II SA/Wr 72/07

Wiesław Jakubiec – referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu po rozpoznaniu w dniu 7 października 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R.P. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi na postanowienie D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie uchylenia postanowienia organu I instancji przekazującego pismo celem załatwienia zgodnie z właściwością i umorzenia postępowania pierwszoinstancyjnego postanawia: przyznać prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. W odpowiedzi na wezwanie o uzupełnienie braku skargi poprzez uiszczenie wpisu sądowego w wysokości 100 zł, skarżący zażądał zwolnienia go z kosztów sądowych w całości wskazując w uzasadnieniu, iż "jest osobą chorą, nie posiadającą środków do życia". We wniosku złożonym w dniu 30 września 2008 r. na urzędowym formularzu skarżący wystąpił o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego lub adwokata podnosząc, iż "niedawno opuścił Zakład Psychiatryczny, jest osobą samotną, bezdomną, nigdzie nie pracującą, utrzymuje się z wyżebranych na ulicy drobnych datków i ma zadłużenie w wysokości ponad 90. 000 zł". Dodał, iż dochodzi od Miejscowej Opieki Społecznej przyznania mu zasiłków (sprawa jest w toku). Prawo pomocy w zakresie całkowitym może być przyznane, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym - zwanej dalej u.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)). Uwzględniając sytuację materialną skarżącego uznać należy, iż zachodzą przesłanki uzasadniające przyznanie mu prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Z przedstawionych we wniosku okoliczności wynika bowiem, że poniesienie przez niego kosztów sądowych czy kosztów wynagrodzenia zawodowego pełnomocnika mogłoby pozbawić go środków na zaspokojenie podstawowych potrzeb. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 245 § 2 w zw. z art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 u.p.s.a, orzeczono jak w sentencji.