II SA/Wr 759/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Sędzia WSA Alicja Palus (spr.) Protokolant Aleksandra Dobosiewicz po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 1 czerwca 2011r. sprawy ze skargi E. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji obejmującej budowę budynku gospodarczego I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Decyzją z dnia [...] r. Nr [...], wydaną po wcześniejszym dwukrotnym uchyleniu przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. decyzji wydanej w tej sprawie z jednoczesnym przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, Burmistrz Miasta i Gminy P. działając na podstawie art. 104 kodeksu postępowania administracyjnego, art. 4 ust. 2, art. 60, art. 61 i art. 64 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.) oraz przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588) ustalił dla E. Z. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku gospodarczego na działce nr [...], obręb W. M. W treści decyzji organ orzekający określił rodzaj inwestycji oraz warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych w zakresie: warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego; ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu; ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej; obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji; wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich; granic i sposobów zagospodarowania terenów lub obiektów podlegających ochronie, a także narażonych na niebezpieczeństwo powodzi oraz zagrożonych osuwaniem się mas ziemnych a także linie rozgraniczające teren inwestycji. W uzasadnieniu decyzji Burmistrz Miasta i Gminy P. przedstawił szczegółowo stan faktyczny sprawy oraz argumentację prawną, a w jego zakończeniu stwierdził, że w związku z tym, iż działka nr [...] jest użytkowana rolniczo, to lokalizacja budynku gospodarczego na działce nr [...] bezpośrednio przy granicy nie wpłynie negatywnie na dostępność światła na działce nr[...]. Ponadto organ uznał, że w przypadku lokalizacji zabudowy na działce nr[...], która ma szerokość tylko 12 metrów może również wystąpić konieczność usytuowania budynku bezpośrednio przy granicy z działką nr[...]. Z treści decyzji wynika również, że ma ona na celu legalizację istniejącego budynku gospodarczego oraz, że planowana inwestycja spełnia wszystkie wymagania określone w art. 61 ust. 1 powoływanej wcześniej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Od opisanej powyżej decyzji odwołanie wniosła A. J. zarzucając, że jako współwłaścicielka działki nr [...] nie wyraża zgody na dokonaną zabudowę. Wskazała również, że przedmiotowy obiekt usytuowany został na granicy z działką nr[...], której także jest właścicielką, a takie usytuowanie skutkuje odprowadzaniem wód opadowych na jej nieruchomość. Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. decyzją z dnia [...] r. wydaną na podstawie art. 138 § 2 kodeksu postępowania administracyjnego uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W obszernym i profesjonalnie sporządzonym uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił rozważania dotyczące sposobu interpretacji § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 56, poz. 461) oraz charakteru prawnego decyzji o warunkach zabudowy, w których wykorzystano poglądy prezentowane w literaturze prawniczej i orzecznictwie sądowoadministracyjnym. Reasumując ten wywód Kolegium wskazało, że bezspornie "organ lokalizacyjny nie jest upoważniony władczo rozstrzygać o możliwości usytuowania zabudowy na granicy działki lub w odległości mniejszej niż 1,5m od granicy działki i to niezależnie, czy postępowanie lokalizacyjne dotyczy inwestycji planowanej, czy już zrealizowanej". Jednocześnie Kolegium zastrzegło, iż nie rozstrzyga "wątpliwości", czy dla inwestycji zrealizowanej takiej dyspensy będzie mógł udzielić organ nadzoru budowlanego. W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy wskazał na nieprawidłowości postępowania dowodowego i konieczność wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy, a w szczególności kwestii związanych z geometrią dachu. Organ zwrócił uwagę, że w zaskarżonej odwołaniem decyzji (lit. B pkt 4 lit. b-d) organ lokalizacyjny określił różną geometrię dachu dla obiektu