II SA/Wr 762/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Olga Białek po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2014 r. r na posiedzeniu niejawnym, sprawy ze skargi Wojewody Dolnośląskiego na uchwałę Rady Miejskiej w Środzie Śląskiej z dnia 28 sierpnia 2013 r. nr XXXII/279/13 w przedmiocie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Środa Śląska obejmującej teren w rejonie ul. Legnickiej i ul. Mostowej postanawia: umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne Pismem z dnia 6 lutego 2013 r. Wojewoda Dolnośląski zaskarżył opisaną w osnowie niniejszego postanowienia uchwałę Rady Miejskiej w Środzie Śląskiej wnosząc o stwierdzenie jej nieważności w zakresie: § 14 oraz fragmentu załącznika graficznego 2-UH, § 13 ust. 3 pkt 5 we fragmencie "dróg wewnętrznych oraz", § 15 ust.2 pkt 1, ust. 3 we fragmencie "pkt 1 i". W odpowiedzi na skargę strona przeciwna uznała skargę w całości i wniosła o zawieszenie postępowania sądowego zobowiązując się do usunięcia stwierdzonych naruszeń. W piśmie z dnia 25 kwietnia 2014 r. pełnomocnik Wojewody wyraził zgodę na zawieszenie postępowania sądowego. Postanowieniem z dnia 13 maja 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zawiesił postępowanie na zgodny wniosek stron. Kolejnym pismem z dnia 6 października 2014 r. Wojewoda Dolnośląski cofnął wniesioną skargę, wobec powzięcia wiadomości o podjęciu przez Radę Miejska w Środzie Śląskiej uchwały z dnia 27 sierpnia 2014 r. nr XLIII/367/14 w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Środa Śląska obejmującego teren w rejonie ul. Legnickiej i ul. Mostowej, mocą której znowelizowano kwestionowane przez organ nadzoru zapisy i fragmenty uchwały z dnia 28 sierpnia 2013 r. nr XXXII/279/13. Jednocześnie pełnomocnik skarżącego wniósł o podjęcie zawieszonego postępowania sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Postanowieniem z dnia 7 listopada 2014 r. sygn.akt II SA/Wr 163/14, mając na uwadze brzmienie art. 129 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej u.p.p.s.a.), zgodnie z którym, w razie zawieszenia postępowania na zgodny wniosek stron sąd postanowi podjąć postępowanie na wniosek którejkolwiek z nich, nie wcześniej niż po upływie trzech miesięcy od zawieszenia postępowania, Sąd postanowił podjąć zawieszone w niniejszej sprawie postępowanie. Po myśli natomiast art. 161 § 1 pkt 1 u.p.p.s.a sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnie skargę. Skuteczność cofnięcia skargi uzależniona jest – według art. 60 zdanie 3 przywołanej ustawy – od wyniku badania sprawy przez Sąd w przedmiocie dopuszczalności dokonania tej czynności procesowej. Niedopuszczalność cofnięcia skargi stwierdzana jest przy tym jedynie w przypadku ustalenia, że wniosek strony skarżącej zmierza do obejścia prawa lub spowodowałby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W świetle materiału zebranego w sprawie, cofnięcie skargi dokonane przez pełnomocnika Wojewody nie budzi – z tego punktu widzenia – żadnych wątpliwości, tym bardziej, że przyczynę dokonania tej czynności proceduralnej stanowiło ponowne rozpatrzenie sprawy przez Radę Gminy i wydanie nowej uchwały, w całości uwzględniającej zarzuty strony skarżącej. W konsekwencji, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 u.p.p.s.a., postępowanie sądowe wszczęte wniesieniem skargi Wojewody podlegało umorzeniu.