II SA/Wr 706/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Halina Kremis, , , po rozpoznaniu w dniu 18 marca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Wspólnoty Mieszkaniowej A. w L. o wstrzymanie wykonania ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta L. z dnia [...] Nr [...] w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie obiektu Niepublicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej Ośrodka Neuropsychiatrii Dziecięcej, przewidzianej do realizacji na działce nr [...] obręb P. Osiedle przy ul. [...] nr [...] w L. w sprawie ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej A. w L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] nr [...] w sprawie uchylenia w całości decyzji Prezydenta Miasta L. z dnia [...] nr [...] odmawiającej wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją tego organu z dnia [...] nr [...] postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji Prezydenta Miasta L. z dnia [...] Nr [...] Strona skarżąca powołując się na ważny interes wniosła o wstrzymanie przez sąd wykonania ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta L. z dnia [...] nr [...] w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie obiektu Niepublicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej Ośrodka Neuropsychiatrii Dziecięcej, przewidzianej do realizacji na działce nr [...] obręb P. Osiedle przy ul [...] nr [...] w L. . Wspólnota Mieszkaniowa A w L. uzasadniła swój wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji przeciągającym się w czasie postępowaniem w sprawie wznowienia postępowania dotyczącego decyzji z dnia [...]. o lokalizacji inwestycji celu publicznego nie pozwalającym stronie skarżącej na przeprowadzenie postępowania zmierzającego do wyeliminowania z obiegu prawnego decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego nie tylko wydanej z naruszeniem prawa, ale przede wszystkim niosącej swą treścią znaczne pogorszenie warunków życia mieszkańców wspólnoty. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie jest zasadny. W art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wyrażono zasadę, w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże zgodnie z § 3 tego artykułu, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego postanowić o wstrzymaniu w całości lub w części aktu administracyjnego, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W odniesieniu do regulującego wcześniej przedmiotową materię art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 z późn. zm.), podobnie formułującego przesłanki wstrzymania przez sąd wykonania aktu administracyjnego, utrwalił się w orzecznictwie pogląd, że chodzi tu o sytuacje, w których wykonanie decyzji spowodowałoby znaczną szkodę, a ewentualne wzruszenie przez sąd tej decyzji nie byłoby w stanie odwrócić wywołanych przez nią skutków. W ramach tego postępowania Sąd nie był władny do przeprowadzenia merytorycznej oceny zaskarżonego aktu, tj. czy jest on zgodny z prawem (zaskarżona decyzja do momentu jej uchylenia korzysta z domniemania zgodności z prawem). Instytucja przewidziana w art. 40 ust. 1 powołanej ustawy miała charakter szczególny. Jako zasadę przyjmowała bowiem, iż ostateczna decyzja administracyjna podlega wykonaniu. Ta sama argumentacja pozostaje aktualna na tle obecnego uregulowania zawartego w art. 61 § 1 i 3 p.p.s.a. W kontekście żądania sformułowanego we wniosku skarżącego a odnoszącego się do rozstrzygnięcia przez Sąd o wstrzymaniu wykonania jedynie decyzji organu pierwszej instancji, należy na wstępie rozważyć zakres możliwości orzeczniczych Sądu wyznaczonych w tej materii dyspozycją art. 63 § 3 in fine p.p.s.a W świetle powyższego przepisu, Sąd może na wniosek skarżącego - wstrzymać wykonanie nie tylko zaskarżonego aktu lub czynności ale również wszystkich aktów lub czynności we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej sprawy. Użyty bowiem w treści art. 61 § 3 p.p.s.a zwrot " w granicach danej sprawy" należy interpretować systemowo na tle uregulowania zawartego w art. 3 § 2 p.p.s.a, który wskazuje na przedmiot sądowej kontroli, a także na art. 134 p.p.s.a i 135 p.p.s.a, które regulują zakres sądowej kontroli. Ten ostatni przepis stanowi, że sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga. Można więc powiedzieć, że pojęcia "granice tej samej sprawy" i "granice sprawy, której dotyczy skarga" zakreślają jednakowe ramy prawne. Oznacza to, iż treścią art. 61 § 3 p.p.s.a objęte są także akty wydane w pierwszej instancji, oraz akty, w stosunku do których toczy się postępowanie w trybie nadzwyczajnym