skargi przez wskazanie decyzji będących przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie, nadesłał trzy decyzje Kierownika Miejsko Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w L. z dnia [...] r. nr [...], nr [...]oraz nr [...] w przedmiocie przyznania skarżącemu zasiłku stałego wyrównawczego. Po kolejnym wezwaniu do usunięcia braków formalnych skargi z dnia [...]r. przez wskazanie jakie decyzje ostateczne wydane przez organ II instancji kwestionuje przed Sądem, w piśmie z dnia [...]r. wniósł o podjęcie stosownych kroków w sprawie, ponieważ, jak podał: "Pani Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej w L. w dalszym ciągu niczym się nie przejmuje i czuje się bezkarna". Sąd zważył co następuje. Skarga podlegała odrzuceniu. Zgodnie bowiem z przepisem art. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) sądy administracyjne powołane są do rozpoznawania spraw sądowoadministracyjnych. Ustawa ta w art. 3 § 1 stanowi, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty i czynności wskazane w art. 3 § 2 pkt 1 - 7 i w § 3, a także na bezczynność organów administracji publicznej w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4 omawianej ustawy. Ustawa ta w art. 52 stanowi, że skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. (§ 1). Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. (§ 2). Jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. (§ 3). W przypadku innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy również przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. Termin, o którym mowa w § 3, nie ma zastosowania. (§ 4). W skardze wniesionej w niniejszej sprawie skarżący domagał się rozpatrzenia sprawy nadużycia finansowego przez Ośrodek Pomocy Społecznej w L. polegającego na nieprawidłowym naliczeniu zasiłku wyrównawczego. Następnie po ostatecznym sprecyzowaniu żądania wniósł o podjęcie stosownych kroków w sprawie, ponieważ, jak podał: "Pani Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej w L. w dalszym ciągu niczym się nie przejmuje i czuje się bezkarna". Treść tak sformułowanej skargi wniesionej do sądu daje podstawę do przyjęcia, że w istocie jest to skarga powszechna, o której mowa w art. 227 kpa. Skarga, o której mowa w art. 227 kpa, nie jest tożsama ze skargą, o której mowa w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W wyroku z dnia 1.12.1998 r. sygn. III SA 1636/97 (LEX nr 37138) Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że: "Pierwsza z tych "skarg" jest odformalizowanym środkiem obrony i ochrony różnych interesów jednostki, które nie dają podstaw do żądania wszczęcia postępowania administracyjnego albo też nie mogą stanowić podstawy powództwa lub wniosku zmierzającego do wszczęcia postępowania sądowego. Skargi tego rodzaju są załatwione w samodzielnym jednoinstancyjnym postępowaniu uproszczonym, kończącym się czynnością materialnotechniczną zawiadomienia skarżącego o sposobie załatwienia sprawy." Powyższa teza pozostaje nadal aktualna. Rozpoznanie skargi powszechnej nie należy do kognicji sądu administracyjnego. Jeżeli zatem przyjąć, że przedmiotem skargi wniesionej w niniejszej sprawie jest skarga powszechna na Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w L., to skarga ta podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna. Jeżeli natomiast przyjąć, że przedmiotem skargi byłaby któraś z nadesłanych decyzji pierwszoinstancyjnych w sprawie przyznania skarżącemu zasiłku stałego wyrównawczego, to także skargę należało odrzucić jako niedopuszczalną skoro zgodnie z wyżej powołanym przepisem art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Doręczone skarżącemu decyzje Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w L. z dnia [...]r. zawierały prawidłowe pouczenie o terminie i sposobie ich zaskarżenia. Skarga wniesiona do sądu bez uprzedniego wyczerpania trybu odwoławczego służącego stronie w postępowaniu administracyjnym podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 58 § 1 pkt 6) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) orzeczono jak na wstępie.