II SA/Wr 764/11

PostanowienieWSA we Wrocławiu2011-12-01

Skład orzekający: Zygmunt Wiśniewski, Anna Siedlecka, Julia Szczygielska

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy w sytuacji, gdy od wyroku WSA oddalającego skargę na decyzję nakazującą rozbiórkę obiektu budowlanego została wniesiona skarga kasacyjna, WSA powinien zawiesić postępowanie w innej, powiązanej sprawie dotyczącej tego samego obiektu?
Ratio decidendi
Sąd administracyjny może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. W niniejszej sprawie, rozstrzygnięcie zależało od wyniku postępowania przed NSA, dlatego zawieszenie postępowania było celowe.
Stan faktyczny
Skarżący P.B. wniósł skargę na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W., która utrzymała w mocy decyzję nakazującą rozbiórkę samowolnie postawionego kontenera biurowego. WSA we Wrocławiu wyrokiem z dnia 27 kwietnia 2011 r. oddalił skargę P.B. na wcześniejszą decyzję Wojewody. Od tego wyroku została wniesiona skarga kasacyjna do NSA. W związku z tym, WSA postanowił zawiesić postępowanie w niniejszej sprawie, uznając, że jej rozstrzygnięcie zależy od wyniku postępowania przed NSA.
Rozstrzygnięcie
Zawiesić postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu.

Pełny tekst orzeczenia

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski Sędziowie Sędzia WSA Anna Siedlecka Sędzia NSA Julia Szczygielska (spr.) Protokolant Starszy asystent sędziego Katarzyna Grott po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 1 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi P.B. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie nakazu dokonania rozbiórki postawionego samowolnie kontenera biurowego postanawia: zawiesić postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu. Przedmiotem skargi P.B. jest decyzja D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...]r., Nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. z dnia [...]r., Nr [...], którą powołując się na przepis art. 48 ust.1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane /Dz.U. z 2010r., Nr 243, poz.1623), nakazano skarżącemu dokonanie rozbiórki kontenera biurowego, postawionego samowolnie na działce nr 207/2 przy ul. [...] w C.. Uzasadniając swe rozstrzygnięcie organ odwoławczy stwierdził m. innymi, że niesporne jest w sprawie, że P.B., podejmując się realizacji przedmiotowej inwestycji, naruszył dyspozycję art.28 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, zgodnie z którym roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Nadto organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, że lokalizacja samowolnie posadowionego przedmiotowego kontenera stoi w sprzeczności z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi C. – uchwalonego uchwałą Rady Gminy C. z dnia [...]r., Nr [...]. Organy wskazały, że wprawdzie plan ów zezwala na usytuowanie na terenie oznaczonym symbolem 2MNU nieuciążliwych usług lokalnych, lecz działalność produkcyjna, a taką stanowi prowadzony przez skarżącego zakład wyrobu oklein – usługą taką nie jest. Istotne jest zatem w niniejszej sprawie, że Wojewódzki Sad Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 27 kwietnia 2011r., sygn.akt II S.A./Wr 70/11 oddalił skargę P.B. na decyzję Wojewody D. z dnia [...]r., Nr (Nr [...]) utrzymującą w mocy, podjętą na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 i art. 82 ust. 1 i 2 w związku z art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane (Dz.U. Nr 156 z 2006 r., poz. 1118 z późn. zm.) oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U. Nr 98 z 2000 roku, poz. 1071 z późn. zm.) decyzję Starosty M. (Nr [...]) wnoszącą sprzeciw wobec zamiaru budowy tymczasowych obiektów budowlanych (kontenerów) o funkcji biura tymczasowego i pomieszczenia socjalnego w miejscowości Cieszków na działce nr ew. 207/2, obręb C., z uwagi na fakt, że planowana inwestycja narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W uzasadnieniu tegoż wyroku Sąd stwierdził, że wniesienie w sprawie sprzeciwu znajduje swoje uzasadnienie w przepisach art.30 ust.6 pkt.1 i 2 ustawy Prawo budowlane. W ocenie Sądu usadowienie przedmiotowych kontenerów wymagało pozwolenia na budowę zgodnie z art.28 ust.1 Prawa budowlanego. Równocześnie Sąd przyjął, że owa inwestycja nie spełnia wymagań szczegółowych dotyczących przeznaczenia terenu, przyjętych uchwałą Rady Gminy C. z dnia [...]r., Nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi C., co też uzasadniało wniesienie sprzeciwu na podstawie art.30 ust.6 pkt.2 Prawa budowlanego. Od wyroku tegoż wniesiona została skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, gdzie zarejestrowana została pod sygn.akt II OSK 1598/11. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Warunkiem skorzystania z tej podstawy mającej związek z wynikiem innego postępowania jest wystąpienie sytuacji, w której to inne postępowanie jest już rozpoczęte i nie zostało zakończone prawomocnym rozstrzygnięciem. Jak podnosi się w doktrynie sąd powinien rozważać celowość zawieszenia postępowania na wskazanej podstawie. W ocenie Sądu rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy zależy od wyniku postępowania toczącego się ze skargi P.B. na decyzję Wojewody D. z dnia [...]r., Nr [...] /Sygn.akt II S.A./Wr 70/11/, stąd zawieszenie postępowania w niniejszej sprawie jest, w ocenie w Sądu celowe, tym bardziej, że zastosowana przez organy względem skarżącego najbardziej dotkliwa sankcja w postaci nakazu rozbiórki obiektu budowlanego, jaka wynika z przepisów Prawa budowlanego, powinna być oparta na jasnych przesłankach, których istnienie powinno być łatwo sprawdzalne i proste do wykazania ich istnienia. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd podejmie w tej sprawie zawieszone postępowanie po prawomocnym zakończeniu sprawy oznaczonej w WSA we Wrocławiu sygn. akt II SA/Wr 70/11. H.B.28.12.2011 r.

Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 18.07.2026. · Źródło