II SA/Wr 766/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Sędziowie Sędzia WSA Ireneusz Dukiel Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz (sprawozdawca) Protokolant Daria Burdzyńska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi "E. na decyzję D.Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia ... w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie robót budowlanych związanych z budową budynku mieszkalnego wielorodzinnego w sposób narażający przepisy oddala skargę. Decyzją z dnia 8 maja 2013 r. Nr 1046/2013 Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta W. wydaną, na podstawie art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego dalej "k.p.a." (t. jedn. z 2013 r. Dz. U. poz. 267) w zw. z art. 50 ust. 1 pkt 4 i art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane dalej "p.b." (t. jedn. z 2010 r. Dz. U. Nr 243, poz. 1623 ze zm.), umorzył postępowanie administracyjne w sprawie robót budowlanych związanych z budową budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ulicy B.wykonanych w sposób naruszający przepisy. W uzasadnieniu organ wskazał, że postępowanie zostało zainicjowane wskutek pisma złożonego przez J. R. (dalej "skarżący") -wspólnika "E." która to spółka jest właścicielem działki nr ... obręb Plac G., tj. nieruchomości położonej przy ulicy N. graniczącej z przedmiotową nieruchomością znajdująca się na ulicy B.(działka nr ., stanowiącą własność S.dalej "Inwestor"). W powyższym piśmie skarżący zarzucił, że Inwestor podczas realizacji inwestycji na swojej nieruchomości nie wykonał otworu bramowego w murze dzielącym przedmiotowe posesje, co - jego zdaniem - stanowiło rażące naruszenie przepisów prawa budowlanego i prowadzi do znacznego pogorszenia warunków bezpieczeństwa oraz warunków ochrony przeciwpożarowej skarżącego. Organ poinformował, że w niniejszej sprawie orzekał już Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, który wyrokiem z dnia z dnia 14 sierpnia 2012 r. sygn. II SA/Wr 302/12 uchylił decyzje obu instancji zarzucając organom błędy w ustaleniach kręgu stron postępowania, nieprawidłowe określenia przedmiotu postępowania, nieprawidłową ocenę zgromadzonego materiału dowodowego i zobowiązał organ I instancji do ustalenia stanu faktycznego sprawy w kontekście stanu prawnego nieruchomości obejmującej dawną działkę nr ... i ustalenia na tej podstawie stron postępowania oraz zbadania jaki był zakres prac związanych z zagospodarowaniem terenu posesji przy ul. . (który ostatecznymi decyzjami został nałożony na Inwestora). Organ zaznaczył, iż wykonał powyższe zalecenia Sądu i po analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego uznał, że roboty budowlane związane z budową budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ulicy B. zrealizowane zostały na podstawie udzielonego pozwolenia na budowę, zgodnie z zatwierdzonym projektem oraz przepisami techniczno-budowlanymi, w tej sytuacji brak jest podstaw do prowadzenia postępowania w oparciu o przesłanki określone w art. 50 ust. 1 p.b., a tym samym do wydania merytorycznego rozstrzygnięcia. Organ zaznaczył, że decyzją nr 21/86 z dnia ... roku (sygn. ...) Wydział Urbanistyki, Architektury i Nadzoru Budowlanego Urzędu Miejskiego we W., zatwierdził plan realizacyjny dla zabudowy mieszkalno-usługowej przy ulicy B.. Jak wskazano w ww. decyzji załącznikiem do niej było opracowanie pn. "Założenia techniczno-ekonomiczne", w którego skład wchodzi plan realizacyjny zagospodarowania terenu, sporządzony na kopii mapy zasadniczej, przedstawiający m.in. budynki istniejące, teren D..", budynki projektowane, budynki przeznaczone do rozbiórki raz elementy zagospodarowania terenu inwestycji takie jak: drogi, chodniki, zieleń, obiekty małej architektury. Na przedmiotowym załączniku graficznym istnieje także zapis "wyjazd awaryjny" zamieszczony na obszarze D.. przy granicy z nieruchomością przy ulicy B.we W.. Nie mniej jednak w części opisowej ww. opracowania mowa jest tylko o projektowanej drodze wewnątrzblokowej "dla obsługi zaplecza sklepowego, dojazdów gospodarczych do budynków istniejących i projektowanych oraz jako wyjazd awaryjny dla D..." poprzez bramę w budynku nr ...przy ulicy ... Brak jest natomiast opisu robót związanych z wykonaniem otworu