II SA/Wr 737/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alicja Palus (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn Protokolant sekretarz sądowy Ewa Trojan po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 17 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa Produkcyjno-Handlowo-Usługowego "C." Sp. z o.o. na uchwałę Sejmiku Województwa D. z dnia (...) grudnia 2017 r. nr (...) w przedmiocie uchwalenia Wojewódzkiego Planu Gospodarki Odpadami dla Województwa D. 2016-2022 postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić stronie skarżącej kwotę 300 (słownie: trzysta) zł tytułem zwrotu wpisu od skargi. Uchwałą z dnia (...) grudnia 2017 r. Nr (...) podjętą na podstawie art. 18 pkt 20 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 2096) oraz art. 36 ust. 2 w związku z art. 35 ust. 5a ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 1987 z późn. zm.) S WD uchwalił W P GO dla W D 2016-2022 w brzmieniu określonym w załączniku do tej uchwały, powierzając jednocześnie jej wykonanie ZWD. Na opisaną powyżej uchwałę skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W wniosła – powołując się na przepis art. 91 ust. 1 w związku z art. 90 ust. 1 ustawy o samorządzie województwa, wcześniej powołanej – spółka (...) Sp. z o.o. z siedzibą w S, reprezentowana przez P Z. Zaskarżając kwestionowaną uchwałę w całości skarżąca Spółka zarzuciła tej uchwale: 1) brak przeprowadzenia przy opracowywaniu ww. wojewódzkiego planu gospodarki odpadami procedury udziału społeczeństwa i tym samym uniemożliwienia (...) wystosowania uwag i wniosków do projektu ww. planu oraz w konsekwencji ustosunkowania się przez organ do tych uwag i wniosków oraz brak przeprowadzenia procedury strategicznej oceny oddziaływania tego planu na środowisko, w tym procedury opiniowania i uzgadniania projektu ww. planu z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska i państwowym wojewódzkim inspektorem sanitarnym, to jest naruszenie przepisów: a) art. 36 ust. ustawy z dnia 14 grudnia 2012 roku o odpadach; b) art. 46 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; c) art. 74 ust. 4 Konstytucji RP oraz art. 39 ust. 1 i 2, art. 40 i art. 42 pkt 1 i 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku; d) art. 54 ust. 1 i 2 oraz art. 57 ust. 1 i art. 58 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku; e) art. 55 ust. 1, 3 i 4 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku; 2) zaniechanie identyfikacji przez organ problemu w systemie gospodarki odpadami dotyczącego zagospodarowania odpadów zielonych i innych bioodpadów w wd, to jest naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 lit g ustawy o odpadach. Wobec tak sformułowanych zarzutów skarżąca Spółka wniosła o wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonej uchwały poprzez stwierdzenie jej nieważności i jednoczesne zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, a ponadto o rozpoznanie sprawy w trybie pilnym ze względu na istniejący obecnie w województwie dolnośląskim problem zagospodarowania selektywnie zebranych odpadów zielonych i innych bioodpadów. W obszernym uzasadnieniu skargi przedstawiona została szczegółowa argumentacja stanowiąca rozwinięcie zarzutów zawartych w petitum skargi. Ponadto strona skarżąca wskazała w uzasadnieniu skargi, że kwestionowana uchwała bezpośrednio reguluje jej sytuację prawną jako przedsiębiorcy prowadzącego w w d działalność związaną z zagospodarowywaniem odpadów, a obecne brzmienie uchwały narusza interes prawny Spółki. Wyjaśniła też, że wystosowała jeszcze w ramach poprzedniego WPGO, uchwalonego w 2016 roku (którego nieważność w całości orzeczono prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W z dnia (...) października 2017 roku, sygn. akt II SA/Wr(...)) wniosek o uwzględnienie w ramach opracowywania aktualizacji W P G O dla WD 2016-2022 instalacji składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne położonej w S, i tym samym, wniosła o wpisanie ww. instalacji w Planie Inwestycyjnym, stanowiącym załącznik nr 1 do projektu W P G O dla W D 2016-2022. Pismem z (...) września 2015 