II SA/Wr 760/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Julia Szczygielska (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Olga Białek Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski Protokolant Małgorzata Boaro po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 17 marca 2011 r. sprawy ze skargi T.M. i E.M. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie samowolnie wybudowanego stawu hodowlanego I. oddala skargę; II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na rzecz adw. W.B. tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu łączną kwotę 292,80 zł (słownie: dwieście dziewięćdziesiąt dwa i 80/100) w tym 22% VAT. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu decyzją z dnia [...]r., Nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania A.D. i A.B. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w J.G. z dnia [...]r., Nr [...], D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Uzasadniając swe rozstrzygniecie organ odwoławczy wskazał, że w/w decyzją z dnia [...]r. Nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w J.G. umorzył postępowanie administracyjne w sprawie wybudowania stawu hodowlanego przez E.M. na działce nr 319 w J.S.. Od decyzji powyższej odwołali się A.D. i A.B.. D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po przeanalizowaniu przekazanych przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego akt sprawy oraz własnych akt dotyczących postępowań odwoławczych od wydanych przez organ powiatowy decyzji, stwierdził, że organ I instancji nie przekazał całej dokumentacji dotyczącej przedmiotowej sprawy. Brak jest wcześniejszych decyzji organów orzekających w niniejszej sprawie tj. decyzji PINB z dnia 17.09.2004r. Nr [...], decyzji WINB z dnia 23.12.2004r. Nr [...], decyzji PINB z dnia 15.06.2007r., znak: [...] oraz decyzji WINB z dnia 9.11.2007r. Nr [...]. Co szczególnie istotne w aktach brak jest zapadłych w sprawie wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, gdy wyrokiem z dnia 29.10.2008r. sygn. akt II SA/Wr 44/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uchylił decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 9.11.2007r. Nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w J.G. z dnia 15.06.2007r., znak: [...]. Sąd w wyroku tym wskazał, że organ orzekający w sprawie pomimo związania wskazaniami wyroku z dnia 23.06.2006r. wydał decyzję z naruszeniem zasad ogólnych procedury administracyjnej po raz kolejny nie ustalając, czy na działce nr 319 wykonane zostały przez E.M. prace zmierzające do powiększenia powierzchni stawu i czy podlegały one regulacji ustawy Prawo Budowlane ze wskazaniem materialno i formalnoprawnych konsekwencji takiego stanu. Nie zbadano również sprawy nielegalnego wykonania rowu biegnącego wzdłuż działki nr 325. W decyzji umarzającej postępowanie nie określono praktycznie co jest przedmiotem postępowania, bowiem zgodnie z sentencją tej decyzji umorzono postępowanie w sprawie samowolnie wybudowanego stawu, podczas gdy w podstawie prawnej organ powołuje zarówno art. 37 jak i art. 40 Prawa budowlanego. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego przyjął, a w ślad za nim także organ odwoławczy, powołując się na mapy archiwalne terenu z 1859r. że inwestor wybudował staw na działce, na której już w przeszłości istniał staw, nie dokonując żadnych ustaleń czy teren zajęty przez staw faktycznie pokrywał się ze stawem będącym tam wcześniej. Na podstawie aktu notarialnego oraz dokumentów związanych z pozwoleniem wodnoprawnym organy orzekające w tej sprawie uznały niekonsekwentnie, że staw rybny na działce nr 319 został wybudowany w 1993r. wskazując jednocześnie, że skarżącemu udzielono pozwolenia wodno-prawnego, ale dopiero 20.02.1995r. i to zobowiązującego go do wybudowania zastawki piętrzącej na rowie R-SD zgodnie z zamieszczonym w operacie wodnoprawnym rysunkiem konstrukcyjnym i wybudowania rowu opaskowego wzdłuż grobli stawu od strony działek 320 i 319. Wedle niczym nie uzasadnionej opinii organów, wskazane pozwolenie wodnoprawne nakładające przecież obowiązek wykonania określonych urządzeń, wydane w 1995r. pośrednio wykluczyło również, na podstawie art. 53 ust. 3 ustawy z dnia 24.10.1974r. Prawo wodne (Dz. U. Nr 38, poz. 230) obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę na wcześniej bo w 1993r. wybudowany na tej działce staw. Sąd nie zgodził się z