II SA/Wr 765/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Olga Białek Sędziowie: Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis (sprawozdawca) Sędzia WSA Anna Siedlecka Protokolant: Starszy asystent sędziego Łukasz Cieślak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 15 maja 2018 r. sprawy ze skargi A.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o umorzeniu postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację inwestycji polegającej na przebudowie drogi leśnej oddala skargę w całości. Decyzją z dnia [...] roku ([...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., po ponownym rozpatrzeniu wniosku A. S., reprezentowanej przez pełnomocnika – G.S., w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta J.-Z. z dnia [...][...]. znak: [...] o umorzeniu postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację inwestycji pn. "Przebudowa drogi leśnej w L. G. - oddz. [...],[...],[...], realizowanego na działkach nr [...], [...] i [...] (obręb G.), gmina J. – Z.", działając na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 w z w. z art. 157 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2016r., poz. 23 ze zm.) w zw. z art. 64 ust. 1 i art. 74 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t. j. Dz. U. z 2016 r. poz. 353 ze zm.): utrzymało w mocy decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] r. nr [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta J.-Z. z dnia [...] r. znak: [...] o umorzeniu postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację inwestycji pn. "Przebudowa drogi leśnej w L.G. - oddz. [[...],[...],[...], realizowanego na działkach nr [...], [...] i [...] (obręb G.), gmina J. – Z.". Na uzasadnienie organ wskazał, że decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., po rozpatrzeniu wniosku A. S. reprezentowanej przez pełnomocnika – G. S.odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy strona wniosła o ponowne wnikliwe rozpatrzenie sprawy poprzez sprawdzenie postępowania, które poprzedziło wydanie decyzji z dnia [...] r. i zarzuciła, że w postępowaniu pierwszej instancji nieprawidłowo ustalono strony postępowania, na poparcie tego twierdzenia przywołała wyroki sądów administracyjnych w innych sprawach. Zarzuciła, że jest właścicielką działki nr [...], która znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji, a organ pomijając ją jako stronę w postępowaniu w sprawie wydania decyzji z dnia [...] r. dopuścił się rażącego naruszenia zasad postępowania administracyjnego oraz niestaranności w działaniu czym rażąco naruszył art. 77 § 1 i § 4 k.p.a. Kolegium wskazało, że przepis art. 127 § 3 k.p.a. stanowi, że od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji, o czym stanowi art. 127 § 3 in fine k.p.a., a także na mocy art. 140 k.p.a. odpowiednio stosuje się przepisy o postępowaniu przed organami pierwszej instancji. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy nie jest sensu stricto odwołaniem. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy wykazuje jednak wiele podobieństw do odwołania i powinny mu towarzyszyć te same proceduralne gwarancje bezstronności, które wiążą się z postępowaniem dwuinstancyjnym (por. wyrok NSA z 20 marca 2008 r., sygn. akt II GSK 472/07). Zgodnie z ustanowioną w art. 15 k.p.a. zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego każda sprawa administracyjna na skutek wniesionego odwołania powinna być dwukrotnie rozpatrywana i rozstrzygana: po raz pierwszy przez organ administracji publicznej pierwszej instancji i po raz drugi - na skutek wniesionego odwołania - przez organ odwoławczy (art. 127 § 1 i § 3 k.p.a.). Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, o którym mowa w art. 127 § 3 k.p.a. stanowi środek zaskarżenia, różniący się od odwołania jedynie brakiem dewolutywności. Po złożeniu takiego wniosku objęta nim decyzja traci charakter ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy, co odpowiada sytuacji niewyczerpania toku instancji w postępowaniu administracyjnym (por. postanowienie NSA z 12 stycznia 1994 r., sygn. akt II SA 2616/93). Ponadto do istoty i celu tego wniosku należy zagwarantowanie stronie prawa do dwukrotnego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia tej samej sprawy w postępowaniu administracyjnym, a nie dokonanie autokontroli decyzji jak w art. 132 § 1 i 2 k.p.a. W postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji właściwy organ, w tej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. może jedynie, rozstrzygać o ewentualnym istnieniu przesłanek do stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej i to w zakresie ściśle nakreślonym w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego. Tylko w tym zakresie jest możliwe sprawowanie kontroli instancyjnej w sprawach o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej. (wyrok NSA z 23.11.1992 roku, sygn. akt. IV SA 721/92). Powyższe oznacza, że organ prowadzący to nadzwyczajne postępowanie, jest zobligowany do zajęcia się wyłącznie sprawami prawnymi i nie ma możliwości dokonywania ponownej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, a