II SA/Wr 725/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski, Sędziowie: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak ( sprawozdawca), Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz, Protokolant Marlena Wiktor, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 22 marca 2011r. sprawy ze skargi Cz. i K.K. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu do zawiadomienia o zakończeniu budowy i zamiarze przystąpienia do użytkowania budynku jednorodzinnego w zabudowie szeregowej. I. uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję ją poprzedzającą organu I instancji; II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. decyzją z dnia [...] r. nr[...], podjętą na podstawie art. 54 ust. 1 i art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.jedn. Dz.U. z 2006r. Nr 156, poz.1118 z późn. zm) oraz art. 104 kpa, zgłosił sprzeciw w sprawie zakończenia budowy budynku segmentu budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie szeregowej na działce nr [...] AM-[...] w J.-L. przy ul. R. [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, że inwestor, to jest K. i Cz. K., zawiadomił o zakończeniu budowy i zamiarze przystąpienia do użytkowania budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie szeregowej na działce nr [...] AM-[...] w J.-L.przy ul. R.[...]. Po sprawdzeniu przedłożonej dokumentacji organ nadzoru budowlanego stwierdził, że inwestor zrealizował zamierzenie inwestycyjne w sposób niezgodny z zatwierdzoną dokumentacją projektową i wydaną decyzją o pozwoleniu na budowę. Zgodnie więc z przepisem z art. 57 ust. 4 ustawy - Prawo budowlane wezwano inwestora do uzupełnienia dokumentów, zawierających nieścisłości lub braki, a dokładniej do przedłożenia oświadczenia kierownika budowy sporządzonego zgodnie ze stanem faktycznym i prawnym w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania. W dostarczonym w dniu [...] r. oświadczeniu kierownik budowy stwierdził wykonanie inwestycji niezgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym i decyzją o pozwoleniu na budowę. W tym kontekście organ I instancji wskazał, że niniejsze roboty realizowano na podstawie decyzji Burmistrza Miasta i Gminy J.-L. z dnia [...] r. (Nr[...]) oraz decyzji z dnia [...] r. (Nr[...]). W wyniku dokonania analizy zatwierdzonego projektu budowlanego wraz z decyzją o pozwoleniu na budowę organ nadzoru budowlanego stwierdził, iż naruszono art. 36 a ust. 5 pkt 1 i 2 ustawy - Prawo budowlane, który stanowi, że "nieistotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę nie wymaga uzyskania decyzji o zmianie pozwolenia na budowę i jest dopuszczalne, o ile nie dotyczy(...): 1) zakresu objętego projektem zagospodarowania działki lub terenu 2) charakterystycznych parametrów obiektu budowlanego: kubatury, powierzchni zabudowy, wysokości, długości, szerokości i liczby kondygnacji (..)". W ocenie tegoż organu, ze zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wynika, że inwestor zwiększył powierzchnię zabudowy budynku mieszkalnego o ok. 0,5 m na długości 12,5 m, zmieniając tym samym charakterystyczne parametry budynku: kubaturę, powierzchnię zabudowy i szerokość budynku mieszkalnego, przy czym zwiększając powierzchnię zabudowy wykonał inwestycję niezgodnie z projektem zagospodarowania działki, co uzasadniało podjęcie niniejszej decyzji. Odwołanie od powyższej decyzji złożył Cz. K., wnosząc o jej uchylenie i wywodząc, że niniejszy budynek został wytyczony wraz z działką przez geodetę, mury natomiast zostały wyznaczone przez kierownika budowy przy udziale geodety. Wyjaśnił nadto, że budynek został wybudowany według wytyczonych granic i zgodnie z projektem, nie została ponadto zwiększona powierzchnia zabudowy oraz szerokość budynku. Podkreślił przy tym, że szerokość budynku zewnętrzna wynosi 624 cm, z tego względu, że są to ściany wspólne z budynkami na działkach nr [...] i [...]