bramowego w istniejącym murze, wymiarów tego otworu. Organ I instancji przypomniał, że zgodnie z § 18 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 roku w sprawie nadzoru urbanistyczno-budowlanego, właściwy organ w decyzji o zatwierdzeniu planu realizacyjnego: 1) stwierdzał zgodność rozwiązań projektowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, 2) rozstrzygał pod względem urbanistycznym i architektonicznym o doborze projektów typowych i powtarzalnych oraz o prawidłowości rozwiązań architektonicznych obiektów projektowanych indywidualnie, powiązaniu ich z warunkami naturalnymi terenu inwestycji i zagospodarowania otoczenia, 3) zatwierdzał pod względem urbanistycznym i architektonicznym rozwiązania i ustalenia, o których mowa w §13 i 14. W § 13 i 14 wyszczególnione zostały elementy jakie powinien zawierać plan realizacyjny zarówno w części graficznej jak i opisowej. W części graficznej należało oznaczyć m.in. elementy istniejącego zagospodarowania terenu, podlegające adaptacji stałej, czasowej i likwidacji (§ 13 ust. 1 pkt 6). Część opisowa z kolei miała określać m.in. przedmiot i zakres inwestycji oraz kolejność realizacji poszczególnych obiektów (zadań inwestycyjnych), opis istniejącego zagospodarowania terenu z omówieniem przewidzianych w nich zmian, adaptacji i likwidacji (§ 14 pkt 1 i 2). Mając powyższe na uwadze - zdaniem organu I instancji - przedmiotową decyzją nie został nałożony na Inwestora obowiązek wykonania otworu bramowego w murze graniczącym z terenem należącym do przedsiębiorstwa D..Nie świadczy o tym również schematyczne przedstawienie na rysunku rzutu parteru (wariant 1) wchodzącego w skład opracowania pn. "Założenia techniczno-ekonomiczne" otworu bramowego, bowiem nie zostały określone jego parametry, sam zaś rysunek zgodnie z zapisem w metryce przedstawia rzut parteru budynków przy ulicy B., który został dodatkowo zaopiniowany przez Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z uwagi na planowaną funkcję usługową (sklep drobiarski, sklep gospodarstwa domowego). W ocenie organu nie można przyjąć, że rysunek ten odnosi się do elementów zagospodarowania terenu (mimo ich schematycznego przedstawienia) tym bardziej, że dokonując porównania rysunku rzutu parteru i rysunku zagospodarowania terenu widoczne są rozbieżności w ich usytuowaniu - miejsce do gromadzenia odpadów stałych za budynkiem nr 31 przesunięte jest na rysunku rzutu parteru w stronę posesji nr.., z kolei piaskownica znajdująca się na terenie zielonym za budynkiem ...przesunięta jest na rysunku rzutu parteru w stronę posesji nr .... Wobec powyższego organ uznał, że niemożliwym jest potraktowanie rysunku rzutu parteru jako uszczegółowienie rysunku zagospodarowania terenu. Dodał, że zgodnie z zasadami wiedzy technicznej wszystkie elementy zagospodarowania terenu znajdujące się w obszarze opracowania winny być przedstawione na rysunku zagospodarowania terenu i opisane w części tekstowej, a w uzasadnionych przypadkach poszczególne elementy zagospodarowania terenu np. obiekty małej architektury mogą znajdować się na odrębnych rysunkach, jednakże wtedy rysunek powinien być odpowiednio zatytułowany (co w przedmiotowej sprawie nie występuje). Na planie realizacyjnym zagospodarowania terenu nie zaznaczono bowiem otworu bramowego. Zdaniem organu zapis "wyjazd awaryjny" bez dokładnego określenia położenia otworu bramowego i bez podania jego wymiarów nie może stanowić podstawy do uznania, iż otwór bramowy winien zostać wykonany podczas realizacji przedmiotowej inwestycji. Organ I instancji podkreślił, że przedmiotowy mur- jak wynika z dostarczonej przez Inwestora inwentaryzacji geodezyjnej- znajduje się na dz. nr ...