II SA/Wr 700/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Siedlecka (sprawozdawca), Sędzia NSA Julia Szczygielska, Sędzia WSA Alicja Palus, Protokolant Patrycja Kikosicka-Jędrzejczak, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 28 lutego 2008r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej – M. W. sprawy ze skargi R. M. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie robót budowlanych prowadzonych na działkach nr [...] i [...] obręb C. oddala skargę Dnia 2 lipca 2007 r. do Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w M. wpłynęło pismo R. M. w sprawie robót budowlanych prowadzonych na działkach nr [...] i [...] AM [...] obręb C.. W piśmie z dnia 27 czerwca 2007 r. autor wystąpienia poinformował o wykonywaniu robót budowlanych polegających na posadowieniu słupów energetycznych wraz z innymi urządzeniami bez stosownych pozwoleń budowlanych. W związku z powyższym, organ l instancji wszczął postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie. Na wezwanie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 10 lipca 2007 r. Koncern Energetyczny A. przedłożył w Powiatowym Inspektoracie Nadzoru Budowlanego w M. kopię decyzji Starosty M. pozwolenia na budowę z dnia [...] nr [...] , a także kopię zgody właściciela gruntu R. M. na budowę i eksploatację urządzeń energetycznych. Ponadto ustalono, iż A złożyła w organie nadzoru budowlanego zgłoszenie rozpoczęcia robót budowlanych w dniu 9 stycznia 2007 r. Do zgłoszenia dołączono oświadczenie o podjęciu obowiązków kierownika budowy przez T. K. posiadającego uprawnienia budowlane odpowiedniej specjalności. W dniu 2 sierpnia 2007 r. dokonano czynności kontrolnych na przedmiotowych działkach przy udziale ich właściciela R.M. . Podczas kontroli ustalono, iż przez działki nr [...] i [...] AM [...] obręb C. , przebiega linia energetyczna średniego napięcia. Od istniejącej linii napowietrznej dokonano odgałęzienia w celu zasilenia w energię sąsiednią miejscowość. Roboty budowlane polegały na wymianie słupa przy istniejącej linii napowietrznej oraz montażu dwóch dalszych słupów żelbetowych. Na zamontowanych słupach ułożono trzy przewody napowietrzne średniego napięcia. Powyższą linię doprowadzono do stacji transformatorowej słupowej. W toku oględzin stwierdzono zakończenie robót budowlanych. Grunt po wykopach zniwelowano i teren budowy uporządkowano. W trakcie prowadzonych oględzin nie stwierdzono istotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego i wydanego pozwolenia na budowę z dnia [...] nr [...] . Podczas sporządzania protokołu z oględzin R. M oświadczył, że zgoda na przebieg omawianej inwestycji przez działki nr [...] [...] , została uzyskana przez A. na drodze podstępu. W tak kształtującym się stanie faktycznym, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w M. decyzją z dnia [...] nr [...] działając na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. umorzył jako bezprzedmiotowe wszczęte na żądanie Z.H. postępowanie administracyjne w sprawie robót budowlanych prowadzonych na działkach nr [...] i [...] AM [...] obręb [...]. Odwołanie od wskazanej decyzji do organu II instancji w imieniu R.M. złożył pełnomocnik Ł. D. wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Pełnomocnik odwołującego się zarzucił rozstrzygnięciu organu I instancji naruszenie art. 10 k.p.a. poprzez uniemożliwienie skarżącemu zapewnienia czynnego udziału w postępowaniu i wydanie zaskarżonej decyzji przed upływem terminu do wypowiedzenia się w sprawie wyznaczonego przez organ I instancji pismem z dnia 07.08.2007 r. mimo wyraźnego wniosku zawartego w piśmie skarżącego z dnia 20 sierpnia 2007 r. o zakreślenie dodatkowego terminu na złożenie przez niego wniosków dowodowych a także naruszenie art. 84a ust. 2 pkt l ustawy - prawo budowlane; poprzez niepoddanie kontroli przestrzegania i stosowania przepisów prawa budowlanego odnośnie zawartego w pozwoleniu na budowę oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomościami skarżącego nr [...][...] obręb [...]., mimo wyraźnej sygnalizacji, iż takie oświadczenie zostało uzyskane w sposób podstępny i tym samym jest niezgodne z prawem. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. decyzją z dnia [...] nr [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W głównych motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy wyjaśnił, że ze zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie jednoznacznie należy stwierdzić, iż zaskarżona decyzja nie nosi znamion wadliwości i naruszeń obowiązującego prawa budowlanego. Z dokumentów zawartych w aktach sprawy jednoznacznie bowiem wynika, iż przedmiotowa inwestycja została zrealizowana na podstawie decyzji właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanej. Ponadto znajdujący się w aktach sprawy dokument zawierający zgodę R.M. na budowę i eksploatację przedmiotowych urządzeń energetycznych, w sposób jednoznaczny, przesądza zdaniem organu odwoławczego o legalności przeprowadzonej inwestycji. Odnosząc się do argumentów podniesionych przez skarżącego w odwołaniu, organ II instancji uznał, iż nie mają one wpływu na zasadność wydanego rozstrzygnięcia, wskazując, że organy nadzoru budowlanego są władne do badania spraw administracyjnych wyłącznie w zakresie naruszeń obowiązującego prawa budowlanego. Natomiast wyjaśnienie podniesionej przez skarżącego kwestii "podstępnego" uzyskania powołanej wyżej zgody, nie należy do oceny i kompetencji organu nadzoru budowlanego. Ponadto w trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego, organ nadzoru stopnia powiatowego, prawidłowo w ocenie organu II instancji poinformował strony o wszystkich ustaleniach faktycznych i prawnych, przed wydaniem zaskarżonej decyzji, wzywając strony postępowania do wypowiedzenia się odnośnie zebranego materiału dowodowego. Mając to na uwadze organ II instancji uznał argumenty podniesione w odwołaniu za bezzasadne i nie wnoszące do sprawy niczego, co mogłoby wpłynąć na zmianę bądź uchylenie zaskarżonej decyzji. Nie godząc się z tym rozstrzygnięciem, R. M w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji R. Mzarzucił naruszenie: - art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i art. 84a ust.2 pkt l ustawy -prawo budowlane - poprzez zaniechanie działania na podstawie i w granicach przepisów prawnych w postaci niepoddania kontroli przestrzegania i stosowania przepisów prawa budowlanego odnośnie zawartego w pozwoleniu, na budowę oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomościami skarżącego, mimo wyraźnej sygnalizacji skarżącego, iż takie oświadczenie zostało uzyskane w sposób podstępny i tym samym jest niezgodne z prawem; - art. 10 k.p.a, art. 77 § l k.p.a, art. 80 k.p.a poprzez zupełnie dowolne przyjęcie, iż uniemożliwienie skarżącemu zapewnienia czynnego w postępowaniu i wydanie decyzji przed upływem terminu wyznaczonego przez organ I instancji do wypowiedzenia się w sprawie i mimo wyraźnego wniosku zawartego w piśmie skarżącego z dnia 20 sierpnia 2007 r. o zakreślenie dodatkowego terminu do złożenia wniosków dowodowych przez pełnomocnika R.M. , nie jest naruszeniem uprawnienia strony do wypowiadania się i brania czynnego udziału w sprawie. - art. 105 par. l k.p.a. poprzez bezpodstawne zastosowanie tego przepisu przez organy administracyjne obu instancji. W odpowiedzi na skargęWojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie. Podtrzymując w całości argumentację i wywody prawne zawarte w kwestionowanej decyzji organ odwoławczy wskazał, iż właściwym rozstrzygnięciem w istniejącym stanie faktycznym było umorzenie sprawy jako bezprzedmiotowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.Nr153,poz.1269),Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem działalności administracji publicznej. Przedmiotem dokonywanej przez niego kontroli jest zbadanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, czyniąc to wedle stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Po myśli zaś art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, gdy jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie jej przez Sąd następuje tylko w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art.145 § 1 ust. 1 lit a) ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) i naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W zaskarżonym rozstrzygnięciu będącym przedmiotem kontroli Sądu takie wady i uchybienia nie wystąpiły dlatego też skarga nie może być uwzględniona. Przedmiotem oceny Sądu pod względem legalności w rozważanej sprawie była decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. z dnia [...] nr [...] umarzającą jako bezprzedmiotowe wszczęte na żądanie R.M. postępowanie administracyjne w sprawie robót budowlanych prowadzonych przez A. na działkach nr [...] i [...] AM [...] obręb .