dokonaną przez organy wykładnią art. 28 Prawa budowlanego z dnia 24.10.1974r. w związku z § 9 i § 19 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20.02.1975r. w sprawie nadzoru urbanistyczno-budowlanego uzasadniającą bezprzedmiotowość postępowania w tej sprawie. W ocenie Sądu art. 28 ust 1 i ust. 3 Prawa budowlanego wprowadził ogólną zasadę z której wynika, że rozpoczęcie robót budowlanych wymaga pozwolenia na budowę, z wyjątkiem rodzajów robót zwolnionych od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, określonych w drodze rozporządzenia wydanego na podstawie art. 28 ust. 4 określającego warunki i tryb uzyskania pozwoleń na budowę, rodzaje robót budowlanych zwolnione od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę oraz rodzaje rozbiórek zwolnione od obowiązku zgłoszenia. Powołane wyżej rozporządzenie w § 19 ust. 1 i § 44 ust. 1 wymienia roboty budowlane wymagające uzyskania pozwolenia na budowę, a w § 19 ust. 2 i 3 oraz § 44 ust.2 roboty nie wymagające pozwolenia. Rozporządzenie to nie zawiera jednak zupełnego wyliczenia robót budowlanych wymagających pozwolenia jak i tych, które mogą być rozpoczęte bez takiego pozwolenia. Dlatego też w ocenie Sądu fakt, wskazania w tym rozporządzeniu katalogu rodzajów robót budowlanych wymagających pozwolenia budowlanego należy traktować jako niepełną ilustrację, zasady wyrażonej w art. 28 ust. 1 i 3 oraz konkretyzację pojęcia robót budowlanych określonego w art. 2 ust. 3 Prawa budowlanego. Pogląd ten znajduje swoje odzwierciadlenie także w dotychczasowym orzecznictwie (por. uchwała SN III AZP 3/90 z dnia 26.09.1990r. OSNC 1991r., z 1, poz. 2.). W istocie może to powodować wątpliwości w zakwalifikowaniu określonych robót budowlanych, w sytuacji takiej jaka mogła zaistnieć, oczywiście po warunkiem prawidłowego ustalenia stanu faktycznego, przedmiotowej sprawie dotyczącej stawu hodowlanego, w przypadku gdy roboty te nie zostały zaliczone we wspomnianym rozporządzeniu do żadnej z powyższych grup, mimo że są robotami budowlanymi w rozumieniu art. 2 ust. 3 Prawa budowlanego. Skoro mieszczą się one w rozumieniu robót budowlanych objętych zakresem zasady wyrażonej w art. 28 ust.1 i 3 Prawa budowlanego to innymi słowy są objęte obowiązkiem uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę przed rozpoczęciem ich wykonania. Natomiast to, że rozporządzenie oprócz wskazania wyjątków od wspomnianej zasady, których nie można interpretować rozszerzająco, uściśla wymogi dotyczące wymienionych w nim robót podlegających obowiązkowi uzyskania pozwolenia budowę (§19 ust. 1 w zw. z § 9 ust.1 tego rozporządzenia) nie oznacza to, że można je interpretować tak jak tego dokonano w przedmiotowej sprawie - a contrario - tworząc odrębną kategorię robót budowlanych nie wyliczonych wprost w rozporządzeniu jako wyjątki, a jednocześnie nie podlegających temu obowiązkowi. Dalej organ odwoławczy podkreślił, że zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30.08.2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2002r, Nr 153, poz. 1270 ze zm.) ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Organ administracji publicznej, którego działanie podlegało ocenie sądu wyrażonej w formie prawomocnego wyroku, musi zastosować się do wytycznych i wskazówek sądu niezależnie od własnej oceny prawnej okoliczności faktycznych sprawy. W tym kontekście organ odwoławczy wskazał, że organ I instancji w ogóle nie zastosował się do wytycznych wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 29.10.2008r. sygn. akt II SA/Wr 44/08. Podkreślił, że uzasadnienie decyzji organu I instancji nie różni się w sposób istotny od uzasadnienia poprzedniej decyzji PINB uchylonej wyrokiem Sądu. Wprawdzie uzasadnienie to zostało bardziej rozszerzone jednak motywy samego rozstrzygnięcia pozostały te same. Powodem umorzenia postępowania był fakt, że Pan M. uzyskał decyzją Wojewody J. z dnia 20.02.1995r. pozwolenie wodno prawne, które pozwalało na wykonanie stawu. Ponadto w ocenie PINB teren, na którym wykonano staw był wykorzystywany rolniczo wskutek czego jego budowa była zwolniona z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę na mocy § 19 ust. 1 w zw. z § 9 ust.1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20.02.1975r. w sprawie nadzoru urbanistyczno-budowlanego. Powyższe stanowisko zostało zakwestionowane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, co