II SA/Wr 71/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Władysław Kulon, Sędziowie: asesor WSA Wojciech Śnieżyński, sędzia WSA Gabriel Węgrzyn (spr.), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 16 marca 2021 r. w Wydziale II sprawy ze skargi K. Ż. na postanowienie Wojewody D. z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na zagospodarowanie przestrzeni publicznych historycznego obszaru [...] oddala skargę w całości. Postanowieniem z [...] III 2017 r. (nr [...]) Wojewoda D. (dalej jako "wojewoda"), po rozpatrzeniu zażalenia K. Ż., utrzymał w mocy postanowienie Prezydenta W. (dalej jako "prezydent") z [...] V 2016 r. (nr [...]) odmawiające wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją prezydenta z [...] III 2015 r. (nr [...]) udzielającą gminie W. pozwolenia na budowę dla inwestycji p.n. "zagospodarowanie przestrzeni publicznych historycznego obszaru [...]", polegającej na: budowie i przebudowie instalacji elektrotechnicznych, sieci i przyłączy kanalizacji deszczowej, budowie przyłącza wody dla budynku przedszkola nr [...], zagospodarowaniu terenów zielonych, przebudowie układu komunikacyjnego, wymianie nawierzchni w obrębie ulic [...], [...], [...], [...] i [...] we W. - działki nr [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] obręb D., nr [...],[...], obręb S. Jak wynika z uzasadnienia powołanego postanowienia, K. Ż. (dalej jako "skarżąca") w dniu [...] III 2016 r. wniosła o wznowienie postepowania zakończonego decyzją w sprawie pozwolenia na budowę z [...] III 2015 r. (nr [...]), powołując się na podstawę z art. 145 § 1 pkt 4 kpa, tj. strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Skarżąca zaznaczyła przy tym, że o pozwoleniu na budowę dowiedziała się od sąsiada w dniu [...] III 2016 r. Wojewoda podzielił jednak stanowisko prezydenta wskazujące na złożenie przez skarżącą wniosku o wznowienie po upływie ustawowego miesięcznego terminu liczonego od dnia, w którym skarżąca dowiedziała się o decyzji. Wojewoda wyjaśnił, że skarżąca jako współwłaścicielka nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...],[...], obręb D., była stroną postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę (wskazana nieruchomość znajdowała się w obszarze oddziaływania projektowanej inwestycji). Z uwagi jednak na liniowy charakter inwestycji doręczeń w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę dokonywano w formie obwieszczenia na zasadzie art. 49 kpa w zw. z art. 5a ustawy z 7 VII 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2016 r., poz. 290, ze zm.) – dalej jako "PB". Wojewoda zauważył, że z zachowaniem trybu uregulowanego w art. 49 kpa w toku postepowania w sprawie pozwolenia na budowę decyzję udzielająca pozwolenia na budowę doręczono indywidualnie, w formie pisemnej, inwestorowi, właścicielom, użytkownikom wieczystym i zarządcom nieruchomości na terenie zainwestowania. Pozostałe strony postępowania (w tym skarżąca) zostały zawiadomione w drodze obwieszczenia z [...] III 2015 r. o wydaniu decyzji i możliwości zapoznania się z jej treścią. W obwieszczeniu zawarto także pouczenie, że po upływie 14 dni od dnia publicznego ogłoszenia decyzja zostanie uznana za doręczoną ze skutkiem prawnym. W ocenie wojewody, jeżeli skutek doręczenia skarżącej przedmiotowej decyzji nastąpił w IV 2015 r., to nie sposób stwierdzić, że skarżąca powzięła wiadomość o wydaniu tej decyzji dopiero [...] III 2016 r. Oznacza to, że wniosek o wznowienie postępowania złożony został po upływie jednomiesięcznego terminu, a ta okoliczność powoduje niedopuszczalność wznowienia, obligując organ do wydania postanowienia o odmowie wznowienia postępowania. Jednocześnie wojewoda wyjaśnił, że nie podziela stanowiska skarżącej, że planowana inwestycja nie jest obiektem liniowym, gdyż jak wynika z projektu zagospodarowania terenu wybudowana zostanie m.in. sieć kanalizacji deszczowej. Pierwotny układ komunikacyjny zostanie poprawiony i przystosowany do współczesnych wymagań użytkowych oraz zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Wymienione zostaną nawierzchnie, skorygowane przebiegi i szerokości ciągów komunikacyjnych, zmodernizowane i przebudowane ścieżki parkowe. Także zostaną wykonane inne roboty budowlane dotyczące obiektu liniowego jak wymiana lamp ulicznych wzdłuż ulicy [...],[...] - od ul. [...] do ul. [...], fragmencie ul. [...] - od skrzyżowania z ul. [...] do ciągu pieszo- jezdnego wchodzącego na teren obszaru [...]