roku, w związku z obwieszczeniem Z W D dotyczącym skierowania do konsultacji społecznych projektu W P G O dla W D 2016-2022 wraz z prognozą oddziaływania na środowisko niniejszego planu, związanych z opracowaniem aktualizacji WPGO na lata 2016-2022, (...) wystosowała pisemne stanowisko wnosząc ponownie o ujęcie instalacji składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne położonej w S. Spółka podała, że wskazana instalacja była już uprzednio wpisana w WPGO jako planowana Instalacja składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne położona w S. Taki zabieg polegający na wykreśleniu wcześniej wpisanej instalacji jest sprzeczny z prawem (w tym narusza zasadę bliskości w kontekście europejsko-prawnego spojrzenia na ochronę środowiska oraz stoi w sprzeczności z normą art. 101 ust. 1 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej z dnia 30 kwietnia 2004 roku, który zasadniczo zakazuje ograniczania lub kontrolowania rynków, w tym także rynku przetwarzania i utylizacji odpadów, a także w inny sposób ograniczania konkurencji między przedsiębiorcami), godzi w zasadę ochrony praw słusznie nabytych, kłóci się z zasadami pewności prawa i proporcjonalności oraz stoi w sprzeczności z interesem społecznym, ogólnie pojętym dobrem mieszkańców danego regionu. W odpowiedzi na skargę doręczonej Sądowi w dniu (...) września 2018 r. Sejmik W D, reprezentowany przez pełnomocnika wniósł o oddalenie skargi, załączając uchwałę Nr (...) S W D z dnia (...) września 2018 r. w sprawie odpowiedzi na skargę (...) Spółka z o.o., uznającą skargę za niezasadną. W uzasadnieniu do opisanej powyżej uchwały, stanowiącej załącznik do odpowiedzi na skargę wyjaśniono m.in., że wskazywane przez skarżącą Spółkę składowisko odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne nie było ujęte w WPGO 2012 jako planowana regionalna instalacja do przetwarzania odpadów komunalnych – RIPOK - składowisko. Zgłoszona przez spółkę (...) Sp. z o.o. w roku 2011 do projektu WPGO 2012, budowa składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne została wymieniona w treści WPGO 2012 w tabeli 62. pośród innych planowanych przez dane podmioty inwestycji związanych z przetwarzaniem odpadów komunalnych zgłoszonych w trakcie udziału społeczeństwa w tworzeniu tego dokumentu. Wówczas, zapisy tabeli 62. dotyczyły regionu północno-centralnego, do którego została przypisana G (...)(...), na terenie której zgłoszono budowę wspomnianego składowiska odpadów. W tabelach od 58 do 62 wymienione zostały instalacje zgłoszone przez inwestorów na etapie tworzenia WPGO 2012, które nie zostały uwzględnione w tym planie w sieci regionalnych instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych, ponieważ do dnia (...) grudnia 2011 r. nie uzyskały decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach lub decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Natomiast sieć instalacji regionalnych, która została określona w WPGO 2012 dla regionów gospodarki odpadami komunalnymi została ujęta w poszczególnych regionach gospodarki odpadami komunalnymi odpowiednio w 3 rodzajach tabel tj. 1 rodzaj tabeli dotyczący już istniejących instalacji RIPOK, 2 rodzaj tabeli dotyczący instalacji do dostosowania się do wymogów RIPOK oraz 3 rodzaj tabeli dotyczący planowanych instalacji RIPOK w danym regionie. W tabeli dotyczącej planowanych instalacji RIPOK nie zostało ujęte zgłoszenie spółki skarżącej, ponieważ nie spełniało ono wymogów prawnych do jej uwzględnienia w WPGO 2012 tj. skarżąca nie dysponowała decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach lub decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Po drugie, tworzenie projektu WPGO 2012 odbywało się w innym stanie prawnym, a mianowicie warunkiem formalnym pozwalającym na uwzględnienie w WPGO 2012 instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych, w tym składowisk odpadów powstających w procesie mechaniczno-biologicznego przetwarzania zmieszanych odpadów komunalnych oraz pozostałości z sortowania odpadów komunalnych, wynikającym z art. 16 ust. 3 ustawy z dnia 1 lipca 2011 