II SA/Wr 726/03

Sygnatura akt II SA/Wr 726/03 [pic] WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 12 lipca 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz Sędziowie: Sędzia WSA Anna Siedlecka Sędzia WSA Andrzej Cisek-sprawozdawca Protokolant Izabela Krajewska po rozpoznaniu w dniu 12 lipca 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi A. B. na decyzję Wojewody D. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę obejmująca adaptację budynku magazynowo-biurowego na budynek handlowo-mieszkalny, zlokalizowanego przy ul. G. A [...] (dz. Nr [...], obręb B. K. w W.); I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. orzeka, że decyzja wymieniona w punkcie I nie podlega wykonaniu Sygnatura akt II SA/Wr 726/03 UZASADNIENIE W wyniku ponownie wszczętego postępowania, Prezydent Miasta W. decyzją z dnia [...]r. (Nr [...]) odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla inwestycji obejmującej adaptację budynku magazynowo-biurowego na budynek handlowo-mieszkalny przy ul. G..A. [...] na działce [...]obręb [...] B. K. w W.. Od powyższej decyzji odwołali się A. B. i R. B. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i wydanie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenie na budowę. W uzasadnieniu skarżący zarzucili błędną interpretację miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wskazując, iż w pobliżu przedmiotowego budynku (na terenie tej samej jednostki miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...]) znajdują się budynki mieszkalne. Odwołujący się uważali także, że przeznaczenie pomieszczeń biurowych na dwa lokale mieszkalne nie zmieni obecnego wykorzystania tego terenu. Ponadto inwestorzy zadeklarowali, że dokonają likwidacji funkcji mieszkaniowej jeżeli miasto w przyszłości wyburzy sąsiednie budynki mieszkalne i urządzi w strefie tylko obiekty handlowo-produkcyjne. Zarzucili oni również organowi niewykazanie, że adaptacja lokalu, który był kiedyś mieszkaniem, obecnie nie może pełnić tej funkcji. Podnieśli ponadto, iż organ wyrażając wstępnie zgodę na przedmiotowe przedsięwzięcie, naraził inwestorów na poniesienie znacznych kosztów związanych z opracowaniem dokumentacji projektowej. Organ odwoławczy po przeanalizowaniu akt sprawy stwierdził, iż przedmiotem adaptacji jest obiekt gospodarczy pełniący funkcję magazynowo-biurową. Podnoszona w odwołaniu kwestia wcześniejszego użytkowania obiektu z przeznaczeniem w części na funkcję mieszkalną przez poprzedniego właściciela Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa nie znajduje potwierdzenia w materiale dowodowym. Uzyskana przez wnioskodawców opinia urbanistyczna będąca w istocie wypisem z miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta Wałbrzycha określała obecny oraz projektowany rodzaj użytkowania terenu. Powyższa informacja nie stanowi akceptacji na prowadzenie prac modernizacyjnych w przedmiotowym obiekcie. Z dołączonego załącznika mapowego jednoznacznie wynika, które obiekty posiadają przeznaczenie jako budynki mieszkalne. Zatem zmiana sposobu użytkowania wnioskowanego obiektu z przeznaczeniem w części na funkcję mieszkalną poszerza ten rodzaj zabudowy w tym rejonie, co stanowi naruszenie prawa miejscowego w zakresie ustaleń planu w części zapisu dotyczącej projektowanego sposobu użytkowania. Przepisy prawne nie przewidują czasowej zmiany sposobu użytkowania obiektu, jeśli jest to niezgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Również w ocenie organu odwoławczego, nie stwierdzono uchybień w postępowaniu administracyjnym organu pierwszej instancji. Zgodnie z przepisem art.35 ust.1 pkt 1 lit. 1a Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego i wymaganiami ochrony środowiska. Obowiązujący na tym terenie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego wyraźnie wskazuje - jako obecny rodzaj użytkowania: tereny użytkowane rolniczo, zabudowa mieszkaniowa oraz - jako projektowany rodzaj użytkowania: zabudowa produkcyjno-usługowa. Przepis art.75 § 1 KPA stanowi, iż jako dowód należy dopuścić wszystko co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy i nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Ponadto art. 9 KPA zobowiązuje organy administracji publicznej do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy administracji publicznej czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Nie można więc uznać czynności organu polegającej na zorganizowaniu spotkania w siedzibie organu, przy współudziale biegłego w przedmiocie sprawy oraz zainteresowanych stron, mającego na celu wyjaśnienie okoliczności w sprawie, w tym zaznajomienie stron z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, za działanie sprzeczne z prawem. Wspomniane okoliczności, nie dają też podstawy do stwierdzenia uchybienia organu, polegającego na nieprzeprowadzeniu wystarczającej analizy poprzedzającej