II SA/Wr 751/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Filipowicz -Kremis Sędziowie: Sędzia WSA Olga Białek Sędzia WSA Marta Pawłowska (spr.) Protokolant: specjalista Izabela Szczerbińska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 30 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi B. C. i F. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia 11 czerwca 2025 r. nr SKO 4121.70.2025 w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy oraz ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie i nadbudowie części budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej oddala skargę w całości. Zaskarżoną decyzją z dnia 11 czerwca 2025 r. nr SKO 4121.70.2025, Samorządowe Kolegium Odwoławcze we Wrocławiu, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r. poz. 1130, ze zm.; dalej jako k.p.a.) oraz art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2024 r. poz. 1130, ze zm.; dalej jako u.p.z.p.), po rozpatrzeniu odwołań F. i B. C., utrzymało w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia 27 lutego 2025r., Nr 97/2025 (znak: WPL-ZT4.6730.119.2024.IE10), - umarzającą jako bezprzedmiotowe postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla działki nr [...], AR_[...], obręb O., przy ul. [...] we W., objętej miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego nieruchomości przejętych od wojsk [...] obejmującego tereny we W. przy ul. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i ul. [...] nr [...], [...], [...], [...], [...] (uchwała nr [...] Rady Miejskiej W. z dnia [...] marca 1998 r., ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Województwa Dolnośląskiego z 1 czerwca 1998 r. Nr 7, poz. [...]), oraz - ustalającą - na rzecz P. S. - warunki zabudowy dla terenu położonego we W. przy ul. [...] (oznaczenia geodezyjne: obręb O., AR_[...], działka nr [...]), dla inwestycji polegającej na rozbudowie i nadbudowie części budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej. Utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję, Kolegium w pierwszej kolejności wskazało na podstawy normatywne i podniosło, że postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji zostało wszczęte w dniu 30 lipca 2024 r. Co do zasady, organ administracji rozpatrując sprawę zobowiązany jest uwzględnić aktualny stan prawny chyba, że co innego wynika z obowiązujących przepisów. W tym kontekście SKO wyjaśniło, że dniu 24 września 2023 r. weszła w życie ustawa z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1688; powoływana dalej jako ustawa zmieniająca). Zgodnie z art. 59 ust. 2 ustawy zmieniającej, do spraw dotyczących ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego lub wydania decyzji o warunkach zabudowy, wszczętych od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy i przed dniem utraty mocy studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy w danej gminie: 1) stosuje się przepisy art. 54 oraz art. 61 ust. 1 pkt 1, ust. 2, 3 i 5a ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym; 2) nie stosuje się przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1 a i ust. 1a ustawy zmienianej w art. 1. Wskazano także, jako na przepisy znajdujące zastosowanie przy rozstrzyganiu sprawy, rozporządzenie Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 15 lipca 2024 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2024 r. poz. 1116; powoływane dalej jako rozporządzenie planistyczne). Dalej Kolegium zwróciło uwagę na związany charakter decyzji lokalizacyjnej, przywołując brzmienie art. 61 u.p.z.p. w brzmieniu obowiązującym w rozpatrywanej sprawie i podniosło, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi, 6) zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze: a) w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, ) o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (obecnie: Oz. U. z 2024 r. 1199), ustanowiony został zakaz, o którym mowa art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy, b) strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu, c) strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu. Dalej Kolegium wyjaśniało, że badając spełnienie warunku określonego art. 61 ust. 1 pkt 1 upzp, a także w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu, organ lokalizacyjny wyznacza, na podstawie art. 61 ust. 5a upzp obszar analizowany w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu terenu, jednak nie mniejszej niż 50 metrów i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w ust. 1. Przez front terenu należy rozumieć tę część granicy działki budowlanej, która przylega do drogi publicznej lub wewnętrznej, z której odbywa się główny wjazd na działkę. Stosownie natomiast do § 2 ust. 2 rozporządzenia planistycznego, ustalania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu określa się na podstawie istniejących na obszarze analizowanym zabudowie i zagospodarowaniu terenu o takiej samej funkcji, jak funkcja zabudowy i zagospodarowania terenu określona we wniosku. Jak wyjaśnił organ odwoławczy, szerokość frontu - objętej wnioskiem lokalizacyjnym - działki nr [...] przylegającej do drogi usytuowanej na działce drogowej nr [...] i nr [...] (sięgacz ul. [...]), od której odbywać się ma główny wjazd na te działkę wynosi ok. 16 metrów (na podstawie załączonej do decyzji mapy zasadniczej w skali 1:500), a zatem trzykrotna szerokość tego frontu stanowi 48 m (3x16m=48m). Granice obszaru analizowanego winny zatem zamykać się w odległości nie mniejszej niż 50 metrów, licząc w każdym kierunku od zewnętrznych granic działki objętej wnioskowanym zamierzeniem budowlanym. W odniesieniu do tych regulacji SKO podniosło, że granice obszaru analizowanego wyznaczono z uwzględnieniem wymaganej minimalnej odległości. Co również istotne, granice obszaru poddanego analizie urbanistycznej, nie dzielą działek zabudowanych, lecz przebiegają z uwzględnieniem pełnego obrysu granic geodezyjnych tych działek, które wchodzą w obszar analizowany (stąd fragmentami granice obszaru analizowanego są szersze niż normatywne minimum) oraz obejmują całą istniejącą zabudowę. Takie podejście pozwoliło na wyznaczenie obszaru analizowanego uwzględniającego tzw. urbanistyczną całość, którego granice oparte są wzdłuż ciągów komunikacyjnych. Na tak wyznaczonym obszarze przeprowadzono analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie zacytowanych powyżej warunków określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1 upzp, z uwzględnieniem specyfiki planowanej inwestycji, przy czym organ pierwszej instancji dokonując analizy pominął te działki, których funkcja nie jest zgodna z funkcją wnioskowaną przez Inwestora. Obszar ten mógł zatem stanowić podstawę do ustalenia zasad zagospodarowania terenu inwestycji. W ocenie Kolegium w sprawie wszystkie przesłanki wymagane dla ustalenia warunków zabudowy zostały spełnione. Działka objęta inwestycją usytuowana jest w sąsiedztwie działek dostępnych z tej samej drogi publicznej, zabudowanych w sposób pozwalający określić wymagania w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Z przeprowadzonej przez organ pierwszej instancji analizy wynika, że zamierzenie inwestycyjne będzie stanowiło kontynuację dotychczasowej funkcji w terenie. W obszarze analizowanym występuje zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna. Teren jest już zurbanizowany, a w sąsiedztwie planowanej zabudowy zlokalizowane są budynki mieszkalne jednorodzinne. W sąsiedztwie nie pojawi się więc nowa funkcja. Zastrzeżeń Kolegium, nie budzą także ustalenia parametrów zabudowy. Stosownie do § 3 ust. 1 rozporządzenia planistycznego, linię zabudowy na terenie objętym wnioskiem wyznacza się jako przedłużenie linii zabudowy istniejącej na działkach sąsiednich. W przypadku gdy przebieg linii zabudowy istniejącej na działkach sąsiednich tworzy uskok, linię zabudowy ustala się jako kontynuację linii zabudowy tego budynku, który znajduje się w większej odległości od pasa drogowego. (§ 3 ust. 2). Dopuszcza się inne ustalenie linii zabudowy, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w art. 61 ust. 5a upzp (§ 3 ust. 3). Linie zabudowy ustala się jako nieprzekraczalne lub obowiązujące. Dopuszcza się dodatkowe ustalenie linii zabudowy dla kondygnacji podziemnych lub innych linii zabudowy wynikających z lokalnych uwarunkowań. (§ 3 ust. 4). Jak wyjaśniono, w rozpatrywanej sprawie organ lokalizacyjny wyznaczył nieprzekraczalną linię zabudowy, jako przedłużenie linii zabudowy istniejącej na działce nr [...] (teren zainwestowania), stosownie zatem do § 3 ust. 3 i ust. 4 rozporządzenia planistycznego. Co przy tym ważne, z analizy wynika, że istniejące w obszarze analizowanym budynki są usytuowane w zróżnicowanej odległości od działki drogowej. Tym samym, w rozpatrywanej sprawie możliwym było wyznaczenie linii zabudowy zgodnie z § 3 ust. 3 rozporządzenia planistycznego. Kolegium podkreśliło, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy winno być możliwe dla każdej inwestycji, która nie przekracza pierwszej linii zabudowy wyznaczonej w oparciu o istniejącą zabudowę bądź ustalonej zgodnie z przepisami odrębnymi, np. regulującymi dostęp do pasa drogowego (ustawa o drogach publicznych). Biorąc powyższe pod uwagę, w ocenie Kolegium, wyznaczenie linii zabudowy nastąpiło zgodnie z przepisami prawa. Prawidłowo także w ocenie organu został ustalony wskaźnik zabudowy. Jak wyjaśniono w decyzji, z § 4 ust 1 rozporządzenia pianistycznego wynika że, maksymalną intensywność zabudowy oraz maksymalną nadziemną intensywność zabudowy ustala się na podstawie średniego wskaźnika tych intensywności dla obszaru analizowanego z tolerancją do 20 %. Minimalną nadziemną intensywność zabudowy ustala się na podstawie najmniejszej wartości tego wskaźnika dla działki na obszarze analizowanym (§ 4 ust. 2). Dopuszcza się ustalenie innej maksymalnej intensywności zabudowy oraz maksymalnej i minimalnej nadziemnej intensywności zabudowy, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w art, 61 ust. 5a upzp (§ 4 ust. 3). Średni współczynnik zabudowy do powierzchni terenu na obszarze analizowanym wynosi 0,61, przy wartościach mieszczących się w przedziale od 0,31 do 1 (np. poz. 13 i 6 analizy), 20% tolerancja względem średniego współczynnika wynosi zatem od 0,49 do 0,73. W rozpatrywanej sprawie maksymalna intensywność zabudowy istniejącej i projektowanej została wyznaczona na poziomie do 1,27, w stosunku do powierzchni zabudowanej działki nr [...]