II SA/Wr 723/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Olga Białek Sędziowie: Sędzia WSA Adam Habuda Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn (sprawozdawca) Protokolant: asystent sędziego Grzegorz Dubaniowski po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 30 marca 2023 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia 20 lipca 2022 r. znak: F-O.7480.209.2021 RCH2 w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego I. uchyla zaskarżoną decyzję. II. zasądza od Wojewody Dolnośląskiego na rzecz strony skarżącej kwotę 997 zł (słownie: dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia 20 VII 2022 r. (nr IF-O.7480.209.2021 RCH2) Wojewoda Dolnośląski (dalej: "wojewoda"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 kpa, po rozpatrzeniu odwołania M. K. oraz T. N. od decyzji Starosty Bolesławieckiego z dnia 5 I 2021 r. (Nr 8) zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej T. S.A. z siedzibą w W. pozwolenia na budowę telekomunikacyjnego obiektu budowlanego T. S.A. na działce nr [...], obręb [...] K., jedn. ew. [....] G. – umorzył postępowanie odwoławcze. W uzasadnieniu decyzji odwoławczej wojewoda stwierdził, że M. K. oraz T. N. nie przysługuje status strony w postępowaniu administracyjnym dotyczącym opisanej wyżej inwestycji, przez co postępowanie odwoławcze zainicjowane odwołaniem skarżącego należało umorzyć. Wojewoda wyjaśnił przy tym, że w postępowaniu prowadzonym przez organ I instancji T. N. i M. K. zostali uznani za strony postępowania. Jak jednak wynika z informacji z rejestru gruntów T. N. jest właścicielem sąsiedniej działki nr [...], która znajduje się w zasięgu strefy promieniowania elektromagnetycznego planowanego obiektu o gęstości przekraczającej dopuszczalną wartość 10 W/m2. Niemniej działka ta jest niezabudowana i nie jest możliwa jej zabudowa budynkiem mieszkalnym z uwagi na rolną funkcję terenu. M. K. jest z kolei właścicielem sąsiedniej działki nr [...], która również znajduje się w zasięgu strefy promieniowania elektromagnetycznego o gęstości przekraczającej dopuszczalną wartość 10 W/m2 i także jest niezabudowana i nie jest możliwa jej zabudowa budynkiem mieszkalnym z uwagi na rolnicze przeznaczenie terenu. Wojewoda zaznaczył przy tym, że status strony w postępowaniu administracyjnym w przedmiocie pozwolenia na budowę determinowany jest normą z art. 2 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 VII 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r. poz. 1333) dalej: "PB". Wynika z niej, że stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę określonego obiektu są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości, na których w świetle przepisów odrębnych wprowadzone zostaną związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy. W ocenie wojewody w omawianym przypadku takie ograniczenie nie wystąpiło. Zwrócono uwagę, że rozpatrywana inwestycja polega na budowie telekomunikacyjnego obiektu budowlanego T. S.A. na dz. nr [...], obręb [...] K., jedn. ew. [....] G. W jego skład wchodzić będzie stalowa wieża kratowa BOT-E2/54 o wysokości całkowitej H=55,95 m wraz z fundamentami, ramą stalową posadowioną na ławach fundamentowych, instalacją teletechniczną, ogrodzeniem i zasilaniem. Na wieży zostaną umieszczone anteny: 1) sektorowe - S1A1, S2A1, S3A1, zawieszone na wysokości 53,30 m n.p.t. pracujące na azymutach 35°, 135°, 225° i 305° o maksymalnym zakresie tiltu 14°, paśmie częstotliwości 800-2600 MHz i maksymalnej sumarycznej mocy nadajników wynoszącej 9993 W; 2) radioliniowa - MW 0,6 zawieszona na wysokości 53 m n.p.t., skierowana na azymut [...]. Wojewoda powołał się przy tym na przepisy rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 XII 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz. U. z 2019 r. poz. 2448), zaznaczając, że w okolicznościach sprawy maksymalna gęstość mocy dopuszczalnego poziomu pól elektromagnetycznych dla miejsc dostępnych dla ludności wynosi 10 W/m2. Jak zaś wynika z projektu budowlanego obszar występowania pół elektromagnetycznych o gęstości mocy 10 W/m2 występuje na wysokości nie mniejszej niż 49,8 m n.p.t. Natomiast maksymalny zasięg występowania strefy promieniowania elektromagnetycznego o gęstości przekraczającej dopuszczalną wartość wynosi ok. 20 m i obejmuje swym zakresem oprócz nieruchomości inwestora (działka nr [...]), działki nr [...], [...], [...] (k. proj. bud.