II SA/Wr 77/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Olga Białek (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis Sędzia WSA Anna Siedlecka po rozpoznaniu w Wydziale II w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 maja 2018 r. sprawy ze skargi K. K. na postanowienie D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie rozpatrzenia zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej nakazu rozbiórki budynku gospodarczego oddala skargę w całości. Decyzją z dnia [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta W. (dalej PINB), na podstawie art. 48 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 49 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, nakazał K. K. rozbiórkę budynku gospodarczego zlokalizowanego na zapleczu nieruchomości przy ul. W. we W. przylegającego do budynku przy ul. L. – wykonanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Decyzja ta stała się ostateczna. Podczas kontroli przeprowadzonej w dniu 10 lipca 2017 r. PINB stwierdził, że opisana wyżej decyzja nie została wykonana, w związku z czym, wezwał K. K. do wykonania nałożonego nią obowiązku rozbiórki (upomnienie z dnia 14 lipca 2017 r.) a następnie, po upływie siedmiodniowego terminu od dnia doręczenia upomnienia, wszczął postępowanie egzekucyjne. Organ doręczył zobowiązanemu tytuł wykonawczy nr [...] wraz z postanowieniem z dnia [...] o nałożeniu grzywny w kwocie 17 244,10 zł, w celu przymuszenia do wykonania obowiązku wynikającego z decyzji PINB z dnia [...]. W ustawowym terminie K. K., na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji zgłosił zarzut w postępowaniu egzekucyjnym, wnosząc o umorzenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego Nr [...] z powodu wykonania obowiązku objętego tym tytułem. Skarżący wyjaśnił, że ze względu na zbyt wysoką opłatę, zrezygnował z legalizacji obiektu objętego nakazem rozbiórki uznając, że bardziej racjonalne będzie dokonanie rozbiórki i ponowne uzyskanie pozwolenia na budowę. Po otrzymaniu decyzji o rozbiórce rozebrał jedną ścianę budynku w wyniku czego przekształcił się on w wiatę. Na skutek podjętych prac rozbiórkowych powstała zatem konstrukcja spełniająca wymagania określone w art. 29 ust. 1 pkt 2 lit. c Prawa budowlanego tj. jeden obiekt o powierzchni poniżej 50 m2, nie obudowany ścianami ze wszystkich stron na działce zabudowanej budynkiem mieszkalnym. Zdaniem strony taki obiekt jest legalny, gdyż jego posadowienie nie wymaga pozwolenia na budowę i zgłoszenia. W ocenie wnoszącego zarzut, stanowisko organu nadzoru budowlanego – który domagał się dalszego prowadzenia prac rozbiórkowych – wprost narusza art. 48 Prawa budowlanego. Zrealizowane przez niego prace rozbiórkowe doprowadziły do stanu zgodnego z prawem i tym samym osiągnięty został podstawowy cel decyzji rozbiórkowej. W jego ocenie dalsze prace rozbiórkowe nie mają żadnego sensu, poza swoistym "ukaraniem" go. Skarżący zarzucił nadto, że organ naruszył art. 7 lit. b oraz art. 8 k.p.a. Ingerencja organu w jego własność polegająca na domaganiu się dalszej rozbiórki rażąco narusza zasadę proporcjonalności. W sytuacji, gdy na skutek częściowej rozbiórki osiągnięto stan zgodny z prawem, jest ona nie tylko nieproporcjonalna do zamierzonego celu, ale także bez związku z tym celem. PINB postanowieniem z dnia [...], wydanym na podstawie art. 34 § 4 w związku z art. 33 § 1 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (dalej u.p.e.a), uznał zarzut za nieuzasadniony. Organ zaznaczył, że celem prowadzonej egzekucji jest doprowadzenie do wykonania przez zobowiązanego obowiązku nałożonego na niego decyzją z dnia [...],polegającego na rozbiórce budynku gospodarczego. Aby zarzut polegający na wykonaniu tego obowiązku okazał się zasadny, przedmiotowy budynek musiałby być rozebrany w całości. Tymczasem – jak sam wskazuje – rozebrana została tyko jedna ze ścian, w wyniku czego budynek stał się wiatą. Zaistniała sytuacja nie może być utożsamiana z rozbiórką obiektu, przez którą należy rozumieć całkowite usunięcie wybudowanego w określonym miejscu obiektu budowlanego, wykonanego niezgodnie z przepisami prawa. Za rozbiórkę nie można uznać przekształcenia obiektu w inny obiekt lub zmiany sposobu użytkowania. Zmiana