(przed podziałem dz. nr ..a nie na granicy dz. nr ..... A zatem usytuowany jest na terenie, który nigdy nie należał do Inwestora. Organ wskazał, że decyzją nr 7/87 z dnia 11 lutego 1987 roku Wydział Urbanistyki, Architektury i Nadzoru Budowlanego Urzędu Miejskiego we W., na podstawie art. 29 ustawy z dnia 24 października 1974 roku Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 ze zm.), udzielił zgodnie z zatwierdzonym planem realizacyjnym pozwolenia na budowę budynku mieszkalno-usługowego przy ulicy B. we W.. Organ I instancji podkreślił, że przeprowadzony w dniu 12 lutego 2013 r. dowód z oględzin potwierdził, że układ i rozmieszczenie ciągów pieszo-jezdnych i jezdnych zgodny jest z zatwierdzonym planem realizacyjny a zatem i udzielonym pozwoleniem na budowę. Ponadto ustalono, że roboty związane z zagospodarowaniem terenu nie naruszają przepisów techniczno-budowlanych obowiązujących w dacie ich wykonania tj. przepisów rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 roku w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki. Z przepisu § 33 ust. 2 ww. rozporządzenia wynika, że w przejazdach w których jezdnie oddzielone są od chodników słupkami lub ścianami, szerokość jezdni powinna wynosić co najmniej 4,5 m, tymczasem minimalna szerokość jezdni o nawierzchni betonowej pod przedmiotowym przejazdem wynosi 4,72 m. Organ zaznaczył, że w przepisach ww. rozporządzenia nie regulowane zostały kwestie dotyczące dróg wewnątrzblokowych i określone są jedynie warunki dla dojazdów pożarowych, dojazdów do komór śmieciowych w budynkach mieszanych wielorodzinnych oraz dojazdów do szczelnych dołów ustępowych i zbiorników nieczystości na nie skanalizowanych terenach budownictwa (§ 30 ust. 2 i § 31 ust. 4). W odwołaniu skarżący zażądał uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez stwierdzenie, że roboty budowlane związane z budową budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ulicy B.nastąpiły niezgodnie z decyzją o pozwoleniu na budowę z dnia 11 lutego 1987 r., w tym z planem realizacyjnym i nakazanie Inwestorowi wykonania prac mających na celu zapewnienie wjazdu awaryjnego na teren nieruchomości składającej się z działek nr.... Skarżący zarzucił, iż przy wydaniu przedmiotowej decyzji organ naruszył następujące przepisy: 1/ art. 20 ust. 2 pkt. 2 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane w związku z § 6 Rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie rodzajów i zakresu opracowań geodezyjno-kartograficznych / czynności geodezyjnych obowiązujących w budownictwie, poprzez ich pominięcie i uznanie przez organ, że wskazanie w planie realizacyjnym wjazdu awaryjnego bez podania jego wymiarów nie stanowi podstawy do uznania, że wjazd powinien zostać wykonany, podczas gdy plan realizacyjny zawiera wszystkie niezbędne elementy, w szczególności zaznaczono na nim skalę w jakiej został wykonany, co pozwala ustalić wielkość wszystkich obiektów urządzeń na nim usytuowanych, 2/ art. 29 ust. 2 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane poprzez jego pominięcie i błędne uznanie, iż ustalenia w zakresie zagospodarowania terenu zawarte w planie realizacyjnym (oraz w zatwierdzającej ten plan decyzji z dnia 13 marca 1986 r.) nie nakładają na Inwestora (obowiązku zapewnienia drogi wewnątrz blokowej, w tym wjazdu awaryjnego wraz z bramą, w sytuacji gdy zgodnie z powołaną normą ustalenia planu realizacyjnego stanowiły integralny element pozwolenia na budowę i powinny być zrealizowane w toku inwestycji przez Inwestora, 3/ § 15 Rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie nadzoru urbanistyczno-budowlanego, poprzez jego pominięcie, a w konsekwencji uznanie, że brak określenia precyzyjnych warunków i wymiarów zrealizowania wjazdu i bramy oznacza, iż - rzekomo - Inwestor nie miał obowiązku zrealizowania tego wjazdu i bramy, w sytuacji gdy zgodnie z powołanym przepisem istniał urzędowy tryb wyjaśniania wątpliwości co do treści planu, a nie skorzystanie z takiego trybu przez Inwestora nie zwalniało go z obowiązków wyznaczonych treścią planu; 4/ art. 81 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez jego pominięcie i skupienie większości rozważań zaskarżonej decyzji na analizie kwestii nie zrealizowania drogi wewnątrz blokowej, w tym wjazdu awaryjnego wraz z bramą w kontekście bezpieczeństwa pożarowego i ochrony przeciwpożarowej nieruchomości przy ul. N., w sytuacji, gdy zagadnienie to nie ma rozstrzygającego znaczenia dla niniejszej sprawy, a w niniejszej sprawie organy nadzoru budowlanego zobowiązane były zbadać, czy Inwestor zrealizował inwestycję zgodnie z decyzją o pozwoleniu na budowę, w tym ze stanowiącym jej integralną część - planem realizacyjnym; 5/ art. 105 k.p.a. poprzez umorzenie postępowania, mimo, iż nie zachodziła jego bezprzedmiotowość, gdyż w istocie w niniejszej sprawie zachodzi