[...]). Z projektu zagospodarowania terenu wynika, że wszystkie te działki są niezabudowane. Ponadto, na przedmiotowym terenie obowiązuje uchwała Rady Gminy G. z dnia [...] III 2005 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy G. (Dz. Urz. Woj. Doln z 2005 r., nr 120, poz. [...]) – dalej "MPZP". Działki nr [...], [...], [...] położone są na terenie oznaczonym w MPZP symbolami R/[...] bądź R/[...]. Zgodnie z § 2 działu XIII MPZP przeznaczenie podstawowe terenów oznaczonych symbolami R/([...]-[...]) to tereny rolnicze - istniejące uprawy polowe, gdzie ustala się bezwzględny zakaz lokalizacji obiektów kubaturowych. Mając na uwadze wnioskowane zamierzenie budowlane oraz dopuszczalne przepisami prawa przeznaczenie działek należących do osób odwołujących się, stwierdzić trzeba, że realizacja projektowanego przedsięwzięcia nie będzie naruszać ich prawa własności (lub innego ograniczonego prawa rzeczowego) oraz nie będzie ograniczać dopuszczonego przepisami prawa korzystania z nich. Wnioskowane zamierzenie nie spowoduje ograniczenia w dostępie do tych nieruchomości, możliwości korzystania z infrastruktury technicznej (wody, kanalizacji, energii elektrycznej lub cieplnej). Skargę na powyższą decyzję wniósł M. K. (dalej "skarżący) żądając: uchylenia decyzji wojewody jak i decyzji organu I instancji, wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, zasądzenia kosztów postępowania i przeprowadzenie uzupełniających dowodów z dokumentów załączonych do skargi. W skardze zarzucono naruszenie: 1) § 314 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 IV 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2022 roku, poz. 1225) zgodnie z którym: "Budynek z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi nie może być wzniesiony na obszarach stref, w których występuje przekroczenie dopuszczalnego poziomu oddziaływania pola elektromagnetycznego, określonego w przepisach odrębnych dotyczących ochrony przed oddziaływaniem pól elektromagnetycznych" w zw. z art. 140 k.c. w zw. z art. 28 ust. 2 PB zgodnie z którym: "Stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu" w zw. z art. 3 pkt 20 PB, zgodnie z którym: Ilekroć w ustawie jest mowa o obszarze oddziaływania obiektu - należy przez to rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie tego terenu" w zw. z § 1, tabela 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 XII 2019 roku (Dz.U. z 2019 roku, poz. 2448 z dnia 19 XII 2019 r. ze zm.) oraz przepisów postępowania, tj. art. 105 § oraz art. 138 § 1 pkt 3 kpa, poprzez błędne uznanie przez organ II instancji, że planowana inwestycja nie będzie miała wpływu na prawa i obowiązki skarżącego M. K. i nie ma on interesu prawnego w przedmiotowej sprawie, co oznacza, że nie jest stroną w w/w postępowaniu, a fakt wniesienia odwołania przez podmiot nieposiadający statusu strony czyni postępowanie odwoławcze bezprzedmiotowym, co skutkowało umorzeniem postępowania odwoławczego, podczas gdy należące do skarżącego nieruchomości, tj. działka nr [...], [...] oraz [...] znajdują się w strefie oddziaływania planowanej inwestycji (budowa telekomunikacyjnego obiektu budowlanego telefonii komórkowej na działce nr [...], w obrębie [...] K., w jednostce ewidencyjnej [....] G. , w ramach której projektuje się wieżę kratową BOT-E2/54 o wysokości całkowitej H=55,95m wraz z fundamentem, ramę stalową pod szafy telekomunikacyjne wraz z ławą fundamentową, ogrodzenie, instalację teletechniczną oraz zasilanie, na trzonie wieży zostaną zainstalowane anteny sektorowe i radioliniowe, natomiast przy podstawie wieży wewnątrz jej trzonu zostaną zainstalowane urządzenia sterujące zasilane energią elektryczną, a wyposażenie stacji stanowić będzie 8 anten sektorowych typu: S1A1, SIA2, S2A1, S2A2, S3A1, S3A2, S4A1 i S4A2 zawieszone na wysokości 53,3 m oraz