II SA/Wr 748/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Sędziowie: Sędzia WSA Alicja Palus (sprawozdawca) Sędzia WSA Anna Siedlecka Protokolant: Asystent sędziego Łukasz Cieślak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 18 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi R. Dz. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wykonania obowiązku wynikającego z decyzji oddala skargę. Decyzją z dnia[...]r. Nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z.działając na podstawie art. 51 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.j. Dz. U. Nr 243, poz. 1623 z późn. zm.) oraz art. 104 kodeksu postępowania administracyjnego stwierdził wykonanie przez Gminę P. obowiązku wynikającego z decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. z dnia [...] r. Nr[...], zmienionej decyzję z dnia [...] r. Nr[...]. Z uzasadnienia decyzji wynika, że pismem doręczonym temu organowi w dniu [...] r. R. Dz. poinformował o zalewaniu łąki, będącej jego własnością, występującym w związku z nieprawidłowo przeprowadzoną odbudową drogi gminnej nr [...] w miejscowości S. W związku z treścią pisma przeprowadzono czynności kontrolno–inspekcyjne, a następnie wszczęto postępowanie administracyjne w sprawie przestrzegania przepisów ustawy – Prawo budowlane podczas realizowania robót budowlanych polegających na odbudowie odcinka o długości 308 m jednojezdniowej drogi gminnej oznaczonej numerem geodezyjnym [...] w miejscowości S., objętych zgłoszeniem Nr [...] przyjętym przez Starostwo Powiatowe w Z. bez sprzeciwu. Organ orzekający wyjaśnił również w uzasadnieniu, że po przeanalizowaniu dokumentacji projektowej oraz dokonaniu ustaleń faktycznych w terenie stwierdził występowanie rozbieżności, które dotyczyły zmian, jakie inwestor wprowadził podczas realizowania inwestycji w odniesieniu do rozwiązań przyjętych w projekcie technicznym, będącym załącznikiem do zgłoszenia. W górnej części odbudowywanej drogi projektant wykonał rynsztok poprzeczny z kostki granitowej z odprowadzeniem do rowu odpływowego biegnącego w kierunku działki należącej do R. Dz., ale w terenie nie stwierdzono istnienia takiego rozwiązania. Stwierdzono natomiast, że dokonano zmian polegających na innym ukierunkowaniu tego rynsztoka oraz wykonanie częściowego odwodnienia w postaci betonowych korytek biegnących wzdłuż granicy posesji zabudowanych nr[...]. Ponadto z uwagi na podniesiony poziom drogi (być może na całości odbudowywanej drogi) w celu wyrównania poziomów na połączeniu odbudowywanej drogi z drogą nie remontowaną w górnej części na odcinku około 20 metrów wykonano nasyp z tłucznia drogowego i odpadów pozostałych po inwestycji. W miejscu tego nasypu podczas kontroli stwierdzono, że wody opadowe spływają z pól do drogi na nie remontowanym odcinku i przedostają się na pole – łąkę należącą do R. Dz. Wg oświadczenia R.Dz. złożonego podczas kontroli dokonywanej w terenie przed odbudową drogi sytuacje takie nie miały miejsca. W związku ze stwierdzonymi nieprawidłowościami – Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. postanowieniem Nr [...] z dnia [...] r. zobowiązał właściciela drogi do opracowania inwentaryzacji budowlanej i oceny technicznej. W toku dalszego postępowania w dniu 7 marca 2011 r., do siedziby organu wpłynęły dokumenty wymagane postanowieniem (opinia na temat oceny technicznej dokonanych zmian przy realizacji odbudowy drogi gminnej w miejscowości S. dz. nr [...] w stosunku do opracowanego projektu technicznego, opracowana przez T. Ł.), po przeanalizowaniu, których organ nadzoru budowlanego uznał za stosowane w oparciu o art. 51 ust. 2 – ustawy Prawo budowlane wydać decyzje nakazującą wykonanie w ustalonym terminie określonego i niezbędnego zakresu robót budowlanych eliminujących występujące nieprawidłowości. Zakres czynności na podstawie oceny Pana Ł. określony został w decyzji o znaku [...] z dnia [...] r. i dotyczył remontowanego przez Gminę P. odcinka drogi gminnej. W toku dalszego postępowania przed upływem terminu wyznaczonego zobowiązana Gmina P. wystąpiła z prośbą o przesunięcie terminu realizacji obowiązku, a organ prowadzący postępowanie ustalił nowy termin wykonania obowiązku. W