II SA/Wr 710/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Anna Siedlecka, Sędziowie Sędzia NSA - Julia Szczygielska /sprawozdawca/, Sędzia WSA - Alicja Palus, Protokolant Patrycja Kikosicka-Jędrzejczak, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 28 lutego 2008 przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej we W. M.W. sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" we W. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nakazania wyposażenia budynków mieszkalnych w zawory hydrantowe oraz zapewnienia w przedmiotowych budynkach dodatkowego zapasu wody w zbiorniku lub zbiornikach o łącznej pojemności nie mniejszej niż 100 m3 oddala skargę. Decyzją z dnia [...] Nr [...], wydaną na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej /t.j. Dz. U. z 2006 r. Nr 96, poz. 667 ze zm./, Komendant Miejski Państwowej Straży Pożarnej we W. nakazał Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" we W. w terminie 6 miesięcy od dnia doręczenia niniejszej decyzji: wyposażyć budynki mieszkalne przy ul. [...] 311, 313 i 315 w zawory hydrantowe 52 na nawodnionym pionie /§ 15 ust. 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 kwietnia 2006 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów /Dz. U. Nr 80, poz. 563/ oraz zapewnić w przedmiotowych obiektach dodatkowy zapas wody do zasilania instalacji wodociągowej przeciwpożarowej zgromadzony w zbiorniku lub zbiornikach o łącznej pojemności nie mniejszej niż 100 m3 /§ 20 ust. 2 w/w rozporządzenia/. Decyzja ta wydana została po uprzednio przeprowadzonych w dniu 22 sierpnia 2007 r. czynnościach kontrolno-rozpoznawczych w opisanych wyżej budynkach mieszkalnych. Odwołanie od tej decyzji wniosła Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...]" we W., domagając się jej uchylenia w całości. Zdaniem strony kwestionowana decyzja jest błędna, gdyż w/w budynki zostały wybudowane w latach siedemdziesiątych, zgodnie z przepisami obowiązującymi w czasie budowy i posiadają instalacje przeciwpożarowe i instalację oddymiające, zaś dotychczasowe kontrole Straży Pożarnej nie negowały w/w rozwiązań. Nadto Spółdzielnia podniosła, że mając na uwadze bezpieczeństwo przeciwpożarowe w w/w budynkach - zleciła w dniu 29 stycznia 2007 r., czyli jeszcze przed datą przeprowadzonych czynności kontrolno-rozpoznawczych, wydanie opinii w zakresie ochrony przeciwpożarowej. Z opinii tej nie wynika, iż Spółdzielnia musi wykonać obowiązki zawarte w kwestionowanej decyzji. Nadto w świetle wydanej opinii, budynki - zgodnie z § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 kwietnia 2006 r. - nie kwalifikują się jako budynki zagrażające życiu ludzi i nie wymagają zabiegów dostosowawczych w tym zakresie. Spółdzielnia, zgodnie z tą opinią, zleciła już opracowanie dokumentacji projektowej w zakresie poprawy warunków przeciwpożarowych obiektu. Ponadto odwołując się strona podniosła, że zgodnie z § 1 ust. 2 w/w rozporządzenia - dopuszcza się stosowanie rozwiązań zamiennych w stosunku do wymienionych w § 15 i 20 oraz w § 23 ust. 1 i 2, § 24 ust. 1 i 34 ust. 1 w przypadkach szczególnie uzasadnionych lokalnymi uwarunkowaniami, w uzgodnieniu z właściwym miejscowo komendantem wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej, wskazanych w ekspertyzie technicznej rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, jeżeli zapewnią one niepogorszenie warunków ochrony przeciwpożarowej obiektu. Zdaniem Spółdzielni również termin wykonania robót dostosowawczych ujętych w w/w decyzji, tj. 6 miesięcy jest niemożliwy do realizacji, mając na uwadze, iż zbiorniki wodne musiałyby być wykonane na zewnętrz budynków /uwarunkowania techniczne/, co pociąga za sobą: wystąpienie o warunki zabudowy, na które w m. W. oczekuje się minimum ok. 5-7 miesięcy, a nawet dłużej. Po uzyskaniu warunków zabudowy należy wykonać dokumentację projektową oraz wystąpić z wnioskiem o pozwolenie na wykonanie robót i realizację, na które oczekuje się ok. 2 miesięcy. Realizacja całego zamierzenia trwałaby zatem kilka miesięcy, nie mówiąc o kosztach takich inwestycji, które nie zostały ujęte w planach Spółdzielni na najbliższe lata. Po rozpatrzeniu powyższego odwołania, w dniu [...] Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej we W. wydał na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. decyzję Nr [...], którą uchylił decyzję organu pierwszej instancji w części ustalającej termin wykonania obowiązków w niej określonych i ustalił nowy termin do dnia 31 października 2009 r. W pozostałej części organ odwoławczy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy stwierdził, że obowiązek wykonania właściwej instalacji wodociągowej przeciwpożarowej jest samoistny i nie jest warunkowany faktem prowadzenia w budynku robót budowlanych czy stwierdzenia występowania w nim zagrożenia życia ludzi. Zapewnienie wody do wewnętrznego gaszenia pożaru dla budynków mieszkalnych wysokich, przy zastosowaniu nawodnionej instalacji wodociągowej przeciwpożarowej z zaworami 52 na każdej kondygnacji, umożliwiającymi pobór wody w miejsce stosowanych tzw. suchych pionów, stał się wymagalny z chwilą wejścia w życie rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, terenów i innych obiektów budowlanych /Dz. U. z 2003. Nr 121, poz. 1138/. Rozporządzenie to zostało uchylone przez wymienione powyżej rozporządzenie z dnia 21 kwietnia 2006 r., jednakże wymogi w zakresie wyposażenia budynków w instalacje wodociągowe przeciwpożarowe nie uległy zmianie. Zatem obowiązki określone decyzją Nr [...] organu pierwszej instancji są co do zasady słuszne. Odnosząc się do okoliczności podniesionych w odwołaniu a dotyczących utrudnienia zapewnienia wody do celów gaśniczych w wysokich budynkach, organ wskazał, że nie mają one charakteru krótkoterminowego i przypuszczalnie występowały już lata wcześniej. Obowiązek zapewnienia nawodnienia suchych pionów spoczywał na stronie już od 26 lipca 2003 r. Niezależnie od powyższego organ uznał, iż 6-cio miesięczny termin wykonania obowiązków, określony decyzją organu pierwszej instancji, jest zbyt krótki. Wykonanie obowiązków wymaga koniecznego okresu na przygotowanie dokumentacji inwestycji oraz samej jej realizacji, który to okres jest bezsprzecznie dłuższy niż określony przez organ pierwszej instancji. Dlatego organ odwoławczy uchylił decyzję pierwszoinstancyjną w tej części i określił nowy, zdaniem organu - realny termin wykonania nałożonego obowiązku. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wniosła Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...]" we W., zarzucając jej naruszenie prawa materialnego, a to § 15 ust. 3 i § 20 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 kwietnia 2006 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów, poprzez ich niewłaściwą wykładnię i zastosowanie oraz § 1 ust. 2 tego rozporządzenia poprzez jego niezastosowanie. W związku z tym strona skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji. Ponadto skarżąca Spółdzielnia podniosła, że nakaz realizacji przedmiotowych robót jest błędny, gdyż budynki przy ul. [...] 311, 313 i 315 zostały wybudowane w latach siedemdziesiątych, zgodnie z przepisami obowiązującymi w czasie budowy i posiadają instalacje przeciwpożarowe oraz instalację oddymiające. Dotychczasowe kontrole Straży Pożarnej nie negowały w/w rozwiązań. Zdaniem Spółdzielnia rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 kwietnia 2006 r. nie może dotyczyć innych obiektów wykonanych w latach siedemdziesiątych – a więc nakazy wydane według § 15 ust. 3 i § 20 ust. 2 tego rozporządzenia nie dotyczą przedmiotowych budynków /prawo nie działa wstecz/. Nadto Spółdzielnia wskazała podobnie jak w odwołaniu, że mając na uwadze bezpieczeństwo przeciwpożarowe w w/w budynkach zleciła w dniu 29 stycznia 2007 r., tj. jeszcze przed datą przeprowadzonych czynności kontrolno-rozpoznawczych, wydanie opinii w zakresie ochrony przeciwpożarowej dla budynków objętych w/w decyzją. Z opinii wydanej przez rzeczoznawcę ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych z listy Miasta W. i Województwa D., nie wynika, by Spółdzielnia musiała wykonać obowiązki wymienione w decyzji organu I instancji. W świetle wydanej opinii, budynki zgodnie z § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 kwietnia 2006 r. – nie kwalifikują się jako budynki zagrażające życiu ludzi i nie wymagają zabiegów dostosowawczych w tym zakresie. Zgodnie z tą opinią skarżący zlecił opracowanie dokumentacji i otrzymał już