II SA/Wr 716/03

Sygnatura akt II SA/Wr 716/03 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 12 lipca 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz Sędziowie: Sędzia WSA Anna Siedlecka Sędzia WSA Andrzej Cisek-sprawozdawca Protokolant Izabela Krajewska po rozpoznaniu w dniu 12 lipca 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi S. S. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie zaniechania dalszych robót budowlanych polegających na remoncie chodnika; oddala skargę Sygnatura akt II SA/Wr 716/03 Uzasadnienie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w T. decyzją z dnia [...] r., (Nr [...]) nakazał Państwu Z. i Z. T., współwłaścicielom nieruchomości przy ul. T. [...] w O. Ś., zaniechanie dalszych robót budowlanych polegających na remoncie chodnika na w/w posesji. Rozstrzygnięcie niniejsze wydane zostało po ustaleniu, iż inwestorzy przeprowadzili remont chodnika bez zgody współwłaściciela i bez zgłoszenia właściwemu organowi. Organ I instancji uznał, iż ze względu na brak poprawnych stosunków pomiędzy współwłaścicielami niemożliwe jest uzyskanie zgody S.S. na legalizację inwestycji, w związku z czym odpowiednim sposobem zakończenia sprawy będzie nakazanie zaniechania dalszych robót. Obecny stan chodnika nie budzi bowiem w świetle materiałów dowodowych zastrzeżeń odnośnie stanu technicznego. Od powyższej decyzji odwołanie wniósł S. S., kwestionując jej legalność. D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po analizie po dokonaniu analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego uznał zaskarżone rozstrzygnięcie za nieprawidłowe. Bezspornym w sprawie jest, że został wykonany remont przedmiotowego chodnika bez wymaganego prawem zgłoszenia. W związku z powyższym organ I instancji powinien podjąć kroki w celu konwalidacji stwierdzonego stanu niezgodności z prawem. Ponieważ ustalono, iż chodnik zawsze istniał w tym samym miejscu i jego usytuowanie jest niezbędne dla prawidłowego korzystania z budynku, organ nadzoru budowlanego powinien umożliwić inwestorom doprowadzenie wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem. Nie powinno przy tym budzić obaw organu nadzoru budowlanego, czy stronom uda się uzyskać zgodę współwłaściciela obiektu, ponieważ jak sam wspomina, możliwa jest w przypadku braku tej zgody droga sądowa w postępowaniu 1 Sygnatura akt II SA/Wr 716/03 cywilnym, zmierzająca do uzyskania orzeczenia sądowego zastępującego zgodę współwłaściciela. Dlatego też obecny sposób zakończenia sprawy uznano odwoławczym za nieprawidłowy. Odnosząc się do argumentów odwołania organ odwoławczy uznał je za bezzasadne. W szczególności organ odwoławczy nie zgodził się z opinią, iż istniejący chodnik, stanowiący jak i cała nieruchomość współwłasność, uniemożliwi stronie dostęp do ściany budynku. Strona skarżąca, jako współwłaściciel, ma bowiem takie samo prawo, jak strony przeciwne, do swobodnego korzystania z przedmiotowego chodnika. W skardze Naczelnego Sądu Odwoławczego S. S. wskazał, że nakaz zaniechania robót przy tzw. "remoncie" chodnika nastąpił dopiero po zakończeniu budowy tego chodnika przez Z. T.. Wskazał on, że w odwołaniu od decyzji organu I instancji podał przyczyny niewyrażenia zgody na budowę chodnika bezpośrednio przy ścianie zajmowanego przez siebie mieszkania. Skarżący wskazuje nadto, że wykonana ścieżka /chodnik/ nie została wyremontowana, ale wykonana w całości jako nowa. Remont polega bowiem na naprawie stanu istniejącego, natomiast sporny chodnik został wykonany w całości jako nowy. Podkreśla, że wydana decyzja nakazująca zaniechanie dalszych robót budowlanych po ich zakończeniu jest usankcjonowaniem bezprawia wykonawcy. Zdaniem skarżącego wydane przez organ odwoławczy rozstrzygnięcie, uchylające zaskarżoną decyzję w całości z nakazem ponownego rozpatrzenia sprawy przez organ I instancji, nie wprowadza nic nowego do sprawy. Przedłuża ono jedynie bezprawie i liczy na zmęczenie i zaniechanie protestu przeze mnie. Skarżący ponawia sprzeciw przeciwko pozostawieniu zbudowanej ścieżki w tym samym miejscu ze względu na to, że przechodzący tą ścieżką sąsiedzi T. zaglądają do jego pracowni przez okno, robią bezczelne miny i gesty, przez co wytrącają go z równowagi przy pracy. W tym stanie rzeczy, zmuszony on jest zasłaniać dolną część okna i w okresie wiosenno-letnim nie może nawet tego okna otwierać. Ponadto, ściana i okno wymagają remontu, a skarżący nie może dojść do tej ściany od zewnątrz. W konkluzji skarżący w dalszym ciągu podtrzymuje żądanie wyrażone w odwołaniu o rozbiórkę wykonanego chodnika i wnosi o nakazanie jego likwidacji. 