niezgodność z prawem robót budowlanych, gdyż nie zrealizowano inwestycji zgodnie z treścią pozwolenia na budowę; 6/ art. 8 k.p.a. poprzez brak pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej poprzez rozbieżną ocenę tych samych dokumentów w tym samym postępowaniu, a mianowicie uznaniu przez organ I instancji, że projekt realizacyjny, zarówno w części graficznej jak i opisowej, był podstawą do przeprowadzenia robót związanych ze wzniesieniem budynku mieszkalnego, a nie był podstawą dla wykonania drogi awaryjnej; 7/ art. 7, art. 76, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia i załatwienia sprawy oraz na dowolnej ocenie zebranego materiału dowodowego, polegające na braku wskazania na jakich dowodach oparł się organ a jakim odmówił wiary, w szczególności rozbieżnej oceny opisu technicznego do projektu założeń techniczno-ekonomicznych części budowlanej, przeprowadzeniu oględzin niezgodnie z wskazaniami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu (wyrok z dnia 14 sierpnia 2012 r., sygn. akt II SA/Wr 302/12), 8/ art. 8 i art. 107 § 3 k.p.a. przez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji, gdyż uzasadnienie to stanowi w dużej mierze powtórzenie wcześniejszych decyzji uchylonych ww. wyrokiem WSA we Wrocławiu, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli przesłanek rozstrzygnięcia; 9/ art. 9 i 11 k.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie podstaw i przesłanek umorzenia postępowania administracyjnego, w szczególności na niewskazaniu elementu materialno - prawnego stosunku prawnego, którego domniemany brak spowodował niemożność wydania decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie, co do jej istoty. Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W.decyzją z dnia ...utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ w zaskarżonej decyzji w pełni podzielił oceny decyzji I instancji, jako prawidłowe i oparte na prawidłowo zebranym i przytoczonym materiale faktycznym sprawy. Organ podkreślił, że w postępowaniu prowadzonym po uchyleniu poprzednich decyzji organ ten wykonał zalecenia zawarte w wyroku uchylającym. W szczególności doprecyzowano przedmiot postępowania, jako prowadzonego w sprawie wykonania robót budowlanych w sposób naruszający przepisy. Wykonano zalecone czynności w uzupełniającym postępowaniu wyjaśniającym. Organ ponownie wskazał, że w istniejącej dokumentacji budowlanej nie ma opisu robót związanych z wykonaniem otworu bramowego. Ustalenie to poparł szczegółową analizą treści tej dokumentacji oraz omówieniem stanu prawnego wynikającego z przepisów § 13, 14 i 18 rozporządzenia z dnia 20 lutego 1975 r. Organ powołał ponadto ustalenie, że mur położony jest nie na działce inwestora, lecz na sąsiedniej działce należącej do skarżącego. Organ wskazał ponadto, że powołany w odwołaniu przepis §6 określa wymagania map do celów projektowych, nie zaś wymagania dotyczące projektowania inwestycji, a więc nie był istotny dla rozstrzygnięcia, skoro sam zapis "wyjazd awaryjny" nie oznaczał nałożenia na inwestora obowiązku jego wykonania. W konkluzji organ stwierdził, że skoro roboty budowlane wykonano zgodnie z pozwoleniem na budowę i w sposób nienaruszający przepisy, to uzasadnione było zastosowanie art. 105 §1 k.p.a. wobec bezprzedmiotowości postępowania prowadzonego w tej właśnie sprawie. Skarżący w złożonej skardze wnosząc o uchylenie decyzji obydwu instancji powtórzył argumentację zawartą w odwołaniu, dodając zarzut naruszenia art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym - zwanej dalej p.p.s.a. (t. jedn. z 2012 r. Dz. U. poz. 270 ze zm.) poprzez jego niezastosowanie, a to przez niedokonanie przez organy obu instancji analizy, jakie znaczenie w ówczesnym procesie inwestycyjnym miała decyzja zatwierdzająca plan realizacyjny, informacja o terenie oraz jakie znaczenie prawne miał dokument stanowiący rzut parteru budynku mieszkalnego przy ul. B., wbrew takiemu obowiązkowi nałożonemu na nie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 sierpnia 2012 r. sygn. akt II SA/Wr 302/12. Organ II instancji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W wyroku z dnia 14 sierpnia 2012 r. II SA/Wr 302/12 tut. Sąd uchylając poprzednio wydane decyzje umarzające postępowanie zauważył, że zarzuty