zrealizowanego. Przy czym, ustalając wymogi związane z geometrią dachu, organ posłużył się pojęciem budynek dla każdego z ustaleń ("ustalenia dla budynku o dachu płaskim" - lit. b; "ustalenia dla budynku o dachu jednospadowym" - lit, c; "ustalenia dla budynku o dachu dwuspadowym" - lit. d). Takie określenia – zdaniem Kolegium - mogą budzić uzasadnione wątpliwości, co do liczby budynków. Z osnowy decyzji wynika tymczasem, że warunki zabudowy ustalane są dla jednego budynku gospodarczego. Oczywiście można mieć na podstawie akt sprawy uzasadnione przypuszczenie, że inwestycja dotyczy jednego budynku realizowanego etapami z trzema różnymi dachami. Samo przypuszczenie jest tu jednak niewystarczające. Okoliczności te muszą zostać udowodnione i wyjaśnione, tym bardziej, że budynek jest już zrealizowany. Przyjmując nawet, że określona w decyzji geometria dachu dotyczy poszczególnych części jednego budynku, nadal nie jest jasne, dla jakich części dach ma być płaski, jednospadowy, czy wielospadowy. Ponadto Kolegium wskazało, że w tym zakresie analizę sprawy należy rozpocząć od złożonego przez inwestora wniosku. Stosownie do treści art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. b, w związku z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wniosek o ustalenie warunków zabudowy powinien zawierać, charakterystykę inwestycji, obejmującą określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych, przedstawione w formie opisowej i graficznej. W rozpatrywanej sprawie zabrakło dokładnego graficznego przedstawienia gabarytów inwestycji z uwzględnieniem zwłaszcza geometrii dachu. Zdaniem Kolegium skoro wniosek nie zawierał wszystkich obligatoryjnych elementów i pozostawały wątpliwości co do terenu objętego inwestycją (a faktycznie przedmiotu postępowania), organ powinien powstrzymać się od rozpoznania sprawy i - zgodnie z art. 64 § 2 kpa - wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Ponadto Kolegium stwierdziło, że niezależnie od konieczności szczegółowego przedstawienia gabarytów planowanej inwestycji w złożonym wniosku, stosownie do art. 53 ust. 3 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, organ lokalizacyjny zobowiązany był do ustalenia stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Przy inwestycji zrealizowanej niewątpliwie organ powinien przeprowadzić dowód z oględzin celem ustalenia rodzaju inwestycji i jej parametrów, z udokumentowaniem (w tym także fotograficznym) przeprowadzonego dowodu, a takie czynności nie zostały w rozpatrywanej sprawie wykonane. W uzasadnieniu Kolegium zwróciło też uwagę, że opisowe ustalenia geometrii dachu w decyzji lokalizacyjnej są w tym przypadku niewystarczające. Jest tak dlatego, że geometria dachu jest odmienna dla poszczególnych elementów jednego budynku i opisowe ustalenia nie rozstrzygają dla jakich części dach ma być płaski, jednospadowy, czy wielospadowy. Uwarunkowania zrealizowanej inwestycji wymagają zatem odniesienia także do części graficznej decyzji. Zgodnie z § 3 rozporządzenia w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy w części graficznej decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzji o warunkach zabudowy, sporządzanej na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, stosuje się nazewnictwo i oznaczenia umożliwiające ich jednoznaczne powiązanie z tekstem decyzji (ust. 1).Część graficzną decyzji, o których mowa w ust. 1, sporządza się w czytelnej technice graficznej zapewniającej możliwość wykonywania jej kopii (ust. 2). Podstawowe jednobarwne oznaczenia graficzne dotyczące granic i linii regulacyjnych, a także elementów zagospodarowania przestrzennego, przeznaczone do stosowania w części graficznej decyzji, o których mowa w ust. 1, stosuje się zgodnie z Polską Normą [...] z dnia [...] r. (ust. 3) W zależności od specyfiki i zakresu ustaleń decyzji, o których mowa w ust. 1, dopuszcza się stosowanie w części graficznej tych decyzji oznaczeń uzupełniających (ust. 4). W części graficznej decyzji, o których mowa w ust. 1, zamieszcza się objaśnienia wszystkich użytych w niej oznaczeń (ust. 5). W ocenie organu odwoławczego w kontekście powołanego przepisu i ustaleń stanu faktycznego nie ma wątpliwości, że w części graficznej decyzji winno być jednoznacznie określone, jakie cześć budynku charakteryzują