II SA/Wr 709/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Alicja Palus Asesor WSA Wojciech Śnieżyński Protokolant: starszy sekretarz sądowy Renata Pawlak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 24 lipca 2019 r. sprawy ze skargi B. G. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowalnego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku biurowego wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną oddala skargę w całości. A Sp. z o.o. z siedzibą we W. (dalej: inwestor) wnioskiem z dnia 12 listopada 2015 r. wystąpiła do Prezydenta W. (dalej: organ I instancji) o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku biurowego wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną przy al. [...] we W. Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Miejski Konserwator Zabytków we W. uzgodnił zamierzenie inwestycyjne objęte wnioskiem inwestora. Konserwator Zabytków podkreślił, że teren planowanej inwestycji znajduje się na terenie historycznego osiedla B., które figuruje w gminnej ewidencji zabytków, jednak realizacja inwestycji nie naruszy zasad ochrony i opieki nad zabytkami. Decyzją z dnia [...], nr [...] organ I instancji orzekł zgodnie z wnioskiem strony zatwierdzając projekt budowlany i udzielając pozwolenia na budowę obejmującego przedmiotowe przedsięwzięcie. Decyzja ta nie ostała się w obrocie prawnym, gdyż na skutek wniesionego odwołania Wojewoda D. (dalej: organ II instancji, Wojewoda, organ odwoławczy) w dniu [...] wydał decyzję nr [...] uchylającą decyzję organu I instancji i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia. Uzasadnienie decyzji organu odwoławczego wskazuje na stwierdzenie nieprawidłowości w toku postępowania pierwszoinstancyjnego, które głównie dotyczyły poprawności wyznaczenia strefy oddziaływania obiektu budowlanego, a w konsekwencji ustalenia stron postępowania. Dodatkowo Wojewoda wykazał uchybienia proceduralne dotyczące niedostatków uzasadnienia decyzji. W dniu [...] organ I instancji wydał decyzję nr [...], którą wydał pozwolenie na budowę dla przedmiotowej inwestycji oraz zatwierdził przedłożony projekt budowlany. B. G. (dalej jako: skarżąca) i W. K. (dalej również jako: uczestnik postępowania) złożyli od niej odwołanie. Do organu I instancji wpłynęło również pismo z dnia 27 maja 2016 r. obejmujące wniosek o uzupełnienie decyzji. Jednocześnie skarżąca oraz uczestnik postępowania złożyli pismo stanowiące uzupełnienie odwołania. W toku postępowania odwoławczego zapadło postanowienie Wojewody z dnia [...], nr [...] stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Uzasadniając niemerytoryczne zakończenie postępowania odwoławczego organ odwoławczy uznał odwołanie za przedwczesne, z uwagi na konieczność rozpoznania w pierwszej kolejności wniosku o uzupełnienie decyzji. Organ wyjaśnił przy tym, że termin do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji z dnia [...] rozpocznie bieg od dnia doręczenia postanowienia o uzupełnieniu lub odmowie uzupełnienia decyzji. Postanowieniem z dnia [...] nr [...] organ I instancji odmówił uzupełnienia decyzji nr [...] z dnia [...]. Rozpoznając odwołanie Wojewoda w dniu [...] wydał decyzję nr [...], którą uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Ponownie badając sprawę organ I instancji w dniu [...] wydał decyzję nr [...], którą zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi pozwolenia na budowę dla budynku biurowego wraz z niezbędną infrastrukturą przy al. [...] we W. obręb B., działka nr [...], [...], [...]. Oceniając przedłożony wniosek organ I instancji po przytoczeniu definicji strony postępowania administracyjnego zamieszczonej w art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane wyjaśnił, że obszar oddziaływania projektowanego obiektu do terenów sąsiednich został ustalony przez projektanta do działek nr [...],[...],[...],[...],[...], obręb B. Za strony nie zostali uznani właściciele działek nr [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], obręb B., którzy zostali przez organ poinformowani, że obszar oddziaływania planowanego do realizacji obiektu nie obejmuje nieruchomości, których są właścicielami. Wyjaśniono