także nie ma możliwości uzupełnienia zebranego w sprawie materiału dowodowego, co przecież w efekcie doprowadziłoby do merytorycznego rozstrzygnięcia danej sprawy. Organ orzekający w postępowaniu nieważnościowym ogranicza się jedynie do poszukiwania uchybień i wadliwości, określonych w art. 156 § 1 k.p.a. W przypadku wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa strona powinna wykazać, że treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i że charakter tego naruszenia powoduje, iż decyzja taka nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. (tak wyrok wsa w Olsztynie z dnia 01.05.2011 r. II SA/Ol 158/11 LEX nr 795679). Organ administracji publicznej, prowadząc postępowanie w trybie nieważnościowym, posiada jedynie uprawnienia kasacyjne. Oznacza to, że rozstrzyga on tylko i wyłącznie w kwestii istnienia bądź nieistnienia w dacie wydania kontrolowanego aktu przesłanek określonych w art. 156 § 1 k.p.a. (tak wyrok wsa w Warszawie z dnia 14.07.2011 r. SA/Wa 264/11 LEX nr 1150798). Ponadto w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji właściwy organ, w tym wypadku Kolegium, orzeka jako organ kasacyjny na podstawie przepisów i stanu faktycznego, obowiązujących w dacie wydania decyzji podlegającej ocenie pod względem istnienia przesłanek do stwierdzenia jej nieważności (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 września 2006 roku, sygn. akt. II OSK 1174/05). Powyższe oznacza, że organ prowadzący postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji, jest zobligowany do zajęcia się wyłącznie sprawami prawnymi i nie ma możliwości dokonywania ponownej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, i nie ma możliwości uzupełnienia zebranego w sprawie materiału dowodowego, co w efekcie doprowadziłoby do merytorycznego rozstrzygnięcia danej sprawy. Organ orzekający ogranicza się jedynie do poszukiwania uchybień i wadliwości, tak proceduralnych jak i dotyczących prawa materialnego. Organ orzekający ponownie rozpoznaje i rozstrzyga sprawę biorąc po uwagę stan faktyczny i prawny istniejący w dacie wydania decyzji Burmistrza Miasta J.-Z.z dnia[...]r. znak: [...] o umorzeniu postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację inwestycji pn. "Przebudowa drogi leśnej w L. G. - oddz. [...],[...],[...], realizowanego na działkach nr [...], [...] i [...] (obręb G.), gmina J. – Z." Decyzją tą Burmistrz Miasta J.-Z. działając na podstawie art. 105 § 1 pkt 2 w z w. z art. 157 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013r., poz. 267.) w zw. z art. 64 ust. 1 i art. 74 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r. poz. 1253 ze zm.) umorzył postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację inwestycji pn. "Przebudowa drogi leśnej w L. G.- oddz. [...],[...],[...], realizowanego na działkach nr [...], [...] i [...] (obręb G.), gmina J. – Z." Wobec powyższego, rozpoznając sprawę stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta J.-Z.z dnia [...] r. znak: [...], kolegium jest upoważnione do rozpatrzenia istnienia przesłanek opisanych w art. 156 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego i czy w sprawie nie wystąpiła przeszkoda, o której mowa w art. 156 § 2 kodeksu postępowania administracyjnego, w myśl którego nie stwierdza się nieważności decyzji z przyczyn wymienionych w § 1 pkt 1, 3, 4 i 7, jeżeli od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia upłynęło dziesięć lat, a także gdy decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne ( wyrok WSA w Warszawie z dnia 20 listopada 2006 roku sygn. akt. I SA/Wa 1142/06). Wyliczenie przyczyn stwierdzenia nieważności decyzji zawiera art. 156 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego. Stosownie do tego przepisu organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która: 1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości, 2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, 3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, 4) została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie, 5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały, 6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą, 7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. Przytoczony przepis, stanowiący wyjątek od ogólnej zasady trwałości decyzji ostatecznych, wylicza enumeratywnie te istotne kwalifikowane wady decyzji administracyjnej, których ustalenie musi pociągać za sobą stwierdzenie nieważności, chyba że zachodzi sytuacja z art. 156 § 2 k.p.a. Stwierdzenie nieważności decyzji może mieć jednak miejsce tylko wtedy, gdy decyzja w sposób niewątpliwy dotknięta jest przynajmniej jedną z wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. wad (por. np. wyrok NSA z dnia 7 lipca 1983 r., sygn. akt II SA 581/83). W odróżnieniu bowiem od zwykłego toku odwoławczego stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej może i musi mieć miejsce jedynie w razie ustalenia, iż decyzja dotknięta jest wadą kwalifikowaną, nie uzasadnia go natomiast wykrycie innych wadliwości niż kwalifikowane. Wadliwości te mogły bowiem być brane pod uwagę w zwykłym toku