II SA/Wr 774/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Władysław Kulon po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 23 grudnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E[...] Sp. z o.o. z siedzibą w L. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi E[...] Sp. z o.o. z siedzibą w L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na zbieranie odpadów postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji. W skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na zbieranie odpadów E[...] Sp. z o.o. z siedzibą w L. (dalej: skarżąca, spółka) wniosła o wstrzymanie jej wykonania. Zaskarżonej decyzji na podstawie art. 47 ust. 4 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2019 r. poz. 701 z późn. zm., dalej: ustawa), nadany został rygor natychmiastowej wykonalności. Uzasadniając swój wniosek skarżąca wskazała, że wykonanie decyzji spowoduje dla spółki niepowetowane szkody. W ocenie skarżącej spółki brak było podstaw do nadania zaskarżonej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, gdyż przesłanki uzasadniające jego nadanie muszą być ściśle rozumiane. Zdaniem skarżącej, organ na podstawie błędnie ustalonego stanu faktycznego uznał, że zasadne jest nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Wykonanie decyzji spowoduje zastój działalności spółki, która działa w sposób pełni legalny. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Przyjmuje się, że "znaczna szkoda" to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie WSA w Białymstoku z 3 sierpnia 2006 r. sygn. akt II SA/Bk 352/06; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 sierpnia 2014 r. sygn. akt II OZ 752/14). Tym samym, przesłankami warunkującymi wstrzymanie wykonania aktu nie są jakiekolwiek skutki i jakakolwiek szkoda, ale szkoda i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonaniem aktu (por. postanowienie NSA z 9 marca 2005 r. sygn. akt II OZ 52/05). Jednocześnie należy zauważyć, że to na wnioskodawcy ciąży wykazanie zasadności wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się więc do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu jest w danej sprawie obiektywnie zasadne. Obowiązek wykazania wystąpienia w sprawie okoliczności uzasadniających wystąpienie przesłanki wstrzymania wykonania decyzji związany jest z tym, że rozpoznając wniosek sąd nie dokonuje merytorycznej oceny zaskarżonych aktów oraz postępowania, w wyniku którego zostały one wydane. W realiach niniejszej sprawy wskazać należy, że w przyjętym do rozpoznania wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej, skarżąca upatruje jego zasadności w tym, że po pierwsze organ niezasadnie nadał zaskarżonej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności, a po drugie, że jej wykonanie spowoduje niepowetowaną szkodę dla spółki oraz jej pracowników. Oceniając tak przedstawioną argumentację wniosku sąd stwierdził, że skarżąca nie wykazała prawdopodobieństwa wystąpienia skutków, o jakich jest mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania rozstrzygnięcia organów administracji publicznej sąd nie bada zaskarżonego aktu merytorycznie. Tym samym sąd na tym etapie nie ocenia prawidłowości przeprowadzonego przez organ postępowania wyjaśniającego zmierzającego do ustalenia stanu faktycznego. Skarżąca twierdzi bowiem, że to właśnie nieprawidłowo ustalony stan faktyczny spowodował uznanie przez organ, iż zasadnym będzie nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności z uwagi na potrzebę bezpiecznego dla środowiska zakończenia działalności (art. 47 ust. 2 ustawy). Powoływanie się przez skarżącą na kwestie związane z legalnością podjętej decyzji nie może stanowić podstawy do przyjęcia, że wykazane zostały przesłanki z art. art. 61 § 3 p.p.s.a., są to bowiem kwestie merytoryczne, które będą podlegały ocenie przez sąd przy badaniu zgodności z prawem zaskarżonego aktu. Ponadto, skarżąca w żaden sposób nie uprawdopodobniła, że rzeczywiście wykonanie przez nią decyzji wywoła niepowetowaną szkodę. Argumentacja sugerująca, że skutkiem wykonania będzie znaczna szkoda po stronie skarżącej spółki powinna odnosić się do konkretnych okoliczności i powinna zostać poparta np. stosowną dokumentacją lub danymi wskazującymi na konsekwencje wykonania decyzji dla kondycji finansowej spółki. Co więcej, samo pogorszenie sytuacji majątkowej wnioskodawcy nie uzasadnia wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji, gdyż poniekąd typowym następstwem cofnięcia zezwolenia na działalność spółki jest wpływ na stan finansowy wnioskodawcy, co jednak nie oznacza w każdym przypadku niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody. Oceniając tak przedstawioną argumentację wniosku sąd stwierdził, że skarżąca nie wykazała prawdopodobieństwa wystąpienia skutków, o jakich jest mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy, sąd działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. postanowił odmówić wstrzymania wykonania postanowienia.