także, że współwłaściciele działki nr [...],[...], obręb B. M. i J. K. zmarli, wobec czego wystąpiono do Urzędu Stanu Cywilnego we W. z prośbą o potwierdzenie informacji o zgonie tych osób, na skutek czego przesłano do organu odpisy skrócone aktu zgonu M. i J. K. Ponadto pełnomocnik strony przesłał listę spadkobierców M. i J. K. Organ I instancji, co wynika z treści uzasadnienia decyzji, przeprowadził analizę planowanego zamierzenia na gruncie regulacji wynikających z art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane i stwierdził, że projekt budowlany jest kompletny i został wykonany oraz sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane. Budowa budynku biurowego wraz z infrastrukturą techniczną jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru w rejonie al. [...] i [...] oraz ulic [...] i [...] we W. uchwalonego uchwałą Rady Miejskiej W. z dnia [...], nr [...] (dalej jako: plan miejscowy). Nadto projekt budowlany wykonany jest i sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane, zawiera wymagane prawem opinie, pozwolenia i uzgodnienia, decyzje pozwolenia na prowadzenie badań archeologicznych D. Konserwatora Zabytków oraz decyzję Wydziału Środowiska i Rolnictwa na usunięcie drzew. Od powyższej decyzji odwołanie wniosła skarżąca oraz uczestnik postępowania, którzy zażądali jej uchylenia. W treści odwołania opisano przebieg procesu decyzyjnego dotyczącego pozwoleń na budowę dla przedmiotowej nieruchomości, przy czym odwołujący się przedłożyli kserokopie wydanych rozstrzygnięć. Argumentacja odwołania zasadniczo sprowadzała się do wykazania, istniejącej zdaniem jego autorów, sprzeczności inwestycji z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Szereg twierdzeń dotyczyło zmian właścicielskich nieruchomości oraz wydawania przez organy sprzecznych ze sobą rozstrzygnięć odnośnie tej samej nieruchomości. W odwołaniu wskazywano też na nieprawidłowości proceduralne. Po przekazaniu sprawy organowi II instancji Wojewoda pismami z dnia 27 stycznia 2017 r. wystąpił do organu I instancji oraz do pełnomocnika inwestora z żądaniem wyjaśnienia podstaw prawnych ustalenia następców prawnych M. i J. K. oraz wyjaśnienia, czy inwestor posiada dokumenty dotyczące następstwa prawnego. Organ I instancji i inwestor udzielili organowi odwoławczemu pisemnych odpowiedzi na powyższe wezwania. W dniu [...] Wojewoda wydał decyzję nr [...], którą przyjmując w podstawie prawnej art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23, ze zm., dalej – k.p.a.) oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 290, ze zm., dalej: pr. b.) uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ przywołał dotychczasowe rozstrzygnięcia wydane względem wniosku inwestora oraz przytoczył zasadnicze przesłanki uchylania decyzji pierwszoinstancyjnych zapadłych w postępowaniu odwoławczym. W tym kontekście [...] było prowadzenie przez organ I instancji postępowania bez udziału osób będących następcami prawnymi zmarłych M. K. i J. K.. Zaleceniem zamieszczonym przez organ odwoławczy w decyzji z dnia [...], nr [...], było ustalenie następców prawnych po tych osobach. Wskazując na przyjęty przez organ I instancji krąg stron postępowania zaznaczono, że w toku postępowania odwoławczego uzupełniono akta sprawy o kopię prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego dla W. we W. [...] Wydział [...] z dnia [...], (sygn. [...]), którym stwierdzono, że spadek po J. K. nabyli: D. R., K. T. i J. W. K. Według Wojewody organ I instancji w dalszym ciągu nie ustalił następców prawnych po M. K. Wobec tego uznano, że postępowanie pierwszoinstancyjne było prowadzone bez udziału osoby lub osób będącej następcą prawnym osoby zmarłej. Podkreślając brak udziału strony w postępowaniu jako przesłankę wznowienia postępowania określoną w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. uznano za konieczne orzeczenie na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. ze względu na to, że decyzja organu I instancji została wydana z istotnym naruszeniem przepisów postępowania, poprzez pominięcie w toku całego postępowania osoby czy osób posiadających określony w art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane tytuł prawny do działki nr [...]