rozstrzygnięcie, gdyż przepisy prawa budowlanego wyraźnie wskazują sytuacje w jakich właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej odmówi udzielenia pozwolenia na budowę, a w omawianej sprawie jest to brak zgodności zamierzenia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego – Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu A. B. i R. B. zarzucili opisanej na wstępie decyzji Wojewody D.: 1. naruszanie prawa materialnego poprzez błędną interpretację przepisów prawa a zwłaszcza miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; 2. naruszenie prawa poprzez nieuwzględnienie wniosków dowodowych składanych przez skarżących, szczególnie w przedmiocie dotychczasowego sposobu użytkowania lokalu poprzez pierwotnego użytkownika Agencję Własności Rolnej Skarbu Państwa; 3. naruszenie prawa procesowego poprzez opieszałość postępowania i niewłaściwą ocenę stanu faktycznego. Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia z zaleceniem obiektywnej oceny stanu faktycznego i interesu społecznego W uzasadnieniu skargi skarżący wskazali, że nabyli nieruchomość, która wcześniej była użytkowana przez W. Przedsiębiorstwo Rolno Przemysłowe w kompleksie obiektów rolnych i budynków mieszkalnych pracowników tego przedsiębiorstw. Po likwidacji WPRP cały kompleks przeszedł we władanie Własności Agencji Rolnej Skarbu Państwa. W części obiektu, który zakupili skarżący były wydzielone pomieszczenia wykorzystywane przez WPRP na mieszkania służbowe. Nic zatem, zdaniem skarżących, nie stało na przeszkodzie, aby w dobie kryzysu mieszkaniowego nie zezwolić skarżącym na wykorzystanie tych pomieszczeń jako mieszkania, zwłaszcza, iż wokół posesji skarżących pozostały same budynki mieszkalne. Skarżący wskazali, że aby sprawę formalnie załatwić dokonano uzgodnień z Wydziałem Architektury Urzędu Miasta w W., który zalecił opracowanie planu zagospodarowania i adaptacji przedmiotowych obiektów. Wówczas nie stwarzano skarżącym w tym zakresie żadnych trudności i przyrzeczone wyrażenie zgody na realizację wspomnianych zamierzeń. Po wykonaniu planu stwierdzono jednak, że zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego w przyszłości wszystkie obiekty mieszkalne zostaną w tej strefie wyburzone a zakładane jest stworzenie w to miejsce niskiej zabudowy handlowo-mieszkalnej i rekreacyjnej. Skarżący uważają, że obecna forma budynku / niski / mieści się w ramach tak założonego planu, zwłaszcza że część gospodarcza jest wydzielona jak również pomieszczenia biurowe a piętro budynku ma charakter typowo mieszkalny. Zarzucają oni, że zarówno Prezydent W. jak i następnie Wojewoda nie dokonali stosownych czynności sprawdzających i oparli się jedynie na suchych ocenach planu zagospodarowania przestrzennego. Przy tym ocena ta jest niezgodna ze stanem faktycznym, bowiem zarówno forma wykorzystania obiektu jak i jego konstrukcja nie pozostają w sprzeczności z tym planem. Zarzucili oni również, iż stwierdzenie zawarte w zaskarżonej decyzji, jakoby umożliwiono skarżącym udział w postępowaniu, jest nietrafna. Udział ten polegał bowiem jedynie na wezwaniu skarżących do Urzędu Miasta i pokazaniu im planu zagospodarowania przestrzennego. Nie umożliwiono im jednak przedstawienia swoich racji. Trudno zgodzić się ze stwierdzeniem, że teza, iż we wcześniejszym okresie obiekt przez WPRP nie był użytkowany na cele mieszkalne, nie znalazł potwierdzenia w materiale dowodowym. Nikt w toku postępowania nie badał tego faktu a przecież istnieją w archiwum państwowym materiału zlikwidowanego przedsiębiorstwa rolniczego potwierdzającego sposób użytkowania obiektu. Reasumując skarżący podkreślili, iż w postępowaniu nie wyjaśniono wszystkich spraw a zezwolenie skarżącym na zalegalizowanie faktu wykorzystania części mieszkalnej nie jest sprzeczne z planem zagospodarowania przestrzennego. Uważają oni, że zaskarżona decyzja jest sprzeczna z zasadami współżycia społecznego a zwłaszcza uniemożliwia skarżącym korzystania w pełni z prawa własności i nadzoru nad prowadzoną działalnością gospodarczą na terenie ich nieruchomości. W odpowiedzi na skargę Wojewoda D. podtrzymał swe stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W sprawach tych stosuje się jedynie dotychczasowe przepisy o wpisie i innych kosztach sądowych (art. 97 § 2). Według art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje w szczególności orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), a także na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego. Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy ustrojowej umożliwia sądowi wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno decyzji administracyjnej uchybiającej prawu materialnemu, jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), jak też rozstrzygnięcia dotkniętego wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. b), a także wydanego bez zachowania reguł postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Z kolei art. 147 § 1 przywoływanej wyżej ustawy procesowej upoważnia Sąd, który uwzględnia skargę na uchwałę lub akt, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeśli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Rozpatrując przedmiotową decyzję organów administracji publicznej Sąd uznał, iż nie może się ona ostać w obrocie prawnym z powodu naruszenia przepisów postępowania. Należy zważyć, iż zgodnie z przepisem art. 28 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2000 r., nr 106, poz. 1126 ze zm.) roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29 i art. 30. Z kolei przepis art. 32 ust. 4 powoływanej ustawy stanowi, że pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto: 1) złożył wniosek w tej sprawie w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o zagospodarowaniu przestrzennym, 2) wykazał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W przepisie art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane stanowi się, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z: a) miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego i wymaganiami ochrony środowiska, b) wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, c) przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, 2) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, 3) wykonanie projektu przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane. Wykonując wskazany wyżej obowiązek ustawowy organ administracji budowlanej zobowiązany do skonfrontowania zamierzenia budowlanego skarżących z planem zagospodarowani przestrzennego. Dokonując takiej konfrontacji organ winien był uwzględnić zapisy ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity: Dz.U. z 1999r., nr 15, poz. 139 ze zm.). Zgodnie z przepisem art. 39 tejże ustawy zmiana zagospodarowania terenu polegająca w szczególności na wykonaniu, odbudowie, rozbudowie i nadbudowie obiektu budowlanego wymaga ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Z kolei przepis art. 40 powoływanej ustawy stanowi, że w sprawach ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu orzeka się, w drodze decyzji, na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku planu, z zastrzeżeniem art. 13 ust. 1, na podstawie przepisów szczególnych. Decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, z zastrzeżeniem ust. 3a i 3b, wydaje wójt, burmistrz albo prezydent miasta, po uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych ustawą i przepisami szczególnymi. Podstawową przesłanką decydującą o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania jest zgodność planowanego zamierzenia inwestycyjnego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Przesłanka ta jest ujmowana przez ustawodawcę zarówno od strony pozytywnej, jak i negatywnej. Otóż zgodnie z przepisem art. 43 o zagospodarowaniu przestrzennym nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie jest zgodne z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z kolei traktując to zagadnienie od strony negatywnej ustawodawca jednoznacznie rozstrzyga w przepisie art. 46a ustawy, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest nieważna, jeżeli jest sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Powyższe uregulowania oznaczają, iż organ pierwszej instancji rozpatrując wniosek o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu winien przede wszystkim zbadać zgodność zamierzenia inwestycyjnego wnioskodawcy z planem zagospodarowania przestrzennego. W rozpatrywanej sprawie organ administracji budowlanej dokonał oceny planowanego zamierzenia budowlanego skarżących i ustalił, że obowiązujący na terenie projektowanej inwestycji, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego wyraźnie wskazuje - jako obecny rodzaj użytkowania: tereny użytkowane rolniczo, zabudowa mieszkaniowa oraz - jako projektowany rodzaj użytkowania: zabudowa produkcyjno-usługowa. Przewidziana przez skarżących adaptacja obiektu gospodarczy pełniącego funkcję magazynowo-biurową na budynek handlowo-mieszkalny była, zdaniem organów rozstrzygających, nie do pogodzenia ze wskazanymi wyżej zapisami planu zagospodarowania przestrzennego. Konstatacja ta nie może zostać jednak zweryfikowana przez Sąd, albowiem w materiale dowodowym zgromadzonym przez organy administracji budowlanej brak jest wypisu i wyrysu z obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. O treści zapisów planu Sąd dowiaduje się jedynie pośrednio z twierdzeń organów rozstrzygających, zawartych w uzasadnieniach wydawanych przez nie decyzji, z treści opinii architektoniczno-budowlanej z dnia [...]r. wydanej przez F.J. na zlecenie Urzędu Miejskiego w W. oraz stanowiska Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...]r. Są to jednakże jedynie dowody pośrednie, mogące świadczyć o treści zapisów, znajdujących się