. W skardze na powyższe postanowienie skarżąca zarzuciła: 1) naruszenie art. 49 kpa w zw. z art. 5a i art. 3 pkt. 3a i art. 33 ust. 1 PB oraz art. 140 i art. 144 kpa, poprzez uznanie za prawidłowe zawiadomienia skarżącej obwieszczeniem o wszczęciu postępowania, zakończeniu postępowania dowodowego i możliwości wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego oraz o wydaniu pozwolenia na budowę w sytuacji gdy art. 49 kpa w zw. z art. 5a PB nie ma zastosowania, gdyż w świetle art. 3 pkt. 3a PB obiekt, który ma powstać w drodze przedmiotowej inwestycji polegający na zagospodarowaniu terenów zielonych nie jest obiektem liniowym; 2) naruszenie art. 49, art. 10 §1 i art. 61 § 3 i 4 w zw. z art. 140 i art. 144 kpa poprzez uznanie za prawidłowe zawiadomienia skarżącej w drodze obwieszczenia o wszczęciu postępowania zakończonego wydaniem pozwolenia na budowę oraz o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym w sytuacji gdy art. 49 kpa nie ma do tych zawiadomień zastosowania, gdyż dotyczy on wyłącznie zawiadomienia o czynnościach organu, a nie o uprawnieniach strony ani o zaistnieniu zdarzenia nie wywołanego czynnością organu; 3) naruszenie art. 49 w zw. z art. 3 pkt. 10 i art. 5a ust. 2 PB, poprzez uznanie, że skarżąca mogła być zawiadomiona o czynnościach organu przez obwieszczenie, w sytuacji gdy w ramach inwestycji mają być wykonywane na jej posesji prace związane z modernizacją sieci elektroenergetycznej w tym prace związane z przyłączeniem tej sieci do instalacji znajdującej się na nieruchomości skarżącej; 4) naruszenie art. 6, art. 7, art. 8, art. 75 § 1, i art. 77 § 1 w zw. z art. 140 i art. 144 kpa poprzez zaniechanie zgromadzenia i całościowego oraz wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego oraz nie uwzględnienie tego, że prezydent naruszył te obowiązki, co skutkowało błędnym przyjęciem, że w ramach inwestycji nie będą prowadzone na posesji skarżącej żadne prace oraz, że inwestycja, której dotyczy postanowienie zaskarżone skargą o wznowienie postępowania jest inwestycją dotyczącą obiektu liniowego; 5) naruszenie art. 145 § 1 pkt 4 kpa poprzez odmowę uznania, że prezydent zasadnie odmówił wznowienia w sytuacji, gdy zaistniała przesłanka wskazana w tym przepisie; 6) naruszenie art. 6, art. 7 i art. 8 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 w zw. z art. 140 i art. 144 kpa poprzez zaniechanie przeprowadzenia dowodów w celu zbadania: - czy obiekty budowlane, których dotyczy pozwolenie na budowę mają charakter obiektu liniowego, do którego ma zastosowanie art. 49 kpa w zw. z art. 3 pkt. 3a, art. 5a i art. 33 ust. 1 PB; - czy teren budowy w rozumieniu art. 3 pkt 10 PB obejmuje nieruchomość skarżącej i czy w związku z tym ma zastosowanie art. 5a ust. 1 czy też art. 5a ust. 2 PB, oraz nieuwzględnienie tego, że prezydent nie zbadał tych okoliczności i nie zebrał stosownych dowodów; 7) naruszenie art. 24 § 1 pkt 7 w zw. z art. 26 § 2 i 3, art. 140 i art. 144 oraz art. 156 § 1 i art. 157 kpa, poprzez nieuwzględnienie tego, że w świetle 24 § 1 pkt 7 i art. 26 § 2 i 3 kpa wszystkie osoby pozostające w stosunku podległości służbowej wobec prezydenta jak organu zarządzającego gminą W. podlegały wyłączeniu z udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem pozwolenia na budowę, albowiem stroną postępowania zakończonego jej wydaniem jest Gmina W.; 8) naruszenie art. 124 § 2 w zw. z art. 126, art. 107 § 3 i art. 125 § 3 kpa poprzez: - zaniechanie wskazania faktów świadczących o tym, że zostały spełnione