II SA/Wr 698/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Cisek po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 6 lutego 2006 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. we W. na decyzję Wojewody D. z dnia 8 listopada 2005 r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty O. z dnia 25 marca 2005 r. Nr [...], udzielającej pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód rzeki O. za pośrednictwem małej elektrowni wodnej B zlokalizowanej na kanale M. w O. postanawia: odrzucić skargę. A Sp. z o. o. we W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na decyzję Wojewody D. z dnia 8 listopada 2005 r. Nr [...], podjętą na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 kpa, którą stwierdzono nieważność decyzji Starosty O. z dnia 25 marca 2005 r. Nr [...], udzielającej pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód rzeki O. za pośrednictwem małej elektrowni wodnej B zlokalizowanej na kanale M. w O. W odpowiedzi na skargę Wojewoda D. wniósł o jej oddalenie, wskazując jednocześnie, iż zaskarżona decyzja jest rzeczywiście decyzją wydaną przez organ I instancji i zawiera uchybienia formalne polegające na błędnym pouczeniu o przysługującej stronom skardze do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niedopuszczalna, bowiem została wniesiona z naruszeniem art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), zgodnie z którym skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2). W niniejszej sprawie skarżona decyzja została podjęta w postępowaniu nadzwyczajnym o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej. Przedmiotem postępowania wszczętego na podstawie art. 156 kpa, jest ustalenie istnienia przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji, a więc jest to nowy przedmiot sprawy w stosunku do tego, którego dotyczyło postępowanie prowadzone wcześniej w trybie zwykłym. W związku z tym decyzja wydana na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 kpa, z jaką mamy do czynienia w rozpatrywanej sprawie, jest decyzją wydaną w I instancji. Od decyzji kończącej postępowanie w sprawie wznowienia postępowania, na podstawie zasady dwuinstancyjności, służy stronie odwołanie (art. 127 kpa). Zatem warunkiem skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest wyczerpanie trybu zaskarżenia poprzez wniesienie odwołania do organu wyższego stopnia (art. 17 kpa). Tak więc decyzja Wojewody D. z dnia 8 listopada 2005 r., wydana w wyniku wznowienia postępowania stwierdzająca nieważność decyzji Starosty O. z dnia 25 marca 2005 r., udzielającej pozwolenia wodnoprawnego, ma charakter decyzji wydanej w I-ej instancji. Od decyzji tej zatem przysługiwało stronie skarżącej prawo wniesienia odwołania do organu wyższego stopnia, którym w tym przypadku jest Minister Środowiska, stosownie do przepisu art. 127 § 2 w związku z art. 17 kpa oraz art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. Nr 115, poz. 1229). Należy tylko zaznaczyć, iż skarżona decyzja wprawdzie zawiera błędne pouczenie co do środków odwoławczych, jednakże stosownie do przepisu art. 112 kpa błędne pouczenie w decyzji nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia. W skardze strona wskazała, iż chcąc uniknąć szkody, a w następstwie odszkodowania od organu wydającego decyzję, A Sp. z o.o. we W., wbrew woli organu, wniosła również odwołanie w trybie art. 127 kpa do organu wyższego stopnia. Uwzględniając powyższe należało stwierdzić, iż tryb zaskarżenia, przewidziany dla decyzji wydanej w pierwszej instancji w tej sprawie, nie został wyczerpany. Skarga zaś wniesiona od decyzji pierwszoinstancyjnej do sądu administracyjnego, bez wyczerpania takiego trybu zaskarżenia, jest przedwczesna i jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu na podstawie przepisu art. 58 § 1 pkt 6 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stąd orzeczono jak w sentencji postanowienia.