dniu 7 października 2011 r., do siedziby Inspektoratu wpłynęło pismo Urzędu Gminy w P. informujące o wykonaniu obowiązków wynikających z powyższej decyzji. W dniu [...] r., przeprowadzono oględziny w terenie w celu sprawdzenia wykonania tych obowiązków. Podczas kontroli R. Dz. nie zgadzał się z rozwiązaniami technicznymi przyjętymi przez właściciela drogi i oświadczył, że przedłoży do siedziby Inspektoratu opinię techniczną sporządzoną przez niezależną osobę posiadającą stosowne uprawnienia. Taka opinia opracowana przez H. W. została złożona w dniu [...] r. Opinię tę przesłano do właściciela remontowanego odcinka drogi, celem zapoznania i zajęcia stanowiska co do zawartych w niej opisów i wniosków. W odpowiedzi na powyższe Wójt Gminy P. odrzucił w całości powyższe opracowanie uznając je za bezzasadne, bezprzedmiotowe i nie uprawnione. Z dalszej części uzasadnienia wynika, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. chcąc wyjaśnić rozbieżności wynikające z dwóch złożonych do akt sprawy opinii przeprowadził rozprawę administracyjną z udziałem stron i innych osób uczestniczących w postępowaniu. Podczas rozprawy administracyjnej wyjaśniono obecnym, że ocena techniczna T. Ł. dotyczyła wyłącznie zakresu robót budowlanych jakie Gmina P. realizowała na podstawie zgłoszenia z dnia [...] r. i dotyczyła zakresu nieprawidłowości jakie wystąpiły w związku z odmiennym niż w opisie dokumentacji technicznej rozwiązaniem kwestii ukierunkowania spływu wód opadowych i zalewowych z remontowanego odcinka drogi. Natomiast opinia H. W. opisuje o wiele większy zakres działania wód opadowych i zalewowych w obszarze remontowanego odcinka drogi i zdaniem organu przekracza ramy prowadzonego postępowania. Świadczą o tym założenia jakie przyjął H. W. do obliczeń w swoim opracowaniu (przyjęto obszar, który oddziaływuje bezpośrednio na odcinek remontowanej drogi gromadzący wody opadowe o łącznej powierzchni ponad 45 ha). Wykonane obliczenia w przypadku przyjętego znacznego wskaźnika jakim jest powierzchnia, spowodują, że przyjęte rozwiązania remontowanego odcinka drogi nie będą spełniać swojego zadania i nie przeniosą tak znacznego obciążenia. Jednak Gmina P. w swoim zamierzeniu budowlanym nie ujmowała tak szerokiego zakresu oddziaływania, bo intencją było wykonanie remontu odcinka drogi biegnącego w obszarze istniejących zabudowań. Dalszy odcinek drogi łączący dwie miejscowości w kierunku wsi G. unosi się z dość dużym spadkiem i przebiega pomiędzy polami uprawnymi rolników, które z kolei także są ukształtowane o wiele wyżej niż remontowany odcinek drogi. Specyficzne ukształtowanie terenu powoduje, że droga o nr działki [...] w S., zarówno przed remontem (nawierzchnia gruntowa ustabilizowana) jak i po remoncie (nawierzchnia bitumiczna) zlokalizowana jest w tak zwanym ,,leju", co powodowało zarówno w czasie jej istnienia jak i po remoncie zjawisko koryta przejmującego wody opadowe i zalewowe z terenów pół uprawnych położonych znacznie wyżej. Jak ustalono podczas kontroli, rozprawy i rozmów z uczestnikami postępowania, jedną z przyczyn zalewania i zamakania posesji jest fakt, że w okresie od zakończenia II wojny światowej sposób użytkowania i uprawiania pól ornych w obrębie powyższej drogi spowodował zniszczenie istniejących wcześniej systemów drenarskich, rowów melioracyjnych. Z wniosków opinii H.W. wynika, że w celu zlikwidowania zalewania i zamakania nieruchomości należałoby wykonać rów jednostronny, (odtworzyć) przebiegający wzdłuż drogi gminnej. Jednak takie rozwiązanie techniczne leży po stronie właściciela drogi i powinno być uwzględnione przez Gminę P. np. w przypadku realizowania w przyszłości prac remontowych na dalszym odcinku tej drogi gminnej. W zakończeniu uzasadnienia organ orzekający wskazał, że prowadzone postępowanie administracyjne ograniczone było do zakresu remontowanego odcinka drogi gminnej, stanowiącej działkę oznaczoną numerem [...] w S. i obowiązki nakazowe dotyczyły wyłącznie tego odcinka. Od opisanej powyżej decyzji odwołanie wniósł R. Dz. zarzucając w nim, że mimo wykonania orzeczonych obowiązków przez Gminę P. – właściciela drogi, problem zalewania należących do niego gruntów rolnych, który nie istniał przed zrealizowaniem przedmiotowych robót remontowych, nie został rozwiązany. Zdaniem odwołującego się skoro wykonanie odbudowy drogi gminnej nr [...] spowodowało pogorszenie możliwości odprowadzania wód opadowych i powodowanie szkód w uprawach rolnych, to wątpliwości budzi prawidłowość wykonania projektu technicznego i jego zgodność z zasadami sztuki budowalnej oraz przepisami, a także zasadność sporządzonej oceny technicznej wykonania przedmiotowych robót. Po rozpatrzeniu odwołania D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 138 ust. 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzją. W jej uzasadnieniu przedstawił stan faktyczny sprawy, uwzględniając w nim podjęte dotychczas czynności procesowe. Wskazał również, że w odwołaniu R.Dz. nie kwestionuje faktu wykonania przez Gminę P. obowiązków, określonych w decyzji ostatecznej Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]r. (zmienionej decyzją z dnia [...] r.), zarzuca natomiast, że obowiązki te – w jego ocenie – nie były wystarczające, czego dowodzi opinia sporządzona przez H. W., a przedłożone w czasie, kiedy sprawdzone już było wykonanie obowiązku. W dalszej części uzasadnienia D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wyjaśnił, że na takim etapie, tzw. postępowania naprawczego organy nadzoru budowlanego zobowiązane są jedynie ustalić, czy obowiązek orzeczony na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 powoływanej wcześniej ustawy – Prawo budowalne został wykonany, czy też nie, a zatem czy strona zobowiązana skorzystała z możliwości legalizacji inwestycji poprzez wykonanie decyzji nakazowej. Organ podkreślił jednocześnie, że na tym etapie postępowania organ nadzoru budowalnego nie jest uprawniony do badania, czy obowiązki zostały określone prawidłowo, jeżeli wynikają one z ostatecznego orzeczenia. W tym kontekście organ odwoławczy wskazał, że wydana w niniejszej sprawie decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego w Z. z dnia [...] r. (zmieniona decyzją tego organu z dnia [...] r.) nie została zaskarżona przez żadną ze stron postępowania i uzyskała walor ostateczności. Wywiera ona zatem skutki prawne zarówno w odniesieniu do adresatów, jak i organów powiatowych. W takich warunkach zadaniem organów nadzoru budowlanego prowadzących postępowanie w trybie art. 51 ustawy – Prawo budowalne, było jedynie ustalenie, czy decyzja, powyżej opisana została wykonana. D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wyjaśnił następnie, że zgodnie z art. 51 ust. 3 ustawy – Prawo budowlane, wcześniej powoływanej, organ nadzoru budowlanego po upływie terminu lub na wniosek inwestora sprawdza wykonanie obowiązku, o którym mowa w art. 51 ust. 1 pkt 2 i wydaje decyzję o stwierdzeniu wykonania obowiązku (pkt 1), albo w przypadku niewykonania obowiązku wydaje decyzję nakazującą zaniechanie dalszych robót budowalnych bądź rozbiórkę obiektu lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego (pkt 2). Z gramatycznej konstrukcji tego jednoznacznego w swej treści przepisu wynika, że wykonanie przez adresata ostatecznej decyzji wydanej na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego nałożonego nią obowiązku, obliguje organ nadzoru budowlanego do stwierdzenia wykonania tego obowiązku, nie pozostawiając mu w tym względzie żadnej swobody (patrz wyrok NSA II OSK 608/08 z dnia 22 kwietnia 2009 r.). W zakończeniu uzasadnienia organ odwoławczy wskazał, że z powyższego jednoznacznie wynika, iż na etapie postępowania w którym organ sprawdza wykonanie obowiązku wynikającego z ostatecznej decyzji wydanej na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane (decyzja PINB w Z. nr [...] z dnia [...] r. zmieniona decyzją nr [...] z dnia [...] r.), organ ten ograniczony jest do treści art. 51 ust. 3 Prawa budowlanego, tym samym może wydać jedynie decyzję: 1) o stwierdzeniu wykonania obowiązku albo 2) w przypadku niewykonania obowiązku – nakazującą zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. Prawidłowość decyzji wydanej w postępowaniu odwoławczym zakwestionował R. Dz. wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. W skardze zarzucił zaskarżonej decyzji: - przyjęcie