przesłanki z art. 49 kpa w zw. z art. 3 pkt. 3a, art. 3 pkt. 10 i art. 5a ust. 1 PB i dowodów, które potwierdzałyby przyjęcie, że te przesłanki zostały spełnione, - zaniechanie wyjaśnienia przyczyn, dla których organ nie uwzględnił dowodów potwierdzających to, że w niniejszej sprawie nie ma zastosowania art. 49 kpa wobec nie spełnienia przesłanek z art. 3 pkt. 3a, art. 3 pkt. 10 i art. 5a ust. 1 PB, - nie odniesienie się do zarzutów zawartych w zażaleniu na skutek błędnego uznania, że skarżąca zarzuciła jedynie naruszenie art. 49 kpa polegające na uznaniu, że skarżąca mogła być zawiadomiona obwieszczeniem o wszczęciu postępowania, jego zakończeniu i wydaniu decyzji pomimo tego, że postępowanie nie dotyczyło obiektu liniowego, a skarżąca: 1) zarzucając, że obiekt budowlany objęty pozwoleniem na budowę nie jest obiektem liniowym powołała się na naruszenie nie tylko art. 49 kpa, ale również art. 5a i art. 3 pkt. 3a PB, 2) zarzuciła naruszenie art. 49, art. 10 § 1 i art. 61 § 4 kpa, poprzez zawiadomienie stron w drodze obwieszczenia o wszczęciu postępowania oraz o możliwości i terminie zapoznania się z materiałem dowodowym w sytuacji, gdy art. 49 kpa nie dotyczy tego rodzaju zawiadomień, gdyż odnosi się on tylko do decyzji i innych czynności organu, a nie do zawiadomień o zaistnieniu w wyniku wniosku strony skutku prawnego w postaci wszczęcia postępowania ani poinformowania stron o przysługujących jej prawach, 3) zarzuciła naruszenie art. 145 § 1 pkt. 4 kpa poprzez odmowę wznowienia postępowania w sytuacji, gdy zaistniała przesłanka wskazana w tym przepisie; 9) naruszenie art. 148 § 1 kpa poprzez uznanie, że skarżąca uchybiła terminowi do złożenia skargi o wznowienie postępowania. W konsekwencji skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi przedstawiona została szczegółowa argumentacja, stanowiąca rozwinięcie zarzutów sformułowanych w jej petitum. W odpowiedzi na skargę wojewoda podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Pismem procesowym z [...] IX 2017 r. działający z upoważnienia prezydenta Zastępca Dyrektora Wydziału Architektury i Budownictwa Urzędu Miejskiego W. udzielił informacji o udostępnieniu obwieszczenia prezydenta o wydaniu w dniu [...] III 2015 r. decyzji Nr [...] udzielającej pozwolenia na budowę na tablicy ogłoszeń Urzędu Miejskiego W. oraz w Biuletynie Informacji Publicznej. Wyrokiem z 25 I 2018 r. (sygn. akt II SA/Wr 430/17) tutejszy Sąd oddalił skargę podzielając stanowisko organów w sprawie. Sąd stwierdził, że w okolicznościach sprawy skutek doręczenia skarżącej pozwolenia na budowę nastąpił w dniu [...] IV 2015 r. w trybie art. 49 kpa. Jednocześnie Sąd zaznaczył, że z treści skargi wynika, że skarżąca kwestionuje zasadność wykorzystania w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę trybu doręczeń przyjętego w przepisie art. 49 kpa. Ocena prawidłowości doręczeń może być dokonywana tylko w postępowaniu, w ramach którego ta czynność została podjęta, co w okolicznościach tej sprawy oznacza, że na etapie badania dopuszczalności wznowienia i zachowania terminu do wniesienia żądania weryfikacyjnego właściwy organ nie był uprawniony do oceny zasadności trybu doręczeń zastosowanego przez organ prowadzący postępowanie jurysdykcyjne. Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpatrzeniu skargi kasacyjnej skarżącej, wyrokiem z 26 I 2021 r. (sygn. akt II OSK 1427/18) uchylił wyrok tutejszego Sądu i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Sąd II instancji podzielił zarzut skargi kasacyjnej podnoszący naruszenie art. 133 § 1 ppsa w zw. z art. 49 kpa. Sąd II instancji zalecił, by ponownie rozpoznając skargę ocenić na podstawie posiadanych akt sprawy i w oparciu o zatwierdzony projekt budowlany, czy projekt budowlany obejmował dokonanie robót budowlanych na nieruchomości skarżącej kasacyjnie. W zależności od tych ustaleń nakazano także ocenić prawidłowość zastosowania przez prezydenta trybu doręczania na podstawie art. 49 kpa, dokonując uprzednio kwalifikacji robót budowlanych objętych zatwierdzonym projektem (budowa obiektu budowlanego, liczba stron w postępowaniu, uwzględnienie obiektu liniowego w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego). Sąd II instancji nakazał również tutejszemu Sądowi wypowiedzenie się w kwestii dopuszczalności stosowania powyższego trybu doręczeń, gdy pozwolenie na budowę w ramach całej inwestycji opiewa nie tylko na budowę obiektu (obiektów) liniowego (liniowych), ale także innego rodzaju obiektu budowlanego. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z dnia [...] II 2021 r. skierowano sprawę na posiedzenie niejawne w trybie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z 2 III 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 1842, ze zm.). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów prawa. Jak wynika z art. 148 § 1 i 2 kpa, podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 kpa biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Stosownie zaś do art. 149 § 3 kpa, odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze postanowienia. Nie ulega wątpliwości, że w przypadku stwierdzenia przez organ administracji, że podanie o wznowienie postępowania złożone zostało po upływie ustawowego terminu jednego miesiąca, należy odmówić wznowienia na zasadzie art. 149 § 3 kpa. W okolicznościach sprawy organy uznały, że wniosek o wznowienie, wniesiony przez skarżącą dnia [...] III 2016 r., złożono po upływie terminu, albowiem należało przyjąć, że o decyzji dowiedziała się ona w IV 2015 r., kiedy to nastąpił wobec niej skutek doręczenia pozwolenia na budowę w trybie obwieszczenia na zasadzie art. 49 kpa. Skarżąca nie zgodziła się z taką oceną podkreślając, że nie było podstaw do stosowania wobec niej trybu doręczenia z art. 49 kpa i jest on w związku z tym nieskuteczny. Skarżąca podnosiła, że o pozwoleniu na budowę dowiedziała się dopiero dnia [...] III 2016 r. z rozmowy z sąsiadem, tak więc wniosek o wznowienie złożono z zachowaniem ustawowego terminu. Naczelny Sąd Administracyjny orzekając w niniejszej sprawie nakazał tutejszemu Sądowi przy ponownym rozpatrywaniu sprawy przeprowadzenie oceny pod kątem prawidłowości zastosowanego przez organ trybu doręczenia z art. 49 kpa biorąc pod uwagę podnoszone przez skarżącą okoliczności. Powoływała się ona bowiem na fakt, że w ramach pozwolenia na budowę przeprowadzone miały być roboty budowlane także na terenie jej nieruchomości (działka nr [...]). Zgodnie zaś z art. 5a ust. 2 PB, doręczeń w trybie art. 49 kpa nie stosuje się do inwestora oraz właścicieli, użytkowników wieczystych i zarządców nieruchomości, jeżeli na tych nieruchomościach są lub będą wykonywane roboty budowlane. Co więcej, skarżąca kwestionowała też liniowy charakter inwestycji przewidzianej w pozwoleniu na budowę, co generalnie wykluczałoby możliwość stosowania trybu doręczeń z art. 49 kpa. Odnosząc się do pierwszej kwestii, należy przede wszystkim zaznaczyć, że podstawą ocen w przedmiocie charakteru i zakresu inwestycji przewidzianej w pozwoleniu na budowę z [...] III 2015 r. (nr [...]) może być wyłącznie treść projektu budowlanego, który został tą decyzją zatwierdzony. Tymczasem projekt budowlany nie wskazuje, jakoby na terenie nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...], której skarżąca jest współwłaścicielką, projektowane były jakiekolwiek roboty budowlane. Skarżąca tezę o planowanych na jej nieruchomości robotach budowlanych opiera w istocie na rozmowach prowadzonych z innymi osobami w przedmiocie skablowania na terenie jej nieruchomości linii energetycznej. Nie negując tej okoliczności Sąd zwraca jednak uwagę, że projekt budowlany zatwierdzony pozwoleniem na budowę z [...] III 2015 r. (nr [...]) takiego skablowania nie projektował, co potwierdza jednoznacznie rysunek planowanej instalacji elektroenergetycznej (zob. projekt budowlany s. 169). Jeśli więc nawet inwestor przy okazji realizacji zatwierdzonego pozwoleniem projektu budowlanego miał zamiar dodatkowego skablowania linii energetycznej na terenie działki nr [...], to uczynić to mógł wyłącznie w charakterze odrębnej pod względem formalnym inwestycji, a nie w ramach pozwolenia na budowę z [...] III 2015 r. (nr [...]). Jak już wyżej zaznaczono, projekt budowlany zatwierdzony powołanym pozwoleniem nie projektował żadnych robót budowlanych na terenie działki nr [...]