. Jest to wartość wyższa od średniego wskaźnika dla obszaru analizowanego, ale uzasadniona w kontekście dużego zróżnicowania tego wskaźnika w obszarze analizowanym. Należy dostrzec, że znajdująca się w najbliższym sąsiedztwie działka nr [...] jest zabudowana na poziomie 1, a więc również znacząco odbiega od średniego wskaźnika powierzchni zabudowy w obszarze analizowanym. Z kolei wskaźnik na poziomie 0,31 ma działka nr [...]. Trudno zatem uznać, by znaczne rozbieżności, co do wielkości wskaźnika zabudowy występujące w analizowanym obszarze nie uzasadniały przyjęcia dla przedmiotowej inwestycji wskaźnika na poziomie 1,27. W ocenie Kolegium, tym samym stwierdzić należy, że ustalenie wskaźnika maksymalnej intensywności zabudowy w stosunku do powierzchni działki nastąpiło zgodnie z § 4 ust. 3 rozporządzenia planistycznego. Zdaniem Kolegium, ustalony w decyzji wskaźnik intensywności zabudowy, choć przekracza średnie wartości obszaru analizowanego, to jednak nie naruszy uwarunkowań ładu przestrzennego w sposób uzasadniający stwierdzenie o braku kontynuacji cech zabudowy (art. 61 ust. 1 pkt 1 upzp). Przy czym Kolegium zwróciło, za organem pierwszej instancji uwagę na okoliczność, że teren zainwestowania obejmować będzie poza działką nr [...] również działkę nr [...], AM – [...], obręb O. Wnioskowany budynek, podlegający rozbudowie i nadbudowie zlokalizowany jest bowiem na obydwu i wzmiankowanych działkach, przy czym działka nr [...] objęta jest ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nieruchomości przejętych od wojsk [...] przy ul. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i ul. [...], [...], [...], [...], [...], uchwalonego uchwałą Rady Miejskiej W. z dnia [...] marca 1998 roku (Dz. Urz. Woj. Doln. Z 1998 r. Nr 7, poz. [...]). Wskutek uchwalenia powołanego planu miejscowego zmiana zagospodarowania terenu działki nr [...] nie wymaga ustalenia warunków zabudowy decyzją administracyjną. Co przy tym jednocześnie ważne, działka nr [...] usytuowana jest na terenie oznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem MN[...], który zgodnie z § 5 planu miejscowego określającym ustalenia szczegółowe dla poszczególnych jednostek mieszkaniowych, należy dołączyć do nieruchomości przy ul. [...] (działka nr [...]). Zważyć również należy, że działka nr [...] i [...] tworzą w istocie jedną nieruchomość, objętą analizowanym zamierzeniem inwestycyjnym. W konsekwencji należy stwierdzić, że maksymalna intensywność projektowanej zabudowy będzie się bilansować na działkach nr [...] i [...]. Jak przy tym wyjaśnił organ pierwszej instancji, aktualna intensywność zabudowy dla działki nr [...] wynosi 0,97 a dla obu działek wyniesie 0,68. Po realizacji inwestycji maksymalna intensywność zabudowy dla działki nr [...] zwiększy się do 1,27, a dla sumy działek [...]i [...] wyniesie do 0,90, co odpowiadać będzie zabudowie sąsiedniej. Nie może być więc mowy o powstaniu dominanty i naruszeniu ładu przestrzennego. Jednocześnie podkreślić należy, że planowanie i zagospodarowanie przestrzenne musi uwzględniać potrzebę ekonomicznego wykorzystania przestrzeni. W szczególności kwestia ta staje się istotna w warunkach miejskich, gdzie ograniczone są zasoby ziemi przeznaczone do zabudowy. Dlatego wysoki wskaźnik zabudowy w obszarach miejskich, nie jest niczym wyjątkowym i nadzwyczajnym. Dodatkowo zachowanie ładu przestrzennego nie zakłada bezwzględnej konieczności dokonywania kazuistycznych dociekań wobec każdego z parametrów z osobna, ale wymaga kompleksowego spojrzenia na inwestycję w kontekście również systemowo wymownych zmiennych właściwych dla obszaru analizowanego, z uwzględnieniem całości zabudowy, jej charakteru, rodzaju i parametrów. Dodatkowo Kolegium podniosło, że maksymalną nadziemną intensywność zabudowy ustalono na poziomie 0,84 w stosunku do powierzchni działki nr [...], zgodnie z § 4 ust. 3 rozporządzenia planistycznego, jako wynikającą z przeprowadzonej analizy. Jest to wartość, która nawiązuje m. in do wartości zabudowy sąsiedniej działki nr [...]