II SA/Wr 749/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Julia Szczygielska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz Sędzia WSA Anna Siedlecka Protokolant asystent sędziego Aleksandra Siwińska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 lutego 2011 r. sprawy ze skargi Spółki A w W. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę obejmującego realizację osiedla domków jednorodzinnych I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana; III. zasądza od Wojewody D. na rzecz strony skarżącej kwotę 500 zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowoadministracyjnego. Przedmiotem skargi Spółki A w W. wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu jest decyzja Wojewody D. z dnia [...]r., Nr [...], którą na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. – po rozpatrzeniu odwołania strony skarżącej od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] r., Nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Spółce B w L.P. pozwolenia na budowę obejmującego realizację osiedla domków jednorodzinnych "[...]", we W. przy ul. [...] (z wyłączeniem sieci i przyłączy wod.-kan., zasilających linii kablowych), obręb M.W., AM-18, działka nr 4 – utrzymano w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając swe rozstrzygnięcie organ odwoławczy wskazał, że zasadnicze kryterium kognicji właściwych organów administracji publicznej w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę - w tym również organów odwoławczych - wyznacza treść art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.). Dokładne i rzetelne ustalenie wymogów określonych w w/w przepisie ma o tyle doniosłe znaczenie, że w myśl art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego w razie ich spełnienia oraz warunku określonego w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego (złożenie oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane), właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Przekładając przywołane przepisy na grunt rozpatrywanej sprawy Wojewoda stwierdził, że pierwszoplanową kwestią - z punktu widzenia możliwości wydania decyzji o pozwoleniu na budowę dla zamierzenia objętego wnioskiem Inwestora - było pozytywne zweryfikowanie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Jak wynika zaś z akt sprawy ostateczną decyzją Prezydenta W. z dnia [...] r., Nr [...] ustalono - na rzecz Spółki B - warunki zabudowy dla zamierzenia polegającego na budowie osiedla budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie wolnostojącej i szeregowej wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, planowanej do realizacji we W. przy ul. [...] na działkach oznaczonej geodezyjnie jako nr 3, 4, nr 25/20, nr 25/19, części działek nr 25/18 i nr 25/21, AM-18 oraz część działki nr 17, AM-17, obręb M.W.. Przechodząc do meritum sprawy organ odwoławczy podkreślił, że w niniejszej sprawie ma miejsce pełna zgodność pomiędzy przedłożonym projektem budowlanym a zawartymi we wzmiankowanej decyzji lokalizacyjnej ustaleniami dotyczącymi funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu z uwzględnieniem ustaleń dotyczących warunków i wymagań ochrony i kształtowania terenu. Dotyczy to w szczególności takich istotnych parametrów jak: funkcji zabudowy (zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna), obowiązującej linii nowej zabudowy, wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, kąta nachylenia dachu, wysokości głównej kalenicy, układu połaci dachowych oraz kierunku głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu działki. Ponadto planowany projekt respektuje ustalenia decyzji o warunkach zabudowy w zakresie zagwarantowania dla planowanej inwestycji miejsc parkingowych. W dalszej kolejności organ II instancji wskazał, że nie dopatrzono się niezgodności projektu zagospodarowania terenu z ustaleniami przepisów, w tym rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Zastrzeżenie to jest szczególnie istotne w aspekcie zarzutów odwołującej się Spółki, które dotyczyły zapewnienia nasłonecznienia realizowanej na sąsiedniej działce inwestycji. Zdaniem organu niewątpliwie będą spełnione normy dotyczące naturalnego oświetlenia w budynkach sąsiednich, o których mowa w § 13 rozporządzenia. Wskazując na przepis § 13 ust. 2 rozporządzenia stanowiący, że wysokość przesłaniania, o której mowa w ust. 1 pkt 1, mierzy się od poziomu dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego do poziomu najwyższej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego lub jego przesłaniającej części, kluczowe jest zatem w ocenie organu ustalenie, iż planowana wysokość segmentów zabudowy szeregowej od strony należącej do odwołującego się działki nr 34/5 wynosi 