II SA/Wr 700/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 22 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W.M. i J.M. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie nakazu usunięcia nieprawidłowości w stanie technicznych budynku mieszkalnego jednorodzinnego postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie zaś z art. 61 § 3 P.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z przepisu art. 61 § 3 P.p.s.a. wynika, że uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na wnioskodawcy. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się zatem do konkretnych okoliczności odzwierciedlających możliwość zajścia zagrożeń, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a.. Sąd administracyjny bowiem jest obowiązany przed wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności dokonać analizy przedstawionego przez wnioskodawcę uzasadnienia pod kątem spełnienia przesłanek wskazanych w przepisie art. 61 § 3 P.p.s.a.. Analiza ta jest zatem możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku, która powinna być spójna i odnosząca się do konkretnej sytuacji wnioskodawcy. Brak należytego uzasadnienia w tym zakresie uniemożliwia pozytywną dla strony ocenę takiego wniosku. W rozpatrywanej sprawie przedmiotem wniosku o wstrzymanie wykonania jest decyzja, którą utrzymano w mocy decyzję organu pierwszej instancji nakazującą m.in. skarżącym usunięcie nieprawidłowości w stanie technicznym budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Zdaniem skarżących wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest niezbędne, ponieważ przystąpienie do wykonania tej decyzji stwarza niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wykonanie nakazu nie doprowadzi budynku do odpowiedniego stanu technicznego, nie zlikwiduje stanu braku bezpieczeństwa konstrukcji budynku i braku bezpieczeństwa jego użytkowania. Zatem ponoszenie kosztów związanych z wykonaniem tej decyzji będzie stanowiło ewidentną szkodę majątkową, a ponadto przystąpienie do użytkowania budynku po wykonaniu nakazanych robót zagrażać będzie bezpieczeństwu osób i mienia. Tak sformułowany wniosek uniemożliwia Sądowi jego merytoryczną ocenę. Przede wszystkim należy zauważyć, że okoliczności dotyczące tego, czy wykonanie nakazu nie doprowadzi budynku do odpowiedniego stanu technicznego, czy nie zlikwiduje stanu braku bezpieczeństwa konstrukcji budynku i braku bezpieczeństwa jego użytkowania, nie mogły stanowić podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, bowiem w istocie odnoszą się one do kwestii merytorycznych sprawy, tj. zasadności nałożonych obowiązków, co będzie podlegało ocenie przez Sąd przy rozpatrywaniu skargi. Również stwierdzenie, że przystąpienie do użytkowania budynku po wykonaniu nakazanych robót zagrażać będzie bezpieczeństwu osób i mienia, nie może stanowić takiej podstawy, bowiem nie uzasadnia ono żadnej z przestanek o jakiej mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jest to raczej próba podważenia celowości nałożonych obowiązków. Niemniej jednak należy zwrócić uwagę, że trudno zarzucać organowi pierwszej instancji, aby narażał strony na niebezpieczeństwo. Tym bardziej, że PINB nadał swojej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności, wskazując w uzasadnieniu, że nieprawidłowości takie jak m.in. znaczne pęknięcia ściany klatki schodowej o dużym rozwarciu do kilkunastu cm zagrażają bezpieczeństwu ludzi i mienia. Ponadto skarżący ogólnikowo wskazali, że ponoszenie kosztów związanych z wykonaniem decyzji będzie stanowiło ewidentną szkodę majątkową. Nie wskazali jednak żadnych konkretnych okoliczności uzasadniających twierdzenie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, co oznacza brak przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej. W rezultacie Sąd uznał, że w niniejszej sprawie nie zaistniały podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji i dlatego też wniosek w tym przedmiocie nie został uwzględniony. Stąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a orzeczono jak w sentencji.