decyzję udzielającą pozwolenie na budowę w zakresie poprawy warunków przeciwpożarowych obiektu. Ponadto w skardze podniesiono, że zgodnie z § 1 ust. 2 w/w rozporządzenia - dopuszcza się stosowanie rozwiązań w stosunku do wymienionych w § 15 i 20 oraz w § 23 ust. 1 i 2, § 24 ust. 1 i 34 ust. 1 w przypadkach szczególnie uzasadnionych lokalnymi uwarunkowaniami, w uzgodnieniu z właściwym miejscowo komendantem wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej, wskazanych w ekspertyzie technicznej rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, jeżeli zapewnią one niepogorszenie warunków ochrony przeciwpożarowej obiektu. O ile zatem utrzymane zostanie stanowisko dotyczące wykonania powyższych robót, zdaniem skarżącego, nie ma przeszkód do zatwierdzenia w/w dokumentacji jako rozwiązania zastępczego. Niezależnie od powyższego, skarżąca Spółdzielnia wskazała, że dotychczas w budynkach analogicznych we W., a wybudowanych w latach siedemdziesiątych Komenda Miejska PSP nie wydała takich decyzji jak zaskarżona w niniejszej sprawie. To zaś świadczy o nierównym traktowaniu poszczególnych podmiotów gospodarczych pod względem obowiązujących przepisów prawnych. Kontrola dokonana w budynku była przeprowadzona na skutek zgłoszenia jednego z mieszkańców i związana była z protestem przeciw podjętej przez Spółdzielnię decyzji o budowie nowej inwestycji. Nadto rozporządzenie w § 21 ust. 5 dopuszcza do stosowania tzw. instalacje suche, które są systematycznie uzupełniane i sprawdzane w tych budynkach. Mimo, że termin realizacji robót zaskarżoną decyzją został wydłużony do 31 października 2009 r., Spółdzielnia podkreśliła, że nie posiada zgromadzonych środków finansowych na ich realizację nawet w takim terminie. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej we W. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Prokurator Prokuratury Apelacyjnej we W., który zgłosił udział w sprawie, wniósł o oddalenie skargi, podnosząc, że kwestionowane decyzje nie naruszają przepisów prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie podkreślić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie orzeka o istocie sprawy administracyjnej, czyli nie przyznaje określonych uprawnień, jak i nie odmawia ich przyznania, lecz rozstrzyga o legalności decyzji, to jest o ich zgodności z prawem na podstawie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Działając zatem w granicach kompetencji wynikających z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153, poz. 1269/ w związku z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, Wojewódzki Sąd Administracyjny jest obowiązany skontrolować, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu, czy też to prawo narusza i w zależności od tej oceny orzec w sposób przewidziany w art. 145 lub art. 151 w/w ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, Sąd stosownie do zapisu art. 134 powołanej wyżej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie jest związany granicami skargi. Przepis ten umożliwia Sądowi wszechstronne i obiektywne zbadanie sprawy niezależnie od podniesionych zarzutów. Rozpatrując stan faktyczny i prawny niniejszej sprawy, Sąd stwierdził, że skarga nie może być uwzględniona, jako że ocena przeprowadzonego postępowania oraz stanowisko organu odwoławczego nie daje podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Podstawę materialnoprawną decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] Nr [...] stanowiły m. innymi przepisy ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej /t.j. Dz. U. z 2006 r. Nr 96, poz. 667 ze zm./, zwanej dalej "ustawą". I tak w myśl art. 23 ust. 1 ustawy - w celu rozpoznawania zagrożeń, realizacji nadzoru nad przestrzeganiem przepisów przeciwpożarowych oraz przygotowania do działań ratowniczych Państwowa Straż Pożarna przeprowadza czynności kontrolno-rozpoznawcze. Czynności kontrolno-rozpoznawcze są przeprowadzane w zakresie kontroli przestrzegania przepisów przeciwpożarowych /ust. 3 pkt 1 ustawy/. Zgodnie zaś z przepisem art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy - komendant powiatowy /miejski/ Państwowej Straży Pożarnej, w razie stwierdzenia naruszenia przepisów przeciwpożarowych, uprawniony jest w drodze decyzji