skargi są bezpodstawne. Były to zarzuty naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 1 i 6, art. 20 ust. 2 pkt 2 i art. 29 ust. 2 prawa budowlanego z 1974 r. oraz §12-18 rozporządzenia wykonawczego z 1975 r. w sprawie nadzoru urbanistyczno-budowlanego (Dz. U. Nr 8, poz. 48). Problematyki tej wyrok nie rozwija, zapewne z uwagi na procesowe podstawy rozstrzygnięcia uwzględnione z urzędu. Tym niemniej, nawet gdyby nie była to wiążąca ocena prawna (art. 153 p.p.s.a.), to zawodowy pełnomocnik procesowy skarżącego nie powinien powtarzać tych zarzutów skargi w niezmienionym zasadniczo stanie sprawy. Istotą zarzutów skarżącego jest przekonanie, że administracji bądź stronie przysługują wobec inwestora roszczenia o zrealizowanie lub dokończenie budowy zgodnie z udzielonym mu pozwoleniem na budowę. Dany podmiot, w tym przypadku właściciel nieruchomości sąsiadującej z nieruchomością inwestora może więc domagać się od organu nadzoru budowlanego, aby ten zobowiązał inwestora do dokończenia budowy, do czego organ ma podstawę prawną w przepisach o postępowaniu naprawczym. Należy na wstępie stwierdzić wyraźnie, że przekonanie to jest oczywiście błędne. Ustawowe zadania i kompetencje organu nadzoru budowlanego oraz cele jego działania są odmienne. Nie obejmują one przymuszenia inwestora do zrealizowania pozwolenia na budowę w ogóle lub w określony sposób, lecz uzyskanie zgodności robót budowlanych z prawem lub sztuką budowlaną, przykładowo przez usunięcie określonych zagrożeń. Nawet gdy roboty istotnie odbiegają od pozwolenia na budowę, organ zmierza do uzyskania ich zgodności z prawem, nie zaś z pozwoleniem na budowę. W przypadku przerwania robót lub niedokończenia budowy nie następuje ich wykonanie w sposób odbiegający od pozwolenia na budowę. Prawo budowlane reguluje skutki prawne tego stanu rzeczy, ale nie w ramach postępowania naprawczego, lecz w sprawie pozwolenia na użytkowanie. W nin. sprawie jednak było przede wszystkim istotne, że organ w toku postępowania zgromadził materiał procesowy uzasadniający ustalenie, że inwestor w pełni zrealizował zakres robót objęty udzielonym mu pozwoleniem na budowę, nie naruszając przy tym prawa budowlanego. Powołanie się przez organ na to ustalenie pozostawało pod ochroną zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.). Związane z tym zarzuty skarżącego zostały wnikliwie rozpatrzone przez organ. Zawarte w aktach administracyjnych wzmianki na temat ,,wyjazdu awaryjnego" oraz korespondencja w sprawie tego wyjazdu pomiędzy inwestorem a poprzednim właścicielem sąsiedniej nieruchomości, a także treść powołanych przepisów uprzednio obowiązującego prawa budowlanego, w żaden sposób nie podważają ustaleń i ocen organu opartych na dokumentacji budowlanej, że z dokumentacji tej nie wynika objęcie wykonania wyjazdu treścią pozwolenia na budowę. Było już dalszą kwestią, że niewykonanie to w żaden sposób nie mogło wywołać oceny o zrealizowaniu inwestycji z naruszeniem prawa, o czym była już mowa. Z uwagi właśnie na prawidłowość ustaleń faktycznych organu nie były uzasadnione zawarte w skardze zarzuty prawa materialnego. Z przepisów regulujących pożądaną i wystarczającą treść pozwolenia na budowę nie wynika, że konkretnie wydane pozwolenie na budowę treść tę zawierało. Organ nie naruszył art. 153 p.p.s.a., gdyż wskazane w zarzucie oceny zostały przez organ poczynione. Nie miało znaczenia, że oceny te nie wypadły po myśli skarżącego. Wskazano już, że niezrealizowanie pozwolenia na budowę poprzez zaniechanie podjęcia robót nie narusza tej decyzji w rozumieniu art. 50 ust. 1 pkt 4 prawa budowlanego. Wobec braku tego naruszenia i zgodności robót z prawem, uzasadnione było stosowanie przez organ art. 105 § 1 k.p.a. Kwestionując ustalenia organu, nie mające istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia, skarżący myli kwestie powinności organu w postępowaniu wyjaśniającym oraz ciężar dowodu. Niezależnie od zakresu tych powinności, ciężar dowodu okoliczności istotnych dla strony spoczywa na tej stronie. Organ powołał się na dowody umożliwiające poczynienie ustaleń. Wykazanie okoliczności odmiennych należy do strony. Z tych wszystkich względów oraz zgodnie z art. 151 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji. PM 10.01.2014 r.