. W konsekwencji nie sposób zgodzić się ze skarżącą, że pozwolenie na budowę przewidywało prowadzenie na terenie nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] robót budowlanych. Skoro tak, to nie ma też podstaw do uznania, że w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę zachodził wobec skarżącej obowiązek dokonywania doręczeń na zasadach ogólnych na mocy art. 5a ust. 2 PB z pominięciem trybu doręczeń z art. 49 kpa. Odnośnie do kwestii charakteru inwestycji przewidzianej w projekcie zatwierdzonym pozwoleniem na budowę z [...] III 2015 r. (nr [...]), to zgodnie z art. 5a ust. 1 PB, w przypadku budowy obiektu liniowego, którego przebieg został ustalony w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a także wykonywania innych robót budowlanych dotyczących obiektu liniowego, gdy liczba stron w postępowaniu przekracza 20, stosuje się przepis art. 49 kpa. Analiza projektu budowlanego zagospodarowania przestrzeni publicznych historycznego obszaru [...] wskazuje jednoznacznie, że roboty w nim przewidziane mają charakter mieszany. Dominują niewątpliwie roboty budowlane dotyczące obiektów liniowych w rozumieniu art. 3 pkt 3a PB jak przede wszystkim: przebudowa układu komunikacyjnego, budowa sieci kanalizacji deszczowej, czy sieci energetycznej zasilania lamp. Dokonywanie więc w tym zakresie doręczeń na podstawie art. 5a PB uznać należało za prawidłowe. Sąd zwraca uwagę, że pozwolenie na budowę opierało się m.in. na regulacjach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części D. we W. (Dz.Urz. Woj. D. z [...] r. Nr [...], poz. [...]) – dalej "MPZP". W ramach MPZP przewidziano zarówno przebieg ulic jak i ciągów pieszych i pieszo-jezdnych. Postanowiono przy tym, że linie rozgraniczające ulic, oznaczone na rysunku planu, są równocześnie liniami rozgraniczającymi sieci uzbrojenia technicznego (§ 55 pkt 1 MPZP). Także analiza zakresu podmiotowego postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę wskazuje jednoznacznie, że zakres stron postępowania przekraczał znacznie liczbę 20 osób. Oczywiście poczynione wyżej uwagi nie oznaczają, że organ administracji architektoniczno-budowalnej mógł stosować tryb doręczeń z art. 5a ust. 1 PB także w zakresie, w jakim projektowano wykonanie obiektów o charakterze nieliniowym. Należy zaznaczyć, że zatwierdzony pozwoleniem z [...] III 2015 r. (nr [...]) projekt budowlany obok wykonania obiektów liniowych przewidywał także inne roboty budowlane. Między innymi zaplanowano prace rozbiórkowe, zaprojektowano budowę parkingu oraz szereg elementów zagospodarowania terenu, w tym obiekty małej architektury (ławy, kosze na śmieci, ogrodzenia, tablice informacyjne, schody, stojaki) – zob. projekt budowlany, s. 110, 112-115, 158. W tym zakresie nie ma podstaw do stosowania art. 5a ust. 1 PB i zastosowanie znajdują reguły ogólne w zakresie doręczeń. W świetle powyższego dla oceny skuteczności zastosowanego wobec skarżącej trybu doręczeń z art. 5a ust. 1 PB niezbędne jest ustalenie, czy nieruchomość skarżącej (działka nr [...]) znalazła się w obszarze oddziaływania również tych projektowanych obiektów, które miały charakter nieliniowy. Jeśli bowiem taki stan rzeczy miał miejsce, to niewystarczające było dokonanie wobec niej doręczeń w trybie obwieszczenia. Ewentualne objęcie nieruchomości skarżącej obszarem oddziaływania projektowanych obiektów nieliniowych oznaczałoby konieczność zastosowania wobec niej doręczeń na zasadach ogólnych, co z kolei skutkowałoby nieskutecznością doręczeń w trybie art. 5a ust. 1 PB. Jak jednak wynika z projektu zagospodarowania terenu, najbliżej położonym względem nieruchomości skarżącej obiektem nieliniowym, przewidzianym do realizacji w zatwierdzonym projekcie budowlanym, było ogrodzenie (symbol E9) działki nr [...]