. Jednocześnie organ pierwszej instancji zasadnie w ocenie Kolegium odstąpił od ustalenia minimalnej nadziemnej intensywności zabudowy, gdyż teren zainwestowania jest już zabudowany. Jak wyjaśniło Kolegium, stosownie do § 5 ust. 1 rozporządzenia planistycznego, udział powierzchni zabudowy ustala się na podstawie średniego wskaźnika tego udziału dla obszaru analizowanego. Zgodnie z ust. 2 tego paragrafu dopuszcza się ustalenie innego udziału powierzchni zabudowy, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w art. 61 ust. 5aupzp. Zgodnie z danymi wynikającymi z analizy, średni wskaźnik powierzchni zabudowy wynosi w obszarze objętym analizą 20,15%, przy wartościach skrajnych od 5% do 33,49%. Organ pierwszej instancji ustalił omawiany wskaźnik na poziomie do 47%, zgodnie z § 5 ust. 2 rozporządzenia planistycznego, w nawiązaniu do wartości tego parametru na działce nr [...] wynoszącego 33,49%. W rozpatrywanej sprawie istotnym bowiem jest, że działka nr [...] jest już zabudowana, a powierzchnia jej zabudowy wynosi 43,04%. Z kolei łączna istniejąca powierzchnia zabudowy nieruchomości, na której usytuowany jest objęty zamierzeniem inwestycyjnym budynek, tj. działki nr [...] i nr [...] wynosi 30,28%. Wartość ta po zrealizowaniu inwestycji będzie wynosić dla działki nr [...] od 45,65% do 46,74%, a wobec zbilansowanych działek nr [...] i nr [...] - od 32,39% do 32,49%, a więc jak wskazano to wyżej, będzie zgodna ze wskaźnikiem dla działki nr [...]. Dalej Kolegium wywodziło, że w rozpatrywanej sprawie z uwagi na przedmiot inwestycji, tj. rozbudowę i nadbudowę części istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego nie ulegną zmianie takie cechy i parametry zabudowy, jak szerokość elewacji frontowej. Zatem odstąpiono od ich wyznaczania. Jak podniesiono w dalszej części decyzji, stosownie do § 7 ust. 1 rozporządzenia planistycznego, wysokość zabudowy ustala się na podstawie wysokości zabudowy na dostępnych z tej samej drogi publicznej przylegających działkach sąsiednich. Zgodnie z ust. 2 tego paragrafu, Jeżeli wysokość, o której mowa w ust. 1, na działkach, o których mowa w ust. 1, przebiega tworząc uskok, wówczas przyjmuje się jej średnią wielkość występującą na tych działkach. Dopuszcza się ustalenie innej wysokości zabudowy, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w art. 61 ust. 5a upzp (§ 7 ust. 3). Wysokość zabudowy części nadbudowywanej budynku ustalono na poziomie - do wysokości części istniejącego budynku, przy której planuje się nową zabudowę, tj. do ok. 8,5 m od poziomu terenu istniejącego, co zgodne jest z § 7 ust. 3 rozporządzenia planistycznego. W konsekwencji planowana inwestycja w zakresie wysokości będzie przedłużeniem wysokości budynku istniejącego na terenie zainwestowania. Zastrzeżeń Kolegium nie budzą także ustalenia dotyczące rodzaju dachu. Organ wyjaśnił, że zgodnie z § 8 ust. 1 rozporządzenia planistycznego, geometrię dachu (kąt nachylenia i układ połaci dachowych) ustala się odpowiednio do geometrii dachów występujących na obszarze analizowanym. Geometrię dachu w zakresie układu połaci dachowych ustala się poprzez określenie rodzaju dachu, układu głównych połaci dachu oraz kierunku głównej kalenicy w stosunku do frontu działki (§ 8 ust. 2). Organ ustalił dach płaski o kącie nachylenia od 0° do 15°, co jest nawiązaniem do zastanego stanu zabudowy. Badając dostęp terenu inwestycji do drogi publicznej Kolegium stwierdziło, źe warunek ten został spełniony. Zgodnie z art. 2 pkt 14 upzp, przez dostęp do drogi publicznej należy rozumieć bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. Teren objęty inwestycją ma dostęp do drogi publicznej: ulicy [...]. Także uzbrojenie terenu jest wystarczające dla realizacji przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego, ponieważ zapotrzebowanie na energię elektryczną, wodę i odbiór ścieków nie ulegnie zmianie. Ponadto przedmiotowy teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów. Zgodnie z art. 10a ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 82), przepisów o zgodzie rolnej nie stosuje się do gruntów rolnych położonych w granicach administracyjnych miast. Tak więc wszystkie grunty w obrębie administracyjnym miasta zostały wyłączone spod obowiązku uzyskania decyzji o zmianie przeznaczenia na cele nierolne. W ocenie Kolegium, ustaleniu warunków zabudowy nie sprzeciwia się też żaden przepis odrębny. Teren inwestycji nie znajduje się w pobliżu sieci energetycznych, o których mowa w art. 53 ust. 5e upzp i tym samym projekt decyzji nie wymagał opiniowania przez operatora systemu elektroenergetycznego. Teren inwestycji nie znajduje się w strefie kontrolowanej gazociągu lub w strefie bezpieczeństwa rurociągu. Reasumując, w ocenie organów, opisane wyżej przesłanki określone w art. 61 ust. 1 upzp, zostały spełnione. Działki sąsiadujące z działką, na której ma być dokonana inwestycja, dostępne z tej samej drogi publicznej są bowiem zabudowane w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu. Działka ta ma dostęp do drogi publicznej, istniejące uzbrojenie terenu jest wystarczające dla planowanego zamierzenia budowlanego. Teren inwestycji nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. Decyzji ustalającej warunki zabudowy nie sprzeciwia się też żaden przepis odrębny. Jednocześnie Kolegium podniosło, że wszystkie dokonane przez organ pierwszej instancji ustalenia, odpowiadają obowiązującym przepisom. Jak wyjaśniono, zgodnie z art. 54, w związku z art. 64 ust. 1 upzp, decyzja o warunkach zabudowy określa: 1) rodzaj inwestycji; 2) warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie: a) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, b) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, c) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, d) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, e) ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych; 3) linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1. Szczegółowy sposób zapisywania ustaleń decyzji lokalizacyjnej określa rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. Nr 164, poz. 1589; powoływane dalej jako rozporządzenie nomenklaturowe). Za prawidłowe Kolegium uznało oznaczenie inwestycji jako: "rozbudowa i nadbudowa części budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej", co jest zgodne z wnioskiem Inwestora. Także oznaczenie rodzaju zabudowy jest prawidłowe: "zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna". W ocenie Kolegium, ustalenia odnoszące się do wymagań ochrony interesu osób trzecich w sposób właściwy dla tego etapu procesu inwestycyjnego, jakim jest postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy, chronią interesy wszystkich stron postępowania. Stosownie do § 2 pkt 7 rozporządzenia nomenklaturowego, ustalenia wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich zapisuje się w szczególności poprzez określenie warunków ochrony przed: a) pozbawieniem: dostępu do drogi publicznej, możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz ze środków łączności, dostępu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, b) uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne i promieniowanie, c) zanieczyszczeniem powietrza, wody i gleby. Zawarte w zaskarżonej decyzji ustalenia dotyczące ochrony osób trzecich są wystarczające i adekwatne do inwestycji. W rozpatrywanej sprawie, organ prawidłowo, w ocenie SKO, przeprowadził postępowanie dowodowe w zakresie ochrony osób trzecich, w szczególności w sprawie pozbawienia dostępu do światła dziennego i dostępu do drogi. W decyzji jednoznacznie wskazano, że konieczne jest zaprojektowanie inwestycji zgodnie z ustawą z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane oraz jej przepisami wykonawczymi (czyli rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie; Dz. U, z 2022 r. poz. 1225). Obliguje to Inwestora, zgodnie z postanowieniami nie tylko decyzji lokalizacyjnej [pkt 2 lit. e)j, ale przede wszystkim art. 5 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane (Dz.U. z 2025 r. poz. 418), do przedstawienia takiego projektu budowlanego, który będzie odpowiadał standardom wynikającym z § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. SKO podkreśliło przy tym że, sam fakt uzyskania decyzji lokalizacyjnej nie oznacza jeszcze, że realizacja obiektu budowlanego będzie możliwa. Akceptacja projektu budowlanego lub zgłoszenia przez organ architektoniczno-budowlany będzie możliwa tylko wtedy, gdy będzie on zgodny z przepisami prawa i warunkami technicznymi. Z tego względu na etapie warunków zabudowy nie rozstrzyga się problematyki szczegółowego umiejscowienia inwestycji, z wyjątkiem uwarunkowań wynikających z przepisów odrębnych. Co do zasady, w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy organ nie bada bowiem warunków technicznych inwestycji, lecz jedynie, "zastępując" plan miejscowy, określa w kontekście ładu przestrzennego, czy dana inwestycja i jej funkcja są dopuszczalne na danym terenie. W postępowaniu tym ochrona interesów osób trzecich nie może być rozciągana na okoliczności będące przedmiotem badania organów administracji architektoniczno-budowianej. Podkreślono przy tym, że przepisy techniczno - budowlane nie są przepisami odrębnymi w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 5 upzp, warunkującymi dopuszczalność ustalenia warunków zabudowy. Chodzi tu bowiem wyłącznie przepisy odrębne z zakresu zagospodarowania przestrzennego, a nie o przepisy znajdujące zastosowanie dopiero na kolejnym etapie procesu inwestycyjnego, czyli na etapie realizacji robót budowlanych. Przepisy ustawy - Prawo budowlane i przepisy wykonawcze do tej ustawy, w tym przepisy techniczno - budowlane, będą stosowane na etapie rozstrzygania o pozwoleniu na budowę, który następuje po ustaleniu warunków zabudowy. Zbadanie warunków technicznych obiektu budowlanego jest możliwe tylko na podstawie konkretnego projektu budowlanego. Zupełnie logicznie ustawodawca nie uzależnił ustalenia warunków zabudowy od zgodności zamierzenia z wymaganiami techniczno - budowlanymi. Konieczność stwierdzenia takiej zgodności wymuszałaby bowiem sporządzenie projektu budowlanego już na etapie postępowania lokalizacyjnego, narażając wnioskodawcę na znaczne koszty, bez gwarancji, że zachowana jest w ogóle kontynuacja funkcji i cech zabudowy. Badając ustalenia decyzji lokalizacyjnej w zakresie obsługi komunikacyjnej, skład orzekający Kolegium stwierdził, że odpowiadają one przepisom prawa. Teren inwestycji ma dostęp do drogi publicznej - ulicy [...] i od tej ulicy będzie się odbywała obsługa komunikacyjna. Stosownie do § 4 pkt 6 rozporządzenia nomenklaturowego, ustalenia