. Cz. K. podniósł także, że przez cały czas trwania budowy kierownik nie zgłaszał żadnych zastrzeżeń co do jej prowadzenia, a przedsięwzięte prace są zgodne z projektem i decyzją o pozwoleniu na budowę. D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. decyzją z dnia [...] r. nr [...], podjętą na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Motywując podjęte rozstrzygnięcie organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art. 54 Prawa budowlanego do użytkowania obiektu budowlanego, na którego wzniesienie jest wymagane pozwolenie na budowę, można przystąpić, z zastrzeżeniem art. 55 i 57, po zawiadomieniu właściwego organu o zakończeniu budowy, jeżeli organ ten, w terminie 21 dni od dnia doręczenia zawiadomienia, nie zgłosi sprzeciwu w drodze decyzji. Do zawiadomienia o zakończeniu budowy inwestor jest zobowiązany dołączyć wskazane w przepisie art. 57 Prawa budowlanego dokumenty. Zdaniem organu odwoławczego w przedmiotowej sprawie nie budzi wątpliwości to, że inwestor dokonał istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego, o którym mowa w art. 36a Prawa budowlanego. Wyjaśnił przy tym, że przepis powyższy zawiera katalog istotnych odstępstw i mimo że użyta w nim technika legislacyjna doprowadziła do ujęcia katalogu tych odstępstw od strony negatywnej, to należy stwierdzić, że istotne odstąpienie ma miejsce wówczas, gdy dotyczy: 1) zakresu objętego projektem zagospodarowania działki lub terenu, 2) charakterystycznych parametrów obiektu budowlanego: kubatury, powierzchni zabudowy, wysokości, długości, szerokości i liczby kondygnacji, 3) zapewnienia warunków niezbędnych do korzystania z tego obiektu przez osoby niepełnosprawne, 4) zmiany zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, 5) ustaleń wynikających z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jak również wtedy, gdy wymaga uzyskania opinii, uzgodnień, pozwoleń i innych dokumentów, wymaganych przepisami szczególnymi. W opinii D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W., porównanie dokumentacji projektowej zatwierdzonej decyzją Burmistrza Miasta i Gminy J.-L. nr [...] z dnia [...]r. o pozwoleniu na budowę przedmiotowej inwestycji z dokumentacją przedłożoną przez inwestora przy zawiadomieniu o zakończeniu budowy, pozwala bezsprzecznie stwierdzić, że inwestor wprowadził, bez uprzedniego uzyskania decyzji zmieniającej decyzję o pozwoleniu na budowę, zmiany w zakresie projektu zagospodarowania działki oraz charakterystycznych parametrów obiektu budowlanego (powierzchnia zabudowy i szerokość obiektu). Z przedłożonej przez inwestora inwentaryzacji geodezyjnej powykonawczej wynika bowiem, że pod przedmiotowy obiekt zajęto również częściowo działkę nr[...], AM-[...], obręb L., w J.-L., natomiast zgodnie z planem zagospodarowania terenu będącego częścią zatwierdzonego projektu budowlanego, miał on zostać zrealizowany w granicach działki nr[...]. Usytuowanie obiektu częściowo na działce nr [...] w odległości ok. 50 cm od granicy działki nr[...], na długości około 12,5 m, spowodowało zmianę szerokości i powierzchni zabudowy obiektu. Wskazana wyżej okoliczność została nadto potwierdzona oświadczeniem kierownika budowy z dnia 23 sierpnia 2010 r. Powyższe okoliczności – w ocenie organu odwoławczego – w pełni uzasadniają wniesienie sprzeciwu w przedmiotowej sprawie, co też oznacza, że analiza stanu faktycznego dokonana przez organ I instancji nosi wszelkie cechy zgodności z prawem. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu złożyli K. i Cz. K., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zdaniem strony skarżącej, ustalony w niniejszej sprawie przez organ I instancji stan faktyczny, stanowiący podstawę wydania decyzji, jest sprzeczny ze stanem rzeczywistym. Skarżący nie zwiększyli bowiem powierzchni zabudowy budynku mieszkalnego o około 0,5 m na długości 12,5 m i nie zmienili charakterystycznych parametrów budynku, a tym samym nie zwiększyli powierzchni zabudowy budynku. K. i Cz. K. stwierdzili, że przedsięwzięta inwestycja została wykonana zgodnie z projektem, rzeczywista szerokość budynku, która należy do skarżących, wynosi 600 cm na długości 1250 cm, a zewnętrzna szerokość budynku wymuszona jest specyfiką rozwiązań technologicznych. Wyjaśnili przy tym, że posadowiony przez nich budynek jest jedynym w zabudowie szeregowej, a zatem mając na względzie specyfikę rozwiązań technologicznych i bezpieczeństwo konstrukcyjne budynku oraz wymogi termoizolacyjne skarżący zostali zmuszeni do posadowienia dwóch ścian wspólnych dla nieruchomości oznaczonych