taka nie tylko nie ma cech restytucyjnych, lecz w istocie jest kolejnym aktem samowoli budowlanej. Z uwagi na powyższe organ wskazał, że do czasu dokonania rozbiórki wszystkich części składających się na budynek, a następnie ich usunięcia z miejsca w którym on się znajdował (niezależnie od tego w jaki sposób będą one później wykorzystywane) nie można uznać, że egzekwowany obowiązek został wykonany. Zobowiązany nie może zaś oczekiwać, że przez wykonanie robót budowlanych w wyniku których budynek objęty nakazem rozbiórki przekształcił w wiatę, zostanie zwolniony z konieczności rozbiórki pozostałej części. Z tych względów organ nie znalazł podstaw do uznania zgłoszonego zarzutu. W zażaleniu na powyższe postanowienie K. K. zarzucił organowi naruszenie art. 48 Prawa budowlanego oraz art. 7 b i 8 k.p.a. przytaczając argumentację zawartą w zarzucie. D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. (dalej DWINB) postanowieniem z dnia [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Oceniając zasadność zgłoszonego zarzutu organ odwoławczy zauważył, że zgodnie z art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. podstawą uzasadniającą złożenie zarzutu może być wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku. Zobowiązany powołuje się na przesłankę wykonania obowiązku wynikającego z decyzji PINB z dnia [...] r. jednak materiał dowodowy nie potwierdza tego faktu. Zarówno PINB jak i zobowiązany w zażaleniu wskazują, że rozebrano jedynie jedną ze ścian przedmiotowego budynku, co zdaniem organu, nie stanowi o wykonaniu ww. obowiązku. DWINB zauważył, że pomimo braku legalnej definicji "rozbiórki", mając na względzie definicję "budowy" z art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego, można uznać, że celem rozbiórki jest likwidacja skutków procesu budowy. Za rozbiórkę wybudowanego w określonym miejscu obiektu należy uznać usunięcie tego obiektu z miejsca, w którym został wybudowany. Wykonane rozbiórki polega na usunięciu obiektu z terenu na którym został posadowiony (tak NSA w wyroku z dnia 25 marca 2015 r. II OSK 2038/13 i z dnia 24 listopada 2008 r. II OSK 1764/07). Według ustaleń organu pierwszej instancji zobowiązany nie usunął obiektu lecz jedynie zdemontował jedną ze ścian. Rozbiórka jednej ściany nie może być uznana za rozbiórkę budynku w całości. Również sam skarżący potwierdził, że w wyniku podjętych przez niego prac rozbiórkowych na działce powstała "konstrukcja" spełniająca wymagania określne w art. 29 ust. 1 pkt 2 lit.c Prawa budowlanego. W związku z powyższym, organ odwoławczy za słuszne uznał odwołanie się przez PINB do wyroku NSA z dnia 24 listopada 2008 r. ( sygn.akt II OSK 1764) w którym jednoznacznie stwierdzono, że za rozbiórkę nie można uznać przekształcenia obiektu w inny obiekt lub zmianę sposobu użytkowania. Reasumując organ II instancji stwierdził, że z materiału dowodowego bezspornie wynika, że zobowiązany pozostawił upomnienie PINB bez odpowiedzi i do dnia dzisiejszego nie przystąpił do realizacji nakazu. Z uwagi na uchylanie się od obowiązku nałożonego decyzją z dnia [...] r. (nr [...]) nałożona na niego została grzywna w celu przymuszenia . Skoro strona uchyla się od wykonania nakazu słuszne jest prowadzenie wobec niego postępowania egzekucyjnego. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem K. K., w skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, zarzucił mu: a/ naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 48 Prawa budowlanego poprzez przyjęcie, że celem przewidzianej tym przepisem rozbiórki obiektu budowlanego jest przywrócenie stanu faktycznego sprzed rozpoczęcia procesu budowlanego, gdy tymczasem wyłącznym celem tej instytucji jest przywrócenie stanu zgodnego z prawem, inaczej mówiąc wyeliminowanie stanu naruszenia porządku publicznego; b/ naruszenie zasady proporcjonalności wyrażonej w art. 7b i art. 8 k.p.a. przez zastosowanie środka nieadekwatnego do celu instytucji jaką jest nakaz rozbiórki, w szczególności, poprzez wymaganie od skarżącego rozebrania całego obiektu w sytuacji, gdy wskutek przeprowadzonych prac rozbiórkowych powstał obiekt, którego istnienie prawo przewiduje i które to istnienie nie narusza porządku publicznego. W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i