II SA/Wr 76/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Siedlecka po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 15 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia W. F. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 1 marca 2018 r. sygn. akt II SA/Wr 76/18 o odrzuceniu skargi W. F. na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie we W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie odmowy cofnięcia pozwolenia wodnoprawnego na przebudowę pomostu żeglarskiego postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 1 marca 2018 r. Sąd odrzucił skargę stwierdzając, że zaskarżoną decyzję doręczono stronie skarżącej w dniu 7 grudnia 2017 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru. Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upłynął w dniu 8 stycznia 2017 r. Skarga została złożona w dniu 22 stycznia 2018 r. Sąd stwierdził zatem, że skarga została wniesiona z uchybieniem terminu i na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. skargę odrzucił. Zażalenie na przytoczone postanowienie wniosła strona skarżąca. W zażaleniu zarzucono, że zaskarżone postanowienie narusza art. 58 § 1 pkt 2 w zw. z art. 53 § 1 p.p.s.a, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i wadliwe uznanie, że zaskarżoną decyzję doręczono w dniu 7 grudnia 2017 r., podczas gdy decyzja została doręczona pełnomocnikowi skarżącego w dniu 22 grudnia 2017 r., a więc 30-dniowy termin do wniesienia skarg upłynął z dniem 22 stycznia 2018 r. Jednocześnie dodano, że w dniu 7 grudnia 2017 r. pełnomocnikowi doręczono pismo informujące o możliwości zapoznania się z aktami sprawy przed wydaniem decyzji. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia Sądu oraz o zasądzenie kosztów postępowania wywołanego zażaleniem. W związku z treścią zażalenia Sąd wystąpił do organu o dostarczenie dowodu doręczenia zaskarżonej decyzji pełnomocnikowi skarżącego. Z pisma organu z dnia 7 maja 2018 r. i dołączonych do niego dokumentów wynika, że decyzję z dnia [...] r. doręczono pełnomocnikowi skarżącego w dniu 22 grudnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 195 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) jeżeli zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby sprawę rozpoznać na nowo. Od ponownie wydanego postanowienia przysługują środki odwoławcze na zasadach ogólnych. Zdaniem Sądu zażalenie strony skarżącej okazało się oczywiście uzasadnione, wobec czego zaskarżone postanowienie o odrzuceniu skargi należało uchylić. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia Sąd odrzucając skargę oparł się na zwrotnym potwierdzeniu odbioru znajdującym się w aktach administracyjnych pod zaskarżoną decyzją. Na tym dokumencie znajduje się data 7 grudnia 2017 r. jako dzień odbioru przesyłki. Trafnie jednak w zażaleniu wskazano, że przyjęcie tej daty za dzień doręczenia decyzji było błędne. Sąd stwierdził, że organ umieścił plik zwrotnych potwierdzeń odbioru decyzji z dnia 20 grudnia 2017 r. przed metryką sprawy. W tym pliku brak było zwrotnego potwierdzenia odbioru pochodzącego od pełnomocnika skarżącego. Jednak jak wynika z wyjaśnień organu (pismo z dnia 7 maja 2018 r.) decyzję z dnia [...] r. doręczono pełnomocnikowi skarżącego w dniu 22 grudnia 2017 r. Zatem skarga nadana pocztą w dniu 22 stycznia 2018 r. została wniesiona z zachowaniem 30-dniowego terminu, o którym mowa w art. 53 § 1 p.p.s.a. W konsekwencji Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., ponieważ w istocie brak było podstaw do odrzucenia skargi. Wobec tego zaskarżone postanowienie należało – na podstawie art. 195 § 2 p.p.s.a. – uchylić, aby możliwe było nadanie dalszego biegu skardze i skierowanie sprawy do rozpoznania na rozprawie. Odnosząc się natomiast do zawartego w zażaleniu wniosku o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, Sąd stwierdził, że nie może on być uwzględniony, albowiem przepisy art. 203 i art. 204 p.p.s.a., które regulują kwestie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, nie mają zastosowania do postępowania toczącego się na skutek wniesienia zażalenia na postanowienie Sądu pierwszej instancji.