odwoławczym, nie zaś w postępowaniu nadzwyczajnym jakim jest postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej. Katalog zawarty w powołanym przepisie art. 156 § 1 k.p.a. ma charakter zamknięty, co oznacza, że przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej nie podlegają wykładni rozszerzającej. W postępowaniu dowodowym sprawy o stwierdzenie nieważności decyzji organ zasadniczo dokonuje ocen przez pryzmat akt postępowania zwykłego, nie przeprowadza zaś nowych dowodów, które miałyby na celu podważanie, czy też kwestionowanie stanu faktycznego sprawy zakończonej decyzją, która jest przedmiotem kontroli w postępowaniu nadzorczym. Ewentualne wady prowadzące do stwierdzenia nieważności decyzji muszą tkwić w samej decyzji, a nie w postępowaniu, które doprowadziło do jej wydania. W postępowaniu o stwierdzenie nieważności organ ogranicza się tylko do przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., a zatem koncentruje swoje zainteresowanie na poszukiwaniu wad materialnoprawnych, a nie proceduralnych (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 lutego 2013 r. VII /Wa2188/12). Celem postępowania nieważnościowego nie jest merytoryczne, ponowne rozstrzygnięcie sprawy, lecz przeprowadzenie weryfikacji ostatecznej decyzji z jednego tylko punktu widzenia, a mianowicie, czy decyzja jest dotknięta jedną z wad kwalifikowanych wskazanych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. Przy badaniu przesłanki rażącego naruszenia prawa z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. oznacza to obowiązek sprawdzenia jakie były ustalenia faktyczne organu wydającego weryfikowaną decyzję, czy znajdowały oparcie we wskazanym materiale dowodowym, oraz czy wypełniały one przesłanki zastosowanego przepisu prawnego, a jeżeli nie, to czy uchybienie to w sposób rażący odbiegało od prawidłowego stosowania tego przepisu. Aby skutecznie domagać się stwierdzenia nieważności decyzji należy podnieść i wykazać wadę tkwiącą w samej decyzji. Ponadto wada taka musi w sposób oczywisty rażąco naruszać prawo. Oznacza to, iż naruszenie takie musi mieć charakter naruszenia istoty unormowania zawartego w określonym przepisie prawnym. W pierwszej kolejności wskazać należy, że instytucja stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej stanowi wyjątek od ogólnej zasady stabilności decyzji, i znajduje zastosowanie tylko wówczas, gdy decyzja jest dotknięta w sposób niewątpliwy wadami określonymi w art. 156 § 1 k.p.a., a więc wyjątkowo ciężkimi, uniemożliwiającymi sanowanie nieprawidłowej decyzji. W przypadku stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., wada musi tkwić w samej decyzji, a nie dotykać postępowania, w wyniku którego została ona wydana. Jest to więc co do zasady wada o charakterze materialnoprawnym. Tylko w wyjątkowych okolicznościach rażącego uchybienia przepisom postępowania, które bezpośrednio rzutowałoby na ocenę prawa materialnego, mogłaby zachodzić konieczność skorzystania z instytucji stwierdzenia nieważności, np. brak postępowania dowodowego. Z wyżej opisywanej nadzwyczajności trybu postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności, wynika, że jego wymogów nie można zrównywać z zasadami "pierwotnego" właściwego postępowania administracyjnego. Stąd też w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji ocenie podlega sama decyzja, a nie poprzedzające ją postępowanie. Rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. zachodzi wówczas, gdy istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy treścią przepisu, a rozstrzygnięciem objętym decyzją. Przepis ten ma służyć wyeliminowaniu z obrotu prawnego wadliwych rozstrzygnięć nie tylko z powodu, że naruszają one w sposób oczywisty regulacje w przepisie powołanym jako podstawa prawna tych rozstrzygnięć, lecz dlatego, że nie dają się pogodzić z systemem obowiązujących norm (por. wyrok NSA z 10 lipca 2007 r., sygn. II OSK 1032/06, publ. LEX nr 368207). W związku z tym, aby skutecznie domagać się stwierdzenia nieważności decyzji należy podnieść i wykazać wadę tkwiącą w samej decyzji. Ponadto wada taka musi w sposób oczywisty rażąco naruszać prawo. Oznacza to, iż naruszenie takie musi mieć charakter naruszenia istoty unormowania zawartego w określonym przepisie prawnym. W rozpoznawanej sprawie może to być kwestia zastosowania art. 98 a ust. 1 i art. 148 ust.l -3 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Jak wyżej wskazano instytucja stwierdzenia nieważności ma eliminować ewidentne rażące naruszenia prawa. W postępowaniu dowodowym sprawy o stwierdzenie nieważności decyzji organ dokonuje oceny przez pryzmat akt postępowania zwykłego, nie przeprowadza zaś nowych dowodów, które miałyby na celu podważanie, czy też kwestionowanie stanu faktycznego sprawy zakończonej decyzją, która jest przedmiotem kontroli w postępowaniu nadzorczym. Ewentualne wady prowadzące do stwierdzenia nieważności decyzji muszą tkwić w samej decyzji, a nie w postępowaniu, które doprowadziło do jej wydania. W postępowaniu o stwierdzenie nieważności organ ogranicza się tylko do przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., a zatem