postanowienia PINB z dnia [...] oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi strona rozwinęła zarzuty przedstawiając podobną argumentację jak w odwołaniu i w samym zarzucie. W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie podtrzymując w całości argumentację zawartą w kwestionowanym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem brak jest podstaw do przyjęcia, że postanowienia organów obu instancji zostały wydane z naruszeniem prawa dającym podstawę do ich wzruszenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lub pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej p.p.s.a.). W szczególności brak jest podstaw, że zostały one podjęte w naruszeniem przepisów powołanych w skardze. W niniejszej sprawie przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność z powszechnie obowiązującym prawem postanowienia D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. (dalej DWINB) z dnia [...] r., którym organ ten utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W. (dalej PINB) z dnia [...] r., którym nie uwzględniono zarzutu K. K. w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej dotyczącej rozbiórki budynku gospodarczego, wykonanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Zgodnie z art. 33 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (dalej u.p.e.a.): " § 1. Podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być: 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku; 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej; 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4; 4) błąd co do osoby zobowiązanego; 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; 6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego; 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1; 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; 9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny; 10) niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27, a w zagranicznym tytule wykonawczym - wymogów określonych w art. 102 ustawy o wzajemnej pomocy.(.....)". Wyjaśnić w tym miejscu należy, że zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym stanowią jeden ze sposobów weryfikacji czynności organów egzekucyjnych mających służyć ochronie adresata czynności, który może być wykorzystany wyłącznie na etapie wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Instytucja zarzutu nie służy zatem weryfikacji czynności egzekucyjnych podjętych po doręczeniu tytułu wykonawczego i upływie terminu do jego wniesienia. Zarzut jest środkiem względnie suspensywnym, gdyż jego wniesienie nie wstrzymuje postępowania egzekucyjnego, a jedynie organ egzekucyjny z uzasadnionych powodów może wstrzymać postępowanie egzekucyjne lub niektóre czynności egzekucyjne - do czasu rozpatrzenia zarzutu. W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że K. K. został prawidłowo upomniany w przedmiocie niewykonania obowiązku administracyjnego a także, że w sposób prawidłowy doręczony mu został tytuł wykonawczy. Spór oscyluje natomiast, wokół prawidłowości stanowiska organów wyrażonego wobec zgłoszonego przez stronę w postępowaniu egzekucyjnym zarzutu, nawiązującego do art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.. Skarżący podkreśla bowiem, że w jego przekonaniu obowiązek wynikający z decyzji PINB z dnia [...] r. został wykonany, gdyż dokonał rozbiórki jednej ze ścian objętego tym obowiązkiem budynku gospodarczego, w wyniku czego przekształcił się on w wiatę. Zgodnie z obowiązującymi przepisami Prawa budowlanego budowa wiaty nie wymaga pozwolenia na budowę ani zgłoszenia. Jej realizacja nie narusza żadnych obowiązujących przepisów co oznacza, że jest ona obiektem legalnym. Zdaniem strony, skoro osiągnięty został stan zgodności z prawem, to zrealizowany jest zasadniczy cel regulacji zawartej w art. 48 Prawa budowlanego. Skarżący uznaje zatem, że już tylko sam fakt rozebrania jednej ze ściany budynku gospodarczego, skutkuje wykonaniem w całości przez niego obowiązku administracyjnego w postaci rozbiórki (nałożonego na niego decyzją PINB z dnia [...] r.) Odmienne w tej kwestii stanowisko prezentują organu obu instancji. W ocenie Sądu prawidłowe odniesienie się do zarysowanego