się dachem płaskim, jakie jednospadowym, a jakie wielospadowym. Decyzja wydana w postępowaniu odwoławczym została zaskarżona przez E. Z., który w skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wniósł o jej uchylenie, zarzucając naruszenie prawa materialnego i przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Zdaniem skarżącego w rozpoznawanej sprawie organ drugiej instancji nie dokonał należytej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego i pominął istotną okoliczność, a mianowicie to, że przedmiotowy budynek gospodarczy został usytuowany przy granicy z sąsiednią działką za zgodną ówczesnych właścicieli tej działki. W uzasadnieniu skargi E.Z. przedstawił okoliczności wybudowania w latach 80 – tych budynku gospodarczego i kurnika oraz odbudowy kurnika po jego zniszczeniu jesienią 1991 roku. W zakończeniu uzasadnienia skarżący wyjaśnił, że współwłaścicielka nieruchomości chce go zmusić "do rozbiórki budynków gospodarczych, wzniesionych jeszcze w ubiegłym wieku" oraz krytycznie ocenił czynności dokonane w sprawie przez organ odwoławczy. W odpowiedzi na skargę zawartej w piśmie doręczonym Sądowi w dniu [...]r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Rozprawa wyznaczona na dzień 11 maja 2011r. została odroczona wobec stwierdzenia przez Sąd nieprawidłowości w zawiadomieniu o terminie rozprawy uczestnika postępowania M. Z. Na rozprawie w dniu 1 czerwca 2011r. uczestniczka postępowania A. J.oświadczyła, że rozstrzygnięcie pozostawia do uznania Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny podjął orzeczenie w sprawie po rozważeniu następujących okoliczności faktyczny i prawnych: Należy przede wszystkim wyjaśnić, że w przepisie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sadów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) ustawodawca zastrzegł, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (jeżeli ustawy nie stanowią inaczej), formułując w ten sposób generalne kryterium wiążące sady administracyjne w pełnym zakresie ich kognicji. Jednoznaczność tej zasady sprawia, że wojewódzki sąd administracyjny w toku podjętych czynności rozpoznawczych dokonuje oceny co do zgodności kontrolowanej decyzji (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania lub tryb podjęcia aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Wiążące są przy tym przepisy obowiązujące w dacia wydania zaskarżonego aktu. Mając na względzie wskazane powyżej kryterium legalności Wojewódzki Sąd Administracyjny po poddaniu ocenie ustalonych w sprawie w toku administracyjnego postępowania instancyjnego okoliczności faktycznych i istniejących wówczas okoliczności prawnych stwierdził naruszenie prawa obligujące do uwzględnienia skargi poprzez zastosowanie w sprawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c – ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wskazującego na naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto poprzedzając wyjaśnienie motywów wydanego wyroku Sąd uznał za konieczne wyjaśnić, że kwalifikując stwierdzone w tej sprawie, a opisane w dalszej części uzasadnienia naruszenia przepisów postępowania jako takie, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy przyjął, iż pojęcia "wynik sprawy" nie można ograniczać do rozstrzygnięcia w rozumieniu przepisu art. 107 § 1 kpa tzn. do sformułowania stanowiącego ten element strukturalny orzeczenia administracyjnego. Rozważając tę kwestię Sąd zaakceptował pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dni 19 czerwca 1997r. (sygn. akt V SA 1512/96) i akceptującej go glosie J. Zimmermanna (OSP 1998, Nr 2, poz. 29), zgodnie z którym wynik sprawy to również zawarte w uzasadnieniu wyjaśnienie toku myślenia prowadzącego do zastosowania w danym stanie faktycznym konkretnego przepisu prawa materialnego lub prawa procesowego. Materialnoprawną podstawę orzekania w rozpoznawanej sprawie stanowiły przepisy powoływanej wcześniej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz wydane z jej upoważnienia przepisy aktów wykonawczych. Należą one do sfery prawa administracyjnego, co podporządkowuje czynności procesowe w tym orzecznicze podejmowane w sprawie o przedmiocie regulowanym wskazywanymi poniżej aktami prawnym przepisom kodeksu postępowania administracyjnego. Jedna z zasad ogólnych procedury