jako działki nr [...] i [...], co oznacza, że przedmiotowy budynek jest szerszy w wymiarach zewnętrznych, ale nie ma zwiększonej zabudowy budynku. Wskazali nadto, że bez posadowienia niniejszych ścian "budynek by się nie utrzymał". Skarżący podnieśli również, że przez cały okres budowy kierownik budowy nie zgłaszał żadnych zastrzeżeń co do jej prowadzenia, posadowienia budynku, parametrów zewnętrznych i wewnętrznych. Wyjaśnili nadto, że realizacja inwestycji odbywała się pod nadzorem profesjonalistów w postaci geodety oraz kierownika budowy, posiadających w tym zakresie stosowne uprawnienia. W ocenie K. i Cz. K., sprzeczność dokonanych w niniejszej sprawie ustaleń z rzeczywistym stanem poprzez przyjęcie zwiększonej powierzchni zabudowy budynku stanowi naruszenie prawa, a niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy doprowadziło do wydania wadliwej decyzji. Postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone z naruszeniem zasady bezpośredniości, a przyjęte przekroczenia noszą w sobie znamiona dowolności. Skarżący zarzucili także, że w toku prowadzonego postępowania nie przeprowadzono oględzin oraz wizji lokalnej. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację i wywody prawne zawarte w kwestionowanej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne właściwe są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy, a także stwierdzenia przez Sąd naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. ). W niniejszej sprawie takie wady i uchybienia występują. Skarga zatem zasługiwała na uwzględnienie. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji stanowią przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.jedn. Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.), a procedurę ich podejmowania regulują przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Przepis art. 54 Prawa budowlanego stanowi, iż do użytkowania obiektu budowlanego, na którego wzniesienie jest wymagane pozwolenie na budowę, można przystąpić, z zastrzeżeniem art. 55 i 57, po zawiadomieniu właściwego organu o zakończeniu budowy, jeżeli organ ten, w terminie 21 dni od dnia doręczenia zawiadomienia, nie zgłosi sprzeciwu w drodze decyzji. Zgodnie z art. 36a ust. 5 pkt 1 i 2 ustawy – Prawo budowlane, nieistotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę nie wymaga uzyskania decyzji o zmianie pozwolenia na budowę i jest dopuszczalne, o ile nie dotyczy m.in.: zakresu objętego projektem zagospodarowania działki lub terenu (pkt 1) oraz charakterystycznych parametrów obiektu budowlanego: kubatury, powierzchni zabudowy, wysokości, długości, szerokości i liczby kondygnacji (pkt 2). W rozpatrywanej sprawie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. zgłosił sprzeciw do dokonanego przez skarżących K. i Cz. K. zawiadomienia o zakończeniu budowy i zamiarze przystąpienia do użytkowania budynku jednorodzinnego w zabudowie szeregowej w J.-L. przy ul. R. [...] uznając, że "naruszono art. 36a ust. 5 pkt 1, 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane", gdyż "inwestor zwiększył powierzchnię zabudowy budynku mieszkalnego o ok. 0,5 m na długości 12,50 m, tym samym zmienił charakterystyczne parametry budynku, kubaturę, powierzchnię zabudowy i szerokość budynku mieszkalnego" i "zwiększając powierzchnię zabudowy budynku, wykonał inwestycję niezgodnie z projektem zagospodarowania działki". Utrzymując w mocy decyzję organu I instancji D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. podał, iż: "Porównanie dokumentacji projektowej zatwierdzonej decyzją Burmistrza Miasta i Gminy J.-L. nr [...] z dnia [...] (...) o pozwoleniu na budowę przedmiotowej inwestycji z dokumentacją przedłożoną przez inwestora przy zawiadomieniu o zakończeniu budowy, pozwala bezsprzecznie stwierdzić, że inwestor wprowadził, bez uprzedniego uzyskania decyzji zmieniającej decyzję o pozwoleniu na budowę, zmiany w zakresie projektu zagospodarowania działki oraz charakterystycznych parametrów obiektu budowlanego (powierzchnia zabudowy i szerokość obiektu). Z przedłożonej przez inwestora inwentaryzacji geodezyjnej powykonawczej wynika bowiem, że pod przedmiotowy obiekt zajęto również częściowo działkę nr [...] AM-[...] obręb L., w J.