. Na koniec podkreślono, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, a Wojewoda musiałby przeprowadzić postępowanie dowodowe w rozmiarach wykraczających poza określone w art. 136 k.p.a.. W decyzji zamieszczono nadto zalecenie dla organu I instancji określenia aktualnych stron postępowania poprzez ustalenie następców prawnych M. K. Z powyższą decyzją nie zgodził się inwestor wnosząc na nią skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Wyrokiem z dnia 19 października 2017 r. tutejszy sąd uchylił zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, że organ II instancji skoncentrował się wyłącznie na kwestii prawidłowości ustalenia stron postępowania i mimo, że wcześniej już uchylił decyzję pierwszoinstancyjną właśnie ze względu na tę okoliczność, zdecydował się na ponowną kasację decyzji organu I instancji. Podkreślono nadto, że z akt administracyjnych wyłania się też prowadzone przez organ II instancji dodatkowe postępowanie wyjaśniające, któremu jednak nie nadano właściwego kierunku. Organ odwoławczy zwrócił się bowiem do organu I instancji z żądaniem wyjaśnienia podstaw ustalenia kręgu stron postępowania, zaś odnośnie ustalenia spadkobierców po zmarłych właścicielach nieruchomości (choć wiadomym było, że w postępowaniu biorą udział zstępni tych osób), wyjaśnień zażądał wyłącznie od wnioskodawcy. W uzasadnieniu wskazanego wyroku sąd podkreślił zarazem, że wiadomym jest, że w przypadku postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę to wnioskodawca jako potencjalny inwestor jest najbardziej zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy. Jednak chociaż mamy do czynienia z postępowaniem inicjowanym wnioskiem trudno oczekiwać, aby sam wnioskodawca niejako za organ rozstrzygał istotne kwestie procesowe czy na jego zlecenie poszukiwał odpowiednich dokumentów np. potwierdzających nabycie spadku. W konsekwencji sąd uznał, że zaskarżona decyzji wydana została z pominięciem zmian właścicielskich, które zaistniały pod wydaniu decyzji przez organ I instancji. Wskutek ponownie przeprowadzonego postępowania organ odwoławczy w dniu [...] wydał decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] nr [...], którą zatwierdzono projekt budowlany i udzielono inwestorowi pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że po wydaniu decyzji organu I instancji zmienił się krąg stron postępowania. Nieruchomość położona przy ul. [...] od dnia [...] stanowi własność M. Z., co organ odwoławczy ustalił na podstawie wpisów w księdze wieczystej nr [...]. Jednocześnie organ II instancji podkreślił, że organ I instancji prawidłowo ustalił krąg stron postępowania, które prowadził z udziałem D. R., K. K. T. oraz J. W. K. – następców prawnych po J. i M. K. Organ odwoławczy wskazał nadto, że w jego ocenie obiekt zaprojektowano zgodnie z wymogami określonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a także w zgodzie z przepisami techniczno-budowlanymi. Wojewoda podkreślił, że inwestor załączył do wniosku o pozwolenie na budowę oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, zaś sam projekt jest kompletny z punktu widzenia wymogów określonych w art. 34 ust. 3 pr. b. oraz sporządzony został zgodnie z obowiązującymi przepisami przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się zaświadczeniem właściwej izby zawodowej. Odnosząc się do wyartykułowanych w odwołaniu zarzutów dotyczących ustaleń miejscowego planu organ odwoławczy podkreślił, że nie ma kompetencji do weryfikacji tych ustaleń w ramach postępowania odwoławczego od decyzji o pozwoleniu na budowę, w ramach którego ocenie podlega poprawność projektu budowlanego pod kątem art. 35 ust. 1 pr. b. Na powyższą decyzję Wojewody skarżąca oraz uczestnik postępowania w dniu 4 września 2018 r. wnieśli skargę, w której wskazali, że realizacja zamierzenia inwestycyjnego przez inwestora stoi w sprzeczności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie ustaleń dotyczących ochrony konserwatorskiej. Skarżący podkreślili, że teren inwestycji zlokalizowany jest na obszarze historycznego układu urbanistycznego osiedla B. [...] we W., który ujęty jest w gminnej ewidencji zabytków W. Skarżący powołali się przy tym na opinię Miejskiego Konserwatora Zabytków wydaną dla działki nr [...],[...], obręb B., położonej w sąsiedztwie nieruchomości objętej zamierzeniem inwestycyjnym. Zarazem skarżący podkreślili, że złożą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obowiązujący na terenie, na którym zlokalizowany jest obszar objęty projektowaną inwestycją. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentacją wyrażoną w uzasadnieniu skarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 10 stycznia 2019 r. tutejszy sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zażalenie skarżącej od wskazanego postanowienia Naczelny Sąd Administracyjny oddalił postanowieniem z dnia 30 maja 2019 r. sygn. akt II OZ 472/19. Postanowieniem z dnia 13 marca 2019 r. tutejszy sąd odrzucił skargę W. K., który wskutek uprawomocnienia się tego postanowienia uzyskał status uczestnika postępowania. Postanowieniem z dnia 12 lipca 2019 r. tutejszy sąd odmówił zawieszenia postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie W myśl art. 1 § 1-2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107 z późn. zm) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.) odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. Przedmiotem skargi jest decyzja Wojewody utrzymująca decyzję organu I instancji zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą inwestorowi pozwolenia na budowę budynku biurowego trzykondygnacyjnego wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną. W pierwszej kolejności przytoczyć należy przepisy prawa materialnego wyznaczające podstawy prawne orzekania przez organy administracji publicznej mające zastosowanie w sprawie, których prawidłowość zastosowania podlega kontroli w niniejszym postępowaniu. Zgodnie z art. 35 ust. 1 pr. b. 1. przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Po myśli zaś art. 35 ust. 4 pr. b. w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Z uwagi na zapadły w sprawie wyrok tutejszego sądu z dnia 19 października 2017 r. sygn. akt II SA/Wr 388/17, należy mieć na względzie treść art. 153 p.p.s.a., zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Przyjąć zatem należy, że skład orzekający jest zobligowany do wyegzekwowania wykonania wytycznych sądu, wynikających z poprzedniego wyroku, wydanego w tej samej sprawie. W uprzednim wyroku tutejszego sądu wskazano, że Wojewoda naruszył przepisy postępowania poprzez nieprawidłowe ustalenie stron postępowania, gdyż do zmian właścicielskich w zakresie dotyczącym nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania projektowanego obiektu doszło na etapie postępowania odwoławczego. Ocena wyrażona w uzasadnieniu wyroku wskazuje nadto, że organ odwoławczy naruszył art. 138 § 2 k.p.a., gdyż zgromadzony materiał dowodowy nie uzasadnienia stwierdzenia wadliwości lub braków w postępowaniu dowodowym przed organem I instancji w rozmiarze uzasadniającym przyjęcie, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Biorąc pod uwagę wskazania ujęte w przytoczonym wyżej wyroku, w pierwszej kolejności ocenie podlega ich zrealizowanie przez organ odwoławczy. Kwestia ta sprowadza się do prawidłowego ustalenia stron postępowania w zakresie działki nr [...] położonej przy ul. [...]. Organ odwoławczy na podstawie wpisów w księdze wieczystej nr [...] prowadzonej dla tej nieruchomości ustalił, że jej właścicielem z dniem [...] stał się M. Z., który wstąpił w miejsce dotychczasowych właścicieli, będących stronami postępowania i następcami prawnymi po zmarłych M. i J. K. (D. R., K. T. oraz J. W. K.). W konsekwencji zasadnicza przyczyna uchylenia poprzedniej decyzji organu odwoławczego została wyeliminowana, bowiem postępowanie odwoławcze prowadzone było z udziałem prawidłowo ustalonego kręgu stron, zaś zaskarżona decyzja została prawidłowo doręczona wszystkim stronom postępowania. Przechodząc do oceny zaskarżonej decyzji pod kątem przeprowadzonej oceny prawidłowości przedłożonego przez inwestora projektu budowlanego wskazać należy, że w ocenie sądu nie nosi ona znamion wadliwości. Organ odwoławczy