dotyczące obsługi w zakresie komunikacji zapisuje się poprzez określenie dostępu do drogi publicznej oraz wymaganej ilości miejsc parkingowych. Nie budzi zatem wątpliwości, że organ ma obowiązek wskazać liczbę miejsc parkingowych. Rozporządzenie oraz upzp nie wskazują jednak, w jaki sposób należy wyliczyć wskaźnik miejsc parkingowych. Pozostawione to zostało uznaniu organu administrującego, który biorąc pod uwagę, charakter inwestycji oraz całokształt sprawy ustala wiążąco liczbę miejsc parkingowych. W rozpatrywanej sprawie, organ lokalizacyjny ustalił liczbę miejsc parkingowych na poziomie dwóch miejsc postojowych na jeden lokal mieszkalny, wliczając w to miejsca w garażu, co zaspokaja potrzeby parkingowe inwestycji. Inwestor obowiązany jest dokonać lokalizacji miejsc postojowych na terenie objętym inwestycją. Zdaniem SKO ustalenia decyzji wyczerpują potrzeby miejsc parkingowych przyszłej inwestycji. Projekt decyzji został uzgodniony z Państwowym Powiatowym Inspektorem Sanitarnym Dyrektorem Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej we Wrocławiu (wystąpienie z dnia 4 lutego 2025 r., k. nr 17 akt), Prezesem Urzędu Lotnictwa Cywilnego w Warszawie (wystąpienie z dnia 4 lutego 2025 r., k. nr 16 akt) oraz Dolnośląskim Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków we Wrocławiu (wystąpienie z dnia 4 lutego 2025 r., k. nr 15 akt). Uzgodnienie przez organy współdziałające nastąpiło na podstawie art. 53 ust. 5 upzp, tj. milcząco. W rozpatrywanej sprawie Kolegium nie dopatrzyło się też w toku pierwszoinstancyjnego postępowania uchybień procesowych, które mogłyby mieć wpływ na jego wynik. Wniosek Inwestora spełniał, po uzupełnieniach, wymogi art. 52 ust. 2 upzp, wobec czego podjęte przez Prezydenta W. należało utrzymać w mocy. Nie godząc siew z tym rozstrzygnięciem F. i B. C. wnieśli do tutejszego Sądu skargę, dopomagając się jego uchylenia. W skardze przedstawili losy budynku od czasu jego wybudowania i wskazali, że od 2013 roku, kiedy nieruchomość została sprzedana inwestorowi, w budynku prowadzone są prace budowlane, powodujące zniszczenia w lokalu należącym do skarżących . W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w całości, podtrzymując stanowisko prezentowane w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 30 kwietnia 2026 r. skarżący wraz z pełnomocnikiem podtrzymali w całości skargę i wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143), dalej jako p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.). Z kolei z art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W tak zakreślonych granicach przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie była decyzja SKO z dnia 11 czerwca 2025 r. którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta W. umarzająca jako bezprzedmiotowe postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla działki nr [...], AR_[...], obręb O., przy ul. [...] we W., objętej miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego nieruchomości przejętych od wojsk [...] obejmującego tereny we W. przy ul. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i ul. [...] nr [...], [...], [...], [...], [...] (uchwała nr [...] Rady Miejskiej W. z dnia [...] marca 1998 r., ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Województwa Dolnośląskiego z 1 czerwca 1998 r. Nr 7, poz. [...]), oraz ustalająca na rzecz P. S. - warunki zabudowy dla terenu położonego we W. przy ul. [...] (oznaczenia geodezyjne: obręb O., AR_[...], działka nr [...]), dla inwestycji polegającej na rozbudowie i nadbudowie części budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej. W pierwszej kolejności należy podnieść, że prawidłowo organy orzekające w sprawie ustaliły, że w dniu 24 września 2023 r. weszła w życie ustawa z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1688; powoływana dalej jako ustawa zmieniająca). Zgodnie z art. 59 ust. 2 ustawy zmieniającej, do spraw dotyczących ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego lub wydania decyzji o warunkach zabudowy, wszczętych od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy i przed dniem utraty mocy studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy w danej gminie: 1) stosuje się przepisy art. 54 oraz art. 61 ust. 1 pkt 1, ust. 2, 3 i 5a ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym; 2) nie stosuje się przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1 a i ust. 1a ustawy zmienianej w art. 1. Zatem materialnoprawną podstawą zaskarżonych decyzji stanowił art. 61 ust. 1 upzp, zgodnie z którym, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi, 6) zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze: a) w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, ) o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (obecnie: Oz. U. z 2024 r. 1199), ustanowiony został zakaz, o którym mowa art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy, b) strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu, c) strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu. Decyzja