-L., natomiast zgodnie z planem zagospodarowania terenu będącego częścią zatwierdzonego projektu budowlanego, miał on zostać zrealizowany w granicach działki nr [...] AM-[...] obręb L., w J.-L. Obiekt usytuowano częściowo na działce nr [...] w odległości ok. 50 cm od granicy działki nr[...], na długości około 12,5 m, co spowodowało zmianę szerokości i powierzchni zabudowy obiektu". Zdaniem skarżących, powyższe stanowisko organów nadzoru budowlanego jest wadliwe, gdyż w rzeczywistości nie została zwiększona powierzchnia zabudowy i szerokość budynku, a szerokość zewnętrzna wynosi 624 cm dlatego, że obejmuje ona ściany wspólne z budynkami na działkach nr [...] i [...], co wynika ze specyfiki rozwiązań technologicznych, bowiem przedmiotowy budynek jest jedynym w zabudowie szeregowej, a po prawej i lewej stronie nie ma innych segmentów. Jak już wyżej zaznaczono, procedurę podjęcia zapadłych w sprawie decyzji regulują przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Przepis art. 7 kpa stanowi, iż w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Stosownie do art. 8 kpa, organy administracji publicznej obowiązane są prowadzić postępowanie w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów Państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli. Zgodnie z art. 77 § 1 kpa, organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Stosownie do art. 80 kpa, organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Po myśli art. 107 § 3 kpa, uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Postępowanie administracyjne poprzedzające wydanie decyzji zarówno przez organ I instancji, jak i przez organ odwoławczy, zostało przeprowadzone z naruszeniem przytoczonych wyżej przepisów procedury administracyjnej, bowiem organy administracyjne obu instancji nie wyjaśniły wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia kwestii, gdyż nie ustaliły w sposób nie budzący wątpliwości, czy rzeczywiście powierzchnia zabudowy przedmiotowego budynku została zwiększona i jakie jest rzeczywiste usytuowanie tego obiektu. Z treści kwestionowanych decyzji nie wynika w szczególności, na jakiej podstawie organy nadzoru budowlanego przyjęły, że "inwestor zwiększył powierzchnię zabudowy budynku mieszkalnego o ok. 0,5 m na długości 12,50 m" oraz że budynek ten "usytuowano częściowo na działce nr [...] w odległości ok. 50 cm od granicy działki nr[...], na długości około 12,5 m". Zaznaczyć trzeba, że z oświadczenia kierownika budowy z dnia 23 sierpnia 2010 r. wynika, iż: "Przedmiotowy budynek usytuowano częściowo na działce nr [...] AM-[...], w odległości 0,42m i w odległości 0,30 m na długości około 12,50 m od granicy działki nr [...] AM-[...], obręb L.". Abstrahując od faktu, że ani z treści tego oświadczenia, ani z akt administracyjnych nie wynika, na jakiej podstawie kierownik budowy oparł swoje oświadczenie z dnia 23 sierpnia 2010 r., zauważyć wypada, że w powyższym oświadczeniu jest mowa o usytuowaniu budynku częściowo na działce nr [...] w odległości 0,42 m i w odległości 0,30 m na długości około 12,50 m od granicy działki nr[...]. Tymczasem organy nadzoru budowlanego podały, że budynek ten usytuowano częściowo na działce nr [...] w odległości ok. 50 cm od granicy działki nr[...], na długości około 12,5 m. Nie ma przy tym w aktach żadnego dowodu jednoznacznie wskazującego, że przedmiotowy budynek został częściowo usytuowany na działce nr[...], a jeżeli tak, to w jakiej odległości od granicy działki nr[...] (w szczególności czy 50 cm, czy może 0,30-0,42 m). Nie ma też dowodu, z którego bez wątpliwości wynikałoby, że część budynku usytuowana na działce nr [...] spowodowała poszerzenie całego obiektu wzniesionego przez skarżących i w rezultacie, by wskutek tego poszerzenia doszło do zwiększenia powierzchni zabudowy budynku. Mając na względzie powyższe stwierdzić trzeba, że zgłaszając sprzeciw do zawiadomienia o zakończeniu budowy i zamiarze przystąpienia do użytkowania budynku jednorodzinnego w zabudowie szeregowej w J.