podkreślił, że projekt budowlany jest zgodny z obowiązującymi przepisami techniczno-budowlanymi – co potwierdzają akta sprawy, w tym sam projekt. Zgodnie z § 12 ust. 1 pkt Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r. poz. 1065, dalej jako: rozporządzenie w sprawie warunków) jeżeli z przepisów § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować od granicy tej działki w odległości nie mniejszej niż: 1) 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z oknami lub drzwiami w stronę tej granicy; 2) 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez okien i drzwi w stronę tej granicy. Z projektu budowlanego wynika, że projektowany obiekt usytuowano w odległości równej oraz większej niż [...] m od granic nieruchomości sąsiednich. Zatem budynek został prawidłowo usytuowany na działce zainwestowania. Prawidłowo zaprojektowano obiekt z punktu widzenia przesłaniania i zacieniania sąsiednich nieruchomości. Słusznie organ II instancji wskazał, że w pobliżu projektowanej inwestycji usytuowany jest jeden budynek w odległości 13,25 m. Odległość ta jest odległością większą od odległości przesłaniania, a zatem projektowany obiekt nie będzie przesłaniać ani zacieniać sąsiedniej nieruchomości. Słusznie Wojewoda zwrócił uwagę na ujęte w projekcie budowlanym miejsca postojowe, które co prawda zlokalizowano prawidłowo – w odległości większej niż 3m od granic działek budowlanych, jednak korekty wymaga szerokość miejsc postojowych. Z projektu wynika, że wymiary pojedynczego miejsca postojowego wynoszą 2,3m x 5,0m, zaś obowiązujące przepisy rozporządzenia w sprawie warunków jako minimalny wymiar dla takiego miejsca przewidują 2,5m x 5,0m. Biorąc jednak pod uwagę niewielką różnicę rozmiaru zaprojektowanego oraz wymaganego przepisami, a także fakt, że miejsca postojowe zlokalizowano na terenie utwardzonym o powierzchni znacznie większej niż powierzchnia miejsc postojowych, zmiana ta nie spowoduje zmian w zagospodarowaniu terenu. Akta sprawy potwierdzają, że inwestor przedłożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Sam projekt budowlany natomiast sporządzony został przez osoby posiadające stosowne uprawnienia budowlane. Do projektu załączono projekt zagospodarowania działki, projekt architektoniczno-budowlany. Projekt uzgodniony został pod względem wymagań higienicznych oraz zdrowotnych. Przechodząc na grunt analizy zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W pierwszej kolejności – odnosząc się do argumentacji wyrażonej w skardze – wskazać należy, że uchwała w sprawie przyjęcia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stanowi akt prawa miejscowego. Zgodnie z art. 87 ust. 2 Konstytucji źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej są na obszarze działania organów, które je ustanowiły, akty prawa miejscowego. Nie budzi przy tym wątpliwości pogląd, iż organy administracji publicznej uwzględniają stan faktyczny i stan prawny na dzień rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej. Tym samym, pomimo zaskarżenia przez skarżącą miejscowego planu, na dzień wydania zaskarżonej decyzji, a także na dzień wydania niniejszego wyroku, miejscowy plan jest obowiązującym aktem prawnym i jako taki wiąże orzekające w sprawie organy i sąd. Słusznie również organ odwoławczy odmówił dokonania oceny postanowień miejscowego planu. Kwestia ta pozostaje bowiem poza granicami sprawy administracyjnej w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę. Odnosząc się do podnoszonej przez skarżącą kwestii związanej z położeniem wnioskowanej inwestycji na obszarze objętym ochroną konserwatorską nadmienić należy, że argumentacja skargi nie może wywołać skutku w postaci jej uwzględnienia i uchylenia zaskarżonej decyzji. Istotnie zgodnie z § 9 ust. 1 miejscowego planu ustala się strefę ochrony konserwatorskiej na całym obszarze objętym planem. W myśl ust. 3 przywołanej jednostki redakcyjnej przedmiotem ochrony w strefie, o której mowa w ust. 1, są obiekty i obszary wpisane do rejestru zabytków i ewidencji zabytków, wskazane na rysunku planu. W sprawie nie jest sporne, że inwestycja położona jest na terenie historycznego osiedla B., które figuruje w gminnej