zasady nadrzędności przesłanki interesu inwestora (interes publiczny) nad interesem skarżącego; - niewyjaśnienie do końca wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy poprzez pominięcie m.in. treści opinii z dnia [...]r. dotyczącej istniejącego systemu odwodnienia przedmiotowej drogi nr[...]; - dokonanie ustaleń sprzecznych z zebranym w sprawie materiałem dowodowym i subiektywne podejście do sposobu i zakresu wykonanych robót (decydujące zdanie, ma inwestor oraz osoba sporządzająca projekt techniczny); - pominiecie tego, że za stan faktyczny obiektu, jakim jest droga odpowiada jej właściciel – Gmina P. a za naruszenie stosunków wodnych odpowiada – w myśl ustawy – Prawo wodne – Wójt Gminy P., który powinien zapewnić użytkownikom terenów leżących w sąsiedztwie drogi bezpieczne i zgodne z przeznaczeniem korzystanie z nich. Zdaniem skarżącego materiał zebrany w sprawie nie potwierdza prawidłowego postępowania Gminy P. jako zobowiązanej przepisami prawa budowalnego i prawa wodnego, a problem niszczenia gruntów i podtapiania budynków gospodarczych leżących w obrębie odbudowanej drogi gminnej nie został rozwiązany. W odpowiedzi na skargę przedstawionej w piśmie doręczonym Sądowi w dniu [...] r. D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o oddalenie skargi i odwołał się do argumentacji przedstawionej w uzasadnieniu decyzji zaskarżonej, podając w uzupełnieniu, że zarzuty zawarte w skardze pozostają bez wpływu na treść zaskarżonego orzeczenia. Na rozprawie wyznaczonej na dzień 18 grudnia 2012 r. R. Dz. oświadczył, że podtrzymuje skargę i wnioski w niej zwarte. Wojewódzki Sąd Administracyjny podjął orzeczenie w sprawie mając na względzie następujące okoliczności faktyczne i prawne: Należy przede wszystkim wyjaśnić, że w przepisie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) ustawodawca zastrzegł, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (jeżeli ustawy nie stanowią inaczej), formułując w ten sposób generalne kryterium wiążące sądy administracyjne w pełnym zakresie ich kognicji. Jednoznaczność tej zasady sprawia, że wojewódzki sąd administracyjny w toku podjętych czynności rozpoznawczych dokonuje oceny co do zgodności kontrolowanej decyzji (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania lub tryb podjęcia aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Wiążące są przy tym przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego aktu. Uchylenie decyzji administracyjnej albo stwierdzenie jej nieważności następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy. Mając na względzie wskazane powyżej kryterium legalności Wojewódzki Sąd Administracyjny po poddaniu ocenie ustalonych w sprawie w toku administracyjnego postępowania instancyjnego okoliczności faktycznych i istniejących wówczas okoliczności prawnych nie znalazł podstaw dla stwierdzenia naruszenia prawa, procesowego i materialnego w rozpoznawanej sprawie, mimo rozważenia w toku dokonywanych czynności przepisu art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) z którego wynika, że Sąd przy rozstrzyganiu sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W toku postępowania jurysdykcyjnego prowadzonego w rozpoznawanej sprawie zastosowanie miały przepisy powoływanej wcześniej ustawy – Prawo budowlane. Zgodnie z treścią stanowiącego materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji art. 51 ust. 3 pkt 1 tej ustawy po upływie terminu zastrzeżonego w decyzji nakładającej określone obowiązki w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem lub na wniosek inwestora, właściwy organ sprawdza wykonanie obowiązku orzeczonego w trybie art. 51 ust. 1 pkt 2 powoływanej ustawy i wydaje decyzję o stwierdzeniu wykonania obowiązku. Jednocześnie ustawodawca postanowił, że w przypadku niewykonania obowiązku organ wydaje decyzję nakazującą zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. Istotne przy tym jest, że decyzja wydawana w warunkach art. 51 ust. 3 ustawy – Prawo budowlane nie ma elementów uznaniowości, a ponadto pozostaje w bezpośrednim związku z decyzją nakładającą na inwestora obowiązki na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 tej ustawy w toku prowadzonego przez właściwy organ nadzoru budowlanego tzw. postępowania legalizacyjnego. Jak prawidłowo wskazywały organy orzekające w tej sprawie w administracyjnym postępowania instancyjnym na Gminę P. – inwestora przedmiotowych robót budowlanych zrealizowanych na odcinku drogi gminnej oznaczonej jako działka nr [...] w miejscowości S. decyzją z dnia [...]r. (zmienioną decyzją z dnia [...]r.) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. działając na podstawie przepisu art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy – Prawo budowalne nałożył obowiązki mające na celu doprowadzenie wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem i określił termin ich wykonania do dnia 30 września 2011 r. Decyzja jest ostateczna, nie została zakwestionowana w zwyczajnym trybie instancyjnym, ani nie została wyeliminowana z obrotu prawnego poprzez nadzwyczajne postępowanie weryfikacyjne. Mając przymiot ostateczności jest wiążąca – co zasadnie akcentował organ odwoławczy – dla jej adresatów, innych podmiotów i organów administracji publicznej. W dniu 3 października 2011 r. Gmina P. zawiadomiła organ nadzoru budowlanego, prowadzący postępowanie w sprawie o wykonaniu obowiązku, a fakt ten został potwierdzony przez organ w toku oględzin dokonanych w terenie w dniu 16 listopada 2011 r. W takich okolicznościach i wobec regulacji ustawowej przyjętej w art. 51 ust. 3 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane i jednoznacznej treści tego przepisu organ nadzoru budowlanego, prowadzący postępowanie i podporządkowany konstytucyjnej zasadzie praworządności mógł podjąć wyłącznie decyzję stwierdzającą wykonanie obowiązku. Należy przy tym wyjaśnić, że organ wydając decyzję o takiej treści wypowiada się tylko o wykonaniu obowiązku wcześniej nałożonego na inwestora odrębnym orzeczeniem podjętym na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane. Istota i treść tego obowiązku wynikała ze stwierdzonych uprzednio w czasie podjętych czynności kontrolnych rozbieżności pomiędzy rozwiązaniami opracowanymi w projekcie technicznym, stanowiącym załącznik do zgłoszenia, a faktycznie zrealizowanymi w czasie prowadzenia odbudowy przedmiotowej drogi gminnej. Istotne przy tym jest, że zgłoszenie zamiaru wykonania tych robót zostało przez Starostę Powiatu Złotoryjskiego przyjęte bez sprzeciwu, a organ nadzoru budowlanego nie jest uprawniony do badania zasadności działania organu administracji architektoniczno-budowlanej ani do dokonywania oceny prawidłowości i poprawności technicznej projektu budowlanego, obejmującego zamierzone (zgłoszone) roboty budowalne. Stwierdzając w rozpoznawanej sprawie wykonanie obowiązku organy nadzoru budowlanego nie zanegowały faktu zalewania wodami opadowymi gruntów skarżącego ani nie uznały, że problem ten został w sposób ostateczny wyeliminowany podjętymi działaniami. W obowiązujących warunkach prawnych istnieją odpowiednie regulacje i procedury – wskazywane również w skardze – możliwe do wykorzystania w celu zlikwidowania zjawiska spływu wód opadowych na nieruchomości stanowiące własność skarżącego. Określenie właściwego w tej sprawie organu i trybu postępowania uzależnione jest od stwierdzenia w sposób prawidłowy i wiarygodny przyczyn takiego stanu. Różne – zależne od ustaleń faktycznych – instrumenty prawne przewidziane są w ustawie – Prawo budowlane i ustawie – Prawo wodne. Dopiero w ewentualnych dalszych działaniach organów możliwe będzie wykorzystanie opinii technicznej sporządzonej przez H. W. i ocena zasadności wniosków w niej zawartych. Opinia ta nie była natomiast podstawą orzekania o obowiązkach inwestora, których wykonanie organ zobowiązany był – w zaistniałych w sprawie okolicznościach – stwierdzić na podstawie art. 51 ust. 3 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane. Wobec przedstawionych powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że organy orzekające w sprawie prawidłowo zastosowały w niej przepisy prawa materialnego, nie narzucając przy tym zasad procedury administracyjnej i mając to na względzie, stosownie do przepisu art. 151 powołanej wcześniej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji. PM 17.01.2013 r. popr. 30.01.2013 r.