sporu, wymaga odwołania do treści egzekwowanej decyzji z dnia [...] r. przy jednoczesnym uwzględnieniu przedmiotu i celu postępowania egzekucyjnego. Przypomnieć zatem trzeba, że przedmiotem postępowania egzekucyjnego jest doprowadzenie, w sposób przewidziany przez prawo, do zrealizowania przez zobowiązanego obowiązku administracyjnego którego przedmiot i zakres, wynika z treści ostatecznej decyzji administracyjnej - w tym przypadku jest to obowiązek o charakterze niepieniężnym polegający na rozbiórce obiektu budowlanego. W niniejszej sprawie z decyzji PINB z dnia [...] r. wynika, że omawiany obowiązek dotyczy rozbiórki budynku gospodarczego o konstrukcji drewnianej o wymiarach 3,23 m x 6,65 m i wysokości do podbitki okapu 2 m, posiadającego otwór okienny i drzwiowy, zlokalizowanego w tylnej części działki skarżącego w taki sposób, że przylega on do budynku sąsiedniego. Mając na uwadze jednoznacznie sformułowaną treść egzekwowanej decyzji - Sąd nie podziela stanowiska skarżącego, że samo rozebranie jednej ze ścian opisanego ww. budynku, w rzeczywistości stanowi wykonanie całego wskazanego w niej obowiązku. W treści omawianej decyzji jest bowiem wyraźnie i bezsprzecznie mowa o obowiązku rozbiórki budynku gospodarczego (o podanych parametrach) znajdującego się na zapleczu działki skarżącego a nie o rozbiórce części tego budynku. Okoliczność, że po rozebraniu jednej ze ścian pozostała część - według skarżącego – stanowi wiatę której posadowienie nie wymaga pozwolenia na budowę, w żaden sposób nie przesądza, że jej rozebranie nie jest objęte dalej obowiązkiem rozbiórki wynikającym z przywołanej wyżej decyzji. Podkreślić należy, że część pozostała po demontażu ściany, to ciągle część tego samego budynku gospodarczego którego dotyczy nakaz rozbiórki. Skarżący nie twierdzi bowiem, że w miejsce budynku gospodarczego (po jego rozebraniu), posadowił w tym samym miejscu nowy obiekt (wiatę, której budowa nie wymaga zgody administracji) co świadczyłoby o tym, że działania egzekucyjne skierowane zostały w istocie wobec innego obiektu, a tym samym, rzutowałoby na legalność tej procedury. Strona potwierdza natomiast ustalenia organów, że doszło tylko do częściowej rozbiórki obiektu opisanego w decyzji PINB. Tym samym przyjąć należy, że skarżący nie wykonał orzeczonej ww. decyzją rozbiórki budynku lecz jedynie rozebrał jego część. Trafnie – odwołując się do poglądów orzecznictwa - organy zauważyły, że prawo budowlane nie zawiera legalnej definicji pojęcia rozbiórka lecz mając na względzie definicję budowy z art. 3 pkt 6 tego prawa, należy stwierdzić, że celem rozbiórki jest likwidacja skutków procesu budowy. Za rozbiórkę wybudowanego w określonym miejscu obiektu należy uznać usunięcie (także przez przeniesienie) tego obiektu z miejsca w którym został wybudowany. Rozbiórka nie jest tożsama z usunięciem poszczególnych części obiektu. Wykonanie rozbiórki polega na usunięciu obiektu z terenu, na którym został posadowiony (por.np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 marca 2015 r., sygn.akt II OSK 2038/13 oraz WSA dnia 22 grudnia 2014 r. sygn. akt II SA/Gl 877/14). W rozpatrywanej sprawie rozbiórką będzie zatem całkowite usunięcie wybudowanego bez pozwolenia na budowę budynku gospodarczego znajdującego się na zapleczu działki skarżącego i opisanego w decyzji PINB z dnia [...]r. W przeprowadzonym postępowaniu ustalono ponad wszelką wątpliwość, że przedmiotowy budynek nie został rozebrany. Według niekwestionowanych ustaleń organów skarżący nie usunął z działki całego obiektu lecz tylko jego część. Wobec wyżej przedstawionego pojęcia rozbiórki oznacza to, że nie doszło do wykonania obowiązku. Zarzuty skarżącego wskazujące na naruszenie art. 48 Prawa budowlanego, przez żądanie doprowadzania rozbiórki obiektu do końca, oraz na nieadekwatne do celu (wynikającego z tego przepisu) dążenie organów do kontynowania rozbiórki (co narusza art. 7b i art. 8 k.p.a.), zmierzają - w istocie – do podważenia merytorycznej treści egzekwowanej decyzji administracyjnej. Tymczasem w postępowaniu egzekucyjnym nie można już kwestionować skutecznie zasadności obowiązku, do którego wykonania ma ono przymusić. Organy egzekucyjne (jak też obecnie Sąd) nie są uprawnione