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2012 r. poz. 391), która weszła w życie dnia (...) stycznia 2012 r. byłe posiadanie do dnia (...) grudnia 2011 r. wspomnianej decyzji. Spółka skarżąca w ówczesnym czasie takowej nie posiadała, a tym samym nie została wpisana do WPGO 2012. Zatem, do zgłoszonej przez spółkę skarżącą na etapie konsultacji projektu WPGO 2016, planowanej budowy niniejszego składowiska odpadów nie mogła być zastosowana zasada kontynuacji zapisów poprzedniego planu w myśl art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 15 stycznia 2015 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw. Ponadto ustawodawca wprowadził obowiązek planowania w gospodarce odpadami określając reguły, jakie muszą być spełnione, przy planowaniu działań umożliwiających realizację celów wynikających z przepisów prawa. Jednym z takich warunków, jaki musiał być spełniony przy planowaniu systemu na poziomie wojewódzkim, było m.in. określenie potrzebnej infrastruktury dotyczącej odpadów komunalnych w województwie zawartej w planie inwestycyjnym stanowiącym załącznik do WPGO 2016 (art. 35a ustawy o odpadach). Natomiast, spóła skarżąca nie wzięła pod uwagę faktu, że na etapie projektu WPGO 2016 zmianie uległ stan prawny w zakresie sporządzania planów wojewódzkich, jak i stan faktyczny w sprawie granic regionów gospodarki odpadami komunalnymi. Mianowicie, zgodnie z art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 15 stycznia 2015 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r. poz. 122) w aktualizowanych na mocy przywołanej ustawy wojewódzkich planach gospodarki odpadami uwzględnieniu podlegały instalacje, o których mowa art. 16 ust. 3 ustawy z dnia 1 lipca 2011 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw czyli instalacje regionalne zaplanowane w poprzednim WPGO 2012, jeżeli budowę instalacji rozpoczęto przed dniem wejścia w życie ustawy tj. przed 6 lutego 2015 r. Tego warunku skarżąca Spółka również nie spełniała, a informacja o tym zamieszczona została w uzasadnieniu do podsumowania strategicznej oceny oddziaływania na środowisko WPGO 2016 przy wyjaśnieniu przyczyn nieuwzględnienia wniosku (str. 31 poz. tabeli 98). Na rozprawie wyznaczonej na dzień (...) stycznia 2019 r. pełnomocnik skarżącej Spółki wniósł o dopuszczenie – jako dowodu uzupełniającego w sprawie – dowodu z decyzji S PW Nr (...) z dnia (...) listopada 2014 r. udzielającej (...) . z o.o. z/s w S (...) zezwolenia na transport na terenie (...) odpadów wymienionych w tabeli nr 1 załącznika nr 1 do decyzji na czas oznaczony tj. do (...) listopada 2024 r. pod określonymi w decyzji warunkami oraz z decyzji M W D Nr (...) z dnia (...) maja 2016 r. orzekającej o udzieleniu (...) Sp. z o.o., S (...) zezwolenia na przetwarzanie odpadów w procesie odzysku R5 polegającym na wypełnianiu terenów niekorzystnie przekształconych tj. wyrobisk Z G "(...)" zlokalizowanych na działkach nr: (...) i (...) obręb (...) oraz na terenie części działki nr (...) w obrębie (...) – (...) oraz w procesie odzysku (...), polegającym na magazynowaniu odpadów przed procesem ich odzysku, prowadzonym na działkach nr (...) i (...) obręb (...) na warunkach określonych w decyzji i ustalającej termin jej obowiązywania do dnia (...) grudnia 2021 r. Ponadto pełnomocnik strony skarżącej oświadczył, że podtrzymuje zarzuty i wnioski zawarte w skardze, a dodatkowo wnosi o zasądzenie na rzecz skarżącej Spółki kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych. Na pytanie Sądu, czy skarżąca Spółka rozpoczęła proces inwestycyjny składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne w (...), pełnomocnik oświadczył, że nie posiada żadnej wiedzy w tej kwestii. Pełnomocnik organu wniosła o oddalenie skargi w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny podejmując orzeczenie w sprawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.) kontrola sądowa obejmuje akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej. Ponadto – stosownie do treści art. 90 ust. 1 ustawy o samorządzie województwa, wcześniej powoływanej, w brzmieniu obowiązującym, a nadanym mu przez art. 6 