koncentruje swoje zainteresowanie na poszukiwaniu wad materialnoprawnych, a nie proceduralnych. W postępowaniu prowadzonym z wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji organ ma obowiązek rozpatrywać sprawę w granicach określonych dla postępowania o stwierdzenie nieważności, a to oznacza, że nie może rozpatrywać sprawy, w której wydano decyzję, jakiej stwierdzenia nieważności strona się domaga (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 5 kwietnia 2013r. II SA/GI 1589/12). W wyroku II SA/Rz 1097/11 z dnia 22 lutego 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie LEX nr 1259154 wskazuje, że celem postępowania nieważnościowego nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, lecz przeprowadzenie weryfikacji ostatecznej decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym w zakresie ustalenia, czy jest ona dotknięta jedną z wad kwalifikowanych wskazanych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a., przy czym niedopuszczalna jest rozszerzająca wykładnia przesłanek określonych w tym przepisie. Organ prowadzący postępowanie w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji nie jest kompetentny do rozstrzygania sprawy, co do meritum. Oznacza to, że organ administracji wydaje decyzje bądź o stwierdzeniu nieważności decyzji w przypadku stwierdzenia zaistnienia którejkolwiek przesłanki z art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. bądź odmawia stwierdzenia nieważności. W przypadku wydania decyzji stwierdzającej nieważność decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym obowiązkiem jest wskazanie, jaki konkretnie przepis prawa został naruszony, przy czym nie wystarczy samo stwierdzenie, że doszło do rażącego naruszenia prawa. Organ jest zobowiązany do wykazania, że uchybienie, jakim dotknięta jest decyzja kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym, ma charakter kwalifikowany. Wśród przesłanek wyliczonych w art. 156 § 1 k.p.a. w pkt 2 k.p.a. wymieniono rażące naruszenie prawa. W orzecznictwie i piśmiennictwie utrwalony jest pogląd, że naruszenie prawa ma charakter rażący, gdy akt administracyjny wydano wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawnym, czy też wbrew wszystkim przesłankom przepisu nadano prawa albo ich odmówiono, albo obarczono stronę obowiązkiem lub uchylono obowiązek. Cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść aktu pozostaje w jawnej sprzeczności z treścią przepisu przez proste zestawienie ich ze sobą. Dla oceny, czy dane naruszenie prawa ma charakter rażącego naruszenia istotne są skutki, które to naruszenie wywołuje, jeżeli skutki te są niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności, to takie naruszenie ma cechy rażącego naruszenia prawa. Dodać przy tym trzeba, że art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. mówi o rażącym naruszeniu prawa, a więc zarówno prawa materialnego, jak i procesowego. W takim samym stopniu mogą być zatem naruszone normy materialne, jak i przepisy prawa procesowego (por. wyrok NSA z dnia 16 września 2010 r., sygn. akt I OSK 1514/09, LEX nr 745056). W konsekwencji takiego stanu rzeczy Kolegium, ponownie rozpoznając wniosek A. S. zobowiązane było dokonać rozstrzygnięcia z punktu widzenia wszystkich przesłanek opisanych w art. 156 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego. I tak, analizując poszczególne zapisy powołanego wyżej przepisu nie zachodzi w sprawie przesłanka, dotycząca naruszenia przepisów o właściwości. (art. 156 § 1 pkt.l k.p.a.). Decyzja wydana została przez organ właściwy, zarówno rzeczowo jak i miejscowo. Nie zachodzi w sprawie przesłanka wynikająca z art. 156 § 1 pkt. 3 k.p.a. - bowiem sprawa umorzenia postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację inwestycji pn. "Przebudowa drogi leśnej w L. G. - oddz. [...],[...],[...], realizowanego na działkach nr [...], [...] i [...] (obręb G.), gmina J. – Z." nie była rozstrzygnięta inną decyzją ostateczną. W sprawie nie zachodzi przesłanka określona w art. 156 § 1 pkt.4 k.p.a. bowiem decyzja nie została skierowana do osób nie będących stronami w sprawie. Przez pojęcie "skierowanie decyzji" należy rozumieć określenie w drodze decyzji praw i obowiązków oznaczonego podmiotu. Decyzja skierowana do osoby niebędącej stroną to decyzja kształtująca sytuację prawną osoby, której w świetle prawa materialnego nie powinna dotyczyć. W przedmiotowej sprawie organ pierwszej instancji prowadzący postępowanie, w oparciu o posiadana wiedzę, prawidłowo oznaczył strony postępowania na podstawie zgromadzonej dokumentacji geodezyjnej, zatem decyzja ta nie jest dotknięta wadliwością określoną w art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. Tym bardziej, że strony postępowania zostały powiadomione o decyzji poprzez obwieszczenie, zatem także w przypadku zmiany strony w trakcie postępowania, strona przystępująca do postępowania mogła zapoznać się z treścią decyzji powiadamiając organ administracji o przystąpieniu. Nie zachodzi w sprawie przesłanka niewykonalności decyzji w dniu jej wydania o charakterze trwałym, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. Stwierdzenie nieważności decyzji na podstawie tej przesłanki uzależnione jest od łącznego spełnienia dwóch warunków: a/ niewykonalność decyzji musi istnieć w momencie jej wydania (np. zmiana stanu prawnego obejmująca datę wydania decyzji), b/ niewykonalność decyzji musi mieć charakter trwały (adresat decyzji jest trwale pozbawiony możliwości czynienia użytku z ustanowionych w niej praw lub trwale pozbawiony możliwości wykonania obowiązków). Nie zachodzi w sprawie przesłanka z art. 156 §1 pkt 6 k.p.a., że w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą. Rozpatrując tę przesłankę należy wskazać, że do zakresu pojęcia "czyn zagrożony karą" zalicza się czyny zagrożone sankcją karną przewidzianą w kodeksie karnym, kodeksie karnoskarbowym, kodeksie wykroczeń oraz w innych przepisach pozakodeksowych. Wykonanie kwestionowanej decyzji nie rodzi sankcji karnych określonych wskazanymi aktami. W przedmiotowej sprawie nie zachodzi przesłanka wynikająca z art. 156 § 1 pkt.7 kodeksu postępowania administracyjnego, a dotycząca istnienia wady powodującej nieważność decyzji z mocy prawa. Stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej z powodu wady powodującej nieważność z mocy prawa może nastąpić jedynie w sytuacji, gdy prawo materialne dopuszcza w sposób wyraźny i wprost, że określona wadliwość decyzji powoduje jej nieważność. W rozpatrywanej sprawie podstawę materialnoprawną decyzji Burmistrza Miasta J.-Z. z dnia [...] r. znak: [...] stanowiły przepisy art. 64 ust. 1 i art. 74 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 353 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania decyzji, które w swej treści nie zawierają sankcji nieważności decyzji przy wystąpieniu, określonej w tych przepisach, wady decyzji administracyjnej. Zatem zbadać należy czy w sprawie zachodzi przesłanka braku podstawy prawnej lub rażącego naruszenia prawa, o której mowa w art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a. W tym miejscu należy podnieść, iż rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie prawa materialnego, które zaważyło na treści decyzji. Rażące naruszenie prawa jest zjawiskiem o wyjątkowym charakterze, gdyż prowadzi ono w konkretnej sprawie do odstąpienia od ogólnej zasady stabilności ostatecznych decyzji administracyjnych, a jego cechą jest to, iż treść decyzji pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie ze sobą. Rozstrzygające dla uznania naruszenia prawa za rażące jest to, że rodzaj tego naruszenia i jego skutki powodują, iż decyzja taka nie może być zaakceptowana jako rozstrzygnięcie wydane przez organy praworządnego państwa. W tym miejscu należy podnieść, iż rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie prawa materialnego, które zaważyło na treści decyzji. Rozstrzygające dla uznania naruszenia prawa za rażące jest to, że rodzaj tego naruszenia i jego skutki powodują, iż decyzja taka nie może być zaakceptowana jako rozstrzygnięcie wydane przez organy praworządnego państwa. Wskazać również należy, że Kodeks postępowania administracyjnego mówi oddzielnie "o naruszeniu prawa" i oddzielnie "o rażącym naruszeniu prawa". Jeżeli chodzi o "naruszenie prawa", to przyjmuje się, że może ono polegać na błędnej wykładni lub nienależytym zastosowaniu prawa. Podkreślenia wymaga, że nie każde "naruszenie prawa" wywołuje skutki prawne. Mając na względzie, że "rażące naruszenie prawa" stanowi kwalifikowaną ("rażące") formę "naruszenia prawa", uznać należy, że utożsamianie tego pojęcia z każdym "naruszeniem prawa" jest oczywiście niesłuszne. W związku z tym dla uznania, iż wystąpiło kwalifikowane naruszenie prawa, nie wystarczy samo ustalenie faktu jakiegokolwiek "naruszenia prawa", lecz konieczne jest stwierdzenie i wykazanie, iż miało ono charakter rażący. Pojęcie "rażące naruszenie prawa" w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. podlega ścisłej wykładni. Uwzględnienie wskazań wynikających z takiej wykładni, a także wniosków wyprowadzonych z wykładni gramatycznej uzasadnia tezę, iż rażące naruszenie prawa zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i gdy charakter tego naruszenia prawa powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa (por. wyrok NSA z dnia 11 grudnia 2008 r., sygn. akt II GSK 373/08, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych - www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Rażące naruszenie prawa występuje zatem w przypadku naruszenia przepisu prawnego, którego treść bez żadnych wątpliwości może być ustalona w bezpośrednim rozumieniu. W postępowaniu nieważnościowym organ administracji nie prowadzi postępowania wyjaśniającego w zakresie, o jakim mowa w art. 7 i 77 § 1 k.p.a., lecz dokonuje kontroli legalności ostatecznej decyzji administracyjnej z punktu widzenia przesłanek określonych w art. 156 § 1 k.p.a. według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania kontrolowanej decyzji (por. wyrok II OSK 968/10 NSA w Warszawie z 09.06.2011 r. LEX nr 1083720). Stwierdzenie nieważności decyzji jest instytucją procesową, służącą do usunięcia z obrotu prawnego decyzji administracyjnych w art. 156 § 1 k.p.a. Postępowanie nadzorcze jest nadzwyczajnym trybem postępowania i stanowi wyłom od zasady stabilności decyzji (art. 16 k.p.a.), stąd też ustalenie podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji musi być niewątpliwe. Celem jego nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, lecz przeprowadzenie weryfikacji decyzji z punktu widzenia, czy decyzja jest dotknięta jedną z wad kwalifikowanych wskazanych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. W tym postępowaniu decyzję weryfikuje się w odniesieniu do stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dniu wydania decyzji w stosunku, do której toczy się postępowanie nieważnościowe (por. wyrok VII SA/Wa 2508/10 z 31.05. 2011 r. wsa w Warszawie LEX nr 996758). Cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w sprzeczności z przepisami prawa przez proste ich zestawienie ze sobą. Chodzi o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny, gdy charakter tego naruszenia powoduje, iż decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. VIII SA/Wa 559/11 wyrok wsa w Warszawie z 16.11.2011 r. LEX nr 1156048. W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania złożonego procesu wykładni prawa. (por. wyrok NSA I OSK 1908/10 w Warszawie z 28.10.201 lr. LEX nr 1131495). Z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia w sytuacji, gdy interpretacja obowiązującego przepisu prawa nie nasuwa jakichkolwiek wątpliwości i którego treść bez żadnych sporów może zostać ustalona, zaś organ narusza go w sposób oczywisty i nie dający się w żadnej mierze pogodzić z zasadą praworządności. Innymi słowy z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia wówczas, gdy pozostawienie takiej decyzji ze względu na oczywiste i nie podlegające sporom interpretacyjnym naruszenia prawa materialnego lub procesowego nie jest w żadnej mierze możliwe do pogodzenia z obowiązującym porządkiem prawnym. Ponadto za rażące naruszenie prawa uznaje się takie naruszenie porządku prawnego, które wywołuje nie akceptowane skutki społeczno-gospodarcze, tak wyrok wsa w Warszawie VII SA/Wa 2882/11 z 15.03.2012 r. LEX nr 1139862. Przedmiotowa decyzja z dnia [...] r. znak: [...], o umorzeniu postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację inwestycji pn. "Przebudowa drogi leśnej w L. G. - oddz. [...],[...],[...], realizowanego na działkach nr [....], [...] i [...] (obręb G.), gmina J. – Z.", została wydana na podstawie przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t. j. Dz. U z 2016 r. poz. 353 ze zm.). Zgodnie z art 64 ust. 1 tej ustawy, postanowienia w sprawie przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko lub braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, wydaje się po zasięgnięciu opinii inspektora sanitarnego - w odniesieniu do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko i do państwowego powiatowego inspektora sanitarnego - w stosunku do pozostałych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w zakresie zadań określonych dla niego w ustawie z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Powiatowy Inspektor Sanitarny w opinii z dnia 6 maja 2014 r. znak: [...] uznał planowane przedsięwzięcie za nie kwalifikujące się do przedsięwzięć, wobec których stosuje się rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dlatego brak podstaw do wymagania przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, a tym samym nie ma obowiązku sporządzania raportu o oddziaływaniu tego przedsięwzięcia na środowisko. Ponadto Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska pismem z dnia 7 maja 2014r. znak: [...] wyraził opinię, iż przedsięwzięcie to nie kwalifikuje się do przedsięwzięć wymienionych w § 2 i § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Wobec braku przepisu nakazującego w takiej sytuacji wydanie decyzji administracyjnej o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizacje przedsięwzięcia, organ pierwszej instancji zasadnie uznał postępowanie w tym zakresie za bezprzedmiotowe i wydał decyzję o umorzeniu postępowania w myśl art. 105 § 1 k.p.a. Brak podstaw do uwzględnienia zarzutu wnioskodawczyni o rażącym naruszeniu prawa tj. art. 5a ust. 1 ustawy Prawo budowlane, polegającym na nie doręczeniu decyzji przez Burmistrza Miasta J. – Z. wszystkim stronom postępowania indywidualnie skoro decyzja dotyczy drogi leśnej, która jest obiektem liniowym w rozumieniu art. 3 pkt 3a ustawy z dnia 7 lipca 1994r, - Prawo budowlane, a w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego miasta J.– Z., nie został ustalony przebieg drogi leśnej. Postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację inwestycji prowadzone jest w oparciu o przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U z 2016 r. poz. 353 ze zm.), zatem w tym postępowaniu nie mają zastosowania przepisy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację inwestycji ma charakter prejudycjalny tzn. że ma charakter rozstrzygnięcia wstępnego względem przyszłego zezwolenia na realizację konkretnego przedsięwzięcia (rozstrzygnięcie sprawy zależy od uprzedniej decyzji organu administracji publicznej) zgodnie z art. 86 cyt. ustawy, decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wiąże organy: 1) wydające decyzje określające warunki korzystania ze środowiska w zakresie, w jakim ma być uwzględniona przy wydawaniu tych decyzji; 2) wydające decyzje, o których mowa w art. 72 ust. 1 w tym decyzje o pozwoleniu na budowę, decyzje o zatwierdzeniu projektu budowlanego oraz decyzje o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych - wydawane na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane; 3) przyjmujące zgłoszenia, o których mowa w art. 72 ust. 1a. W związku z tym powiadomienie o decyzji wydanej w postępowaniu o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację inwestycji następuje w oparciu o art. 74 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko stanowiącym, że jeżeli liczba stron postępowania: 1) o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, 2) w sprawie uchylenia lub zmiany, stwierdzenia nieważności, stwierdzenia wygaśnięcia decyzji, o której mowa w pkt 1, lub wznowienia postępowania w sprawie tej decyzji - przekracza 20, stosuje się przepis art. 49 Kodeksu postępowania administracyjnego stanowiący, że strony mogą być zawiadamiane o decyzjach i innych czynnościach organów administracji publicznej przez obwieszczenie lub w inny zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości sposób publicznego ogłaszania, jeżeli przepis szczególny tak stanowi; w tych przypadkach zawiadomienie bądź doręczenie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia publicznego ogłoszenia. W tym postępowaniu wystąpiło 21 stron, zatem Burmistrz Miasta J. – Z., w oparciu o ww. przepisy prawidłowo powiadomił strony o treści decyzji poprzez obwieszczenie, gdyż nie miał obowiązku doręczenia decyzji indywidualnie wszystkim stronom postępowania. To, że w miejsce W. W. stroną winna być A. S.oraz zgon K.G., o którym organ pierwszej instancji nie miał wiedzy, z uwagi na spadkobranie nie zmienia prawidłowości przyjętego przez Burmistrza sposobu doręczenia decyzji przez obwieszczenie. W dacie wydania decyzji Burmistrza K.G. widnieje jako właściciel działki sąsiadującej z działką, na której zlokalizowane jest przedsięwzięcie. Nie doszło też w sprawie do rażącego naruszenia art. 77 § 1 i § 4 k.p.a. co zarzuca A. S.we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy bowiem, krąg stron postępowania ustala się mając na uwadze zasięg oddziaływania przedsięwzięcia na nieruchomości sąsiadujące, zaś dane właścicieli tych nieruchomości ustala się w oparciu o zapisy ewidencji gruntów. Wobec powyższego, w tym stanie faktycznym i prawnym, nie ma podstaw do stwierdzenia, że decyzja Burmistrza Miasta J. – Z.z dnia [...]r. znak: [...] została wydana z rażącym naruszeniem prawa, a zatem utrzymaniu podlega decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] r. nr [...]. Skargę na ostateczne rozstrzygniecie w sprawie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu złożyła wnioskodawczyni. Zaskarżyła w całości ostateczną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W.i wniosła ojej unieważnienie i w wyroku orzeczenie co do istoty sprawy, gdyż takie ciągłe orzekanie organu wbrew rozstrzygnięciu Wysokiego Sądu i wbrew logice, przedłuża bezprawnie załatwienie sprawy co do meritum. Skarżąca pisze, że nie mam żadnego wykształcenia, ukończyła dwuletnią szkołę rolniczą w B. a organ złośliwie każe mi się "kopać z koniem", czyli z organem w którym pracują i orzekają magistrowie prawa. Organ nie bierze pod uwagę Wyroku Wysokiego Sądu, sygn akt: II SA/Wr 94/17 z dnia 31 maja 2017 roku i wydaje się organowi, że jest ponad prawem. Każe mi zaskarżać swoją decyzję "...wyłącznie pod zarzutem naruszenia prawa lub interesu prawnego." Dalej strona wskazuje, że nie stać jej na wynajęcie profesjonalnego pełnomocnika bez uszczerbku dla utrzymania koniecznego a nie chce narażać Skarb Państwa na koszty wynagrodzenia adwokata z urzędu. Dlatego skarżąca przesyłała sądowi kserokopię decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., nr [...] z dnia [...] roku i kserokopię Wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego sygn akt: II SA/Wr 94/17 z prośbą o rozpoznanie sprawy i wydanie wyroku. Strona podkreśla, że nie jest możliwym, żeby trzech sędziów myliło się. Strona dodaje, że ta sprawa była już trzy razy rozpatrywania w SKO, rozpatrywało ją w sumie dziewięciu magistrów prawa i wydali decyzję niezgodną z wyrokiem Wysokiego Sądu. Skarżąca wskazuje, że tak można w nieskończoność, że Wysoki Sąd uchyla decyzję organu i poprzedzającą ją decyzje organu pierwszej instancji a organ (SKO) znowu utrzymuje w mocy swoja poprzednia decyzję.. Strona wskazuje, że zaskarża decyzję nr SKO [...] z dnia [...] roku pod zarzutem naruszenia prawa i interesu prawnego strony.: W doręczonej sądowi odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył: Stosownie do przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2016, poz. 718 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 ustawy). Skarga nie może zostać uwzględniona, gdyż prawdopodobnie polega na nieporozumieniu. Przedmiotem kontrolowanego postępowania jest odmowa stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta J.-Z.z dnia [...]r. znak: [...] o umorzeniu postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację inwestycji pn. "Przebudowa drogi leśnej w L. G.- oddz. [...],[...],[...], realizowanego na działkach nr [...], [...] i [...] (obręb G.), gmina J. – Z.". Jak prawidłowo wskazuje kolegium w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji, art. 156 § 1 kpa stanowi, że organ administracji państwowej stwierdza nieważność decyzji, która: 1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości, 2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, 3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, 4) została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie, 5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały, 6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą, 7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. W dotychczasowym orzecznictwie sądowoadministracyjnym oraz piśmiennictwie przyjmuje się, iż rażące naruszenie prawa następuje wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa (wyrok NSA z dnia 17 września 1997 r., III SA 1425/96, opubl. W CBOSA). Przez rażące naruszenie prawa należy rozumieć oczywistą sprzeczność pomiędzy treścią przepisu prawa a rozstrzygniętym objętym decyzją. Musi ono zatem być oczywiste, łatwe do stwierdzenia (por. wyrok NSA z dnia 11 października 2007 r., sygn. akt I FSK 1362/06, LEX nr 440655; J. Borkowski (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, R. Mastalski, J. Zubrzycki – Ordynacja podatkowa, Komentarz – Wyd. Unimex Wrocław 2006, s. 906-909). Rażące naruszenie prawa będzie miało miejsce w sytuacji, gdy w stanie prawnym niebudzącym wątpliwości co do jego zrozumienia zostaje wydana decyzja, która treścią swego rozstrzygnięcia stanowi negację całości lub części obowiązujących przepisów (vide wyrok NSA z 20 października 2010 r., sygn. akt I FSK 1867/09, LEX nr 744460). Dotyczyć ono może zarówno prawa materialnego, jak i procesowego, przepisów wymienionych jako podstawa prawna decyzji, jak i tych, które zgodnie z ich treścią i mocą tworzą rzeczywisty stan prawny. Konsekwencje prawne tych przepisów powinny być dostatecznie jasno i precyzyjnie ustalone na podstawie ich treści, bez rozbieżności dotyczących ich wykładni. Rażące naruszenie przepisów postępowania może nastąpić wówczas, gdy postępowanie organu lub istota załatwienia sprawy nie odpowiadają nakazom wynikającym z przepisów prawa lub łamią zakazy w nim ustanowione, zaś wadliwa treść decyzji jest wynikiem uchybienia przepisom postępowania (J. Borkowski w op. cit., s.909). Takie okoliczności w postępowaniu o umorzeniu postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację inwestycji pn. "Przebudowa drogi leśnej w L. G. - oddz. [...],[...],[...]" co trafnie wskazuje w uzasadnieniach kontrolowanych decyzjach kolegium, nie występują. Okoliczność, którą podnosi skarżąca, a mianowicie, że obecnie organy orzekły odmiennie, niż wskazał to sąd w sprawie II SA/Wr 94/17 nie mieści się w dyspozycji art. 156 kpa. W tamtym postępowaniu sąd oceniał zasadność odmowy wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną umarzającą postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację inwestycji polegającej na przebudowie drogi leśnej. Obecnie sąd ocenia czy istnieją podstawy do wyeliminowania tej decyzji w trybie nieważnościowym. Lektura skargi wskazuje, że skarżąca zdaje się uważać, iż nieważność decyzji organu pierwszej instancji wynika z tego, że w toku postępowania przed organem pierwszej instancji prowadzone było postępowanie z zastosowaniem art. 74 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie w zw. z art. 49 kpa. Stosownie do treści tego przepisu, strony mogą być zawiadamiane o decyzjach i innych czynnościach organów administracji publicznej przez obwieszczenie lub w inny zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości sposób publicznego ogłaszania, jeżeli przepis szczególny tak stanowi; w tych przypadkach zawiadomienie bądź doręczenie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia publicznego ogłoszenia. A taką właśnie formę przewidywał art. 74 ust. 3 ustawy o środowisku. Zawiadomienie w formie obwieszczenia jest to podanie do publicznej wiadomości przez organ publiczny faktu dokonania określonej czynności lub ogłoszenia aktu prawnego; informacja pełniąca rolę zawiadomienia, komunikatu, pouczenia, powiadomienia o czymś określonej liczby osób. Może ona określać zarówno prawa, jak i obowiązki (czy też jedno i drugie zarazem) tej grupy. W piśmie procesowym skarżąca, jako argument przemawiający za nieważnością decyzji, wskazała, że jeden z właścicieli działek, znajdujących się obok zmarł. Zdaniem sądu, rację ma organ, że adresatem decyzji był inwestor, a nie osoba zawiadomiona w trybie obwieszczenia, w zw. z czym powołane w piśmie orzecznictwo nie ma zastosowania do stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy. Decyzja nie została skierowana do osoby nieżyjącej, natomiast poprzez obwieszczenie zawiadomiono strony zostały zawiadomione o jej treści. Reasumując, na podstawie art. 151 ppsa należało orzec jak na względzie.