[...] Zgodnie obowiązującym na dzień wydania ostatecznej decyzji a mającym zastosowanie do przypadków robót budowlanych mających przymiot samowoli budowlanych - art. 48 ust.1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U.06.156.1118 j. t. ze zm.) właściwy organ nakazuje w drodze decyzji rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Z brzmienia tego przepisu jednoznacznie wynika, iż warunkiem wydania decyzji, o której w nim mowa jest brak wymaganego pozwolenia na budowę. Wartym podkreślenia jest, iż opisany przepis art. 48 pr. bud. ze względu na swą prewencyjną funkcję oraz represyjny charakter nie może być interpretowany rozszerzająco. Celem tej regulacji jest ograniczenie "samowoli budowlanej" czyli niedopuszczenie do budowy obiektu budowlanego bez wymaganego pozwolenia na budowę i doprowadzenie do likwidacji stanu niezgodnego z prawem; Regulacja ta służy ponadto ochronie interesu publicznego. Z procesowego punktu widzenia pozwolenie na budowę jest rozstrzygnięciem administracyjnym, uwieńczeniem całego postępowania, mającego na celu zbadanie, czy projektowana inwestycja nie narusza szeregu istotnych z punktu widzenia dobra powszechnego wartości takich jak ochrona środowiska, krajobrazu, bezpieczeństwo, ochrona dóbr kultury oraz praw osób trzecich. Ustawodawca stanowiąc normę zawartą w art. 48 pr. bud. miał niewątpliwie na celu zapobieganie powstawaniu obiektów budowlanych, których inwestorzy nie posiadają pozwolenia na budowę, a tym samym przeciwdziałanie sytuacji, w której nie zostało przeprowadzone wskazane wyżej postępowanie i kontrola zgodności inwestycji z obowiązującym prawem. Równocześnie wskazać trzeba, iż podstawą prawną rozstrzygnięć organów nadzoru budowlanego obu instancji był przepis art. 105 § 1 k.p.a nakazujący organowi administracji publicznej umorzyć postępowanie ilekroć stanie się ono bezprzedmiotowe. Wskazana w tym przepisie bezprzedmiotowość postępowania ma między innymi miejsce w sytuacji, gdy istnieją okoliczności, czyniące wydanie decyzji administracyjnej prawnie niemożliwym z uwagi na brak przedmiotu postępowania. Tym przedmiotem jest zaś konkretna sprawa, w której organ administracji państwowej jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu. Postępowanie w takiej sprawie staje się bezprzedmiotowe, jeżeli braknie któregoś z elementów tego stosunku materialnoprawnego (B. Adamiak i J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Warszawa 1996 r., s. 462). Tak więc sprawa administracyjna jest bezprzedmiotowa w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. wtedy, gdy nie ma materialnoprawnych podstaw do władczej, w formie decyzji administracyjnej ingerencji organu administracyjnego. Wówczas jakiekolwiek rozstrzygnięcie merytoryczne pozytywne, czy negatywne staje się prawnie niedopuszczalne. Odnosząc powyższe do okoliczności rozpoznawanej sprawy trzeba zaznaczyć, iż opisana we wniosku R.M. o wszczęcie postępowania okoliczność "posadowienia słupów energetycznych wraz z innymi urządzeniami przez A na działkach nr [...] [...] , [...] AM [...] obręb [...]. bez stosownych pozwoleń budowlanych" nie miała w istocie miejsca. W związku z tym brak było w postępowaniu wszczętym wnioskiem R.M. przedmiotu postępowania w postaci elementu materialnoprawnej podstawy do władczej ingerencji ze strony organów nadzoru budowlanego w sferę praw i obowiązków stron. Jak bowiem ustalono to w trakcie postępowania dowodowego, w tym podczas oględzin nieruchomości, przeprowadzonych z udziałem skarżącego w dniu 2 sierpnia 2007 r. roboty budowlane polegające na wymianie słupa przy istniejącej linii napowietrznej oraz montażu dwóch dalszych słupów żelbetonowych przez A. realizowane były zgodnie z obowiązującym prawem tj. na podstawie ostatecznej decyzji pozwolenia na budowę Nr [...]z dnia [...]r. Starosty M. oraz w oparciu o