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. (Dz.U. z 2017 r. poz. 935) zmieniającej tę ustawę z dniem 1 czerwca 2017 r. każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone przepisem aktu prawa miejscowego, wydanym w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć przepis do sądu administracyjnego. Dodatkowo ustawodawca postanowił w przepisie art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie województwa, że przepisy art. 90 stosuje się odpowiednio, gdy organ samorządu województwa nie wykonuje czynności nakazanych prawem albo przez podejmowane czynności prawne lub faktyczne, narusza prawa osób trzecich. W tak określonych warunkach prawnych należy przyjąć, że skarga w trybie art. 91 ustawy o samorządzie województwa może być wnoszona w sytuacjach podejmowania przez organy samorządowe czynności prawnych innych niż stanowienie prawa miejscowego. W judykaturze administracyjnej zaakceptowany został pogląd, zgodnie z którym uchwała w sprawie wojewódzkiego planu gospodarki odpadami nie jest aktem prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego wydanym z zakresu administracji publicznej, a jedynie aktem kierownictwa wewnętrznego, a skarga na uchwałę w tym przedmiocie przysługuje na podstawie przepisu art. 3 § 2 pkt 6 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 52 § 1 tej ustawy, a także przy uwzględnieniu art. 91 ust. 1 w związku z art. 90 ust. 1 ustawy o samorządzie województwa (np. wyroki NSA: z dnia 5 listopada 2014 r., sygn. akt II OSK 977/13, z dnia 14 kwietnia 2015 r., sygn. akt II OSK 2154/13; wyrok WSA w Łodzi z dnia 9 listopada 2018 r.; sygn. akt II SA/Łd 450/18). Regulacja przepisu art. 90 ust. 1 ustawy o samorządzie województwa, mającego w tej sprawie zastosowanie ze względu na treść art. 91 ust. 1 tej ustawy, uzależnia skuteczność wniesionej skargi od wykazania legitymacji skargowej, która opiera się na naruszeniu zaskarżoną uchwałą interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego. Oznacza to, że u podstaw legitymacji skargowej wnoszącego skargę w trybie powołanych powyżej przepisów musi istnieć konkretny, wynikający z określonej normy prawnej, przyznającej temu podmiotowi określone korzyści prawne, interes prawny. Interes ten wpływa na jego indywidualne uprawnienia i obowiązki i musi istnieć w chwili wnoszenia skargi. Istotne jednak jest, że o statusie strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym, prowadzonym przy uwzględnieniu przepisu art. 90 ust. 1 ustawy o samorządzie województwa decyduje posiadanie interesu prawnego lub uprawnienia, ale dopiero naruszenie tego interesu prawnego lub uprawnienia uprawnia do merytorycznego rozpoznania skargi. Analizując pojęcie "interesu prawnego" rozumianego w sposób wypracowany przez orzecznictwo i doktrynę należy stwierdzić, że legitymację do wniesienia skargi na podstawie wskazywanych powyżej przepisów ustrojowych wyprowadzić należy z zaistniałego poprzez zaskarżony akt naruszenia własnego interesu prawnego lub uprawnienia podmiotu wnoszącego skargę, które wynika z normy prawa materialnego kształtującej sytuację prawną tego podmiotu. Pojęcie interesu prawnego rozumianego jako uprawnienia i obowiązki prawne musi wynikać z normy prawa materialnego i odnoszone jest do związku między sferę indywidualnych praw i obowiązków podmiotu skarżącego, wynikających z przepisu prawa, a zaskarżonym aktem. Interes prawny, Interes ten musi być bezpośredni, konkretny i realny, a ponadto jego elementem musi być obiektywna, realnie istniejąca potrzeba ochrony prawnej. Stosownie do tego skarga wniesiona do sądu administracyjnego na uchwałę S województwa w trybie art. 91 ust. 1 w związku z art. 90 ust. 1 ustawy o samorządzie województwa powoduje, że Sąd przed dokonaniem kontroli zgodności z prawem zaskarżonej uchwały rozstrzyga, czy skarżący podmiot ma legitymację czynną do wniesienia skargi, oceniając czy podmiot ten wykazał, że zaskarżona uchwała narusza jego interes prawny lub uprawnienie. Dopiero po ustaleniu, że skarżący dysponuje legitymacją do wniesienia skargi na uchwałę organu województwa następuje merytoryczne rozpoznanie sprawy. Oznacza to, że dopiero po