w planie zagospodarowania przestrzennego i jako takie nie mogły stanowić podstawy rozstrzygnięcia oraz weryfikacji ich poprawności. Taki sposób procedowania przez organy administracji budowlanej stanowi oczywiste uchybienie dyspozycji przepisów art. 7 i 77 KPA. Warunkiem bowiem prawidłowego rozstrzygnięcia każdej sprawy administracyjnej jest, zgodnie z dyspozycją przepisów art. 7 i 77 KPA, podjęcie przez organy administracji publicznej niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego; w szczególności zebranie w sposób wyczerpujący i rozpatrzenie całego materiału dowodowego. Sąd pragnie podkreślić, iż dopiero pełne zebranie i wszechstronne rozpatrzenie całego materiału dowodowego może stać się podstawą do wydania poprawnego rozstrzygnięcia. W rozpatrywanej sprawie nie wyjaśniono podstawowej dla poprawności rozstrzygnięcia kwestii – a mianowicie sprawy zgodności planowanej inwestycji z planem zagospodarowania przestrzennego. Skoro bowiem brak jest w aktach sprawy wypisu i wyrysu planu – nie można uznać, iż dokonano prawidłowej oceny projektowanej inwestycji z punktu widzenia ich zgodności z zapisami wspomnianego planu. Należy podzielić również zarzut skarżących odnośnie uniemożliwienia im zaprezentowania własnego stanowiska z w sprawie. Należy zważyć, iż zgodnie z przepisem art. 10 § 1 KPA organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Jest to jedna z podstawowych gwarancji praw strony w postępowaniu administracyjnym i naruszenie prawa strony do wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów (art. 81 KPA), które to prawo stanowi jedną z gwarancji procesowych zasady czynnego udziału strony w postępowaniu (art. 10 KPA), uprawnia organ odwoławczy do uchylenia decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji (por. wyrok NSA z 10 stycznia 2001 r., V SA 1227/01, LEX nr 109326). W orzecznictwie sądowym podkreśla się, że obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie jest pouczenie strony o prawie zapoznania się z aktami i złożenia końcowego oświadczenia. Brak w aktach sprawy końcowego oświadczenia strony oraz dowodu, że organ prowadzący postępowanie pouczył stronę o przysługującym jej prawie uzasadnia wniosek, że organ prowadzący postępowanie naruszył obowiązek ustalony w art. 10 § 1 KPA. Realizacją zasady ogólnej czynnego udziału strony w postępowaniu jest wprowadzenie warunku, od spełnienia którego uzależnione jest uznanie przez organ administracji publicznej okoliczności faktycznej za udowodnioną. Warunkiem tym jest stworzenie przez organ administracji publicznej przesłanek realizacji przez stronę prawa do wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów. Przeprowadzenie dowodu dopiero wtedy czyni wiarygodną okoliczność faktyczną, gdy strona mogła się wypowiedzieć co do dowodu (por. wyrok NSA z 5 kwietnia 2001 r., II SA 1095/00, LEX nr 53441). W rozpatrywanej sprawie dopuszczenie skarżących do udziału w postępowaniu polegało jedynie na wezwaniu ich do Urzędu Miasta W. i pokazaniu im planu zagospodarowania przestrzennego. Nie umożliwiono im jednak przedstawienia swoich racji. Takie sposób procedowania niewątpliwie narusza dyspozycje przepisu art. 10 KPA. Sąd podziela stanowisko, że załatwienie spraw administracyjnych, w oparciu o określone w prawie materialnym kryteria przedmiotowe, z pominięciem gwarantowanych ustawowo praw podmiotowych strony, do której kierowane są jednostronne rozstrzygnięcia (decyzje administracyjne), koliduje z podstawowymi zasadami prawa i postępowania administracyjnego, wyrażonymi w art. 7 i 10 § 1 kpa. Tak więc uchybienie przez organy administracji budowlanej obowiązkowi przewidzianemu w przepisie art. 10 KPA czyni prowadzone przez nie postępowanie wadliwym i wobec tego uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji. Dlatego też przy ponownym rozpatrywaniu sprawy Wojewoda D. winien w niezbędnym zakresie uzupełnić materiał dowodowy (przede wszystkim o wypis i wyrys planu zagospodarowania przestrzennego) i należycie go zinterpretować, a następnie umożliwić zapoznanie się stronom ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym i dopiero na tej podstawie wydać stosowne rozstrzygnięcie. W konkluzji Sąd uznał, że sądowa kontrola zaskarżonej decyzji pozwoliła stwierdzić, iż zaskarżona decyzja nie może ostać się w obrocie prawnym i dlatego też – stosownie do dyspozycji art. 145 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – należało orzec, jak w sentencji wyroku. Podstawę rozstrzygnięcia zawartego w punkcie II wyroku znajduje umocowanie art. 152 tejże ustawy. Sąd wskazuje jednocześnie, iż postanowieniem z dnia [...]r. Naczelny Sąd Administracyjny – Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu odrzucił skargę R. B., który mimo doręczenia wezwania do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, pod rygorem jej odrzucenia, nie uiścił wymaganej opłaty sądowej.