II SA/Wr 757/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Sędziowie Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz Sędzia WSA Alicja Palus – spr. po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Wójta Gminy K. o wykładnię wyroku z dnia 30 stycznia 2013 r. w sprawie ze skargi E. C. i E. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji ustalającej opłatę jednorazową z tytułu wzrostu wartości nieruchomości postanawia oddalić wniosek. Wyrokiem z dnia 30 stycznia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uwzględnił skargę E. C. i E. C. i w pkt. I uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] r. nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy K. z dnia [...] r. w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji ustalającej opłatę jednorazową z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, a w pkt. II orzekł o kosztach postępowania sądowoadministracyjnego. Sąd z urzędu doręczył stronom powyższy wyrok wraz z uzasadnieniem. Pismem z dnia 22 maja 2014 r. Sekretarz Gminy K. z up. Wójta tejże Gminy wniósł o wyjaśnienie wątpliwości co do treści powyższego wyroku. Dokładniej powołując się na fragment uzasadnienia w brzmieniu "(...) obecnie istniejące możliwości techniczne i graficzne umożliwiają w miarę dokładne określenie przez urbanistę granic obszarów o różnym przeznaczeniu (...) w odniesieniu do przedmiotowej nieruchomości widniejących na wyrysie z planu miejscowego Gminy K., uchwalonym w dniu 26 września 1990 roku. Próba uzyskania dowodu w postaci takiego dokumentu powinna być – w uznaniu Sądu – podjęta przez właściwy organ" zwrócił się o wskazanie o jaki konkretnie dowód organ powinien poczynić starania, a nadto czy wystarczające będzie tu pozyskanie ekspertyzy/opinii w zakresie ustaleń planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego gminy K. uchwalonego przez Gminną Radę Narodową w K. dnia [...] r. dla działki nr [...] obręb K. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012, poz. 270 ze zm.) sąd, który wydał wyrok rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Tak w doktrynie jak i orzecznictwie utrwalone jest stanowisko, że w trybie wykładni nie rozstrzyga się o wszystkich wątpliwościach, jakie strona powzięła wobec treści wyroku, lecz muszą to być wątpliwości związane z niejasnym rozstrzygnięciem, zakresem powagi rzeczy osądzonej lub wykonalnością wyroku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lipca 2001 r., II SAB 57/98, LEX nr 75553). Przedmiotem wykładni może być zarówno sentencja jak i uzasadnienie, natomiast potrzeba jej dokonania zachodzi w sytuacji, gdy treść orzeczenia jest sformułowana w sposób niejasny. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy wyjaśnić należy, że treść wyroku z dnia 30 stycznia 2013 r. jest sformułowana w sposób zrozumiały i nie budzi wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej czy też sposobu jego wykonania. W sposób jasny i czytelny wskazano w nim przedmiot i sposób rozstrzygnięcia Sądu, a także przyczyny uzasadniające wydanie wyroku kasacyjnego. Ponadto, Sąd uznał, że złożony wniosek o wykładnię uzasadnienia tut. Sądu z dnia 30 stycznia 2013 r. nie zasługuje na uwzględnienie także z tego względu, iż zmierza on w istocie do uzupełnienia treści uzasadnienia poprzez poszerzanie go o inne elementy. Tymczasem wykładnia wyroku nie może sprowadzać się do formułowania przez sąd dodatkowych motywów podjętego rozstrzygnięcia, jak również udzielania odpowiedzi na zadane pytania (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 czerwca 2012 r., sygn. akt I FSK 677/11, CBOSA). W żadnym też wypadku wykładnia nie może sprowadzać się do udzielenia przez Sąd szczegółowych wyjaśnień co do dalszego prowadzenia postępowania przez organy administracyjne. Mając zatem powyższe na uwadze i kierując się dyspozycją z art. 158 ustawy – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzeczono jak w sentencji postanowienia.