9,59 metrów. Przy tym segmenty będą posadowione w odległości od 15 do 18 metrów od realizowanego przez odwołującego się budynku. Oznacza to, że odległość od budynku potencjalnie przesłaniającego jest oczywiście większa od wysokości przesłaniania tego budynku, którą mierzy się od poziomu dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego (czyli budynku odwołujących się stron) do poziomu najwyższej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego. W konsekwencji realizowany przez odwołującą się stronę budynek z pewnością nie będzie przesłaniany w rozumieniu wzmiankowanego § 13 rozporządzenia. Przechodząc z kolei do kwestii nasłonecznienia budynków sąsiednich, Wojewoda wyjaśnił, że wymogi w tej kwestii ustala przepis § 60 ust. 1 rozporządzenia. Sporządzona przez projektanta analiza wskazuje, że realizowany przez odwołującą się Spółkę budynek mieszkalny będzie miał zapewnione nasłonecznienie, w dniach 21 marca i 21 września od 5 godzin 40 minut do 6 godzin 5 minut (w zależności od usytuowania okna). W świetle powyższego całkowicie chybione okazały się zdaniem organu - zarzuty odwołującej się strony w aspekcie "nasłonecznienia" realizowanego przez nią budynku. Ponadto analiza projektu budowlanego nie wskazuje, aby planowana inwestycja miała wykraczać poza objętą wnioskiem działkę nr 4, która bezspornie stanowi własność Spółki B. Wreszcie organ zwrócił uwagę, że projekt budowlany oczywiście nie obejmuje spornych przyłączy wody i gazu. Reasumując poczynione na gruncie niniejszej sprawy rozważania organ odwoławczy wskazał, że przesądzając o możliwości wydania pozwolenia na budowę nie można stracić z pola widzenia brzmienia przepisu art. 4 Prawa budowlanego, który stanowi że każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Konsekwentnie zaś w myśl art. 35 ust. 4, Prawa budowlanego, w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o zmianie pozwolenia na budowę. Zdaniem organu nie wykazano w niniejszym postępowaniu, aby kwestionowana przez odwołującą się Spółkę inwestycja naruszała jakiekolwiek normy prawne istotne z pozycji procesu budowlanego. W skardze na powyższą decyzję Spółka A w W. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji jako naruszającej prawo oraz zasądzenie kosztów postępowania. Przedstawiając stan faktyczny strona skarżąca podniosła m.in., że we wniesionym w dniu 17 maja 2010r. odwołaniu wskazała na nieprzestrzeganie norm nasłonecznienia, przekroczenia w układzie dróg wewnętrznych, jak i brak zgody na przyłącza. Dnia 28 września 2010r. otrzymała zawiadomienie Wojewody D. z dnia 10 września 2010r., wskazujące, że strony postępowania w terminie 10 dni, licząc od daty otrzymania zawiadomienia mają prawo zapoznać się z nowym materiałem dowodowym. Strona skarżąca skorzystała z tego prawa i po zapoznaniu się z materiałem wysłała w dniu 9 października 2010r. pismo podtrzymujące sprzeciw wraz z argumentacją opartą na zgromadzonym materiale dowodowym. W dniu 19 października 2010 r. otrzymała zaskarżoną decyzję, z treści której nie wynika, że Wojewoda zapoznał się z dodatkowymi argumentami strony wskazanymi w piśmie podtrzymującym sprzeciw. Skarżąca spółka stwierdziła, że nie były one brane pod uwagę. W odpowiedzi na skargę Wojewoda D. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Odnosząc się do zarzutów skargi organ wyjaśnił, że pismo z zarzutami Spółki było spóźnione, albowiem zostało nadane w urzędzie pocztowym już po wyznaczonym stronom terminie, upłynął on bowiem w dniu 8 października 2010r. (art. 57 §1 k.p.a.). Co istotne, wcześniej zapoznając się z aktami sprawy w dniu 1 października 2010r. pełnomocnik skarżącego nie poinformował o zamiarze ustosunkowania się na piśmie do uzupełnionego materiału dowodowego, a co najważniejsze nie wnioskował o ewentualne przedłużenie wyznaczonego terminu do wyrażenia stanowiska. Abstrahując od powyższej okoliczności, w ocenie organu odwoławczego, zarzuty i argumenty wyrażone we wzmiankowanym piśmie i tak nie podważają prawidłowości zaskarżonego rozstrzygnięcia z pozycji ustawowych przesłanek warunkujących wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie podkreślić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie orzeka o istocie sprawy administracyjnej, czyli nie przyznaje określonych uprawnień, jak i nie odmawia ich przyznania, lecz rozstrzyga o legalności decyzji, to jest o ich zgodności z prawem na podstawie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Działając zatem w granicach kompetencji wynikających z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153, poz. 1269/ w związku z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, Wojewódzki Sąd Administracyjny jest obowiązany skontrolować, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu, czy