II SA/Wr 766/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia WSA Władysław Kulon po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 4 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. K., S. S., K. S. i T. S. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu wywłaszczonej nieruchomości postanawia: odrzucić skargę w części pochodzącej od T. S.. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II WSA we Wrocławiu z dnia 6 listopada 2015 r. wezwano stronę skarżącą do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez złożenie do akt pełnomocnictwa udzielonego przez skarżących radcy prawnemu J. K.. W odpowiedzi na to wezwanie pełnomocnik skarżących złożył do akt pełnomocnictwo udzielone mu przez E. K., S. S. i K. S.. W piśmie z dnia 4 grudnia 2015 r. pełnomocnik skarżących oświadczył, że cofa skargę wniesioną w imieniu T. S. z powodu jego nieobecności w kraju i niemożności złożenia pisemnego pełnomocnictwa. W dniu 28 stycznia 2016 r. do akt sprawy wpłynęło pismo radcy prawnego J. K., do którego dołączono pełnomocnictwo do doręczeń udzielone przez T. S. (zamieszkałego w [...]) E. K.. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Sąd stwierdził, że nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braku formalnego skargi, jakim był brak pełnomocnictwa udzielonego przez T. S. radcy prawnemu J. K.. W myśl art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) w takim wypadku skarga podlega odrzuceniu. Natomiast jeśli chodzi o oświadczenie pełnomocnika skarżących o cofnięciu skargi wniesionej w imieniu T. S., należy powiedzieć, że zgodnie z art. 60 p.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę wyłącznie wtedy, gdy zainicjowała ona postępowanie sądowoadministracyjne, to znaczy po tym, gdy sąd stwierdzi, że skarga jest dopuszczalna i nie zawiera braków, które uniemożliwiałyby nadanie jej dalszego biegu. W sytuacji, gdy skarga będzie zawierać wskazane braki, sąd odrzuci skargę (por. postanowienie NSA z 10 czerwca 1987 r., SA/Gd 537/87, opubl.: OSP z 1990 r., Nr 4, poz. 207). W niniejszej sprawie z powyższych względów sąd uznał cofnięcie skargi za nieskuteczne, a skarga w części pochodzącej od T. S. podlegała odrzuceniu, bowiem wniósł ją pełnomocnik, który nie złożył w wyznaczonym terminie pełnomocnictwa do dokonania tej czynności. Dlatego należało orzec jak w sentencji postanowienia. Jednocześnie trzeba wyjaśnić, że w sprawie ze skargi E. K., S. S. i K. S. zostanie wydane odrębne rozstrzygnięcie. Natomiast T. S. będzie uczestnikiem tego postępowania na prawach strony (art. 33 § 1 p.p.s.a.).