zgodę właściciela gruntu R.M. na budowę i eksploatację urządzeń energetycznych. Jednocześnie jak ustalono w trakcie oględzin kwestionowane przez skarżącego roboty budowlane zostały zakończone a organ nadzoru budowlanego nie stwierdził istotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego. W takim przypadku w związku z istnieniem w obrocie prawnym wskazanej decyzji o pozwoleniu na budowę odpowiadającej prawu uznać tym samym należy, iż zostało należycie przeprowadzone całe postępowanie poprzedzające wydanie pozwolenia na budowę w tym kontrola całej inwestycji pod względem jej zgodności z prawem, planem zagospodarowania przestrzennego. Gdyby bowiem inwestycja była niezgodna z prawem jak podnosi to w swojej skardze dopiero na etapie postępowania przed organami nadzoru budowlanego R.M. , to inwestor nie otrzymałby pozwolenia na budowę, a to z kolei spełniałoby dyspozycję normy zawartej w art. 48 pr. bud. nakazującej właściwemu organowi wydanie nakazu rozbiórki tak wybudowanych obiektów. Wychodząc z takich przesłanek uznać należy za nieuzasadnione zrównywanie sytuacji prawnej inwestora, który w ogóle nie wystąpił o udzielenie pozwolenia na budowę lub pozwolenia nie otrzymał, z inwestorem, który tak jak ma to miejsce w rozpoznawanej sprawie posiada już wymagane prawem ostateczne pozwolenie na budowę. Odnosząc się szczegółowo do zarzutów wywiedzionych przez R.M. w skardze do tutejszego Sądu za chybione uznać należy przede wszystkim zarzuty naruszenia art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i art. 84a ust.2 pkt l ustawy -prawo budowlane art. 105 § 1 k.p.a. Zgodnie bowiem z art. 84 i art. 84a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane obowiązującego na dzień wydania ostatecznej decyzji do zadań organów nadzoru budowlanego należy między innymi kontrola przestrzegania i stosowania przepisów prawa budowlanego obejmująca kontrolę zgodności wykonywania robót budowlanych z przepisami Prawa budowlanego, projektem budowlanym i warunkami określonym w decyzji o pozwoleniu na budowę. Oznacza to, że organy nadzoru budowlanego w przypadku stwierdzenia, że roboty budowlane wykonywane są zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym i warunkami zawartymi decyzji o pozwoleniu na budowę nie mają prawa ingerować w legalność już zakończonego samego postępowania przed organami administracji architektoniczno-budowlanej i zobowiązane są w takim przypadku do umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego (vide: Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 listopada 2005 r. VII SA/Wa 639/2005 LEX nr 214367). W rozpoznawanej sprawie, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w M. w wyniku przeprowadzonych oględzin i w oparciu o warunki zawarte w ostatecznej decyzji Starosty M. z dnia [...] nr [...] zatwierdzającej przedstawiony przez inwestora projekt budowlany stwierdził zgodność przeprowadzonych robót z prawem budowlanym. W tej sytuacji organ nadzoru budowlanego stopnia podstawowego prawidłowo postąpił uznając, iż brak jest podstaw do prowadzenia postępowania w ramach nadzoru budowlanego. Rekapitulując przytoczone rozważania, zarzuty skarżącego kwestionujące sposób kontroli przestrzegania i stosowania przepisów prawa budowlanego przez organy nadzoru budowlanego nie mogą zostać uwzględnione, bowiem organy nadzoru budowlanego nie mają prawa ingerować w zatwierdzony decyzją o pozwoleniu na budowę projekt budowlany jak również w sposób uzyskania niezbędnego do rozpoczęcia spornej inwestycji zgody właściciela na jej przebieg przez działki nr [...] i [...] AM [...] obręb [...]