2 Sygnatura akt II SA/Wr 716/03 W odpowiedzi na skargę D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swe stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W sprawach tych stosuje się jedynie dotychczasowe przepisy o wpisie i innych kosztach sądowych (art. 97 § 2). Według art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje w szczególności orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi -Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), a także na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego. Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy ustrojowej umożliwia sądowi wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno decyzji administracyjnej uchybiającej prawu materialnemu, jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), jak też rozstrzygnięcia dotkniętego wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. b), a także wydanego bez 3 Sygnatura akt II SA/Wr 716/03 zachowania reguł postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Z kolei art. 147 § 1 przywoływanej wyżej ustawy procesowej upoważnia Sąd, który uwzględnia skargę na uchwałę lub akt, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeśli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Rozpatrując przedmiotowe decyzje organów nadzoru budowlanego Sąd uznał, iż nie ma podstaw, aby kwestionować ich prawidłowość z punktu widzenia obowiązującego porządku prawnego. Należy zważyć, iż zgodnie z przepisem art. 28 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. -Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2000 r., nr 106, poz. 1126 ze zm.) roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29 i art. 30. Zgodnie z kolei z przepisem art. 29 ust. 2 pkt 1 powoływanej ustawy pozwolenia na budowę nie wymaga wykonanie robót budowlanych, polegających na remoncie istniejących obiektów budowlanych, z wyjątkiem obiektów zabytkowych, jeżeli nie obejmuje on zmiany lub wymiany elementów konstrukcyjnych obiektu i instalacji gazowych albo zabezpieczenia przed wpływami eksploatacji górniczej lub powodzią, a także nie wpływa na zmianę wyglądu w odniesieniu do otaczającej zabudowy na terenie miast. Jednakże w takim przypadku wymagane jest zgłoszenie właściwemu organowi (por. art. 30 ust.1 pkt 1 Prawa budowlanego). Skutki prowadzenia prac bez wymaganego prawem zgłoszenia określa m.in. przepis art. 51 ust.1 pkt 1 Prawa budowlanego, który stanowi, że przed upływem terminu, o którym mowa w art. 50 ust. 4, właściwy organ wydaje decyzję nakazującą zaniechanie dalszych robót bądź rozbiórkę obiektu lub jego części. W rozpatrywanej, przez organy nadzoru budowlanego, sprawie bezspornym było, że został wykonany remont przedmiotowego chodnika bez wymaganego prawem zgłoszenia. Ustaliwszy powyższą okoliczność organ I instancji wydał w dniu [...]r. (nr [...]) decyzję nakazującą Z. i Z. T. zaniechania dalszych robót budowlanych polegających na remoncie chodnika. 4 Sygnatura akt II SA/Wr 716/03 Rozpatrując odwołanie od powyższej decyzji, zasadnie organ odwoławczy zarzucił organowi I instancji, iż nie podjął kroków mających na celu ewentualną legalizację wykonanych robót, zwłaszcza, że remont przedmiotowego chodnika został już w całości przeprowadzony. Ponieważ ustalono, iż chodnik zawsze istniał w tym samym miejscu i jego usytuowanie jest niezbędne dla prawidłowego korzystania z budynku, organ nadzoru budowlanego powinien umożliwić inwestorom doprowadzenie wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem. Dlatego też zasadnie organ odwoławczy uchylając zakwestionowaną decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, wskazał na konieczność rozważenia przez organ I instancji możliwości zastosowania dyspozycji przepisu art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Przepis ten stanowi, że przed upływem terminu, o którym mowa w art. 50 ust. 4, właściwy organ wydaje decyzję nakładającą obowiązek wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia wykonywanych robót do stanu zgodnego z prawem i uzyskania pozwolenia na ich wznowienie oraz określającą termin wykonania tych czynności. Dopiero w razie niewykonania obowiązków, o których mowa w ust. 1 pkt 2, właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, zaniechanie dalszych robót bądź rozbiórkę obiektu lub jego części (por. art. 51 ust. 2 Prawa budowlanego) Zasadnie również wskazano, że kwestia uzyskania zgody współwłaściciela obiektu na legalizację wykonanych prac, w ostateczności może zostać rozstrzygnięta na drodze sądowej w postępowaniu cywilnym, zmierzającym do uzyskania orzeczenia sądowego zastępującego zgodę współwłaściciela (por. art. 199 KC). W konkluzji Sąd uznał, że sądowa kontrola zaskarżonej decyzji pozwoliła stwierdzić, iż kwestionowana decyzja nie narusza przepisów prawa i dlatego też zasadne było - na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - skargę oddalić. 5