-L. przy ul. R. [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. nie wykazał, czy faktycznie powierzchnia zabudowy budynku została zwiększona. Czyniąc zaś takie ustalenie powinien podać w decyzji, jaka szerokość obiektu miała być zgodnie z projektem, a jaka jest w rzeczywistości. Wówczas można byłoby ocenić, czy i o ile szerokość budynku, a w konsekwencji powierzchnia zabudowy uległa zmianie. Zgodzić się zatem należy ze skarżącymi, że gdyby w toku postępowania administracyjnego przeprowadzono oględziny, to w sposób jednoznaczny możny byłoby wyjaśnić tę podstawową dla rozstrzygnięcia kwestię. Niezależnie od powyższego zauważyć wypada, że z akt administracyjnych sprawy wynika, iż w dzienniku budowy figuruje zapis z dnia [...]r. (ostatni) kierownika budowy o treści: "Zakończono roboty budowlane. Roboty wykonane zgodnie z projektem budowlanym, warunkami pozwolenia na budowę, obowiązującymi Polskimi normami. Budynek mieszkalny nadaje się do użytkowania". W aktach znajduje się też oświadczenie kierownika budowy z dnia 29 czerwca 2010 r., w którym to oświadczeniu podano, że budowa została wykonana zgodnie z projektem budowlanym i warunkami pozwolenia na budowę oraz przepisami, a ponadto: "Dokonano zmian nieistotnych wg art. 36a Prawa budowlanego – rzuty i elewacja w załączeniu do wniosku dot. zawiadomienia o zakończeniu budowy". W aktach administracyjnych jest też pismo kierownika budowy z dnia 23 sierpnia 2010 r. o treści: "Oświadczam, że budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie szeregowej na działce nr [...] AM-[...] w J.-L., ul. R. została wykonana niezgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym i decyzją o pozwoleniu na budowę. Przedmiotowy budynek usytuowano częściowo na działce nr [...] AM-[...], w odległości 0,42m i w odległości 0,30 m na długości około 12,50 m od granicy działki nr [...] AM-[...], obręb L.". Z akt sprawy nie wynika, aby wyjaśniano, skąd wzięły się rozbieżności pomiędzy dziennikiem budowy oraz oświadczeniami kierownika budowy z dnia 29 czerwca 2010 r. i z dnia 23 sierpnia 2010 r. Rozbieżności te winny zostać wyjaśnione w szczególności poprzez przesłuchanie kierownika budowy. Organ II instancji w istocie nie ustosunkował się też do twierdzeń skarżącego zawartych w odwołaniu, że nie doszło w rzeczywistości do zwiększenia powierzchnia zabudowy i szerokości budynku, a większa szerokość wynika z tego, że są to ściany wspólne z budynkami na działkach nr [...] i [...]. Rozważając powyższą kwestię zaznaczyć wypada, iż z projektu budowlanego wynika, że szerokość budynku powinna wynosić 600 cm licząc od linii idących przez środek ścian (murów) zewnętrznych, wspólnych dla budynków wznoszonych w zabudowie szeregowej. Szerokość muru (ściany graniczącej z sąsiednim budynkiem) wynosi w projekcie 25 cm, czyli licząc razem z całą szerokością tych murów (po obu stronach budynku) szerokość obiektu powinna wynosić 625 cm (600 cm + 2x12,5 cm), a zdaniem skarżących wynosi ona 624 cm, czyli nawet o 1 cm mniej niż w projekcie. Trudno w takiej sytuacji stwierdzić, że szerokość zrealizowanego przez skarżących budynku jest większa niż w projekcie budowlanym, nawet jeżeli – choć i to nie zostało jednoznacznie wyjaśnione w toku postępowania administracyjnego – przedmiotowy budynek usytuowano częściowo na działce nr[...]. Zauważyć trzeba, ze kontrola przeprowadzona w dniu 22 listopada 2010 r., a więc po wydaniu zaskarżonej decyzji, zdaje się potwierdzać twierdzenia skarżących. Z protokołu kontroli z dnia 22 listopada 2010 r. (mało czytelnego), wynika, że szerokość budynku w świetle ścian wewnętrznych wynosi 5,73 m. Z projektu budowlanego wynika zaś, że powinna wynosić (w pokoju dziennym) 5,76 m. Trudno więc i z tego powodu uznać, że doszło do faktycznego zwiększenia szerokości budynku. Konieczne zatem jest ponowne przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego znacznie dokładniej i wnikliwiej niż uczyniono to dotychczas, opierając się na prawidłowo i wyczerpująco przeprowadzonych dowodach, a rezultaty należycie przeprowadzonego postępowania winny znaleźć odpowiedni wyraz w uzasadnieniu podejmowanej po jego zakończeniu decyzji. Stwierdzone naruszenie przywołanych wyżej przepisów proceduralnych mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż nie można wykluczyć, że gdyby nie dopuszczono się tych uchybień, treść rozstrzygnięcia byłaby inna. W tym stanie rzeczy – zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzeczono jak w sentencji.