też to prawo narusza i w zależności od tej oceny orzec w sposób przewidziany w art. 145 lub art. 151 w/w ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, Sąd stosownie do zapisu art. 134 powołanej wyżej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie jest związany granicami skargi. Przepis ten umożliwia Sądowi wszechstronne i obiektywne zbadanie sprawy niezależnie od podniesionych zarzutów. Mając na uwadze powyższe, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, tj. art. 15, art. 138, art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a., co powoduje, że decyzja ta podlega usunięciu z obrotu prawnego. Naruszenie to polega na nierozpatrzeniu w sposób wnikliwy sprawy w jej całokształcie, w tym zarzutów zgłoszonych przez Spółkę A. Należy zauważyć, że zgodnie z ogólną zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, zawartą w art. 15 k.p.a., każda sprawa indywidualna rozpoznana i rozstrzygnięta decyzją organu I instancji podlega w wyniku wniesienia odwołania ponownemu rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu przez organ drugiej instancji. Rozpoznając sprawę merytorycznie organ odwoławczy ponownie rozpatruje daną sprawę w jej całokształcie. Granice tegoż postępowania generalnie wyznaczają zasady ogólne postępowania administracyjnego, a przede wszystkim zasada prawdy obiektywnej, zasada praworządności i zasada dwuinstancyjności. Z zasady ogólnej prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7 k.p.a. wynika, że na organ odwoławczy nałożony został obowiązek podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, w tym do zastosowania art. 136 k.p.a, a więc uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie. Z przepisem tym skorelowana jest regulacja zawarta w przepisach art. 77 k.p.a., która zobowiązuje organy administracji do zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący cały materiał odwodowy. W orzecznictwie podkreśla się również pogląd, że to organ administracji winien wnikliwie rozpatrzeć wszystkie okoliczności sprawy, podejmując w tym celu wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. W postępowaniu administracyjnym nie obowiązuje formalna teoria dowodowa, według której daną okoliczność można udowodnić wyłącznie przy pomocy takiego, a nie innego środka dowodowego, ani też zasada, że rola organu orzekającego to rola biernego podmiotu oczekującego na dowody zaoferowane przez stronę. Wręcz przeciwnie, rządząca postępowaniem administracyjnym zasada oficjalności (art. 7, art. 75 k.p.a.) wymaga, by w toku postępowania organy administracji publicznej podejmowały wszelkie kroki niezbędne do wyjaśnienia i załatwienia sprawy i dopuszczały jako dowód wszystko, co może przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem, a więc by z urzędu przeprowadzały dowody służące ustaleniu stanu faktycznego sprawy. Zasada zawarta w art. 7 k.p.a. nabiera szczególnego wymiaru w sytuacji, gdy w sprawie występują sporne interesy stron, a taka sytuacja zaistniała w rozpatrywanej sprawie: z jednej strony inwestor, a z drugiej strony – strona skarżąca (właściciel działki sąsiedniej). W takiej sytuacji zadaniem organów administracji było przeprowadzenie wszechstronnej analizy argumentów obu stron i podjęcie decyzji, w której uzasadnieniu wyraźnie będzie stwierdzone jakie względy zostały wzięte pod uwagę przy podejmowaniu rozstrzygnięcia, dlaczego pewne argumenty zostały przedłożone nad inne i w jaki sposób zagwarantowano to, by interesy strony, dla której decyzja będzie negatywna, zostały w możliwie największym stopniu zabezpieczone. Brak wyjaśnienia wszystkich okoliczności w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, a rozstrzygającej sporne interesy stron, stanowi naruszenie art. 107 § 3 k.p.a.. Zgodnie z treścią art. 138 k.p.a. organ odwoławczy rozpatruje sprawę ponownie merytorycznie w jej całokształcie, co oznacza, że ma on obowiązek rozpatrzeć wszystkie okoliczności sprawy i ustosunkować się do nich w uzasadnieniu decyzji. Kontrola instancyjna organu odwoławczego obejmuje więc zarówno legalność rozstrzygnięcia sprawy przez organ I instancji, jak i ocenę przez ten organ stanu faktycznego sprawy. Należy również zaznaczyć, że wprawdzie organ odwoławczy rozpoznaje sprawę ponownie w oparciu o materiał dowodowy zebrany przez organ pierwszej instancji, może on jednak przeprowadzić uzupełniające postępowanie dowodowe (art. 136 k.p.a.), które ma szczególne znaczenie w razie, jeżeli strona w toku postępowania (jak w niniejszej sprawie) kwestionuje ustalenia istotnych okoliczności faktycznych mających znaczenie dla wystąpienia stanu faktycznego, od którego norma prawa uzasadnia rozstrzygniecie sprawy. Istota zatem postępowania