lokalizacyjna określa podstawowe kwestie dotyczące zmiany zagospodarowania terenu odnoszące się do objętej wnioskiem inwestycji, które podlegają dalszym szczegółowym ustaleniom w postępowaniu poprzedzającym realizację inwestycji, unormowanym w przepisach Prawa budowlanego oraz w regulacjach dotyczących warunków technicznych realizacji planowanych zamierzeń. Jej celem jest wyłącznie przesądzenie o dopuszczalnym w świetle istniejącego ładu, sposobie zagospodarowania terenu, dla którego nie ma obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, tj. nie ustanowiono lokalnego porządku planistycznego. Decyzja o warunkach zabudowy stanowi szczegółową urzędową informację o tym, jaki obiekt i pod jakimi warunkami inwestor może na danym terenie zrealizować (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 10 stycznia 2012 r., sygn. akt II SA/Bk 719/11, Lex nr 1104258). Istotne jest, że decyzji o warunkach zabudowy w żadnej mierze nie można utożsamiać z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, który to stanowi podstawowy instrument polityki planistycznej gminy. Przy braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dbałość o ład nie powinna być przy tym realizowana przez bardzo restrykcyjne rozumienie przepisów prowadzące do odmowy ustalenia warunków zabudowy i wstrzymania wszelkich procesów inwestycyjnych, uniemożliwiając realizację zagwarantowanego konstytucyjnie prawa własności, w tym - stanowiącego element treści tego prawa - określonego w art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. prawa do zagospodarowania terenu (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 11 grudnia 2013 r., sygn. akt IV SA/Po 908/13, Lex nr 1405122). Stąd nie bez powodu w literaturze oraz orzecznictwie przyjmuje się, że decyzja o warunkach zabudowy ma charakter związany, co oznacza, że organ właściwy do wydania takiej decyzji zobowiązany jest wydać pozytywną decyzję, jeśli wnioskowane zamierzenie inwestycyjne czyni zadość wszystkim wymogom wynikającym z konkretnych przepisów prawa. Z kolei ma on obowiązek odmówić ustalenia warunków zabudowy wówczas, gdy wnioskowana inwestycja nie spełnia chociażby jednej ustawowej przesłanki wynikającej ze skonkretyzowanej normy prawnej (por. np. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 11 czerwca 2014 r., sygn. akt IV SA/Po 1219/13, CBOSA). Podstawą określenia w decyzji o warunkach zabudowy wymagań dla nowej zabudowy są ustalenia faktyczne dotyczące zabudowy istniejącej na działkach sąsiednich w stosunku do działki objętej wnioskiem. W celu dokonania tych ustaleń faktycznych organ wyznacza obszar analizowany, wskazując tym samym, które działki sąsiednie będą stanowić punkt odniesienia dla określenia sposobu zabudowy i zagospodarowania działki objętej wnioskiem. Analizie podlega więc przede wszystkim zabudowa znajdująca się na działkach sąsiednich w stosunku do działki objętej wnioskiem, gdyż - zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. to w oparciu o ustalenia dotyczące tej zabudowy organ ustala warunki zabudowy planowanej na działce inwestora. Wynikająca z niniejszego przepisu konieczność przeprowadzenia oceny inwestycji z punktu widzenia kontynuacji istniejącej zabudowy w zakresie jej funkcji oraz cech architektonicznych i urbanistycznych, nie oznacza zakazu lokalizacji zróżnicowanej zabudowy na określonym terenie oraz bezwzględnego obowiązku kontynuacji dominującej funkcji zabudowy. Rozumienie bowiem kontynuacji funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu należy traktować szeroko, zgodnie z wykładnią systemową, która każe rozstrzygnąć wątpliwości na rzecz uprawnień właściciela czy inwestora po to, by mogła być zachowana zasada wolności zagospodarowania terenu, w tym jego zabudowy. Z tego też względu przyjąć należy, że w zakresie kontynuacji funkcji mieści się taka zabudowa, która nie godzi w zastany stan rzeczy. (por. niepubl. wyrok WSA w Warszawie z 12 grudnia 2008 r., sygn. akt VIII SA/Wa 446/08). Sąd podziela stanowisko organów, iż w realiach niniejszej sprawy przeprowadzona analiza obszaru wyznaczonego wokół objętej zamiarem inwestycyjnym działki, zgodnie z przepisem art. 61 ust. 5a upzp, pozwala na stwierdzenie, iż planowane przedsięwzięcie będzie stanowiło kontynuację dotychczasowej funkcji mieszkaniowej terenu, co też nie jest kwestionowane w sprawie. Sąd wskazuje, że obszar analizowany wyznaczony został przez organ pierwszej instancji stosownie do wymagań przytoczonego przepisu, tj. przyjmując, że szerokość frontu działki zainwestowania – działki nr [...] wynosi 16 metrów, wyznaczono go w odległości nie mniej niż 50 metrów od zewnętrznych granic działki. Zauważyć należy także, że z uwagi na charakter inwestycji – rozbudowa i nadbudowa istniejące budynku mieszkalnego - realizacja inwestycji pozostaje bez wpływu na takie parametry jak: obowiązująca linia zabudowy, szerokość elewacji frontowej budynku mieszkalnego oraz geometrię dachu. Nadto teren inwestycji ma dostęp do drogi publicznej, istniejące uzbrojenie terenu