II SA/Wr 77/01

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA del. do WSA - Andrzej Jurkiewicz, Sędzia WSA - Mieczysław Górkiewicz (sprawozdawca), Sędzia NSA del. do WSA - Julia Szczygielska, Protokolant - Katarzyna Grott, po rozpoznaniu w dniu 13 lutego 2004r. na rozprawie sprawy ze skargi Z. K., M. K., D. P., W.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...]Nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji we wznowionym postępowaniu p o s t a n a w i a : umorzyć postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu. Według stanu faktycznego sprawy przedstawionego w zaskarżonych decyzjach w 1977r. przejęte zostało od R. K. na własność Państwa gospodarstwo rolne bez zabudowań. W 1982r. darowała ona na rzecz syna Z.K. i jego żony S. K. budynki określone w akcie notarialnym jako obora, stodoła, stajnia, chlew i szopa, zaś na rzecz córki A.K. (obecnie K.) w 1981r. budynki określone w akcie notarialnym jako dom mieszkalny i kurnik. W 1991r. nastąpił podział działki siedliskowej nr [...]na działki nr [...],[...]i [...]. Decyzjami z 1995r. Kierownik Urzędu Rejonowego w G. na podstawie art. 6 ustawy z dnia 24 lutego 1984r. o zmianie ustawy o ubezpieczeniu społecznym rolników indywidualnych i członków ich rodzin oraz o zmianie ustawy o podatku rolnym (Dz. U. Nr 10, poz. 53) przekazał nieodpłatnie na własność małżonków Z. i S. K. działkę nr [...] znajdującą się pod budynkami w postaci obory (zaadaptowanej na budynek mieszkalny), stodoły, chlewu i szopy, zaś na rzecz A. K. działkę nr [...]pod domem mieszkalnym i kurnikiem. W 1999r. S. i Z. K. złożyli wniosek o wznowienie postępowania zakończonego tymi decyzjami w oparciu o podstawę z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. skonkretyzowaną twierdzeniem faktycznym, że budynki nazwane chlewem i szopą znajdowały się na działce nr [...], zaś budynek oznaczony jako kurnik na działce nr [...]. Po wznowieniu postępowania i przeprowadzeniu postępowania dowodowego z dokumentów, zeznań świadków i stron oraz wizji lokalnej z udziałem stron, ujawniono rozbieżność pomiędzy stronami odnośnie określenia jednego z budynków jako szopy lub jako kurnika oraz ustalono spełnianie przez sporny budynek funkcji zarówno obory, jak chlewni, kurnika i pieczarkarni. W konsekwencji nie można było ustalić, że oznaczenie budynków w aktach notarialnych i decyzjach w nawiązaniu do ich funkcji nastąpiło w sposób nieprawidłowy, dlatego organ I instancji na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. odmówił uchylenia decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w G. Zaskarżoną decyzją utrzymano w mocy decyzję organu I instancji, bowiem nie zostały udowodnione okoliczności stanowiące przesłankę wznowienia postępowania. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu skarżący podtrzymali twierdzenie, że zwrot gruntów nastąpił w sposób niezgodny z własnością znajdujących się na nich budynków, o czym świadczy bezsporne usytuowanie kurnika na działce przyznanej skarżącym. W odpowiedzi na skargę podkreślono, że rozbieżności pomiędzy stronami co do nazewnictwa poszczególnych budynków nie stanowiły okoliczności z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Na rozprawę stawili się skarżący Z. K. oraz spadkobiercy ustawowi zmarłej skarżącej S. K. pełnoletnie dzieci M. K., D. P. i W. K., a ponadto uczestniczka postępowania A. K. Strony obecne na rozprawie wyraziły zamiar ugodowego załatwienia sporu dotyczącego przedmiotu własności przekazanych im nieruchomości. Z tego właśnie względu skarżący złożyli oświadczenie o cofnięciu skargi. Uczestniczka postępowania nie sprzeciwiła się cofnięciu skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Jak stanowi art. 50 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), w skrócie p.s.a., cofnięcie skargi przez skarżącego wiąże sąd, jeżeli nie zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu dotkniętego wadą nieważności. Z przedstawionych obszernie okoliczności faktycznych i prawnych sprawy wynikało, że nie zachodziły podane przesłanki uznania cofnięcia skargi za niedopuszczalne, zatem oświadczenie skarżących było dla sądu wiążące. Wobec zgłoszenia się wszystkich następców prawnych zmarłej skarżącej powstały przesłanki do podjęcia postępowania z ich udziałem. Ocena prawna oświadczenia wszystkich skarżących według przesłanek z art. 60 p.s.a. doprowadziła do wniosku, że cofnięcie skargi było skuteczne. Skuteczne cofnięcie skargi stanowi przesłankę wydania postanowienia o umorzeniu postępowania (art. 161 § 1 pkt 1 p.s.a.). Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz.1 271) postanowienie wydane zostało przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny w oparciu o przepisy powołanej w uzasadnieniu ustawy.