odwoławczego polega na ponownym rozstrzygnięciu sprawy administracyjnej, która była przedmiotem rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji. Oznacza to, że organ odwoławczy rozpatruje sprawę ponownie merytorycznie w jej całokształcie. Rozpatrzenie sprawy w jej całokształcie oznacza również odniesienie się do twierdzeń podnoszonych przez strony w toku postępowania, co winno znaleźć swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, nie zaś w odpowiedzi na skargę do sądu administracyjnego. Niesporne jest w sprawie, że pismo skarżącej Spółki rozszerzające zarzuty odwołania z dnia 8 października 2010r. zostało przesłane za pośrednictwem poczty w dniu 9 października 2010r., czyli 1 dzień po wyznaczonym przez organ odwoławczy terminie. Niemniej jednak istotne jest w sprawie to, że w piśmie tym strona skarżąca zawarła szereg zastrzeżeń /zarzutów/ tak m. innymi względem projektu budowlanego, jak i projektu zagospodarowania terenu oraz zgodności z decyzją o warunkach zabudowy, w części dot. wskaźnika zabudowy, jak i kierunku kalenic budynków względem frontu działki. Podkreślić należy, że organ odwoławczy zasadnie powołał się na przepis art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), zgodnie z którym, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. W razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę (ust. 3). W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (ust. 4). Ponadto istotne jest przy tym, że zgodnie z art. 34 ust. 1 Prawa budowlanego projekt budowlany powinien spełniać wymagania określone w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W niniejszej sprawie wprawdzie organ odwoławczy stwierdził w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że, cyt.: " ... organ odwoławczy ustalił pełną zgodność pomiędzy przedłożonym projektem budowlanym a zawartymi we wzmiankowanej decyzji lokalizacyjnej ustaleniami dotyczącymi funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu z uwzględnieniem ustaleń dotyczących warunków i wymagań ochrony i kształtowania terenu", jednakże argumentacja organu w tym względzie jest zbyt ogólnikowa, co pozwala na stwierdzenie, że niniejsza sprawa nie została rozpatrzona w jej całokształcie. Skoro, a jest to niewątpliwe, że w opisanej wyżej decyzji Prezydenta W. o warunkach zabudowy z dnia [...]r., Nr [...] określone zostały parametry /warunki/ zamierzonej inwestycji, to organ II instancji rozpatrując sprawę w trybie odwoławczym winien był – mając na względzie cyt. wyżej przepis art.35 ust.1 pkt.1 Prawa budowlanego – podejść do sprawy ze szczególną starannością i sprawdzić czy przedłożony przez inwestora projekt budowlany pozostaje w zgodzie z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy. Czynności te są bardzo istotne z tej to przede wszystkim przyczyny, że jak przyjęte zostało w orzecznictwie, w razie niedokładnego zbadania projektu budowlanego i niewyeliminowania wszelkich wątpliwości, co do jego treści, zgodności z przepisami prawa/ decyzjami lokalizacyjnymi/, posiadanych uzgodnień, nie będzie można postawić później inwestorowi zarzutu prowadzenia robót budowlanych niezgodnie z udzielonym pozwoleniem /por. wyrok NSA z dnia 16 maja 2005r., sygn. akt OSK 1569/04, niepublik./ Nadto, istotne jest w sprawie także i to, że wprawdzie organ odwoławczy oceniał projekt budowlany spornej inwestycji pod względem zgodności z przepisami Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 ze zm.), jednakże tylko w kwestii nasłonecznienia. Oznacza to, że niniejsza sprawa nie była rozpoznana w jej całokształcie. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ odwoławczy powinien zatem rozpatrzeć sprawę w jej całokształcie, mając na względzie podniesione przez stronę skarżącą zarzuty w piśmie z dnia 8 października 2010r.. Te ustalenia i ocena winna zaś znaleźć swój wyraz w uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia, stosownie do przepisu art. 107 § 3 k.p.a.. Na marginesie należy wskazać, że z uwagi na poczynione przez organ odwoławczy uchybienia o charakterze proceduralnym, przedwczesne w tych okolicznościach sprawy byłoby rozstrzyganie przez Sąd kwestii merytorycznych zaskarżonego rozstrzygnięcia. Mając na względzie przedstawione wyżej okoliczności faktyczne i prawne Wojewódzki Sąd Administracyjny – stwierdzając, że zaskarżona decyzja wydana została z istotnym naruszeniem prawa – zgodnie z art. 145 § 1 lit. c powołanej wcześniej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w pkt. I sentencji wyroku. Klauzula zawarta w pkt. II wynika z obowiązku zastosowania przez Sąd przy orzekaniu w sposób uwzględniający skargę, przepisu art. 152 przywołanego aktu. Orzeczenie o kosztach swoje wsparcie znalazło zaś w art. 200 przywołanej ustawy.