II SA/Wr 698/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Adam Habuda po rozpoznaniu w dniu 17 stycznia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II sprawy ze skargi J. A. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą "E..." na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia 26 września 2023 r., nr SKO 4213.22.2023 w przedmiocie stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić uiszczony wpis w kwocie 200 (słownie: dwieście) złotych. J. A. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą E. (dalej: skarżący, strona skarżąca) wniósł w dniu 16 listopada 2023 r. skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu (dalej: SKO, Kolegium, organ odwoławczy) z dnia 26 września 2023 r., nr SKO 4213.22.2023 w przedmiocie stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia. W obszernej treści skargi strona podniosła zarzuty dotyczące naruszenia szeregu przepisów kodeksu postępowania administracyjnego oraz ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Przede wszystkim skarżący wyjaśnił, że organy błędnie przyjęły, że planowane przedsięwzięcie jest samodzielne i nie ma związku z inwestycjami prowadzonymi w jego sąsiedztwie. "Wycięcie" z inwestycji części budynków, które objęte są innymi inwestycjami ma charakter sztuczny i służy celowemu pominięciu go w prowadzonym postępowaniu administracyjnym. Praktykę taką skarżący ocenił w uzasadnieniu skargi jako niedopuszczalną i niezgodną z prawem. W odpowiedzi na skargę SKO stwierdziło, że wyjaśnienia odnośnie przysługiwania skarżącemu przymiotu strony w postępowaniu administracyjnym zawarte zostały w decyzji umarzającej postępowanie odwoławcze wszczęte jego odwołaniem. Kolegium podkreśliło, że w niniejszej sprawie skarżący nie posiada interesu prawnego, wobec czego zasadne jest odrzucenie jego skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.) dalej "p.p.s.a.", uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi (§ 2). Z powołanego przepisu wynika wprost, że poza podmiotami, które działają w interesie innych osób lub interesie publicznym (prokurator, rzecznicy, organizacja społeczna) jak i upoważnionymi z mocy prawa, każdy inny podmiot występujący ze skargą do sądu, musi mieć w złożeniu skargi interes prawny. Przy czym mieć interes prawny znaczy to samo, co ustalić przepis prawa powszechnie obowiązującego, na którego podstawie można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby (zob. postanowienie NSA z dnia 13 stycznia 2009 r., sygn. akt II OZ 1382/08, postanowienie NSA z dnia 14 maja 2009 r., sygn. akt I OZ 505/09). Stwierdzenie istnienia interesu prawnego wymaga zatem ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa. Podkreślenia przy tym wymaga, że orzecznictwo sądowoadministracyjne jednoznacznie przyjmuje, iż legitymacja do złożenia skargi została oparta na kryterium interesu prawnego, co oznacza, że ze skargą może wystąpić - co do zasady - podmiot, który wykaże związek pomiędzy chronionym przez przepisy prawa materialnego interesem prawnym a aktem lub czynnością organu administracji publicznej. Interes prawny ma charakter materialnoprawny i przejawia się w tym, że podmiot wnoszący skargę do sądu działa bezpośrednio we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienia z nałożonego obowiązku. Akt, czynność lub bezczynność organu administracji musi dotyczyć interesu prawnego skarżącego, zatem własnego, indywidualnego i opartego o konkretny przepis prawa powszechnie obowiązującego. Poprzez pojęcie interesu prawnego rozumieć należy wskazanie przepisu prawa uprawniającego dany podmiot do wystąpienia z określonym żądaniem, w stosunku do organu administracji publicznej. Strona skarżąca, która nie wykazała istnienia (naruszenia) interesu prawnego, bądź wywodzi swoje uprawnienie z posiadania interesu faktycznego nie posiada legitymacji skargowej, skarga zatem podlega odrzuceniu, natomiast stwierdzenie w toku postępowania, że wnoszący skargę nie legitymuje się interesem prawnym powoduje oddalenie skargi (por. postanowienie WSA w Białymstoku z 9 października 2012 r., II SO/Bk 13/12, wyrok NSA z 10 marca 2011 r., II OSK 439/10). Przedmiotem zaskarżenia w przedmiotowej sprawie jest decyzja SKO o stwierdzeniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia, którą to Kolegium utrzymało w mocy decyzję wydaną z upoważnienia Prezydenta Wrocławia, wydana m.in. na podstawie ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 1094) dalej jako: "u.o.o.ś.". Stosownie do art. 74 ust. 3a u.o.o.