. Działka ta oddzielona jest od nieruchomości skarżącej ulicą [...] (działka nr [...]). Nie sposób uznać, by tego rodzaju obiekt w jakikolwiek sposób ograniczał możliwość zabudowy czy zagospodarowania nieruchomości skarżącej. Podobnie pozostałe, przewidziane w projekcie, obiekty budowlane o charakterze nieliniowym nie wpływają na możliwość zabudowy i zagospodarowania nieruchomości skarżącej. Wskazuje na to jednoznacznie ich charakter jak i odległość względem nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...]. Nie sposób również takiego oddziaływania dopatrzeć się w tej części projektu budowlanego, która przewiduje urządzenie terenów zieleni (symbol Z3 i Z5) – zob. projekt budowlany, k. od 148 do 157. Samo urządzenie terenów zieleni nie stanowi zresztą robót budowlanych. W konsekwencji stwierdzić należy, że zastosowany w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę względem skarżącej tryb doręczeń z art. 5a ust. 1 PB był prawnie uzasadniony i rodził skutek określony w art. 49 kpa. Jak wynikało z art. 49 kpa, strony mogą być zawiadamiane o decyzjach i innych czynnościach organów administracji publicznej przez obwieszczenie lub w inny zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości sposób publicznego ogłaszania, jeżeli przepis szczególny tak stanowi; w tych przypadkach zawiadomienie bądź doręczenie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia publicznego ogłoszenia. Skoro zaś prezydent w dniu [...] III 2015 r. obwieścił, że wydał decyzję z [...] III 2015 r. (nr [...]) w sprawie pozwolenia na budowę, to skutek doręczenia decyzji względem skarżącej nastąpił w dniu [...] IV 2015 r. Trafnie zatem organy obu instancji uznały, że wniosek o wznowienie postępowania, złożony przez skarżącą w dniu [...] III 2016 r., wniesiony został po upływie ustawowego miesięcznego terminu, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Wobec określonego w art. 49 kpa w zw. z art. 5a ust. 1 PB skutku doręczenia nie ma znaczenia podnoszona przez skarżącą okoliczność rozmowy z sąsiadem, który w dniu [...] III 2016 r. poinformował skarżącą o wydaniu decyzji z [...] III 2015 r. (nr [...]). Odnosząc się do zarzutów skargi należy zaznaczyć, że zasadniczo koncentrują się one na podważaniu prawidłowości zastosowania wobec skarżącej trybu doręczeń z art. 5a ust. 1 PB. Sąd tych zarzutów nie podzielił z przyczyn opisanych powyżej. Co do zaprezentowanej w skardze wykładni art. 49 kpa mającej na celu wykazanie, że znajduje on zastosowanie wyłącznie do zawiadomienia o czynnościach organu, a nie do zawiadomienia o uprawnieniach strony ani o zaistnieniu zdarzenia nie wywołanego czynnością organu, to w okolicznościach sprawy jest ona bezprzedmiotowa. Zaskarżone postanowienie wiąże przecież skutek doręczenia z art. 49 kpa z czynnością organu, tj. wydaniem i doręczeniem decyzji, a nie z zawiadomieniem o uprawnieniach strony. Organy nie musiały też przeprowadzać żadnych dowodów ani czynności celem ustalenia charakteru i zakresu prac przewidzianych pozwoleniem na budowę. Jak już wyżej wyjaśniono, jedyną podstawą ocen na obecnym etapie powinien być zatwierdzony projekt budowlany. Bezprzedmiotowy jest także zarzut naruszenia art. 24 § 1 pkt 7 w zw. z art. 26 § 2 i 3 kpa, wskazujący, że prezydent podlega wyłączeniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę, skoro inwestorem była gmina W. Na bezprzedmiotowość tego zarzutu na etapie kwestionowania postanowienia odmawiającego wznowienia postępowania zwracał zresztą uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w niniejszej sprawie. Ocena tego rodzaju zarzutu może nastąpić wyłącznie w ramach wznowionego postępowania, a nie na etapie wstępnym służącym weryfikacji dopuszczalności wznowienia. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd orzekł na zasadzie art. 151 ppsa.