II SA/Wr 703/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Sędzia NSA Asesor WSA Protokolant Andrzej Jurkiewicz (sprawozdawca) Halina Kremis Anna Siedlecka Katarzyna Grott po rozpoznaniu w dniu 16 lipca 2004r. na rozprawie sprawy ze skargi K. T. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji Starosty S. z dnia [...]r. nr [...]o pozwoleniu na budowę kanalizacji sanitarnej we wznowionym postępowaniu uchyla zaskarżoną decyzje oraz decyzję ją poprzedzającą nie orzeka o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji III. zasądza od Wojewody D. na rzecz skarżącego K. T. kwotę 10 (słownie dziesięciu) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania poniesionych przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu Sygn. akt II SA/Wr 703/02 2 Uzasadnienie Starosta S. decyzją z [...]r. nr [...]na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414 ze zm.) zatwierdził projekt budowlany i wydał pozwolenie dla Urzędu Miasta i Gminy w S. na budowę kanalizacji sanitarnej w ulicy k. M. w S., dz. nr [...],[...],[...],[...],[...],[...]oraz dz. nr [...],[...],[...],[...],[...]. Pismem z dnia [...]r. K. T., zamieszkały na ul. k. M. [...]w S. (działka nr [...]), złożył wniosek o wstrzymanie decyzji o pozwoleniu na budowę oraz rozpatrzenia nieprawidłowości dot. zwężenia drogi dojazdowej do posesji strony i zabudowania garażami przez sąsiadów pętli zawracania. W piśmie tym przede wszystkim podniósł, iż został pominięty w sprawie wyrażenia zgody na budowę garaży na pętli zawracania na ul. k. M., na zwężenie w/w ulicy z [...]m do [...]m oraz projektowanie kanalizacji i podjęcie w związku z tym robót środkiem jedynej drogi dojazdowej do posesji K. T. przez J. K. i E. K.. Stąd też w końcowej części pisma wnioskodawca zażądał wznowienia postępowania administracyjnego w stosunku do powyższych spraw, ponieważ będąc stroną postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę, bez własnej winy nie brał udziału w postępowaniu administracyjnym. Postanowieniem z dnia [...]r. nr [...]Starosta S. na podstawie art. 149 § 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 4 oraz art. 147 kpa, wznowił postępowanie w sprawie wydanej decyzji o pozwolenia na budowę przedmiotowej kanalizacji sanitarnej, zakończonej decyzją ostateczną Starosty S. nr [...]z dnia [...]r. Następnie decyzją nr [...] z dnia [...]r. wydaną na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 i § 2 w związku z art. 146 § 2 i art. 104 kpa oraz art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 106, poz. 1126 ze zm.) Starosta S. odmówił uchylenia decyzji Starosty S. z dnia [...] r., udzielającej pozwolenia na budowę kanalizacji sanitarnej w ul. k. M. w S.. W uzasadnieniu organ stwierdził, iż w wyniku wznowienia postępowania potwierdził się zarzut K. T., że bez własnej winy nie brał on udziału w postępowaniu administracyjnym, stąd przyznano mu przymiot strony i zapewniono czynny udział w postępowaniu. Jednakże po wnikliwym rozpatrzeniu sprawy uznano, iż decyzja o pozwoleniu na budowę została wydana zgodnie z przepisami prawa materialnego, Prawa budowlanego, tj. przed wydaniem decyzji strona ubiegająca się o pozwolenie dostarczyła wymagane przepisami dokumenty. Ponadto ze względu, iż plan przebiegu trasy inwestycji nie narusza terenu nieruchomości stanowiącej własność K. T. jego zgoda w niniejszej sprawie nie była wymagana. Sygn. akt II SA/Wr 703/02 3 Odwołanie od powyższej decyzji wniósł K. T., twierdząc, iż został on celowo pominięty przy uzgadnianiu przebiegu kanalizacji. Ponadto podniósł, iż decyzje Starosty S. zostały wdane z rażącym naruszeniem prawa administracyjnego, jak i prawa budowlanego oraz przepisów bezpieczeństwa dla użytkowników ul. k.. M.. Odwołujący się podniósł również szereg zarzutów odnoszących się do innych spraw, tj. ustanowienia nowych parametrów ul. k. M. oraz rozbiórki garaży usytuowanych na działce nr [...]. Wojewoda D. decyzją nr [...]z dnia [...]r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 106, poz. 1126 ze zm.) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję wskazując, iż analiza akt sprawy w trakcie wznowionego postępowania administracyjnego nie wykazała, że brak udziału strony -K. T. - w postępowaniu poprzedzającym wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę kanalizacji sanitarnej nie wpłynęła w żaden sposób na treść zaskarżonej decyzji. Organ nie stwierdził ponadto żadnych uchybień formalnych i merytorycznych w pozostałych elementach postępowania. Stąd też mimo zaistnienia przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 4 kpa, zdaniem organu odwoławczego, uchylenie zaskarżonej decyzji jest niezasadne. Skargę na powyższą decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł K. T. podnosząc zarzuty zawarte we wniosku o wznowienie postępowania oraz w odwołaniu, a ponadto, iż pominięcie go w postępowaniu administracyjnym oraz posługiwanie się przy projektowaniu trasy przebiegu kanalizacji sfałszowanymi planami spornego odcinka ul. k. M. miało kluczowe znaczenie dla niniejszej sprawy. W odpowiedzi na skargę Wojewoda D. wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd administracyjny jest właściwy do kontroli ostatecznych decyzji administracyjnych w oparciu o kryterium zgodności z prawem - art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269). Decyzja jest zgodna z prawem jeżeli odpowiada przepisom prawa materialnego oraz przepisom prawa procesowego. Sygn. akt II SA/Wr 703/02 4 Skarżone decyzje wydane zostały we wznowionym postępowaniu. Przede wszystkim należy stwierdzić, że wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte kwalifikowaną wadliwością procesową wyliczoną wyczerpująco w przepisach prawa procesowego (art. 145 § 1 kpa). Zaznaczyć przy tym trzeba, że wznowienie postępowania z powodu braku udziału strony bez jej winy w postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 4 kpa) następuje niezależnie od tego, czy to kwalifikowane naruszenie norm prawa procesowego miało wpływ na treść decyzji, czy też nie. W rozpoznawanej sprawie postanowieniem z dnia [...]r. nr [...] Starosta S. wznowił na żądanie skarżącego postępowanie w sprawie wydanej decyzji o pozwoleniu na budowę kanalizacji sanitarnej w ul. K. M. w S. zakończonej ostateczną decyzją Starosty S. nr [...]z [...]r. powołując się na zarzut braku udziału w charakterze strony wnioskodawcy w tym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 4 kpa). Po podjęciu tego postanowienia z dnia 20 lipca 200Ir. o wznowieniu postępowania należało stwierdzić czy przyczyna wznowienia rzeczywiście wystąpiła. Kolejnym etapem winno być przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w celu rozstrzygnięcia istoty sprawy, będącej przedmiotem weryfikowanej decyzji ostatecznej. W wyniku przeprowadzonego postępowania organ wydaje decyzję, w której zgodnie z art. 151 kpa: * odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a (w tym przypadku nie dochodzi do merytorycznego rozpoznania sprawy), * uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy, * w wypadku gdy nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146 kpa, wydaje decyzję stwierdzającą wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazuje okoliczności, z powodu których nie uchylił decyzji. Stosownie do art. 146 § 2 kpa nie uchyla się decyzji także w przypadku, jeżeli w wyniku wznowionego postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Zastosowanie przesłanki, o której mowa w art. 146 § 2 kpa może nastąpić tylko w wypadku, gdy organ w wyniku ponownego rozpoznania sprawy administracyjnej w oparciu o przepisy prawa materialnego rozstrzygnie sprawę tak, jak została rozstrzygnięta decyzją ostateczną. Treść tego rozstrzygnięcia musi pokrywać się w całości z rozstrzygnięciem decyzji ostatecznej. Organ w uzasadnieniu decyzji Sygn. akt II SA/Wr 703/02 5 stwierdzającej wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa musi wykazać, że wadliwość procesowa nie wpłynęła na prawidłowe zastosowanie w sprawie przepisów prawa materialnego, a więc stosując art. 146 § 2 kpa wykazać, że decyzja dotychczasowa posiada jedynie wadliwości formalne, natomiast w całości była pozbawiona wadliwości materialnej. Oznacza to konieczność przeprowadzenia w całości postępowania, ograniczonego jedynie tożsamością sprawy, w zakresie przepisów materialnych mających zastosowanie w sprawie. W decyzji organy pierwszej instancji z dnia [...]r. nr [...] mimo, że przyznano ponad wszelką wątpliwość, że K. T. bez własnej winy nie brał udziału we wskazanym postępowaniu o pozwolenie na budowę, a więc, że zaistniała przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 kpa to w trybie art. 151 § 1 pkt 1 kpa wyłącznie odmówiono uchylenia powołanie decyzji Starosty S. z [...]r. nr [...]. Decyzję taką wydaje się wówczas gdy nie występuje żadna z podstaw wznowienia postępowania i nie przechodzi się do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Natomiast w tej sprawie stwierdzono wystąpienie przesłanki wznowieniowej, przeprowadzono nadto postępowanie lecz mimo tego wydano wadliwą decyzję o odmowie uchylenia w/w decyzji z [...]r. nr [...]. Decyzja Starosty S. z dnia [...]. wydana została więc z naruszeniem prawa. Organ drugiej instancji nie skorygował błędów postępowania przed organem pierwszej instancji i utrzymał w mocy decyzję, która zapadła z naruszeniem przepisów prawa procesowego, a naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Na marginesie czynionych uwag należy podkreślić, iż prawidłowe określenie sentencji decyzji podjętej w trybie art. 151 kpa ma decydujące znaczenie jeżeli weźmie się pod uwagę rozwiązania prawne zawarte w art. 153 kpa. Tym samym wobec ujawnionych naruszeń procedury administracyjnej należało uchylić zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzająca a uczyniono to na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 ppkt "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270). Jednocześnie z uwagi na charakter skarżonych decyzji Sąd w trybie art. 152 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym nie orzekał o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji. Orzeczenie o kosztach oparte zostało na podstawie art.200 cyt. wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z tych powodów orzeczono jak w sentencji.