ś. stroną postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (w ramach, którego jest prowadzone postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko) jest wnioskodawca oraz podmiot, któremu przysługuje prawo rzeczowe do nieruchomości znajdującej się w obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie w wariancie zaproponowanym przez wnioskodawcę, z zastrzeżeniem art. 81 ust. 1. Przez obszar ten rozumie się: 1) przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie, oraz obszar znajdujący się w odległości 100 m od granic tego terenu; 2) działki, na których w wyniku realizacji, eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia zostałyby przekroczone standardy jakości środowiska, lub; 3) działki znajdujące się w zasięgu znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia, które może wprowadzić ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości, zgodnie z jej aktualnym przeznaczeniem. Powołany przepis służy doprecyzowaniu ogólnej definicji stron postępowania zawartej w art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r., Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 775) dalej jako: "k.p.a.", w którym podano, że stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Mając powyższe na uwadze, uwzględniając lokalizację działek nr [...] i [...], AM-[...], ob. G., stanowiących własność skarżącego, zauważyć należy, że działki stanowiące własność skarżącego zlokalizowane są w odległości ponad 100 m od granic terenu inwestycji. Ponadto wskazać należy, że zgodnie z wnioskiem inwestora nie przewidziano, żeby realizacja, eksploatacja lub użytkowanie wnioskowanego przedsięwzięcia, spowodowały przekroczenie standardów jakości środowiska lub powodowała ograniczenie w zagospodarowaniu jakichkolwiek nieruchomości, zgodnie z ich aktualnym przeznaczeniem. Ponadto również na załączniku graficznym na którym zaznaczono przewidywany zasięg oddziaływania działka skarżącego się w powyższym oddziaływaniu nie znajduje. W niniejszej sprawie nie może ujść również uwadze, iż w sprawie swoje opinie wyraziły również wyspecjalizowane podmioty tj. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska oraz Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny. W opinii z dnia 2 lutego 2023 r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska wskazał, że eksploatacja planowanego rodzaj inwestycji oraz przedstawiona w przedłożonej dokumentacji analiza akustyczna wskazują, że przedmiotowa inwestycja nie spowoduje przekroczenia poziomów hałasu wyznaczonych na mocy rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz.U. z 2014 r. poz. 112). Wobec skali oraz charakteru przedsięwzięcia, a także lokalnego i możliwego do przewidzenia na tym etapie postępowania oddziaływania, organ stwierdził, że nie istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Również znajdująca się w aktach administracyjnych opinia sanitarna Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego we Wrocławiu jednoznacznie stwierdza, że jak wykazała przeprowadzona analiza oddziaływania na stan jakości powietrza na etapie eksploatacji przedsięwzięcia nie wystąpi ponadnormatywne oddziaływanie przedsięwzięcia w tym zakresie. Przyjęte zaś rozwiązania w zakresie gospodarki odpadami oraz w zakresie gospodarki wodno-ściekowej przy przestrzeganiu założeń opracowanej karty informacyjnej przedsięwzięcia, nie powinny stanowić zagrożenia dla środowiska. Mając powyższe na uwadze, stwierdzić należy, że działki skarżącego zlokalizowane ponad 100 m od granic terenu inwestycji nie znajdują się w zasięgu oddziaływania przedsięwzięcia, które może wprowadzić ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości, zgodnie z jej aktualnym przeznaczeniem. Również opinie organów wskazują na brak oddziaływania planowanej inwestycji na nieruchomości skarżącego. Tym samym nie można uznać, że zostały spełnione przesłanki określone w art. 74 ust. 3a pkt 3 u.i.o.ś. do uznania skarżącego za stronę postępowania w sprawie środowiskowych uwarunkowań realizacji inwestycji, a co za tym idzie również prowadzonego w jego ramach postępowania dotyczącego oceny oddziaływania na środowisko. Jak zostało, to opisane wyżej skarżący nie spełnia przesłanek do uznania go za stronę postępowania w niniejszej sprawie, to zaś prowadzi do uznania, że skarżący nie posiada interesu prawnego do wniesienia skargi do opisanej na wstępie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Biorąc powyższe pod uwagę skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., jako niedopuszczalna z uwagi na brak legitymacji skargowej, określonej w art. 50 § 1 p.p.s.a., o czym orzeczono w pkt I sentencji niniejszego postanowienia. O zwrocie wpisu Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 ww. ustawy (pkt II sentencji).