uprzednim stwierdzeniu naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego podmiotu sąd może rozpoznać sprawę i orzec, czy naruszenie tego interesu lub uprawnienia dokonane zostało poprzez naruszenie obiektywnego porządku prawnego i odpowiednio do tego orzec o uwzględnieniu albo nieuwzględnieniu skargi. Odpowiednio – interes prawny w zaskarżeniu wojewódzkiego planu gospodarki odpadami będzie posiadał taki podmiot, który wykaże, że postanowienia planu godzą w jego sferę prawną, czyli wywołują dla niego negatywne konsekwencje prawne np. poprzez zniesienie albo ograniczenie jego uprawnień wynikających z konkretnych przepisów. Wobec powyższego warunkiem uwzględnienia skargi wniesionej przez (...) Sp. z o.o. z siedzibą w S było wykazanie, że uchwałą S W D z dnia (...) grudnia 2017 r. Nr (...) w sprawie uchwalenia W PG O dla W D 2016-2022 został naruszony interes prawny lub uprawnienie skarżącej Spółki z jednoczesnym istotnym naruszeniem porządku prawnego. Naruszenie interesu prawnego, jak wskazywano już wcześniej w uzasadnieniu, musi mieć charakter konkretny, własny (bezpośredni) realny i aktualny, a nie przyszły i niepewny, wynikający z przewidywań i zamierzeń. Dopiero stwierdzenie tak określonego naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia podmiotu skarżącego powoduje możliwość i powinność merytorycznego rozpoznania skargi. Natomiast niewykazanie takiego naruszenia konkretnego interesu prawnego lub uprawnienia obliguje do stwierdzenia, że podmiot wnoszący skargę nie ma legitymacji procesowej do zaskarżenia określonej w skardze uchwały (np. wyrok WSA z dnia 14 marca 2002 r., sygn. akt II SA 2503/01, Lex nr 81964). Nie jest przy tym wystarczające wykazanie potencjalnego naruszenia interesu prawnego, bowiem konieczne jest wykazanie, że zaskarżonym aktem zostaje odebrane jakieś prawo podmiotu skarżącego, wynikające z przepisów prawa materialnego albo, że został nałożony na niego nowy obowiązek albo zwiększony dotychczasowy zakres i istota obowiązku (np. wyroki NSA: sygn. akt II OSK 205/09; sygn. akt II OSK 1981/09). W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie skarżąca Spółka posiada interes prawny, jednakże nie doszło do jego naruszenia treścią zaskarżonego aktu. Zdaniem Sądu interes prawny skarżącej jako podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą wyprowadzić należy z przepisów ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej, w tym przede wszystkim jej art. 6 oraz z gwarancji konstytucyjnych zawartych w przepisach art. 20 i art. 22 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej podejmowanie, wykonywanie i zakończenie działalności gospodarczej jest wolne dla każdego na równych prawach, z zachowaniem warunków określonych przepisami prawa. Art. 20 Konstytucji stanowi, że społeczna gospodarka rynkowa oparta na wolności działalności gospodarczej, własności prywatnej oraz solidarności, dialogu i współpracy partnerów społecznych stanowi podstawę ustroju gospodarczego Rzeczypospolitej Polskiej. W myśl art. 22 Konstytucji RP, ograniczenie wolności działalności gospodarczej jest dopuszczalne tylko w drodze ustawy i tylko ze względu na ważny interes publiczny. W warunkach tych regulacji skarżąca Spółka może przewidywać podjęcie działalności w sferze gospodarowania odpadami w zakresie, który może być uwzględniony w opracowaniu stanowiącym wojewódzki plan gospodarki odpadami. Stosownie do art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 1987 z późn. zm., dalej jako u.o.o.) dla osiągnięcia celów założonych w polityce ochrony środowiska, oddzielenia tendencji wzrostu ilości wytwarzanych odpadów i ich wpływu na środowisko od tendencji wzrostu gospodarczego kraju, wdrażania hierarchii sposobów postępowania z odpadami oraz zasady samowystarczalności i bliskości, a także utworzenia i utrzymania w kraju zintegrowanej i wystarczającej sieci instalacji gospodarowania odpadami, spełniających wymagania ochrony środowiska, opracowuje się plany gospodarki odpadami. Plany gospodarki odpadami są opracowywane na poziomie krajowym i wojewódzkim (ust. 3). Zgodnie z art. 35 ust. 4 ustawy o odpadach w