administracyjnej sformułowana została w art. 8 tej ustawy procesowej, stanowiącym (w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania przez organ odwoławczy), że organy administracji publicznej obowiązane są prowadzić postępowanie w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów Państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli. Zaskarżona decyzja podjęta została na podstawie art. 138 § 2 kpa i stanowi szczególny rodzaj wydawanej w postępowaniu odwoławczym decyzji kasacyjnej, powodującej przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Z racji obowiązującej w postępowaniu administracyjnym zasady dwuinstancyjności, której istotą jest powinność organu odwoławczego rozpoznania i merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy załatwionej w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, możliwość skorzystania przez organ odwoławczy w kompetencji do podjęcia orzeczenia kasacyjnego z przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia, została przez ustawodawcę wyraźnie ograniczona poprzez wskazanie konkretnych sytuacji uprawniających do wydania tego typu decyzji. Zgodnie z treścią wskazanego powyżej art. 138 § 2 kpa "Organ może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Przekazując sprawę organ ten może wskazać jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy". Pośrednio treść przepisu wskazuje jako przyczynę uchylenia decyzji organu pierwszej instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez ten organ wadliwość procesową wynikającą przede wszystkim z naruszenia zasad postępowania wyjaśniającego. Konsekwencją takiego postrzegania tej normy jest możliwość skorzystania przez organ odwoławczy z ustanowionego nią uprawnienia wyłącznie wtedy, gdy czynności procesowe, które należy podjąć w sprawie dla zadośćuczynienia wymogowi legalnego działania należą do czynności objętych regulacją rozdziału 4 działu II kodeksu postępowania administracyjnego. Niekwestionowany ani przez doktrynę, ani przez judykaturę szczególny charakter decyzji kasacyjnej, wydawanej na podstawie art. 138 § 2 kpa, wymaga zaistnienia koniunkcji przesłanek prawnych, których spełnienie polega nie tylko na odpowiedniej kwalifikacji czynności, ale także na zachowaniu określonego przez ustawodawcę ich zakresu poprzez użycie słów "w całości lub w znacznej części". W rozpoznawanej sprawie organ odwoławczy korzystając po raz trzeci z kompetencji przyznanej mu w omawianym powyżej przepisie uzasadnił swoją czynność orzeczniczą potrzebą usunięcia przez organ pierwszej instancji wskazanych w uzasadnieniu decyzji kasacyjnej uchybień formalnych i potrzebą ustalenia stanu faktycznego w zakresie geometrii dachu zrealizowanego budynku gospodarczego, zalecając jednocześnie, aby ustalenia organu w tym zakresie znalazły odzwierciedlenie w ustaleniach tekstowych i graficznych. Rozważając tę kwestię Sąd zwrócił uwagę, że w uzasadnieniach poprzednio wydanych w tej sprawie przez Kolegium (w dniu 3 lutego 2009r. i w dniu 12 listopada 2009r.) decyzji kasacyjnych z jednoczesnym przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji nie wskazywano jako powodów uchylenia takich przesłanek mimo tożsamości wniosku o wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy i tożsamości zapisów dotyczących geometrii dachu w decyzjach organu pierwszej instancji z dnia [...] r. i z dnia [...] r. Za istotne Sąd uznał również to, że organ odwoławczy podejmując zaskarżoną decyzję nie skorzystał z uprawnienia przyznanego przez ustawodawcę organowi o takim statusie w przepisie art. 136 kpa. W ocenie Sądu w trybie tego przepisu organ II instancji – nie przekraczając dozwolonych granic postępowania dowodowego i nie naruszając zasady dwuinstancyjności – mógł podjąć czynności zmierzające do usunięcia uzasadnionych braków formalnych oraz wyjaśnienia kwestii podnoszonych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W tym kontekście należy też podkreślić, że zgodnie z obowiązującą koncepcją dwuinstancyjności organ odwoławczy ma przede wszystkim powinności merytoryczne, a tylko wyjątkowo kompetencje reformacyjno-kasacyjne. Uwzględniając powyższe Sąd uznał, że organ drugiej instancji orzekając w rozpoznawanej sprawie nadużył uprawnienia określonego w art. 138 § 2 kpa, naruszając jednocześnie art. 8 tej