do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym (art. 29 § 1 u.p.e.a.). Nie mogą w żadnym zakresie oceniać legalności decyzji nakładającej obowiązek. W przeciwnym wypadku, organ egzekucyjny orzekałby o meritum sprawy a to, należy do organu wydającego rozstrzygnięcie będące podstawą egzekucji administracyjnej. Przyjąć więc należy, że zarzuty przysługujące zobowiązanemu w ramach postępowania egzekucyjnego nie mogą być wykorzystywane do weryfikacji decyzji administracyjnej, która stanowi podstawę wystawienia tytułu wykonawczego. (por. wyrok NSA z dnia 16 lipca 2015 r. sygn. akt II FSK 1553/13 LEX nr 1783585). Inaczej ujmując - wierzyciel lub organ egzekucyjny, przy zgłoszeniu zarzutów z art. 33 § 1 u.p.e.a. nie mogą ponownie rozpoznawać sprawy od strony merytorycznej, gdyż postępowanie egzekucyjne nie jest postępowaniem administracyjnym rozpoznawczym, w toku którego dochodzi do ukształtowania praw i obowiązków strony postępowania, lecz jest postępowaniem następczym, służącym realizacji (wykonaniu) obowiązków ustalonych w postępowaniu rozpoznawczym (por. np. wyrok NSA z dnia 21 stycznia 2015 r., sygn. akt II FSK 3120/12, LEX nr 1769596). Natomiast, co do prawidłowości zastosowanej przez organ nadzoru budowlanego podstawy orzekania, zakresu nałożonego obowiązku oraz co do tego, czy jego nałożenie nie narusza zasady proporcjonalności (jest adekwatne dla zamierzonego celu jakim zgodnie z art. 48 Prawa budowanego jest osiągnięcie stanu zgodnego z prawem), skarżący mógł się wypowiadać w ramach postępowania administracyjnego, w wyniku którego została wydana decyzja administracyjna. Decyzja ta jako ostateczna, prawomocna i pozostająca w obrocie prawnym podlega wykonaniu. Przepis art. 48 Prawa budowlanego nie znajduje zatem zastosowania w postępowaniu egzekucyjnym i nie mógł być naruszony przez organy. Oparte na nim zarzuty skargi są zatem niezasadne. Reasumując, Sąd podziela stanowisko organów egzekucyjnych, że rozbiórka jednej ze ścian budynku (części budynku) nie może być uznana za rozbiórkę całego obiektu. Wykonanie obowiązku oznacza bowiem jego wykonanie w całości, a zatem polega na jego zaspokojeniu w taki sposób, że zobowiązanie tym samym wygasa. W okolicznościach niniejszej sprawy, skarżący nie wykonał obowiązku wynikającego z decyzji z dnia 27 marca 2017 r. w całości. W świetle przedstawionych wyżej okoliczności zarzut skarżącego odwołujący się do art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. należy uznać za niezasadny. Nawet w przypadku uznania, że skarżący częściowo wykonał nakaz rozbiórki, nie można bowiem przyjąć, że nałożony wymienioną decyzją obowiązek rozbiórki został wykonany. Na marginesie godzi się wyjaśnić, że w myśl art. 33 § 1 ust. 1 u.p.e.a - wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku (...) może prowadzić do częściowego umorzenia egzekucji. Trzeba jednak wyraźnie zaznaczyć, że częściowe wykonanie obowiązku może dotyczyć egzekucji wierzytelności podzielnej (np. wierzytelności pieniężnej, która z racji swojej natury jest podzielna). W przypadku bowiem uiszczenia części należnej kwoty, dalsza egzekucja dotyczyć będzie tylko brakującej kwoty, w części uiszczonej podlegając umorzeniu. Nie można natomiast tego samego odnieść do obowiązku dokonania rozbiórki, która, jak wskazano powyżej, powinna być zrealizowana w całości, w stosunku do całego obiektu budowlanego, którego dotyczy. Rozbiórka obiektu opisanego w tytule wykonawczym jest zatem przedsięwzięciem niepodzielnym. Dodać także należy, że tylko realizacja powyższego obowiązku w całości, przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego, pozwoliłaby na stwierdzenie zasadności podniesionego przez niego zarzutu wykonania egzekwowanego obowiązku. Częściowe wykonanie niepodzielnego obowiązku niepieniężnego nie może zaś prowadzić do uwzględnienia zarzutu. Rozpoczęcie wykonywania takiego zadania przed wszczęciem egzekucji nie czyni tej egzekucji ani bezprzedmiotowej, ani bezprawnej. Stosowanie środka egzekucyjnego jest niedopuszczalne dopiero wówczas, kiedy obowiązek został już wykonany (art. 7 § 3 ustawy). Mając na względzie poczynione rozważania, Sąd na mocy art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z dnia 30 sierpnia 2002 r. orzekł o oddaleniu skargi.