II SA/Wr 776/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Siedlecka /spr./ Sędzia WSA Alicja Palus Sędzia WSA Władysław Kulon Protokolant asystent sędziego Malwina Jaworska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 21 lutego 2013 r. sprawy ze skargi J. F. i W. F. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie udzielenia pozwolenia na użytkowanie budynku w zakresie dotyczącym przebudowy i remontu oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...], podając w podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, po rozpatrzeniu odwołania J. i W. F., D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W. nr [...] z dnia [...] r., którą organ ten umorzył postępowanie administracyjne w przedmiocie udzielenia pozwolenia na użytkowanie budynku przy ul. B. [...] we W. - w zakresie dotyczącym przebudowy i remontu tego budynku. Na uzasadnienie swojego rozstrzygnięcia organ podał, że w dniu 7 lipca 2011 r. do Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego dla m. W. wpłynął wniosek J. i W. F. z dnia 5 lipca 2011 r. o wydanie pozwolenia na użytkowanie - przed wykonaniem wszystkich robót - inwestycji polegającej na remoncie zlokalizowanych przy al. B. [...] i [...] we W. wielorodzinnych budynków mieszkalnych wraz z przebudową nieużytkowych poddaszy z przeznaczeniem na dwa lokale mieszkalne, budowie wjazdu od strony ul. O. oraz wykonaniu balkonów i tarasów wraz ze zmianami w rozplanowaniu elementów zagospodarowania terenu, zrealizowanej na podstawie decyzji Prezydenta W. nr [...] z dnia [...] r. o pozwoleniu na budowę, zmienionej następnie decyzją nr [...] z dnia [...] r. - w części obejmującej budynek mieszkalny nr [...]. Jak ustalił organ I instancji na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w postaci przedłożonych przez stronę dokumentów oraz w oparciu o wyniki przeprowadzonej w dniu 28 lipca 2011 r. obowiązkowej kontroli ww. obiektu, inwestorzy wykonali przedmiotowe roboty budowlane niezgodnie z zatwierdzonym ww. decyzjami Prezydenta W. projektem budowlanym. W szczególności stwierdzono: wykonanie piwnicy pod kuchnią i pokojem lokalu nr [...] (według projektu część niepodpiwniczona), wykonanie murów oporowych i podłoża betonowego pod tarasem między ławami, 91 cm poniżej poziomi terenu (tworząc przestrzeń otwartą w celu doświetlenia piwnic), wykonanie antresoli na poddaszu (wykonano drewniano-stalowy strop), wykonanie stalowego stropu nad nowo powstałą częścią piwnicy, zmianę stężenia konstrukcji tarasów. W związku z powyższym organ I instancji uznał, iż inwestorzy, wykonując przedmiotowe roboty budowlane niezgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym, dopuścili się nieprawidłowości w zakresie zgodności obiektu budowlanego z projektem architektoniczno-budowlanym, o których mowa w art. 59a ust. 2 pkt 2 lit. a i b Prawa budowanego, tj. charakterystycznych parametrów technicznych (kubatury) oraz wykonania widocznych elementów nośnych układu konstrukcyjnego obiektu budowlanego, w konsekwencji czego postanowieniem nr [...] z dnia [...] r. nałożył na Inwestorów karę w wysokości 4.000 zł. W następstwie zaś powyższego wydał w dniu [...] r. decyzję nr [...], którą odmówił stronom udzielenia pozwolenia na użytkowanie inwestycji - w części obejmującej budynek mieszkalny nr [...]. Postanowienie to zostało oprotestowane przez inwestorów. W wyniku rozpoznania zażalenia organ wyższej instancji postanowieniem nr [...] z dnia [...] r. uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, wskazując na niedostateczne wyjaśnienie okoliczności stanu faktycznego sprawy. Również decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m. W. nr [...] z dnia [...] r., została przez inwestorów zakwestionowana, w następstwie czego decyzją nr [...] z dnia [...]r. organ odwoławczy wyeliminował decyzję organu I instancji z obrotu prawnego. Przystąpiwszy do ponownego rozpatrzenia sprawy, organ I instancji zobowiązał inwestorów w drodze postanowieniem nr [...] z dnia [...] r. do uzupełnienia wniosku o pozwolenia na użytkowanie przedmiotowej inwestycji o wskazane w postanowieniu dokumenty, w tym: zgodne ze stanem faktycznym oświadczenie kierownika budowy odnoszące się do wszystkich wprowadzonych zmian oraz kopii rysunków wchodzących w skład projektu budowlanego z naniesionymi zmianami. Po analizie przedłożonej przez stronę w dniu 8 grudnia 2011 r. dokumentacji postanowieniem nr [...] z dnia [...] r. organ I instancji ponownie wymierzył Inwestorom karę z tytułu niezgodnej z zatwierdzonym projektem budowlanym realizacji przedmiotowej inwestycji w tej samej, co uprzednio, wysokości 4.000 zł. W konsekwencji zaś, decyzją nr [...] z dnia [...] r. odmówił udzielenia pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego obiektu. Wniesione przez inwestorów zażalenie spowodowało eliminację postanowienia nr [...] z dnia [...] r. z obrotu prawnego. W postanowieniu kasacyjnym nr [...] z dnia [...] r. organ II instancji zakwestionował zasadność prowadzonego postępowania w odniesieniu do części inwestycji obejmującej remont i przebudowę budynku przy al. B. nr [...]