. , gdyż kwestia ta nie należy do oceny i kompetencji organu nadzoru budowlanego. Takie zaś ewentualne a niewątpliwie oczekiwane przez skarżącego działania ze strony organów nadzoru budowlanego byłyby przejawem niedopuszczalnej prawem ingerencji w legalność istniejącego w obrocie prawnym rozstrzygnięcia organu administracji architektoniczno – budowlanej udzielającego pozwolenia na budowę Skoro skarżący uznaje, że zgoda na inwestycję została uzyskana przez inwestora podstępem, to powinien on dążyć do wzruszenia ostatecznej decyzji w tym przedmiocie, lecz nie w postępowaniu przed organami nadzoru budowlanego, gdyż te jako niewłaściwe nie posiadają kompetencji do merytorycznego orzekania w tym zakresie. Ustosunkowując się z kolei do zarzutów naruszenia prawa polegającego na uniemożliwieniu skarżącemu zapewnienia mu czynnego udziału w postępowaniu i wydania decyzji przed upływem terminu wyznaczonego przez organ I instancji do wypowiedzenia się w sprawie i zupełnie dowolnego przez organ odwoławczy iż nie doszło do takiego naruszenia, Sąd podzielił argumentację zmierzająca do wykazania naruszenia prawa jedynie części. Jak wynika z lektury akt administracyjnych w szczególności z zawiadomienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 7 marca 2007 r. /k.10 akt adm. – organ ten pouczył strony o możliwości składania wyjaśnień przedstawiania faktów i dowodów w siedzibie tamtejszego Inspektoratu w terminie do 21 sierpnia 2007r wskazując, iż dopiero po tym terminie, a więc pod dniu 21 sierpnia 2007 r. zostanie wydana decyzja administracyjna w sprawie. Jednakże jak trafnie podnosi skarżący przed upływem wskazanego przez siebie terminu w dniu 21 sierpnia 2007 r. wydał rozstrzygnięcie o umorzeniu postępowania, czym zdaniem Sądu niewątpliwie naruszył przepisy postępowania, gdyż skarżącemu przysługiwała jeszcze w dniu 21 sierpnia 2007 r. możliwość podjęcia czynności w postępowaniu przed organem I instancji. Mimo niewątpliwego naruszenia prawa w tym zakresie przez organy obu instancji nie miało ono na tyle istotnego charakteru aby mogło mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia a tym samym nie uzasadniało ono konieczności wyeliminowania przez Sąd obu decyzji tych organów z obrotu prawnego po myśli art. 145 § 1 pkt 1 lit.c. Trzeba tutaj też zauważyć, że stawiając w skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego naruszenia przez organ zasady czynnego udziału strony w postępowaniu skarżący nie wykazał w żaden sposób, by poprzez takie naruszenie został faktycznie pozbawiony jako strona możliwości udowodnienia swoich twierdzeń czy też możliwości złożenia wyjaśnień które mogłyby mieć wpływ na wynik całej sprawy. W tym zakresie skład orzekający tutejszego Sądu w pełni podziela stanowisko zawarte w uchwale składu siedmiu sędziów NSA z dnia 25.4.2005 r. sygn. akt FPS 6/04 (ONSAiWSA 2005, z. 4, poz. 66), wydanej na tle odpowiadającego treści art. 10 § 1 KPA przepisu art. 200 § 1 ustawy z dnia 29.8.1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), zgodnie z którym warunkiem sine qua non uchylenia decyzji z powodu naruszenia przepisów postępowania jest wykazanie, iż takie naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Do strony więc stawiającej zarzut należy wykazanie związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy (wyrok NSA z dnia 15.5.2003 r. sygn. akt I SA/Gd 199/00, "Przegląd Podatkowy" 2004, nr 1, s. 43). Innymi słowy, skarżący powinien wykazać, że wydanie decyzji przed upływem terminu wyznaczonego mu przez organ I instancji do wypowiedzenia się w sprawie (w tym przypadku był to jeden dzień), uniemożliwiło mu dokonanie w danym postępowaniu konkretnych czynności procesowych. Tego zaś skarżący w rozpoznawanej sprawie w żaden sposób nie udowodnił. Nie można także uznać zarzutu skarżącego, aby wydanie decyzji przez organ I instancji, mimo wyraźnego wniosku zawartego w piśmie skarżącego z dnia 20 sierpnia 2007 r. o zakreślenie dodatkowego terminu do złożenia wniosków dowodowych przez pełnomocnika R.M. , miało charakter naruszenia uprawnienia strony do wypowiadania się i brania czynnego udziału w sprawie. Jak wynika to bowiem z akt administracyjnych wniosek skarżącego wpłynął do organu nadzoru w dniu 23 sierpnia 2007 r. a więc już po wydaniu decyzji przez organ I instancji (k. 10 akt administracyjnych z prezentatą określająca datę wpływu pisma skarżącego). Dotychczasowe wywody skłaniają Sąd do ostatecznej konkluzji, że zaskarżona decyzja nie została wydana z istotnym naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., co z kolei obligowało Sąd do oddalenia skargi, zgodnie z dyspozycją art. 151 tej samej ustawy. Organy te bowiem mimo stwierdzonych a wskazanych w niniejszym uzasadnieniu uchybień nie przekroczyły wyznaczonych ram administracyjnego prawa materialnego jak i procesowego. p.k