lub w trybie autokontroli (tak między innymi: B. Dauter, B. Gruszczyński A. Kabat , M Niezgódka – Medek , Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz Wydanie II Kantor Wydawniczy Zakamycze 2006 r. ). Zgodnie z powyższym, przedmiotem orzeczenia Sądu wskutek wniosku skarżącego jest ostateczna decyzja organu pierwszej instancji, której legalność została zakwestionowana przez skarżąca Wspólnotę we wniosku o wznowienie postępowania. W ramach postępowania wpadkowego, jakim jest postępowanie w sprawie wstrzymania wykonania decyzji Sąd nie jest władny do przeprowadzania merytorycznej oceny kwestionowanego aktu administracyjnego, tym bardziej, że przedmiotem postępowania sądowego jest ocena legalności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] nr [...] w sprawie uchylenia w całości decyzji Prezydenta Miasta L. z dnia [...] nr [...] odmawiającej wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją tego organu z dnia [...]. Należy przy tym podkreślić, iż orzeczenie Sądu dotyczące wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w ramach opisanej instytucji ochrony tymczasowej ma fakultatywny charakter, a więc sąd może, lecz nie musi wstrzymać wykonania zaskarżonego aktu lub czynności nawet w wypadku, gdy występują w sprawie przesłanki przewidziane w powołanym wyżej przepisie, a mianowicie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. We wniosku złożonym w niniejszej sprawie strona skarżąca nie wskazała na żadną z okoliczności warunkujących wstrzymanie wykonania ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta L. z dnia [...]. Nr [...] w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie obiektu Niepublicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej Ośrodka Neuropsychiatrii Dziecięcej Strona skarżąca nie uzasadniła zdaniem Sądu w sposób należyty i nie wykazała, w jaki ewentualnie sposób wykonanie decyzji wywołałoby nieodwracalne, niekorzystne dla niej skutki, względnie spowodowałoby wyrządzenie znacznej szkody. Nie stanowi w ocenie Sądu takiego uzasadnienia - nie odniesione do konkretnych faktów, przybierające postać ogólnikowego wywodu - odwoływanie się przez stronę skarżącą jedynie do ważnego interesu polegającego na przeciągającym się postępowaniu wznowieniowym czy też na cyt "wynikającym z treści decyzji znacznym pogorszeniu warunków życia mieszkańców wspólnoty." Przesłanki umożliwiające sądowi wstrzymanie zaskarżonej decyzji zostały określone w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.). Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania jest więc wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności je uzasadniających. Argumentacja takiego wniosku musi więc być odpowiednia - tzn. w sposób przekonywujący pokazująca konkretne relacje między brakiem wstrzymania zaskarżonej decyzji a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi co w rozpoznawanej sprawie nie miało miejsca. Przywołany przez stronę skarżącą na uzasadnienie wniosku ważny interes nie stanowi ustawowej przesłanki umożliwiającej sądowi wstrzymanie wykonania decyzji. Nieuzasadnione niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody czy też trudnych do odwrócenia skutków znaczne pogorszenie się warunków życia mieszkańców również nie stanowi wystarczającej przesłanki do wstrzymania wykonania decyzji. Podobnie argumentem przemawiającym za wstrzymaniem wykonania decyzji, nie jest zdaniem Sądu przedłużające się postępowanie wznowieniowe zmierzające do uchylenia ostatecznej decyzji czy też potencjalna nielegalność wydanej w tym trybie zaskarżonej decyzji. W ramach badania zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji sąd administracyjny nie może bowiem dokonywać oceny legalności samych decyzji, gdyż byłoby to przedwczesne. Równocześnie podnieść należy, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny analizując przedłożone akta sprawy, pod kątem wymogów art. 61 § 3 p.p.s.a , nie dopatrzył się możliwości niebezpieczeństwa wyrządzenia stronie skarżącej znacznej szkody lub tym bardziej spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Pokreślić tu trzeba, że wykonanie decyzji zwykle powoduje określone konsekwencje i uciążliwości dla innych stron jednakże nie zawsze musi się to łączyć z powstaniem nieodwracalnych skutków, czy tez wyrządzeniem dla niej znacznej szkody. W takiej sytuacji brak jest podstaw do przyjęcia, że w rozpoznawanej sprawie zachodzą przesłanki uzasadniające uwzględnienie wniosku strony skarżącej. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 61 § 3 powołanej wyżej ustawy orzekł jak w sentencji postanowienia.