ustawy. Niezależnie od przyjętej w tym zakresie oceny Sąd był zobligowany wyjaśnić, że nie podziela wszystkich zarzutów sformułowanych w motywach zaskarżonej decyzji. Zdaniem Sądu w okolicznościach istniejących w rozpoznawanej sprawie nie jest zasadna argumentacja wyprowadzona z treści § 12 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zważyć bowiem należy, że wydawana w tej sprawie decyzja ustalająca warunki zabudowy odnosi się do budynku istniejącego, a ten fakt – jak prawidłowo wskazało Kolegium nie jest okolicznością wyłączającą możliwość wydania decyzji w tym przedmiocie, na której charakter i istotę zwrócił uwagę Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 20 grudnia 2007r., sygn. akt P 37/06, OTK ZU 1/A/2007. Z tego względu – zdaniem Sądu – stwierdzenia zawartego w przedostatnim akapicie decyzji Burmistrza Miasta i Gminy P. z dnia [...] r. (Nr[...]) akceptującego usytuowanie przedmiotowego budynku przy granicy z sąsiednią działką nie można odczytywać jako ustalenia wprowadzonego do decyzji na podstawie przepisu § 12 ust. 1 powoływanego wcześniej aktu wykonawczego, ale jako ocenę tej okoliczności dokonaną przez uprawniony organ. W uznaniu Sądu – nie wypowiadającego się o prawidłowości oceny dokonanej przez organ pierwszej instancji właściwy w tej sprawie – organ lokalizacyjny, działające jako samodzielny organ orzekający na jednym z etapów procesu inwestycyjnego powinien – co do zasady – wypowiedzieć się o proponowanym przez inwestora we wniosku u ustalenie warunków zabudowy usytuowaniu obiektu, a tym bardziej o faktycznym jego zlokalizowaniu na działce, jeżeli może ono być kontrowersyjne. Ponadto w świetle powoływanego wcześniej rozporządzenia w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w tym jego § 8 nie są – zdaniem Sądu – uzasadnione zastrzeżenia Kolegium odnoszące się do określonej w decyzji organu pierwszej instancji geometrii dachu. W ocenie Sądu, skoro Burmistrz Miasta i Gminy P. określając parametry dla zabudowy dopuszczalnej, czy też możliwej do zrealizowania w obszarze analizowanym uwzględnił oddzielnie geometrię dachu płaskiego oraz jedno- i dwuspadowego, to należy wnioskować, że inwestor może dokonać wyboru co do typu dachu, ale musi podporządkować się określonym dla tego typu dachu parametrom, co do kąta nachylenia i wysokości oraz kierunku kalenicy. Oznacza to – zdaniem Sądu, że w obszarze analizowanym występuje zabudowa o dachach płaskich, jedno- i dwuspadowych i nieuzasadnione jest – wobec treści powoływanego rozporządzenia – ograniczenie swobody inwestora poprzez narzucenie mu jednej formy dachu. Wprawdzie w rozpoznawanej sprawie mamy do czynienia z istniejącą zabudową, a projektowaną, ale – w uznaniu Sądu – zasady konstytucyjne wymagają jednakowego traktowania obu sytuacji przez organy administracji publicznej w czynnościach merytorycznych. Ponadto dla Sądu – mimo starannego rozważenia w prowadzonych w sprawie czynnościach ocennych przepisów wskazywanego wcześniej rozporządzenia w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy – niezrozumiałe były określone przez Kolegium wymagania dotyczące zawartości części graficznej decyzji ustalającej warunku zabudowy, szczególnie odnoszące się do typów dachów dla poszczególnych części budynku. W ocenie Sądu organ orzekający w przedmiocie warunków zabudowy nie może w tak jednoznaczny – jak określa to Kolegium – sposób determinować koncepcji inwestora czy projektanta. Takie elementy zamierzonej zabudowy należy określić w projekcie przedłożonym na etapie ubiegania się o pozwolenie na budowę. Wobec przedstawionych powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżona decyzja narusza wskazane w uzasadnieniu wyroku przepisy postępowania w sposób, o jakim mowa w przepisie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c powołanej wcześniej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i mając to na względzie orzekł jak w sentencji. Klauzula zawarta w pkt II wyroku wynika z obowiązku zastosowania przez Sąd przy orzekaniu o uwzględnieniu skargi przepisu art. 152 wskazanej powyżej ustawy. Rozpoznając sprawę ponownie organ odwoławczy powinien uwzględnić uwagi Sądu zawarte w motywach wyroku. Orzekając kasacyjnie Sąd nie przesądza o kierunku rozstrzygnięcia, jakie podejmie organ po rozpatrzeniu sprawy.