II SA/Wr 7/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Wojciech Śnieżyński po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II wniosku M. S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi M. S. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2019 r., Nr [...] w przedmiocie zastosowania wykonania zastępczego w związku z niewykonaniem obowiązku rozbiórki samowolnie wybudowanych części garażu dwustanowiskowego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. W dniu [...].01.2020 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wpłynęła skarga M. S. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...].10.2019 r., utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z [...].05.2019 r. w sprawie zastosowania wobec M. S. wykonania zastępczego w związku z niewykonaniem obowiązku wynikającego z decyzji Prezydenta [...] z [...].05.1996 r., utrzymanej w mocy decyzją Wojewody [...] z [...].12.1996 r., określonego w tytule wykonawczym z [...].06.1998 r. oraz wezwania M. S. do uiszczenia zaliczki na koszty wykonania zastępczego w/w obowiązku. W treści skargi zawarty został skierowany, zarówno do organu odwoławczego jak i Sądu, wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia i postanowienia je poprzedzającego. W jego uzasadnieniu wnioskodawca powołał się na wiążące się z jego wykonaniem niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wskazał, że zastępcze wykonanie egzekwowanego obowiązku, jakie się dokona w przypadku nieudzielenia zobowiązanemu ochrony tymczasowej, wyrządzi podwójną bardzo dotkliwą i znaczną, a przy tym nieodwracalną szkodę majątkową. Z jednej strony, trwale zniszczony zostanie budynek, garaż, który ma dość znaczną - jeśli się zważy aktualne ceny nieruchomości - wartość. Jednocześnie, oprócz nieodwracalnej w istocie straty budynku, wnioskodawca zobowiązany będzie do poniesienia kosztów wykonania zastępczego, które organ egzekucyjny skalkulował na bardzo dużą kwotę 50 000 zł tytułem zaliczki. Suma strat będzie zatem gigantyczna. Wnioskodawca utrzymuje się jedynie ze świadczenia emerytalnego. Ponadto aktualnie prowadzona jest wobec niego egzekucja nałożonej, bardzo wysokiej grzywny w celu przymuszenia (w kwocie ponad 30 000 zł). Obciążenie wnioskodawcy dalszymi, niezwykłe wysokimi należnościami, zepchnie go całkowicie na skraj ubóstwa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm., dalej powoływanej jako: p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednocześnie w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Zgodnie z ugruntowaną linią orzeczniczą sądów administracyjnych warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Stwierdzić więc należy, że wnioskodawca nie uprawdopodobnił, że powyższe przesłanki zostały spełnione. W uzasadnieniu wniosku wskazał wprawdzie, że kwota zaliczki (47 000 zł) na poczet wykonania zastępczego obowiązku rozbiórki stanowi dla niego dość znaczne obciążenie, ale nawet nie przyrównał tej wartości do swojej ogólnej sytuacji majątkowej, wskazując jedynie ogólnie na fakt pobierania świadczenia emerytalnego, co uniemożliwiło sądowi dokonanie oceny, czy w rozpoznawanej sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Zaznaczyć bowiem należy, że nie każda szkoda spowodowana uiszczeniem należności ustalonej przez organ będzie mogła być uznana za szkodę o znacznych rozmiarach. Wnioskodawca również nie wykazał, że skutki spowodowane uiszczeniem zaliczki w ustalonej wysokości mają charakter trudnych do odwrócenia. Należy jednocześnie podkreślić, że obowiązek zapłaty świadczenia pieniężnego, z natury rzeczy jest odwracalny, ponieważ w przypadku ewentualnego uwzględnienia przez Sąd skargi i uchylenia zaskarżonego postanowienia, wnioskodawca będzie uprawniony do zwrotu uiszczonej zaliczki. Również pozostałe argumenty podniesione we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia nie mogły zostać uwzględnione, bowiem obowiązek rozbiórki samowolnie wybudowanych części garażu dwustanowiskowego, został na wnioskodawcę nałożony blisko 24 lata temu. Pomimo upływu tak znacznego okresu czasu, wnioskodawca, pomimo kilkukrotnie składanych oświadczeń o przystąpieniu do rozbiórki, nie podjął jednak żadnych działań zmierzających do jego wykonania. Z uwagi na bezczynność w tym zakresie, nałożono na niego grzywnę w celu przymuszenia (postanowienie z [...].08.1998 r.), jednak również te działania nie przyniosły efektu. Wnioskodawca powinien zatem liczyć się ze wszystkimi następstwami związanymi z zaniechaniem wykonania obowiązku rozbiórki, w tym zabezpieczyć konieczne środki finansowe na pokrycie kosztów ewentualnego wykonania zastępczego. Z kolei efektywność nałożonego na wnioskodawcę środka egzekucyjnego w związku z uchylaniem się od wykonania obowiązku rozbiórki będzie oceniona przez sąd w toku postępowania zmierzającego do merytorycznego rozpoznania skargi. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego w niniejszej sprawie postanowienia.