administracyjnej do nakazania usunięcia stwierdzonych uchybień w ustalonym terminie. Istotne jest przy tym, że stosownie do art.4 ust.1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991r. o ochronie przeciwpożarowej /Dz. U. z 2002r., Nr 147, poz.1229 ze zm./, obowiązek przestrzegania przeciwpożarowych wymagań techniczno-budowlanych, instalacyjnych i technologicznych /pkt 1/ oraz obowiązek wyposażenia budynku, obiektu budowlanego lub terenu w wymagane urządzenia przeciwpożarowe i gaśnice /pkt 2/, przy zapewnieniu ich ochrony przeciwpożarowej, spoczywa na właścicielu budynku, obiektu budowlanego lub terenu. Lektura akt sprawy niewątpliwie wskazuje, że Komendant Miejski Państwowej Straży Pożarnej we W. w wyniku przeprowadzonych w dniu 22 sierpnia 2007r. czynności kontrolno-rozpoznawczych w opisanych wyżej budynkach mieszkalnych, powołując się na przepis art. 26 ust. 1 pkt 1 w/w ustawy o Państwowej Straży Pożarnej oraz przepisy § 15 ust.3 i § 20 ust.2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 kwietnia 2006 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów /Dz.U. Nr 80, poz.563/, nakazał Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" we W. wyposażyć w określonym terminie przedmiotowe budynki mieszkalne w zawory hydrantowe 52 na nawodnionym pionie oraz zapewnić w tych budynkach dodatkowy zapas wody do zasilania instalacji wodociągowej przeciwpożarowej zgromadzony w zbiorniku lub zbiornikach o łącznej pojemności nie mniejszej niż 100 m3. Podkreślić przy tym należy, że w/w rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 kwietnia 2006r., wydane zostało w oparciu o delegację ustawową zawartą w art. 13 ustawy o ochronie przeciwpożarowej, w myśl którego to przepisu w rozporządzeniu winny być uwzględnione wymagania, jakie powinny spełniać instalacje wodociągowe przeciwpożarowe budynków / art.13 ust.2 pkt.5/. I tak zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 kwietnia 2006r - w budynkach powinny być stosowane następujące rodzaje punktów poboru wody do celów przeciwpożarowych: zawór hydrantowy, zwany dalej "zaworem 52", umieszczony na pionie nawodnionym w budynkach wysokich i wysokościowych, bez wyposażenia w wąż pożarniczy. Zgodnie z § 15 ust. 3 rozporządzenia - zawory 52 powinny być stosowane na wszystkich kondygnacjach budynków wysokich i wysokościowych. Przepis § 20 ust. 1 rozporządzenia stanowi, że instalacja wodociągowa przeciwpożarowa powinna być zasilana z zewnętrznej sieci wodociągowej lub ze zbiorników o odpowiednim zapasie wody do celów przeciwpożarowych, bezpośrednio albo za pomocą pompowni przeciwpożarowej - zgodnie z warunkami określonymi w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych /Dz. U. Nr 121, poz. 1139/. Przy czym do zasilania w wodę instalacji wodociągowej przeciwpożarowej w budynkach wysokich i wysokościowych powinien być zapewniony dodatkowy zapas wody zgromadzony w jednym lub kilku zbiornikach o łącznej pojemności nie mniejszej niż 100 m3 /§ 20 ust. 2 rozporządzenia/. Zgodnie z treścią § 2 ust. 2 pkt 5 rozporządzenia - ilekroć w rozporządzeniu są użyte określenia dotyczące grup wysokości - należy przez to rozumieć określenia zawarte w § 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. I tak w myśl § 8 tego rozporządzenia - w celu określenia wymagań technicznych i użytkowych wprowadza się następujący podział budynków na grupy wysokości: wysokie (W) - ponad 25 m do 55 m włącznie nad poziomem terenu lub mieszkalne o wysokości ponad 9 do 18 kondygnacji nadziemnych włącznie /pkt 3/, wysokościowe (WW) - powyżej 55 m nad poziomem terenu /pkt 4/. Ze znajdującego się w aktach niniejszej sprawy protokołu z przeprowadzonych w dniu 22 sierpnia 2007 r. czynności kontrolno-rozpoznawczych w zakresie ochrony przeciwpożarowej, wynika, że kontrolowane obiekty to budynki 11-kodyngacyjne, wielorodzinne, wyposażone w jedną klatkę schodową i dwa dźwigi osobowe każdy. Co druga kondygnacja wyposażona w szafki hydrantowe, zasilana nasadą 110 z zewnątrz budynku /suche piony/. Niesporne jest w sprawie, że przedmiotowe budynki nie są wyposażone tak w "zawory 52" jak i w kwestionowane zbiorniki, a o których jest mowa w cyt. wyżej przepisach rozporządzenia, zamieszczonych w Rozdziale 5 zatytułowanym " Instalacja wodociągowa przeciwpożarowa". Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, że brak w opisanych wyżej budynkach mieszkalnych przedmiotowych zaworów, jak i zbiorników, pozwala przyjąć, że skarżąca Spółdzielnia naruszyła przepisy przeciwpożarowe. Tym samym okoliczność ta uprawniała, a właściwie obligowała organ I instancji do nałożenia na skarżącą Spółdzielnię opisanych wyżej obowiązków na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej. Uwzględniając zatem powyższe przepisy oraz stan sprawy, Sąd doszedł do przekonania, że organ odwoławczy słusznie utrzymał w mocy decyzję organu I instancji co do nałożonych na Spółdzielnie obowiązków, jako wydanej w sposób uprawniony, wydłużając jedynie termin wykonania nałożonych obowiązków. Wskazać przy tym należy, odpowiadając tym samym na zarzut skargi, że nałożenie określonych obowiązków na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej w związku z naruszeniem przepisów § 15 ust. 3 i § 20 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 kwietnia 2006r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów, następuje niezależnie od tego, kiedy został wybudowany obiekt, którego obowiązek ten dotyczy. Stanowisko to znajduje potwierdzenie w przepisie § 40 tego rozporządzenia, w którym to ściśle określono sytuacje, gdy przepisy rozporządzenia nie mają zastosowania. Z przepisu tego nie można wywieść wbrew twierdzeniu skarżącej, by przedmiotowe budynki Spółdzielni zwolnione były /wyłączone/ z obowiązku wyposażenia w określone urządzenia, a szczegółowo opisane w wydanych w sprawie decyzji. Również twierdzenie skarżącej Spółdzielni, że przedmiotowe budynki nie kwalifikują się do budynków zagrażających życiu ludzi, stąd nie wymagają zabiegów dostosowawczych w tym zakresie, nie miało wpływu na rozstrzygnięcie sprawy, bowiem powołany przez stronę przepis § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 kwietnia 2006r., a zamieszczony w Rozdziale 4, zatytułowanym "Ewakuacja", nie miał w niniejszej sprawie zastosowania. Również zarzut naruszenia § 1 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 kwietnia 2006 r. poprzez jego niezastosowanie Sąd uznał za niezasadny. Zgodnie bowiem z tym przepisem dopuszcza się stosowanie rozwiązań zamiennych w stosunku m.in. do wymienionych w § 15 i 20 w przypadkach szczególnie uzasadnionych lokalnymi uwarunkowaniami, w uzgodnieniu z właściwym miejscowo komendantem wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej, wskazanych w ekspertyzie technicznej rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, jeżeli zapewnią one niepogorszenie warunków ochrony przeciwpożarowej obiektu. Z powyższej regulacji wynika zatem, że stosowanie rozwiązań zamiennych jest postępowaniem odrębnym w stosunku do postępowania prowadzonego w trybie art. 26 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej. Oznacza to w ocenie Sądu, że wydanie w niniejszej sprawie zaskarżonych decyzji, nie stoi na przeszkodzie, ubiegania się przez skarżącą Spółdzielnię w trybie wym. wyżej przepisu § 1 ust.2 rozporządzenia - stosowania rozwiązania zamiennego. Nietrafne jest także w tej sytuacji podważanie przez Spółdzielnię zaskarżonych decyzji z powoływaniem się na opinię rzeczoznawcy z czerwca 2007 r., czyli przed wydaniem w sprawie decyzji, gdy nadto opinia ta dotyczy przede wszystkim kwestii "oddymiania". W konsekwencji stwierdzić należy, że kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, a do czego ograniczają się kompetencje Sądu, nie wykazała by decyzja ta, jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji, wydana została z naruszeniem przepisów, o którym stanowi art. 145 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zauważyć należy, że sąd administracyjny nie bierze pod uwagę aspektów słuszności i sprawiedliwości społecznej, czy też możliwości finansowych strony skarżącej na realizację nałożonych obowiązków, a ocenia jedynie legalność podejmowanych decyzji. Z braku zatem uzasadnionych podstaw, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu nie mógł uwzględnić skargi Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" we W. i wobec tego oddalił ją w myśl art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stąd orzeczono jak w sentencji.