jest wystarczające, teren nie wymaga odrolnienia, a objęte zamiarem inwestycyjnym przedsięwzięcie jest zgodne z przepisami odrębnymi. Sąd w całości ocenia również jako prawidłowe przyjęte przez organ odwoławczy i szeroko wyjaśnione w uzasadnieniu decyzji (a przytoczone szczegółowo w części historycznej niniejszego uzasadnienia) sposoby wyliczenia parametrów, w tym wyznaczenie nieprzekraczalnej linii zabudowy i wskaźnika zabudowy. Należy podkreślić trafne stwierdzenie organów, że planowana inwestycja położona jest w granicach dwóch działek – działki nr [...] oraz działki nr [...], przy czym ta druga jest objęta zakresem obowiązywania miejscowego planu zagospodarowania, zatem ta część działki zainwestowania nie podlegała rozważaniom przy obliczaniu przedmiotowych wskaźników, tymczasem ujęcie tej części terenu spowodowałoby zbliżenie wyliczonych wskaźników do panujących średnich danych w obszarze analizowanym. Pomimo wykluczenia części terenu zainwestowania, wyliczone i wskazane w decyzjach wskaźniki, mieszczą się – jak słusznie zauważyło Kolegium – w dopuszczalnych ustawowo granicach. Stąd, rozważania te w zaskarżonej decyzji zasługują na akceptację. W tym miejscu zaznaczyć należy, że z powodu obowiązywania na terenie działki nr [...] miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nieruchomości przejętych od wojsk [...] przy ul. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i ul. [...], [...], [...], [...], [...], uchwalonego uchwałą Rady Miejskiej W. z dnia [...] marca 1998 roku (Dz. Urz. Woj. Doln. Z 1998 r. Nr 7, poz. [...]), prawidłowe jest rozstrzygnięcie umarzające w tym zakresie postępowanie w zakresie wydania warunków zabudowy, albowiem niedopuszczalne jest wydanie takiej decyzji co do terenów objętych zakresem obowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 59 upzp). Co w sprawie istotne, zarzuty skargi nie odnoszą się do konkretnych ustaleń zaskarżonej decyzji. Z twierdzeń strony skarżącej wynika, że pomiędzy skarżącymi a uczestnikiem istnieje konflikt sąsiedzki, powstały na tle poprzednich inwestycji uczestnika. Skarżący obawiają się, że planowane roboty budowlane negatywnie wpłyną na nieruchomość skarżących. W tym kontekście Sąd wyjaśnia, że – jak podkreślono słusznie w końcowej części zaskarżonej decyzji - decyzja o warunkach zabudowy ma w dużym stopniu charakter informacyjny, wskazując inwestorowi jakie przepisy prawa będą brane pod uwagę przy realizacji inwestycji. Stąd też na etapie warunków zabudowy nie można przesądzić, że inwestycja będzie naruszała normy związane z rozwiązaniami techniczno-budowlanymi, gdyż te przyjmowane będą przez właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej dopiero na etapie zatwierdzania projektu budowlanego i wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę. Treść decyzji oznacza tylko tyle, że projekt budowlany musi przewidzieć takie rozwiązania techniczne, które będą wpisywały się w ustaloną, obowiązującą zabudowę, zgodnie z zasadą dobrego sąsiedztwa. Zarzuty odnośnie do ewentualnych naruszeń przepisów techniczno budowlanych, będą mogły być podnoszone przez skarżącego w ewentualnym postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę. W ocenie Sądu przyjęte przez organ, a kwestionowane przez skarżących ustalenie warunków planowanej zabudowy, znajduje swoje odzwierciedlenie w przeprowadzonej analizie i odpowiada wymaganiom prawa. Sąd zauważa przy tym, że w zakresie planowanej nadbudowy (bez rozbudowy), uczestnik postępowania składał już analogiczny wniosek o wydanie warunków zabudowy i decyzja o warunkach zabudowy wydana w jego sprawie była przedmiotem kontroli tutejszego Sądu. Wyrokiem z dnia 5 kwietnia 2023 r. II SA/Wr 127/22, tutejszy Sąd oddalił skargę na tę decyzję, a skarga kasacyjna od tego wyroku została oddalona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 marca 2026 r., wydanym w sprawie II OSK 2359/23. Sąd uznał także, że organy przy rozpatrywaniu sprawy nie dopuściły się naruszeń prawa procesowego, a wydane w sprawie decyzje zawierają wszystkie elementy wymagane zarówno przepisami prawa materialnego (upzp), jak i procesowego (kpa). W realiach niniejszej sprawy postępowanie zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy, a zaskarżonej decyzji nie można zarzucić wadliwości, uzasadniającej jej wyeliminowanie z obrotu prawnego. Organy w toku prowadzonego postępowania w sposób należyty wyjaśniły okoliczności stanu faktycznego oraz dokonały prawidłowego ustalenia mającej zastosowanie normy. W tym stanie rzeczy stwierdzić należy, że kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nie wykazała, by decyzja ta naruszała prawo i to w stopniu wymagającym usunięcia jej z obrotu prawnego. Sąd nie stwierdził, by prawa strony w prowadzonym postępowaniu administracyjnym zostały naruszone w jakikolwiek sposób, który wymagałby uchylenia zaskarżonych decyzji. Z powyższych względów skarga nie mogła odnieść zamierzonego skutku i jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu w całości na podstawie art. 151 p.p.s.a.