jedna antena paraboliczna - radioliniowa), gdyż: a) działka nr [...], posadowiona vis a vis działki nr [...], na której planowana jest w/w inwestycja, to działka rolna, która - jak zauważył wojewoda - znajduje się w zasięgu strefy promieniowania elektromagnetycznego o gęstości przekraczającej dopuszczalną wartość 10 W/m2 (vide strona 5 uzasadnienia zaskarżonej decyzji); b) działka [...] należąca do skarżącego jest zabudowana budynkiem mieszkalnym, a znajduje się w odległości zaledwie ok. 230 m od planowanej inwestycji, co oznacza, że również jest w strefie oddziaływania planowanej inwestycji, a inwestycja ta może mieć negatywny wpływ na zdrowie i życie mieszkańców tego budynku mieszkalnego, w tym - skarżącego; c) działka nr [...] należąca do skarżącego - sąsiadująca bezpośrednio z działką nr [...], na której planowana jest w/w inwestycja, również znajduje się w zasięgu strefy promieniowania elektromagnetycznego o gęstości przekraczającej dopuszczalną wartość 10 W/m2, a w MPZP ma przeznaczenie MU, czyli "tereny zabudowy mieszkaniowej z dopuszczeniem usług" , co oznacza, że planowana inwestycja wpływa na prawa skarżącego, gdyż jej realizacja ograniczy prawa skarżącego jako właściciela przedmiotowej nieruchomości wynikające z art. 140 kc, gdyż nie będzie mógł w razie realizacji tej inwestycji w przyszłości wybudować budynku mieszkalnego na tej nieruchomości, albowiem zgodnie z postanowieniem § 314 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 IV 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie "Budynek z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi nie może być wzniesiony na obszarach stref, w których występuje przekroczenie dopuszczalnego poziomu oddziaływania pola elektromagnetycznego, określonego w przepisach odrębnych dotyczących ochrony przed oddziaływaniem pól elektromagnetycznych", a to z kolei oznacza, że skarżący ma interes prawny w niniejszej sprawie i słusznie został uznany za stronę niniejszego postępowania przez organ I instancji, a to z kolei oznacza, że odwołanie zostało wniesione przez podmiot uprawniony i brak było podstaw do umorzenia postępowania odwoławczego; 2) przepisów Konstytucji RP, tj. art. 68 ust. 1 Konstytucji RP, zgodnie z którym: "Każdy ma prawo do ochrony zdrowia" w zw. z art. 23 k.c., w myśl którego: "Dobra osobiste człowieka, jak w szczególności zdrowie, wolność, cześć, swoboda sumienia, nazwisko lub pseudonim, wizerunek, tajemnica korespondencji, nietykalność mieszkania, twórczość naukowa, artystyczna, wynalazcza i racjonalizatorska, pozostają pod ochroną prawa cywilnego niezależnie od ochrony przewidzianej w innych przepisach" w zw. z § 1, tabela 2 w/w rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 XII 2019 roku w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w zw. z art. 28 ust. 2 PB, poprzez całkowite pominięcie przez wojewodę, że planowana inwestycja będzie emitowała promieniowanie elektromagnetyczne o gęstości przekraczającej dopuszczalną wartość 10 W/m2 m.in. na należącej do skarżącego działce nr [...], która jest działką rolną, na której skarżący przebywa regularnie, od wiosny do późnej jesieni, albowiem działka ta jest przeznaczona przez skarżącego pod produkcję zbóż i wykonuje on na niej m.in. następujące czynności: zasiew zbóż, zabiegi chemiczne, zabiegi związane z ochroną roślin, zabiegi nawozowe i zbiór plonów, zabiegi agrotechniczne (spulchnianie gleby, mieszanie z resztkami pożniwnymi), doglądanie nieruchomości i doglądanie upraw, co z kolei może mieć negatywny i destrukcyjny wpływ na zdrowie skarżącego, co z kolei oznacza, że skarżący ma interes prawny w przedmiotowej sprawie i jest stroną postępowania, a to z kolei oznacza, że odwołanie od decyzji organu I instancji zostało wniesione przez osobę do tego uprawnioną i brak było podstaw do umorzenia postępowania odwoławczego; 3) przepisów postępowania, tj. art. 7, 77 § 1 i 80 kpa, poprzez brak wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego w niniejszej sprawie i przyjęcie, że planowana inwestycja polega na budowie telekomunikacyjnego obiektu budowlanego T. S.A. na dz. nr [...], obręb [...] K., jedn. ew. [...] G. oraz że w jego skład wchodzić będzie stalowa wieża kratowa BOT-E2/54 o wysokości całkowitej H=55.95 m wraz z fundamentami, ramą stalową posadowioną na ławach fundamentowych, instalacją teletechniczną, ogrodzeniem i zasilaniem, na wieży zostaną umieszczone trzy anteny sektorowe: S1A1, S2A1, S3A1, zawieszone na wysokości 53,30 m n.p.t. pracujące na azymutach 350, 1350, 2250 i 305° o maksymalnym zakresie tiltu 140, paśmie częstotliwości 800-2600 MHz i maksymalnej sumarycznej mocy nadajników wynoszącej 9993 W oraz radioliniowa - MW 0,6 zawieszona na wysokości 53 m n.p.t. skierowana na azymut [...]0, podczas gdy z treści uzasadnienia decyzji organu I instancji wynika, że w ramach powyższej inwestycji projektuje się wieżę kratową BOT-E2/54 o wysokości całkowitej H=55,95m wraz z fundamentem, ramę stalową pod szafy telekomunikacyjne wraz z ławą fundamentową, ogrodzenie, instalację teletechniczną oraz zasilanie, a na trzonie wieży zostaną zainstalowane anteny sektorowe i radioliniowe, natomiast przy podstawie wieży wewnątrz jej trzonu zostaną zainstalowane urządzenia sterujące zasilane energią elektryczną - wyposażenie stacji stanowić będzie 8 anten sektorowych typu: S1A1, SIA2, S2A1, S2A2, S3A1, S3A2, S4A1 i S4A2 zawieszone na wysokości 53,3 m oraz jedna antena paraboliczna (radioliniowa), co ma istotne znaczenie w niniejszej sprawie, albowiem 8 anten emituje niemal trzykrotnie więcej promieniowania elektromagnetycznego, niż trzy anteny sektorowe; 4) przepisów postępowania, tj. art. 7, 77 § 1 i 80 kpa, poprzez nieodniesienie się przez wojewodę do podnoszonego przez skarżącego zarzutu, że planowana inwestycja znajduje się w odległości ok. 230 m od budynku mieszkalnego skarżącego posadowionego na działce nr [...], która w ocenie skarżącego znajduje się w strefie oddziaływania planowanej inwestycji. W uzasadnieniu skargi obszernie umotywowano poszczególne zarzuty zwracając w szczególności uwagę, że skarżący jest właścicielem sąsiednich terenów oznaczonych jako działki nr [...], nr [...] i nr [...], z czego działka nr [...] znajduje się w strefie ponadnormatywnego oddziaływania pola elektromagnetycznego pow. 10 W/m2. Zaznaczono, że działki nr [...] i nr [...] przeznaczone są częściowo na cele mieszkaniowe (funkcja MU/[...]), przy czym na działce nr [...] istnieje już budynek mieszkalny (w odległości ok. 230 m od planowanej inwestycji), a co wojewoda pominął w swojej ocenie. W skardze powołano się, że realizacja inwestycji wykluczy możliwość zabudowy działki nr [...], a nadto wymusza przebywanie skarżącego w strefie ponadnormatywnego promieniowania. Podkreślono także nieprawidłowość ustaleń wojewody co do ilości anten sektorowy, jakie mają być umieszczone na projektowanym maszcie. O ile bowiem z decyzji wojewody wynika, że projektowane są 3 anteny sektorowe, to według decyzji organu I instancji projektuje się aż 8 takich anten. W odpowiedzi na skargę wojewoda potrzymał swoje stanowisko wnosząc o oddalenie skargi. Wojewoda podkreślił przy tym, że w sprawie znaczenie mają wyłącznie tereny, ponad którymi rozciąga się ponadnormatywne oddziaływanie fal elektromagnetycznych. Działki nr [...] i nr [...] nie są objęte takim oddziaływaniem. Co do kwestii ilości anten sektorowych wojewoda zaznaczał, że dla oceny interesu prawnego rozstrzygające znaczenie zasięg poziomów pól elektromagnetycznych, który w niniejszej sprawie uwzględniał wszystkie anteny. Pismami procesowymi z 31 X, 18 XI i 16 XII 2022 r. skarżący poinformował o proteście mieszkańców miejscowości K. załączając treść wystąpień oraz listy poparcia. Postanowieniem z dnia 2 XII 2022 r. Sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 9 III 2023 r. Ogólnopolskie Stowarzyszenie P. w R. wniosło o dopuszczenie do postępowania w charakterze uczestnika. Jednocześnie powołało się na cele statutowe obejmujące m.in. przeciwdziałanie zagrożeniom ze strony urządzeń emitujących promieniowanie elektromagnetyczne oraz działanie na rzecz udziału społeczeństwa w procedurach decyzyjnych, gdy prawo taki udział przewiduje. Stowarzyszenie przedstawiło również swoje stanowisko w sprawie zaznaczając, że na etapie ustalania interesu prawnego nie jest koniecznym, aby dopuszczalne normy promieniowania były przekroczone. Postanowieniem z dnia 21 III 2023 r. Sąd dopuścił Stowarzyszenie do udziału w sprawie w charakterze uczestnika. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy zaznaczyć, że sądowa kontrola zaskarżonej decyzji uwzględnia przepisy PB w wersji sprzed nowelizacji, która weszła w życie z dniem 19 IX 2020 r. Postępowanie administracyjne w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę obiektu telekomunikacyjnego wszczęto bowiem wnioskiem z dnia 22 VII 2020 r. Jak zaś wynika z art. 25 ustawy z 13 II 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 r., poz. 471) do spraw uregulowanych ustawą PB, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, tj. przed dniem 19 IX 2020 r., przepisy ustawy PB stosuje się w brzmieniu dotychczasowym. Jak wynika z art. 28 ust. 2 PB, stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Zgodnie zaś z art. 3 pkt 20 PB, "obszar oddziaływania obiektu" to teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu. Z powyższego wynika, że z woli ustawodawcy stroną w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę, obok inwestora, będą także właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy tych nieruchomości, które na skutek realizacji projektowanej inwestycji doznają prawnych ograniczeń w zakresie możliwości ich zagospodarowania. W okolicznościach konkretnej sprawy wojewoda twierdzenie o braku po stronie skarżącego interesu prawnego w sprawie wywodzi z zakazu zabudowy obowiązującego na nieruchomości skarżącego nr [...] (funkcja rolna), przez co obejmujący tę nieruchomość zakres ponadnormatywnego oddziaływania promieniowania elektromagnetycznego o gęstości powyżej 10 W/m2, emitowanego z projektowanej stacji bazowej, nie będzie rodził żadnych ograniczeń w możliwości zagospodarowania tej nieruchomości. Identyczna argumentacja została przyjęta zresztą w stosunku do działki nr [...], stanowiącej własność T. N. (dalej jako "uczestniczka"). Sąd zwraca jednak uwagę, że przyjęta w MPZP dla nieruchomości nr [...] i nr [...] funkcja rolna (symbol R/[...] i R/[...]) nie oznacza, że niedopuszczalne jest realizowanie na nich jakiejkolwiek zabudowy. Jak wynika z MPZP, na terenie oznaczonym symbolem R/[...] i R/[...] ustala się bezwzględny zakaz lokalizacji obiektów kubaturowych. Jednocześnie dopuszcza się prowadzenie sieci napowietrznej i podziemnej infrastruktury technicznej, stacji transformatorowych, masztów telekomunikacyjnych, zgodnie z obowiązującymi przepisami szczególnymi. Dopuszcza się także prowadzenie utwardzonych dróg dojazdowych (gospodarczych) – zob. § 5 pkt XIII ppkt 2 MPZP. Wynika z tego, że nieruchomość skarżącego jak i nieruchomość uczestniczki mogą być zabudowane zarówno urządzeniami infrastruktury technicznej jak i drogą. Tymczasem w zaskarżonej decyzji całkowicie pominięto aspekt wpływu wykonania projektowanej stacji bazowej na możliwość i uwarunkowania realizacji na tych nieruchomościach dopuszczalnej zabudowy, w szczególności w zakresie urządzeń infrastruktury technicznej. Zasygnalizować wypada, że z pomiaru projektu zagospodarowania terenu (w skali 1:500) wynika, że stacja bazowa zlokalizowana ma być w odległości ok. 7 m od granicy działki nr [...] należącej do skarżącego, zaś w odległości 1,5 m od granicy z działką nr [...], należącą do uczestniczki. Nie pozostaje to bez znaczenia dla możliwości realizacji chociażby urządzeń sieci gazowej, wymagających wyznaczenia strefy kontrolowanej mogącej wynosić nawet 12 m szerokości (zob. § 10 ust. 6 pkt 3 lit.d rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 26 IV 2013 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe i ich usytuowanie – Dz.U. z 2013 r. Nr 6, poz. 4). W strefie kontrolowanej gazociągu nie należy wznosić obiektów budowlanych, urządzać stałych składów i magazynów oraz podejmować działań mogących spowodować uszkodzenia gazociągu podczas jego użytkowania (zob. § 10 ust. 2 powołanego rozporządzenia). Wynika z tego jasno, że istnienie obiektów budowalnych (w tym stacji bazowej) nie będzie obojętne dla sposobu przeprowadzenia sieci gazowej, bowiem konieczność wyznaczenia wolnej od zabudowy strefy kontrolowanej gazociągu może wpływać na jego konkretną lokalizację. Nie można zatem wykluczyć wpływu projektowanej stacji bazowej na możliwość zagospodarowania działki nr [...] i nr [...], chociażby w wyżej opisanym zakresie. Niezależnie od powyższego trzeba też zaznaczyć, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego akcentuje się potrzebę szerokiego rozumienia interesu prawnego jako przesłanki legitymacji procesowej w postępowaniu administracyjnym. Dotyczy to także spraw dotyczących udzielenia pozwolenia na budowę. W szczególności zwraca się uwagę, że jeżeli istnieją przepisy prawa materialnego, które nakładają na inwestora określone obowiązki związane z zagospodarowaniem i zabudową jego działki względem działki sąsiedniej, bądź stwarzają możliwość ograniczenia w zagospodarowaniu i wykorzystaniu działek sąsiednich zgodnie z ich przeznaczeniem, to właściciele takich nieruchomości mają status strony i to niezależnie od tego, czy projekt budowlany w ocenie organu spełnia wymagania określone przepisami prawa materialnego oraz aktów wykonawczych i czy zachowane są odległości nakazane stosownymi przepisami prawa. Pod pojęciem ograniczenia możliwości zagospodarowania działki sąsiedniej należy rozumieć również utrudnienia w możliwości użytkowania jej zgodnie z przeznaczeniem (por. wyroki NSA: z 12 IV 2011 r., II OSK 644/10 ; z 1 III 2012 r., II OSK 282/12 ; z 17 IV 2013 r., II OSK 2508/11, z 8 VI 2011 r., II OSK 1296/10; z 26 VI 2012 r., II OSK 1613/11; z 20 XII 2013 r., II OSK 841/13 – publ. CBOSA). Właściciel nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania obiektu budowlanego ma interes prawny w sprawdzeniu zachowania stosownych przepisów prawa, a tym samym posiada przymiot strony w postępowaniu o pozwolenie na budowę. Właściciel działki znajdującej się w obszarze oddziaływania inwestycji winien mieć bowiem możliwość sprawdzenia, czy faktycznie ograniczenia związane z zagospodarowaniem i zabudową działki zostaną zachowane i nie zostaną naruszone, czy konkretny obiekt budowlany został zaprojektowany w sposób zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi oraz czy zapewnione zostanie zachowanie wymogów przewidzianych w art. 5 ust. 1 PB, a także czy jego lokalizacja jest zgodna z obowiązującymi na danym terenie ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (wyrok NSA z dnia 21 VIII 2014 r., II OSK 449/13 – CBOSA). W okolicznościach kontrolowanej sprawy w szczególności bliskość nieruchomości oznaczonych jako działka nr [...] i działka nr [...] względem projektowanej stacji bazowej, mogąca rodzić ograniczenia w zagospodarowaniu urządzeniami infrastruktury technicznej, przesądza o posiadaniu przez skarżącego jak i uczestniczkę interesu prawnego w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę telekomunikacyjnego obiektu budowlanego na działce nr [...]. W konsekwencji zaskarżona decyzja podlegała uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.a ppsa, z uwagi na istotne naruszenie art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 PB. Odnosząc się do wniosku skargi o objęcie kontrolą – na zasadzie art. 135 ppsa - także decyzji organu I instancji udzielającej pozwolenia na budowę, wymaga podkreślenia, że decyzja pierwszoinstancyjna jest decyzją rozstrzygającą sprawę co do istoty, podczas gdy zaskarżona decyzja odwoławcza umarza postępowanie odwoławcze w oparciu wyłącznie o ocenę interesu prawnego skarżącego oraz uczestniczki. Wojewoda w kwestionowanej decyzji nie wypowiedział się natomiast co do istoty sprawy, co czyniło niedopuszczalnym przeprowadzenie na obecnym etapie sądowej kontroli sprawy administracyjnej w tym zakresie. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 ppsa uwzględniając poniesione przez stronę skarżącą celowe koszty w łącznej kwocie 997 zł, na które składają się: wpis od skargi (500 zł), wynagrodzenie należne profesjonalnemu pełnomocnikowi (480 zł) i opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł).