II SA/Wr 766/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Olga Białek Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz Protokolant starszy asystent sędziego Aleksandra Dobosiewicz po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 24 sierpnia 2011 r. sprawy ze skargi G. C. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla inwestycji obejmującej rozbudowę istniejącego budynku oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. (Nr[...]) Prezydent Miasta L., działając na podstawie art. 28, art.32, art. 33 ust. 1 i 2, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.jedn. Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.) oraz art. 104 KPA, zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę na rzecz S.Sz. dla inwestycji polegającej na rozbudowie istniejącego budynku usługowego w części parterowej tego budynku na działce nr [...] obręb P. O. przy ul. I. w L., z zachowaniem następujących warunków, zgodnie z art. 36 ust. 1 oraz art. 42 ust. 2 i 3 ustawy - Prawo budowlane: 1) szczególne warunki zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych: - przestrzegać przepisów budowlanych i BHP. 2) szczegółowe wymagania dotyczące nadzoru na budowie: - inwestor jest zobowiązany zapewnić objęcie kierownictwa budowy lub określonych robót budowlanych przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane w odpowiedniej specjalności, 3) inwestor jest zobowiązany zawiadomić właściwy organ nadzoru budowlanego o zakończeniu budowy, co najmniej 21 dni przed zamierzonym terminem przystąpienia do użytkowania, 4) kierownik budowy (robót) jest obowiązany prowadzić dziennik budowy oraz umieścić na budowie, w widocznym miejscu, tablicę informacyjną oraz ogłoszenie, zawierające dane dotyczące bezpieczeństwa pracy i ochrony zdrowia. W uzasadnieniu organ I instancji podał, że w dniu 2 lutego 2010 r. S.Sz. złożył wniosek o wydanie pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na rozbudowie budynku usługowego w L. przy ul. I. na działce nr [...] w obrębie P. O., a w dniu [...] r. dostarczono ostateczną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. Nr [...] z dnia [...] r., utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta L. Nr [...] z dnia [...] r. ustalającą warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Pismem z dnia 25 lutego 2010 r. zawiadomiono strony o wszczęciu postępowania. W dniu [...] r. G. C. złożyła pismo, w którym negatywnie ustosunkowała się do realizacji niniejszej inwestycji, uzasadniając to obawami o spowodowanie braku dostępu światła, przewiewu budynku, zagrożeniu bezpieczeństwa oraz pomniejszeniu wartości domu. W dalszej części uzasadnienia organ I instancji zaznaczył, że inwestor wykazał się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane składając prawidłowo wypełnione oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz przedłożył wymaganą przepisami decyzję o warunkach zabudowy. Prezydent Miasta L. stwierdził, że załączony do wniosku projekt budowlany spełnia wymagania decyzji o warunkach zabudowy. W punkcie 1 bowiem decyzji lokalizacyjnej ustalono zabudowę zwartą, w punkcie 2 wskazano, iż planowana zabudowa stanowi zabudowę usługową, nieuciążliwą, realizowaną na terenie zabudowy mieszkalno-usługowej, natomiast w punkcie 3 ustalone zostały warunki i wymagania kształtowania ładu przestrzennego w następujący sposób: • linia zabudowy: obowiązująca, wynikająca z kontynuacji istniejącej zabudowy. Linia ta została jednoznacznie określona w załączniku graficznym do decyzji. Planowany obiekt budowlany został zaprojektowany zgodnie z wyznaczoną linią zabudowy, co wynika z "planu sytuacyjnego" określającego usytuowanie inwestycji; • szerokość elewacji frontowej - ok. 8 m łącznie z budynkiem istniejącym inwestora. Łączna szerokość projektowanej rozbudowy i budynku istniejącego wynosi 8, 11 m; • wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, gzymsu lub attyki - 2,8 m, dach płaski, jednospadowy nachylenie połaci dachowej - 10°. Wysokość do górnej krawędzi elewacji w projektowanej części budynku wynosi dokładnie 2,8 m. Zaprojektowano też dach płaski jednospadowy o spadku jak w budynku istniejącym rozbudowywanym; • wskaźnik wielkości zabudowy z uwzględnieniem nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki - ok. 1,0, ustalony w ten sposób wskaźnik decyduje o zabudowie działki po jej granicy. Następnie organ wyjaśnił, że projektowany obiekt jest budynkiem niskim, parterowym nie powodującym zacieniania pomieszczeń w istniejących budynkach, co oznacza, że nie został naruszony przepis § 13 i 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 z poźn. zm.). Wskazał także, że projektowana ściana budynku od strony działek [...] i [...] jest bez otworów okiennych i drzwiowych, przylega do ścian istniejących budynków na tych działkach oraz wykonana jest z bloczków gazobetonowych o gr. 25 cm, co nie narusza wymagań przepisów § 271-273 cyt. rozporządzenia. Prezydent Miasta L. wywiódł, że skoro w rozpoznawanej sprawie objęte zamiarem inwestycyjnym przedsięwzięcie zgodne jest z przepisami prawa oraz ustaleniami decyzji lokalizacyjnej, należy stwierdzić, iż spełnione zostały wymagania dotyczące usytuowania budynku w granicach z działkami sąsiednimi. Poza tym, jak wskazano w decyzji o warunkach zabudowy, opisana zabudowa ma charakter kaskadowy, w której do obiektu o większej wysokości przylega obiekt o wysokości mniejszej. Front takiej zabudowy jest zatem dwuczęściowy, niższy wysunięty i wyższy cofnięty. Linia zabudowy zwartej jest linią zamkniętą obramującą budynki występującej w tej zabudowie od strony ulic i od strony działki nr[...] . Zamiar inwestora wypełnia zatem jedyną możliwą do wypełnienia lukę w ukształtowanej już pierzei o załamanej linii zabudowy widocznej z ulicy położonej na działce nr[...]. W ocenie organu I instancji przedłożony projekt budowlany spełnia wymagania przepisów art. 34 Prawa budowlanego oraz przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. Nr 120, poz.1133), przy czym sporządzony został przez osoby posiadające stosowne uprawnienia budowlane. Wobec powyższego, zgodnie z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, wobec spełnienia wymogów określonych w ust. 1 oraz art. 32 ust. 4, organ nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Odnosząc się natomiast do zarzutów zawartych w piśmie G. C. z dnia [...] r. wyjaśniono, iż planowany obiekt nie powoduje zacienienia pomieszczeń w budynku skarżącej oraz nie narusza jej własności, gdyż budowa realizowana będzie w granicach działki inwestora. Zagadnienia natomiast dotyczące "pomniejszenia wartości" budynków na działkach sąsiednich wykraczają poza zakres postępowania o wydanie pozwolenia na budowę i nie mogą być rozważane na tym etapie procesu inwestycyjnego. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła G.C. wnosząc o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji zarzucono: - naruszenie art. 6 KPA w zw. z § 12 ust. 3 i 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie; - obrazę § 13 i 60 powyższego rozporządzenia; - obrazę art. 7 KPA, art. 8 KPA i art. 9 KPA. W uzasadnieniu odwołująca się wskazała, że uczestnicy postępowania wprawdzie przedłożyli decyzję o warunkach zabudowy, jednakże ta nie uzyskała przymiotu prawomocności (została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego), co prowadzi do wniosku, że decyzja Prezydenta Miasta L. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę jest co najmniej przedwczesna, a w razie uchylenia decyzji o warunkach zabudowy prowadzić może do trudnych do oszacowania skutków (konieczności rozebrania zrealizowanego zadania i roszczenia odszkodowawczego). G. C. podkreśliła, że zasadą jest sytuowanie nowych budynków w odległości min. 3 m od granicy działki. Sytuowanie budynków w odległości mniejszej stanowi wyjątek, który powinien być interpretowany ściśle. Podniosła następnie, że Prezydent Miasta L. wskazał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji na dwie różne podstawy prawne oraz dwa różne stany faktyczne. Zgodnie bowiem z § 12 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, sytuowanie ściany budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną lub bezpośrednio przy granicy, jeżeli: 1) wynika to z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo 2) nie jest możliwe zachowanie odległości, o której mowa w ust. 1 pkt 2, ze względu na rozmiary działki. W opinii skarżącej, powyższe oznacza, że w takim wypadku powinna być zachowana odległość min. 1,5 m od granicy działki. Z § 12 ust. 4 tego rozporządzenia wynika natomiast, że bezpośrednio przy granicy działki jest dopuszczalne sytuowanie ściany budynku bez okien i otworów drzwiowych, o ile na działce sąsiedniej także stoi bezpośrednio przy granicy działki ściana bez okien i otworów drzwiowych. Tymczasem wyżej wymieniona decyzja nie zawiera zastrzeżenia dotyczącego możliwości stawiania ściany budynku bez otworów okiennych. Zdaniem G. C., nie jest dopuszczalna kompilacja przywołanych wyżej dwóch różnych podstaw prawnych. Jak bowiem wynika z powyższego, w razie gdy ściana ma mieć otwory okienne - powinna zostać zachowana odległość min. 1,5, zaś w sytuacji gdy ściana nie ma otworów okiennych bądź drzwiowych, może być sytuowana na granicy działki. W niniejszej natomiast sprawie inwestor zamierza budować przy granicy swojej działki ścianę z otworami drzwiowymi i okiennymi, co też oznacza, że zaskarżona decyzja została wydana z obrazą cytowanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury. Na marginesie odwołująca się zauważyła, że niecelowe i sprzeczne z zasadami prawa budowlanego wydaje się być ustalenie warunków zabudowy dla budynku mieszkalnego ze ślepą ścianą frontową. Podkreśliła także, że wbrew twierdzeniom zawartym w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia realizacja zadania objętego tym orzeczeniem spowoduje zacienienie obiektu mieszkalnego należącego do skarżącej, co stanowi naruszenie § 13 i 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki. G. C. podniosła także, że skoro dokonano w niniejszej sprawie odstępstwa od zasad realizacji podobnych inwestycji, to obowiązkiem organu było wyczerpujące wyjaśnienie powodów dokonanych odstępstw, czego jednak Prezydent Miasta L. nie dokonał. Decyzją z dnia [...]r. (Nr[...]), podjętą na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 KPA oraz art. 82 ust. 3 ustawy – Prawo budowlane, Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że analizując w postępowaniu odwoławczym ponownie wniosek inwestora o udzielenie pozwolenia na budowę polegające na rozbudowie istniejącego budynku usługowego w części parterowej tego budynku, na działce nr[...] , obręb P.O., przy ulicy I. w L., uznał, że spełnione zostały warunki uzyskania pozwolenia na budowę, a Prezydent Miasta L. w sposób prawidłowy ocenił przedmiotowy wniosek w oparciu o kryteria ujęte w art. 35 Prawa budowlanego. Następnie organ II instancji podniósł, że dokonując poszczególnych sprawdzeń, o których mowa w ustawie Prawo budowlane, stwierdził, że niniejsze zamierzenie budowlane zgodne jest z decyzją Prezydenta Miasta L. z [...] r. ustalającą warunki zabudowy, a ponadto inwestor złożył prawidłowo sporządzone oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Zdaniem organu, projekt budowlany należy ocenić jako prawidłowy i kompletny z punktu wymagań stawianych przez przepis art. 34 Prawa budowlanego, jak też rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2003 r. Nr 120, poz. 1133 z późn. zm.). Wojewoda stwierdził także, że organ I instancji zapewnił stronom czynny udział w przedmiotowym postępowaniu. Odnosząc się do zarzutów strony skarżącej dotyczących nieprawomocności decyzji ustalającej warunki zabudowy, organ odwoławczy zauważył, że zgodnie z ugruntowanym poglądem doktryny prawa, niezbędnym atrybutem wyżej wymienionego rozstrzygnięcia w kontekście obligatoryjnych sprawdzeń określonych w art. 35 ustawy - Prawo budowlane, dokonywanych przez organ administracji architektoniczno - budowlanej, jest przymiot ostateczności decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, nie zaś jej prawomocność (Prawo budowlane -Komentarz, pod red. Z. Niewiadomskiego, Warszawa 2009r., s.430). Analiza akt przedmiotowego postępowania wskazuje, że wnioskodawca przedłożył do akt sprawy ostateczną decyzję z dnia [...] r. wydaną przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta L. z dnia [...] r. o ustaleniu warunków zabudowy terenu położonego w L. przy ul. I. [...] (dz. Nr[...], Obr. P.O.) dla inwestycji polegającej na rozbudowie istniejącego budynku usługowego. Niezależnie od powyższego organ odwoławczy ustalił, że wniesiona przez G.C. skarga na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego została oddalona wyrokiem z dnia 22 kwietnia 2010 r., wydanym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu (sygn. akt II SA/Wr 609/09). Odnosząc się do zagadnienia posadowienia budynku w kontekście § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, które reguluje kwestie sytuowania budynku na działce budowlanej i konieczności zachowania odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną, Wojewoda uznał, że organ I instancji prawidłowo zastosował powyższy przepis. Zgodnie bowiem z § 12 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych (...), jeżeli z przepisów § 13, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż: 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy; 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. W myśl § 12 ust. 2 cytowanego wyżej rozporządzenia, sytuowanie budynku w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę granicy działki budowlanej, dopuszcza się (...) bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z (...) decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Tymczasem z akt administracyjnych przedmiotowej sprawy wynika, że decyzja z dnia [...] r. Prezydenta Miasta L. o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji objętej zakresem przedmiotowym wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę, przewiduje posadowienie planowanej zabudowy bezpośrednio przy granicy działki, jako przylegającej ścianą nieposiadającą otworów do budynków położonych na działkach nr [...], [...] oraz [...]. Ściany budynków położonych na działkach nr [...] i [...] do wysokości przylegania planowanego budynku nie posiadają otworów, zaś budynek posadowiony na działce [...], będący budynkiem jednokondygnacyjnym nie posiada otworów przy granicy z działką, na której ma być zrealizowane zamierzenie inwestycyjne. W tym stanie rzeczy Wojewoda uznał, że Prezydent L. prawidłowo ocenił przedłożony projekt budowlany jako nienaruszający obowiązującej regulacji prawnej w wyżej wymienionym zakresie. Organ II instancji nie zgodził się także z argumentacją odwołania, jakoby planowana inwestycja mogła ograniczyć naturalne oświetlenie pomieszczeń znajdujących się w sąsiadujących z rozbudowywanym zakładem usługowym mieszkaniach. Z projektu budowlanego oraz decyzji o warunkach zabudowy wynika bowiem, że planowany przez inwestora budynek posiada jedną kondygnację oraz dach jednospadowy o nachyleniu połaci 10°, wysokość elewacji frontowej wynosi 2,8 m. Okna w zabudowie otaczającej zamierzenie inwestycyjne położone są z kolei na wysokości piętra, w związku z czym nie mogą być przesłonięte przez inwestycję będącą budynkiem parterowym. Tym samym Wojewoda stwierdził, że parterowy budynek nie powoduje zacieniania wyżej wymienionych pomieszczeń w istniejących budynkach, co oznacza, że nie naruszono przepisów § 13 i § 60 rozporządzenia. Konkludując, organ odwoławczy uznał, że decyzja Prezydenta Miasta L. z dnia [...] r. nie narusza prawa w sposób, który mógłby stanowić podstawę jej uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania temu organowi. Spełnione tym samym zostały wszystkie przesłanki do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu złożyła G. C., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucono: - obrazę art. 6 KPA w związku z § 12 ust. 3 i 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie; - obrazę § 13 i 60 powyższego rozporządzenia Ministra Infrastruktury; - obrazę art. 7, 8 i 9 KPA; - obrazę § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu. W uzasadnieniu złożonej skargi skarżąca powtórzyła w istocie argumentację zawartą uprzednio w odwołaniu odnoszącą się do posadowienia budynku, dodając przy tym, że wbrew ustaleniom zawartym w zaskarżonych decyzjach budynek posadowiony na działce [...] posiada okno. G. C. wskazała, że w przypadkach szczególnie uzasadnionych dopuszcza się odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych, o których mowa w art. 7, które nie może jednakże powodować zagrożenia życia ludzi lub bezpieczeństwa mienia. Podkreśliła także, że wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich winny uwzględniać przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo Budowlane oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Skarżąca zarzuciła nadto, że organ I i II instancji przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy nie przeprowadził analizy urbanistycznej zgodnie z wymogami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W tym kontekście – odnosząc się do orzecznictwa – podkreśliła, że co do zasady, w każdej sprawie dotyczącej wydania decyzji o warunkach zabudowy, powinna być wykonana analiza terenu, zaś wyniki tej analizy w postaci załącznika tekstowego oraz graficznego powinny być dołączone do decyzji i stanowić jej integralną część. Powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne skarżąca wywodziła, że wydając decyzję na odstępstwo Wojewoda winien mieć na uwadze także obowiązek równego traktowania stron wobec prawa, oraz przepisy o ochronie prawa własności. Przed zastosowaniem trybu z art. 9 ustawy powinien także dokonać szczegółowych ustaleń faktycznych i prawnych oraz wyjaśnić, czy zachodzi "szczególnie uzasadniony przypadek" a także wskazać w czym go upatruje i z jakich przyczyn go kwalifikuje. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację i wywody prawne zawarte w kwestionowanej decyzji. Za bezzasadny organ odwoławczy uznał argument skarżącej dotyczący nie przeprowadzenia analizy urbanistycznej przez organy administracji architektoniczno - budowlanej I i II instancji, wywodząc, że rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588 z późn. zm.) i wynikający z niej nakaz przeprowadzenia analizy urbanistycznej jest skierowany do organów administracji właściwych w sprawie udzielenia decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, nie zaś do organów administracji architektoniczno - budowlanej. Ponadto wskazano, że decyzja Prezydenta Miasta L. z dnia [...] r. o ustaleniu warunków zabudowy była wiążąca dla Wojewody. W piśmie procesowym z dnia 3 sierpnia 2011 r. skarżąca podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne właściwe są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Zgodnie zaś z art. 151 powyższej ustawy, w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala. Mając na uwadze tak zakreśloną kognicję Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu stwierdził, iż w niniejszej sprawie nie doszło do uchybień uprawniających do wyeliminowania z obrotu prawnego kwestionowanego rozstrzygnięcia. Kontroli tutejszego Sądu podlegała decyzja Wojewody z dnia [...] r. nr[...] , utrzymująca w mocy podjętą na podstawie art. 28, art. 32, art. 33 ust. 1 i 2, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.jedn. Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.) decyzję Prezydenta Miasta L. z dnia [...] r. nr[...] , zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą na rzecz S.Sz. pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na rozbudowie istniejącego budynku usługowego w części parterowej tego budynku na działce nr [...] obręb P. O. przy ul. I.w L. W ocenie strony skarżącej kwestionowana decyzja została podjęta z naruszeniem art. 6 KPA w związku z § 12 ust. 3 i 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.), § 13 i 60 powyższego rozporządzenia Ministra Infrastruktury, § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu (Dz.U. Nr 164, poz. 1588 z późn. zm.) oraz art. 7, 8 i 9 KPA. Powyższe zarzuty strony skarżącej w realiach niniejszej sprawy nie są uzasadnione. Stosownie bowiem do art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. W razie stwierdzenia naruszeń w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę (art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego). Zgodnie zaś z ust. 4 tegoż artykułu, w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W powyższych regulacjach normatywnych określono zakres działania organu administracji architektoniczno – budowlanej przy zatwierdzaniu projektu budowlanego i wydawaniu pozwolenia na budowę. Do kompetencji tegoż organu należy sprawdzenie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz wymaganiami ochrony środowiska. Do obowiązków organu należy również sprawdzenie kompletności projektu budowlanego, w tym czy posiada on wszystkie wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia, a także sprawdzenie czy projekt ten został sporządzony przez osobę posiadająca właściwe uprawnienia budowlane. Projekt zagospodarowania działki lub terenu podlega natomiast sprawdzeniu tylko pod kątem zgodności z przepisami, w tym zwłaszcza techniczno – budowlanymi. Na tym etapie postępowania następuje również określenie obszaru oddziaływania obiektu, niezbędne do prawidłowego ustalenia stron postępowania (por. R.Dziwiński, P. Ziemski; Komentarz do art. 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, [w:] R. Dziwiński, P. Ziemski, Prawo budowlane. Komentarz, Dom Wydawniczy ABC, 2006, wyd. II). Przepis zaś z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego jednoznacznie ustala, że właściwy organ nie może odmówić wydania pozwolenia na budowę, jeżeli spełnione zostały wymagania, o których mowa powyżej oraz wówczas, gdy inwestor złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (art. 32 ust. 4 pkt 1) lub złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności pozwolenia, o którym mowa w art. 23 i art. 23a ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej, jeżeli jest ono wymagane (art. 32 ust. 4 pkt 1a) lub też złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (art. 32 ust. 4 pkt 2). Oznacza to więc, iż przepis art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego nie dopuszcza jakiejkolwiek uznaniowości w sprawie wydania pozwolenia na budowę, jak też możliwości wprowadzenia dalszych warunków, od których zależałoby wydanie tegoż pozwolenia (por. E. Radziszewski, Prawo budowlane. Przepisy i komentarz, Warszawa 2006, s. 129). Badając - w kontekście powyższych uregulowań - zgodność z prawem zaskarżonej decyzji należało uznać, że organ nie tylko mógł, ale i miał obowiązek udzielenia pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji i dlatego zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji są zgodne z prawem. W niniejszej sprawie – wbrew zarzutom strony skarżącej – organy w toku prowadzonego postępowania nie naruszyły przepisu § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Organy administracyjne słusznie uznały, że w rozpoznawanej sprawie zastosowanie miał przepis § 12 ust. 2 tego rozporządzenia, zgodnie z którym sytuowanie budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 – tj. budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy - dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W rozpoznawanej sprawie w przedłożonej przez inwestora ostatecznej decyzji lokalizacyjnej z dnia [...] r. dopuszczono posadowienie niniejszej inwestycji bezpośrednio przy granicy działki, wywodząc, że planowana zabudowa przylega ścianą nieposiadającą otworów do budynków położonych na działkach nr [...] , [...] i [...] . Wskazano przy tym, że otwory w ścianach budynków w sąsiedztwie występują na wysokości piętra na działkach nr [...] i[...] , a do tej wysokości objęty zamiarem inwestycyjnym obiekt nie sięga. Budynek z kolei na działce nr [...] jest jednokondygnacyjny bez otworów w granicy z działką inwestora. Wobec tego uznać należy, że organy w toku prowadzonego postępowania, przed wydaniem decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę sprawdziły zgodność planowanej inwestycji z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i słusznie uznały, że przedłożony projekt budowlany nie narusza obowiązujących regulacji normatywnych w tym zakresie. Skoro bowiem organ lokalizacyjny dopuścił w rozpoznawanej sprawie możliwość usytuowania budynku na granicy, a przedłożony projekt budowlany jest zgodny z decyzją o warunkach zabudowy, to brak było podstaw do podjęcia w rozpoznawanej sprawie decyzji odmawiającej udzielenia pozwolenia na budowę. Nie sposób także zgodzić się z argumentacją skarżącej zawartą w piśmie procesowym z dnia 3 sierpnia 2011 r., że Wojewoda aprobując usytuowanie w niniejszej sprawie planowanej zabudowy bezpośrednio przy granicy działki odstąpił od stosowania odległości wprowadzonych rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W § 12 ust. 2 powyższego rozporządzenia wprowadzono bowiem możliwość sytuowania budynku przy granicy, a zatem w żadnej mierze zastosowania tego przepisu nie można pojmować jako odstąpienia od stosowania odległości tam wskazanych. Sąd zgodził się nadto z argumentacją organów, że planowana inwestycja nie będzie ograniczać naturalnego oświetlenia pomieszczeń znajdujących się w jej sąsiedztwie. Z przedłożonego projektu budowlanego oraz decyzji lokalizacyjnej wynika bowiem, że niniejszy obiekt, którego wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej wynosi 2,8 m, posiada jedną kondygnację oraz dach płaski, jednospadowy o nachyleniu połaci dachowej 10°. W sąsiedztwie natomiast, a dokładniej na działce nr [...] i [...] otwory w ścianach budynku znajdują się powyżej planowanego budynku inwestora, natomiast na działce nr [...] znajduje się budynek jednokondygnacyjny bez otworów z granicą działki S.Sz. Wobec powyższego nie sposób przyjąć, że planowany obiekt spowoduje zacienienie pomieszczeń w istniejących, sąsiednich budynkach. Oznacza to, że w rozpoznawanej sprawie – wbrew twierdzeniom skarżącej – nie naruszono przepisów § 13 i § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, nakazujących sytuowanie budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów w odległości umożliwiającej naturalne oświetlenie tych pomieszczeń. Odnosząc się do kolejnych zarzutów skarżącej wyjaśnić należy, że wpisanie zastrzeżenia dotyczącego braku możliwości wybudowania ściany bez otworów okiennych w decyzji udzielającej pozwolenia na budowę nie jest warunkiem koniecznym jej treści. Skoro bowiem decyzja taka została podjęta po uprzednim sprawdzeniu projektu budowlanego i jego zgodności z decyzją lokalizacyjną, z których wynika brak zamiaru realizacji ściany z otworami, to ewentualne wybudowanie ściany z otworami okiennymi będzie stanowiło odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego, podlegające ocenie organów nadzoru budowlanego. Wypada także podkreślić, że – wbrew twierdzeniom skarżącej – z treści podjętych decyzji nie wynika, iż budynek posadowiony na działce nr [...] nie posiada w ogóle okna, ale że ściana budynku położonego na działce nr [...] nie posiada otworów do wysokości przylegania obiektu objętego w niniejszej sprawie zamiarem inwestycyjnym, co też jest zgodne z zapisami decyzji lokalizacyjnej, w której wskazano, że otwory w ścianach budynku usytuowanego na działce nr [...] znajdują się na wysokości piętra, a zatem takiej wysokości, do której planowany budynek inwestora nie sięga. Nie sposób także zgodzić się z argumentacją G. C. odnoszącej się do zaniechania przeprowadzenia przez organ I i II instancji analizy urbanistycznej zgodnie z wymogami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wskazać bowiem należy, że analiza taka jest przeprowadzana w toku postępowania lokalizacyjnego przez organy administracji właściwe w sprawie wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, a nie w postępowaniu prowadzonym w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Z żadnych regulacji normatywnych nie można wywieść obowiązku przeprowadzenia przez organy architektoniczno – budowlane ponownej, czy też odrębnej analizy urbanistycznej. Ewentualny zarzut dotyczący prawidłowości przeprowadzonej analizy urbanistycznej mógł być oceniany jedynie w toku prowadzonego postępowania lokalizacyjnego. Chybione są także w ocenie Sądu zarzuty naruszenia przepisów proceduralnych, to jest art. 6, 7, 8 i 9 KPA. Celem tychże regulacji prawnych jest nałożenie na organ administracji publicznej obowiązku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego poprzez zobligowanie organu prowadzącego postępowanie administracyjne nie tylko do rozpatrzenia całego materiału dowodowego, ale również do podjęcia czynności mających na celu zebranie tegoż materiału oraz udzielania informacji faktycznych i prawnych stronom postępowania. W doktrynie podkreśla się, że uzyskanie pełnego materiału dowodowego, to zebranie dowodów odnoszących się do wszystkich mających znaczenie prawne dla sprawy okoliczności. Nadto nałożony na organy obowiązek przeprowadzenia całego postępowania dowodowego co do wszystkich istotnych okoliczności spoczywa na organie i nie może być przerzucony na stronę. W sytuacji jednak gdy strona przedstawi niepełny materiał dowodowy, organ ma obowiązek z własnej inicjatywy go uzupełnić (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2006, s. 402-405). W niniejszej sprawie decyzje organów obu instancji zostały podjęte po rzetelnie przeprowadzonych postępowaniach, a zebrany materiał dowody pozwalał na należyte ustalenie wszystkich istotnych okoliczności faktycznych i prawnych. W ocenie Sądu, czynności organów właściwych instancyjnie, orzekających w rozpoznawanej sprawie w omawianym powyżej zakresie, zostały dokonane prawidłowo, a podjętym przez nie decyzjom nie można zarzucić wadliwości, skutkującej koniecznością wyeliminowania ich z obrotu prawnego. Konkludując, uznać należy, iż w rozpoznawanej sprawie nie doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, czy też innego naruszenia przepisów postępowania mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a tylko takie uchybienia uprawniają sąd administracyjny do wyeliminowania z obrotu prawnego wadliwego aktu administracyjnego. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd - na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - oddalił skargę.