oznacza, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, zgodnie z treścią art. 153 ustawy z dnia 30.08.2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zobowiązany był uwzględnić stanowisko Sądu w toku dalszego procedowania. W tej sytuacji, wobec stwierdzonej przez Sąd wadliwości ustaleń leżących u podstaw decyzji organu I instancji należy uznać podjęte rozstrzygniecie o umorzeniu postępowania za przedwczesne. Mając na uwadze wyżej powiedziane organ odwoławczy postanowił uchylić decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w J.G. Nr [...] z dnia [...]r. i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ celem przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego na okoliczność przedmiotu sprawy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na powyższą decyzję, T.M. oraz E.M. wnieśli o wyłączenie organu II instancji i przekazanie sprawy do rozpatrzenia przez inny równorzędny organ. W odpowiedzi na skargę D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowanego we W. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. W uzupełnieniu skargi - w piśmie z dnia 1 grudnia 201Or. E.M. stwierdził, że D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w sposób nieprawidłowy użył w preambule decyzji sformułowania "samowolnie wybudowany staw hodowlany". Nadto zdaniem skarżącego, organ błędnie uznał za strony postępowania A.D., P.O. i W.W., Skarżący nie godzi się ze stanowiskiem organu, że PINB nie zastosował się do wskazań wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, podkreślając, że organ odwoławczy w sposób nieprawidłowy przyjął, że prawdziwe jest twierdzenie A.D. i A.B. co do daty wykonania i charakteru robót budowlanych. W konkluzji skarżący stwierdził, że dokonano niewłaściwej analizy materiału dowodowego. W piśmie procesowym z dnia 7 marca 2011r. uczestnik postępowania A.B. nie godząc się z zarzutami skarżącego, wniósł o oddalenie skargi i zasądzenie kosztów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie podkreślić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie orzeka o istocie sprawy administracyjnej, czyli nie przyznaje określonych uprawnień, jak i nie odmawia ich przyznania, lecz rozstrzyga o legalności decyzji, to jest o ich zgodności z prawem na podstawie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Oznacza to, że żądanie skarżących o wyłączenie organu II instancji i przekazanie sprawy do rozpatrzenia przez inny równorzędny organ, pozostaje poza kompetencją Sądu orzekającego w niniejszej sprawie. Działając zaś w granicach kompetencji wynikających z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153, poz. 1269/ w związku z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwaną dalej p.p.s.a. /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, Wojewódzki Sąd Administracyjny jest obowiązany skontrolować, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu, czy też to prawo narusza i w zależności od tej oceny orzec w sposób przewidziany w art. 145 lub art. 151 p.p.s.a. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, Sąd stosownie do zapisu art. 134 p.p.s.a. nie jest związany granicami skargi. Przepis ten umożliwia Sądowi wszechstronne i obiektywne zbadanie sprawy niezależnie od podniesionych zarzutów. Rozpatrując stan faktyczny i prawny niniejszej sprawy, Sąd stwierdził, że skarga nie może być uwzględniona, jako że ocena przeprowadzonego postępowania oraz stanowisko organu odwoławczego nie daje podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji. W niniejszej sprawie przedmiotem oceny Sądu była, wydana przez D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W., na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. - decyzja z dnia [...]r., Nr [...], którą uchylono w całości decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w J.G. z dnia [...]r., Nr [...] umarzającą postępowanie administracyjne w sprawie samowolnie wybudowanego stawu hodowlanego przez E.M. na działce 319 w J.S. i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Zatem kwestią która podlegała kontroli sądowej było zbadanie zasadności zastosowania przez organ odwoławczy przepisu art. 138 § 2 k.p.a., zgodnie z treścią którego organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Podkreślić należy, że przepis art. 138 § 2 k.p.a. jest wyjątkiem od zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, przyjętej w art. 15 k.p.a., zgodnie z którą organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpoznać sprawę rozstrzygniętą decyzją organu I instancji. Każda sprawa administracyjna podlega dwukrotnemu rozpoznaniu i rozstrzygnięciu, po raz pierwszy przez organ pierwszej instancji, a następnie w wyniku złożenia odwołania przez stronę przez organ drugiej instancji. Organ odwoławczy obowiązany jest zatem sprawę, rozstrzygniętą decyzją organu pierwszej instancji, ponownie rozpoznać i merytorycznie rozstrzygnąć. W sytuacji zaś, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części, organ odwoławczy jest uprawniony na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. uchylić decyzję organu I instancji i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, że w rozpatrywanej sprawie zachodziła podstawa do wydania przez D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. zaskarżonej decyzji z dnia [...]r., Nr [...] w oparciu o przepis art. 138 § 2 k.p.a. - o uchyleniu decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w J.G. z dnia [...]r., Nr [...] i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Oznacza to, że Sąd w pełni podziela stanowisko oraz argumentację organu odwoławczego zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji. W świetle szczegółowo przedstawionej argumentacji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, uznać należy - wbrew zarzutom skargi, że zapadłe rozstrzygnięcie organu odwoławczego jest w pełni zasadne. Organ odwoławczy trafnie przyjął, że opisana wyżej decyzja organu I instancji z dnia z dnia [...]r., Nr [...] - wydana została z naruszeniem prawa, w szczególności art.153 p.p.s.a., który stanowi, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu Sądu wiąże w sprawie ten Sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność była przedmiotem zaskarżenia. Niesporna jest w sprawie okoliczność, że w przedmiotowej sprawie zapadł już wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 23 czerwca 2006r., sygn. akt II S.A./Wr 185/05 oraz wyrok tegoż samego Sądu z dnia 29 października 2008r., sygn. akt II S.A./Wr 44/08. W tej sytuacji ocena prawna wyrażona w orzeczeniach Sądu w sprawie wiąże ten Sąd oraz organ, którego działanie były przedmiotem zaskarżenia. W pojęciu "ocena prawna" mieści się przede wszystkim wykładnia przepisów prawa materialnego i prawa procesowego. Wykładnia w tym sensie zmierza do wyjaśnienia, czy konkretny przepis zastosowany przez organ administracji, który wydał zaskarżoną decyzję, ma treść identyczną z treścią przypisaną przez tenże organ, a także do wyjaśnienia, że do stosunku prawnego będącego przedmiotem postępowania nie ma zastosowania dany przepis, lecz przepis inny, którego organ administracji nie uwzględnił. Nadto sformułowanie, iż "ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu wiąże w sprawie ten sąd", oznacza, że ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem rozpoznania przez ten sąd, będzie on związany oceną prawną wyrażoną w tym orzeczeniu, jeżeli nie zostanie ono uchylone lub nie ulegną istotnej zmianie przepisy. W orzecznictwie sądowym pogląd ten należy uznać za utrwalony ( por. wyrok SN, sygn. akt III RN 130/97; OSNP 1999/1/2 z glosą aprobującą B. Adamiak OSP 1999/5/101). Podobnie wyrok NSA w Warszawie z dnia 06.09.2001, sygn. akt III SA 3377/00, LEX nr 54000. Co więcej nawet w wypadku sporu, co do stanu faktycznego będącego podstawą subsumcji prawa, a więc i oceny prawnej lub odmiennej interpretacji prawa albo nawet możliwości niezgodności oceny Sądu z prawem obowiązującym, zapatrywania prawne wynikające z oceny Sądu mają moc wiążącą do czasu, aż wyrok zostanie wzruszony w trybie przewidzianym. Odmienna ocena materiału dowodowego stanowi prawnie niedopuszczalną polemikę z prawomocnym wyrokiem Sądu. (v. wyrok NSA w Warszawie z dnia 07.12.1999r., sygn. akt I SA 1089/99,LEX nr 48019). Stosownie zatem do art. 153 p.p.s.a. oceną prawną wyrażoną w wyroku z dnia 29 października 2008r., sygn. akt II S.A./Wr 44/08 związane były zarówno organy administracji, jak i Sąd rozpatrując sprawę ponownie. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, zgodzić się w pełni należy ze stanowiskiem organu odwoławczego, że organ I instancji rozpoznając kolejny raz niniejszą sprawę, obowiązany był stosować się do wytycznych i wskazówek Sądu, niezależnie od własnej oceny prawnej okoliczności faktycznych sprawy. Wbrew wyraźnym zaleceniom Sądu co do konieczności zebrania i rozważenia pełnego materiału dowodowego, organ I instancji zaniechał podjęcia czynności procesowych zmierzających do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, naruszając nie tylko przepisy postępowania dowodowego, lecz także cyt. wyżej przepis art.153 p.p.s.a. Wobec powyższego stwierdzić należy, że organ I instancji poprzez niewyjaśnienie okoliczności faktycznych sprawy i przyjęcie, że w sprawie ma miejsce bezprzedmiotowość postępowania, a tym samym, iż zachodzą przesłanki z art.105 k.p.a. - nie zastosował się do zaleceń Sądu, naruszając treść art.153 p.p.s.a. Nie wyjaśnienie powyższych kwestii przez organ I instancji świadczy o naruszeniu zasady prawdy obiektywnej /art. 7, art. 77 § 1 k.p.a./ i dokonaniu w sposób wybiórczy oceny zebranego materiału dowodowego, co też musiało skutkować zastosowaniem przez organ odwoławczy art. 138 § 2 k.p.a. i uchyleniem decyzji organu pierwszej instancji w całości i przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zgodnie z treścią art. 138 k.p.a. organ odwoławczy rozpatruje sprawę ponownie merytorycznie w jej całokształcie, co oznacza, że ma on obowiązek rozpatrzeć wszystkie okoliczności sprawy i ustosunkować się do nich w uzasadnieniu decyzji. W sytuacji zaś, gdy organ II instancji stwierdzi, że decyzja organu I instancji /jak to ma miejsce w rozpatrywanej sprawie/ jest wadliwa, zmuszony jest wówczas do wydania decyzji uchylającej taką decyzję i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, zgodnie z dyspozycją art. 138 § 2 k.p.a. Wskazać przy tym należy, że w sytuacji uchylenia decyzji pierwszoinstancyjnej i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, skarżący mają zagwarantowaną w pełni możliwość obrony swych praw, co oznacza, że będą mogli składać wnioski dowodowe, gdy zaś organ I instancji przed wydaniem decyzji obowiązany będzie w myśl art 10 § 1 k.p.a. pouczyć stronę postępowania o prawie zapoznania się z aktami i złożenia końcowego oświadczenia, a także wstrzymania się od wydania decyzji do czasu określonego stronie terminu złożenia przedmiotowego oświadczenia. Podkreślić należy, że przekazanie przez organ odwoławczy sprawy do ponownego rozpatrzenia nie przesądza treści rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji przez nakaz załatwienia jej pozytywnie lub negatywnie dla strony. O treści rozstrzygnięcia może w przypadku tego rodzaju decyzji organu drugiej instancji decydować wyłącznie organ pierwszej instancji. W okolicznościach tej sprawy, Sąd nie podziela zarzutu skarżących, iż organ odwoławczy na skutek wniesienia przez A.D. i A.B. odwołania od w/w decyzji organu I instancji z dnia [...]r., Nr [...], winien był postępowanie odwoławcze umorzyć z racji braku przymiotu strony postępowania. Otóż niewątpliwe jest w sprawie, że opisany wyżej wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 29 października 2008r., sygn. akt II S.A./Wr 44/08 mający kluczowe znaczenie w niniejszej sprawie z racji przepisu art.153 p.p.s.a., zapadł w sprawie ze skargi A.D., I.D. i A.B. na decyzję WINB we W. z dnia [...]r., Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie samowolnie wybudowanego stawu hodowlanego. Wyrokiem tym Sąd skargę w/w skarżących uwzględnił, uchylając tak zaskarżoną decyzję, jak i decyzję PINB w J.G.. Oznacza to, że tak w powyższej sprawie objętej sygn. akt II S.A./Wr 44/08, jak również we wcześniejszym sprawie objętej sygn. akt II S.A./Wr 185/06, a na który to wyrok z dnia 23 czerwca 2006r. powołuje się Sąd w opisanym wyżej wyroku z 29 października 2008r., sygn. akt II S.A./Wr 44/08 - Sąd przyjął, że w/w osoby mają przymiot strony w przedmiotowej sprawie. Stąd mając na uwadze cyt. wyżej przepis art.153 p.p.s.a., podnoszony obecnie zarzut braku legitymacji strony odwołującej się nie można uznać za zasadny. W konsekwencji stwierdzić należy, że kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, a do czego ograniczają się kompetencje Sądu, nie wykazała by decyzja ta wydana została z naruszeniem przepisów, o którym stanowi art. 145 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z braku zatem uzasadnionych podstaw, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu nie mógł uwzględnić skargi T.M. i E.M., stąd skarga - w myśl art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - została oddalona. Orzeczenie o kosztach znajduje swoje uzasadnienie w treści art. 250 w/w ustawy. H.B.14.04.2011r.