brzmieniu obowiązującym w dacie podjęcia zaskarżonej uchwały wojewódzkie plany gospodarki odpadami, oprócz elementów określonych w ust. 1-3, zawierają: 1) podział na regiony gospodarki odpadami komunalnymi wraz ze wskazaniem gmin wchodzących w skład regionu; 2) wskazanie regionalnych instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych (tzw. R1POK) w poszczególnych regionach gospodarki odpadami komunalnymi oraz instalacji przewidzianych do zastępczej obsługi tych regionów, w przypadku gdy znajdująca się w nich instalacja uległa awarii lub nie może przyjmować odpadów z innych przyczyn oraz do czasu uruchomienia regionalnych instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych; 3) plan zamykania instalacji niespełniających wymagań ochrony środowiska, których modernizacja nie jest możliwa z przyczyn technicznych lub nie jest uzasadniona z przyczyn ekonomicznych. W ust. 6 art. 35 u.o.o. wskazane zostały wymogi jakie musi spełniać zakład zagospodarowania odpadów aby uzyskać miano regionalnej instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych (RIPOK). Załącznikiem do wojewódzkiego planu gospodarki odpadami – zgodnie z art. 35a ust. 4 powoływanej ustawy – jest plan inwestycyjny, określający potrzebną infrastrukturę dotyczącą odpadów komunalnych, w tym odpadów budowlanych i rozbiórkowych, wraz z mocami przerobowymi, służącą zapobieganiu powstawania tych odpadów oraz gospodarowaniu tymi odpadami, zapewniającą osiągnięcie celów wyznaczonych w przepisach, o których mowa w art. 35 ust. 8 (art. 35a ust. 1). Z przepisu art. 35a ust. 2 powoływanej ustawy o odpadach wynika, że plan inwestycyjny zawiera w szczególności: wskazanie planowanych inwestycji, oszacowanie kosztów planowanych inwestycji oraz wskazanie źródeł ich finansowania i harmonogramu realizacji planowanych inwestycji. Skarżąca Spółka w argumentacji zmierzającej do wykazania swojej legitymacji skargowej, wynikającej z naruszenia zaskarżonym aktem jej interesu prawnego powołała się na dwukrotnie składany w toku opracowywania planu gospodarki odpadami wniosek (w tym pismem z dnia (...) września 2015 r.) o uwzględnienie w Planie Inwestycyjnym, stanowiącym załącznik nr 1 do projektu W P G O dla W D 2016-2022 instalacji – składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne położonej w S. Wskazała też – motywując naruszenie interesu prawnego, że składowisko to było już uprzednio wpisane w W P G O jako planowana instalacja składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne, położone w S. Twierdzenia te nie zasługują na uwzględnienie. Z załączonych do akt sprawy wraz z odpowiedzią na skargę dokumentów wynika, że zamierzona przez skarżącą Spółkę budowa składowiska odpadów w S (gmina(...) ) wbrew twierdzeniom Spółki nie była ujęta w poprzednim W PGO dla W D 2012 r., uchwalonym uchwałą Nr (...) SW D z dnia (...)czerwca 2012 r. Zgłoszona wówczas przez skarżącą Spółkę budowa składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne w opisanym powyżej planie została ujęta w tabeli 62 obejmującej inne niż planowane regionalne instalacje do przetwarzania odpadów komunalnych – RIPOK, inwestycje planowane przez określone podmioty, związane z przetwarzaniem odpadów komunalnych, zgłoszone w trybie udziału społeczeństwa w opracowywaniu planu i odnoszące się do regionu północno-centralnego, obejmującego gminę (...) , na terenie której zlokalizowane miało być zamierzone przez skarżącą Spółkę składowisko odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne. Istotne też jest, że w stanie prawnym obowiązującym w czasie opracowywania W P G O dla W D 2012 uwzględnienie wskazywanej przez skarżącą Spółkę instalacji – składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne w S w tabeli obejmującej planowane regionalne instalacje przetwarzania odpadów komunalnych nie było możliwe ze względu niespełnienia przez Spółkę wymogu ustawowego, wynikającego z art. 16 ust. 3 ustawy z dnia 1 lipca 2011 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2011 r. poz. 391), obowiązującej od dnia 1 stycznia 2012 r., którym było uzyskanie do dnia 31 grudnia 2011 r. decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach lub decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Ten fakt tj. nieuwzględnienie zgłoszonego przez skarżącą Spółkę składowiska odpadów w S w wykazie planowanych instalacji RIPOK w planie 2012 r. wyłączył możliwość zastosowania do tego składowiska zgłoszonego na etapie konsultacji projektu WPG O 2016-2022 zasady kontynuacji zapisów poprzedniego planu stosownie do art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 15 stycznia 2015 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2015 r., poz. 122), zgodnie z którym w aktualizowanych wojewódzkich planach gospodarki odpadami uwzględnieniu podlegałyby instalacje, o których mowa w art. 16 ust. 3 powołanej wcześniej ustawy o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw tzn. regionalne instalacje przetwarzania odpadów komunalnych określone jako planowane w poprzednim wojewódzkim planie gospodarki odpadami, jeżeli budowę instalacji rozpoczęto przed dniem wejścia w życie ustawy zmieniającej tj. przed dniem 6 lutego 2015 r. Zdaniem Sądu należy też uwzględnić charakter i rangę opracowania, jakim jest wojewódzki plan gospodarki odpadami, którego jednym z celów jest utworzenie i utrzymanie zintegrowanej i wystarczającej sieci instalacji gospodarowania odpadami, spełniających wymagania ochrony środowiska. Z tych względów ustawodawca określił uwarunkowania prawne, od których uzależnił możliwość uwzględnienia zgłoszonej instalacji w wykazie instalacji planowanych, uznając zapewne, że nie jest wystarczająca wyłącznie deklaracja potencjalnego inwestora, bowiem nie daje ona gwarancji realizacji i nie uprawdopodabnia osiągnięcia celu, powyżej wskazanego, dla którego m.in. opracowywany jest plan gospodarki odpadami. Należy zatem zwrócić uwagę, że skarżąca Spółka w żaden sposób nie wykazała przystąpienia przynajmniej do etapu formalnego realizacji inwestycji polegającej na budowie składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne w S (gmina (...)). Zdaniem Sądu w stwierdzonych w sprawie okolicznościach nie można uznać, że treścią zaskarżonej uchwały naruszony został interes prawny skarżącej Spółki. Uchwałą tą skarżąca Spółka nie została pozbawiona możliwości prowadzenia działalności gospodarczej, nie ograniczono ani nie zniesiono jej uprawnień wynikających z konkretnych przepisów prawa. Wobec powyższego wskazać należy, że skoro naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia stanowi przesłankę dopuszczalności skargi wniesionej na podstawie art. 91 ust. 1 w związku z art. 90 ust. 1 ustawy o samorządzie województwa, to skarga wniesiona w tej sprawie nie spełnia tego ustawowego warunku. Brak jest bowiem podstaw do uznania, aby zaskarżona uchwała naruszała indywidualny, własny i realny interes prawny Spółki, a to pozbawiało Sąd możliwości dokonania oceny zasadności zarzutów i zgodności z prawem zaskarżonego aktu. W tych okolicznościach Sąd był zobowiązany do odrzucenia skargi na podstawie przepisów art. 58 § 1 pkt 5a powołanej na wstępie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym Sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. Niezależnie od powyższego Sąd uznał za właściwe dodatkowo wyjaśnić, że zgodnie z treścią art. 83 ustawy o samorządzie województwa nie stwierdza się nieważności uchwały organu samorządu województwa po upływie jednego roku od dnia jej podjęcia, chyba, że uchybiono obowiązkowi przedłożenia uchwały w terminie określonym w art. 81, albo jeżeli uchwała jest aktem prawa miejscowego (ust. 1); jeżeli nie stwierdzono nieważności uchwały z powodu upływu terminu określonego w ust. 1, a istnieją przesłanki stwierdzenia nieważności, sąd administracyjny orzeka o niezgodności uchwały z prawem. Uchwała taka traci moc prawną z dniem orzeczenia o jej niezgodności z prawem. Przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, co do skutków takiego orzeczenia stosuje się odpowiednio (ust. 2). W tej sprawie wobec daty podjęcia zaskarżonej uchwały możliwe byłoby jedynie rozważanie orzeczenia o niezgodności z prawem w sytuacji, gdyby Sąd stwierdził zaistnienie ustawowej przesłanki dopuszczalności skargi.