II SA/Wr 73/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis po rozpoznaniu w dniu 22 lutego 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II sprawy ze sprzeciwu A. M. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia 24 października 2023 r. Nr SKO 4121.54.2023 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy terenu dla inwestycji obejmującej budowę budynku mieszkalno-usługowego z garażem postanawia: odrzucić sprzeciw. Decyzją z 24 października 2023 r. (Nr SKO 4121.54.2023) Samorządowe Kolegium Odwoławcze we Wrocławiu (dalej jako: SKO) uchyliło w całości decyzję Prezydenta Wrocławia z 21 lipca 2023 r. (nr 614/2022) i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W decyzji tej zawarto pouczenie, że na decyzję służy skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu za pośrednictwem SKO, w terminie 30 dni od daty doręczenia decyzji stronie. Decyzja ta została doręczona pełnomocnikowi A. M. (dalej: strona skarżąca) 30 listopada 2023 r. (k.10 akt administracyjnych SKO). W dniu 27 grudnia 2023 r. (data stempla pocztowego) strona skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu sprzeciw od decyzji SKO z dnia 24 października 2023 r. (Nr SKO 4121.54.2023). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sprzeciw podlegał odrzuceniu jako spóźniony. Zgodnie z art. 64c § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.) – dalej jako: p.p.s.a., sprzeciw od decyzji wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skarżącemu decyzji. Stosownie natomiast do treści art. 64b § 1 p.p.s.a. do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Przepis art. 58 § 3 p.p.s.a. stanowi z kolei, że sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. W niniejszej sprawie kwestionowana decyzja wydana została na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., wobec czego właściwym środkiem do jej zaskarżenia był sprzeciw, który należało wnieść w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji. Jak wynika z akt administracyjnych, decyzję SKO z 24 października 2023 r. pełnomocnik strony skarżącej otrzymał 30 listopada 2023 r. Przewidziany ustawą, 14-dniowy termin na wniesienie sprzeciwu upływał 14 grudnia 2023 r. Strona skarżąca wniosła natomiast sprzeciw 27 grudnia 2023 r. (data stempla pocztowego), a zatem po upływie już tego terminu. Zasygnalizować jednocześnie należy, że SKO błędnie pouczyło stronę skarżącą o prawie wniesienia od decyzji organu II instancji skargi zamiast sprzeciwu. Treść tego pouczenia nie uchyla jednak skutków spóźnionego złożenia sprzeciwu, ponieważ tryb, termin oraz sposób wniesienia środka zaskarżenia, wiążąco określają przepisy p.p.s.a. W orzecznictwie zgodnie przyjmuje się, że pouczenie nie może kreować terminu do wniesienia środka zaskarżenia (zob. wyrok NSA z 14 lutego 2017, sygn. akt II OSK 1363/15, z 9 grudnia 2016 r., sygn. akt II OSK 702/15, publ. CBOSA). Natomiast zgodnie z art. 112 k.p.a. błędne pouczenie w decyzji co do prawa odwołania lub skutków zrzeczenia się odwołania albo wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia. Fakt błędnego pouczenia strony może natomiast stanowić przesłankę do przywrócenia terminu do wniesienia sprzeciwu przez Sąd. Wymaga to jednak wystąpienia przez stronę ze stosownym wnioskiem do Sądu, czyli wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu. Wniosek taki należy złożyć w terminie 7 dni od ustania przyczyny uchybienia terminowi (w tym przypadku w terminie 7 dni od otrzymania odpisu niniejszego postanowienia). We wniosku należy uprawdopodobnić przyczynę braku uchybienia terminowi do wniesienia sprzeciwu. Ze względu na powyższe, na podstawie art. 64c § 1 w zw. z art. 64b § 1 w zw. z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.