ewidencji zabytków. Wobec powyższego w sprawie znalazł zastosowanie art. 39 ust. 3 pr. b., zgodnie z którym w stosunku do obiektów budowlanych oraz obszarów niewpisanych do rejestru zabytków, a ujętych w gminnej ewidencji zabytków, pozwolenie na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego wydaje organ administracji architektoniczno-budowlanej w uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków. Organ I instancji wystąpił zatem do Miejskiego Konserwatora Zabytków o uzgodnienie zamierzania objętego postępowaniem. Postanowieniem z dnia [...] Konserwator Zabytków uzgodnił zamierzenie budowlane stwierdzając, że realizacja prac objętych opiniowaniem nie naruszy zasad ochrony i opieki nad zabytkami. Nadmienić przy tym należy, że stanowisko konserwatora zabytków, o którym mowa w art. 39 ust. 3 i 4 p.b., jest wiążące dla organu właściwego w sprawie pozwolenia na budowę. Zatem wyłącznie negatywne stanowisko ("odmawia uzgodnienia") stanowić może podstawę odmowy udzielenia inwestorowi pozwolenia na budowę, a wręcz udzielenie takiego pozwolenia wyklucza. Mając na uwadze powyższe, sąd nie może podzielić argumentacji przedstawionej w skardze jakoby realizacja projektowanej inwestycji stała w sprzeczności z ustaleniami miejscowego planu w zakresie ochrony konserwatorskiej. Przystępując do oceny zgodności projektu budowlanego pod kątem zgodności z ustaleniami miejscowego planu, w pierwszej kolejności zauważyć należy, że prawidłowo organ II instancji ustalił, że teren inwestycji znajduje się w jednostce urbanistycznej oznaczonej symbolem [...] w wydzieleniu wewnętrznym [...]. Zgodnie z § 9 ust.1 miejscowego planu dla terenów oznaczonych na rysunku planu symbolami [...],[...],[...],[...], [...], [...], [...], [...] i [...] ustala się przeznaczenie: 1) zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna; 2) zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna; 3) mieszkania towarzyszące; 4) obiekty upowszechniania kultury; 5) edukacja; 6) usługi [...]; 7) wystawy i ekspozycje; 8) poradnie medyczne; 9) obiekty do parkowania; 10) ciągi pieszo-rowerowe; 11) drogi wewnętrzne; 12) obiekty infrastruktury technicznej. Jak słusznie zauważył organ II instancji funkcja usługowa została ograniczona do usług zawartych w kategorii [...], zgodnie zaś z § 4 ust. 2 pkt 1 "usługi [...]" to grupa, które obejmuje kategorie: a) gastronomia, b) pracownie artystyczne, c) biura, d) usługi drobne, e) obiekty opieki nad dzieckiem, f) produkcja drobna, g) zakłady lecznicze dla zwierząt. Z uwagi na charakter projektowanego budynki, który pełnić ma funkcje biurowe, nie budzi wątpliwości sądu, że inwestycja mieści się w ramach ustaleń przewidzianych dla terenu [...] w zakresie przeznaczenia pod "usługi [...]" kategoria biura. Projektowany budynek na trzech kondygnacjach ma bowiem mieć przestrzenie biurowe typu open space z węzłem sanitarnym. Zgodnie z § 19 ust. 3 pkt 6 na terenach [...],[...],[...], [...], [...], [...] i [...] wymiar pionowy budynku lub budowli przekrytej dachem, mierzony od poziomu terenu do najwyższego punktu pokrycia dachu, nie może być większy niż 13,5m, z zastrzeżeniem pkt 7 i 8. Z uwagi na wynoszącą 13,37 m wysokość projektowanego budynku, również w tym zakresie projekt jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu. Po myśli § 19 ust. 3 pkt 18 miejscowego planu liczba kondygnacji nadziemnych budynków nie może być większa niż trzy, z zastrzeżeniem pkt 19 i 20 – zatem również w tym zakresie projektowany trzykondygnacyjny budynek koresponduje z postanowieniami miejscowego planu. Reasumując, wobec spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 w zw. z art. 35 ust. 4 Prawo budowlane - organ nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Przy czym postępowanie administracyjne zakończone takim rozstrzygnięciem zostało przeprowadzone zgodnie z zasadami wskazanymi w Kodeksie postępowania administracyjnego, a decyzje organów obu instancji zawierają obszerne uzasadnienia, spełniając tym samym wymóg z art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Mając na uwadze powyższe okoliczności na podstawie art. 151 k.p.a. orzeczono jak w sentencji wyroku.