. Inwestorzy oprotestowali również decyzję organu I instancji nr [...] z dnia [...] r., która w konsekwencji kasacji postanowienia nr [...] została wyeliminowana w drodze decyzji organu odwoławczego nr [...] z dnia [...] r. z obrotu prawnego. Po powyższych orzeczeniach kasacyjnych organu wojewódzkiego w dniu [...] r. organ I instancji nałożył na inwestorów w drodze postanowienia nr [...] karę w wysokości 4.000 zł z tytułu realizacji inwestycji polegającej na rozbudowie zlokalizowanego przy al. B. [...] we W. budynku mieszkalnego o tarasy niezgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym w zakresie charakterystycznych parametrów technicznych (kubatury) oraz wykonania widocznych elementów nośnych układu konstrukcyjnego. Następnie zaś decyzją nr [...] z dnia [...] r. organ I instancji umorzył rzeczone postępowanie w części dotyczącej przebudowy i remontu budynku przy al. B. nr [...], z kolei decyzją nr [...] z dnia [...] r. odmówił inwestorom udzielenia pozwolenia na użytkowanie przedmiotowej inwestycji w zakresie rozbudowy tegoż budynku o tarasy. Inwestorzy oprotestowali postanowienie nr [...]` w drodze zażalenia, w wyniku rozpatrzenia którego organ II instancji podjął w dniu [...] r. postanowienie nr [...] utrzymujące kwestionowane rozstrzygnięcie w mocy. Inwestorzy skorzystali z przysługującego im prawa wniesienia środka zaskarżenia również w przypadku zapadłej w konsekwencji postanowienia nr [...] decyzji nr [...], która w efekcie utrzymana została w mocy decyzją organu odwoławczego nr [...] z dnia [...] r. W terminie przewidzianym na skuteczne wniesienie środka zaskarżenia zakwestionowana została także przez inwestorów decyzja organu I instancji nr [...] z dnia [...] r. W odwołaniu strony wnoszą o usunięcie z tekstu ww. decyzji opisu stanu faktycznego, który ich zdaniem nie odpowiada rzeczywistości, jak również zawartego w uzasadnieniu rozstrzygnięcia stwierdzenia o zaistnieniu w ramach przedmiotowej inwestycji nieprawidłowości, co zdaniem inwestorów nie odpowiada prawdzie, ewentualnie doprowadzenie wzmiankowanego opisu stanu faktycznego do stanu zgodnego z prawdą. Na podstawie materiału zgromadzonego w przedmiotowej sprawie D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie. Decyzja organu powiatowego zapadła w wyniku ustalenia w toku postępowania, że postępowaniem tym objęto zbyt szeroki zakres wykonanych w ramach przedmiotowej inwestycji robót budowlanych, włączając weń niezasadnie roboty budowlane polegające na przebudowie i remoncie istniejącego budynku, które to roboty nie generują po stronie inwestora obowiązku uzyskania pozwolenia na użytkowanie. Wyjaśniono, że przepisy ustawy Prawo budowlane nakładają na inwestora obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego wyłącznie w przypadkach wymienionych enumeratywnie w art. 55. Rozciąganie takowego obowiązku na sytuacje inne niż wprost wskazane w treści art. 55, z uwagi na zamknięty charakter zawartego w tym przepisie katalogu, jest, co do zasady, niedopuszczalne. Obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie jest więc tego charakteru, że obciąża inwestora jedynie w sytuacji, gdy realizuje on ściśle określone roboty budowlane, a mianowicie budowę obiektu budowlanego. Przy czym przez budowę w ujęciu ustawy Prawo budowlane rozumieć należy "wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowanego" (art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego). Odnosząc powyższe do sprawy będącej przedmiotem rozpatrzenia, zauważono, że pierwotna decyzja o pozwoleniu na budowę uzyskana przez Inwestorów w związku z zamierzeniem budowlanym dotyczącym budynków wielorodzinnych zlokalizowanych przy al. B. [...] i [...] we W., tj. decyzja Prezydenta W. nr [...] z dnia [...] r., obejmowała remont / przebudowę ww. obiektów, a zatem roboty budowlane wykonywane w obrębie już istniejących obiektów, których dalszego użytkowania realizacja tychże robót nie delegalizuje - prowadzenie w funkcjonujących już obiektach robót budowlanych polegających na remoncie lub przebudowie nie tworzy, innymi słowy, po stronie inwestora obowiązku ponownego oddania takich obiektów do użytkowania. Remont i przebudowa nie stanowią bowiem w rozumieniu przepisów ustawy Prawo budowlane zdefiniowanej w art. 3 pkt 6 budowy, a tym samym nie można stosować do nich regulacji przewidzianych przez ustawodawcę dla robót budowlanych denotujących wyłącznie pojęcie budowy, a takowymi, jak wskazano powyżej, są właśnie przepisy art. 55 Prawa budowlanego. Nadmieniono dodatkowo, że skoro przebudowa i remont istniejących obiektów budowlanych obowiązkowi uzyskania pozwolenia na użytkowanie z założenia nie podlegają, na ocenę stanu faktycznego nie ma również wpływu etapowanie zakończenia inwestycji. I o realizacji dyspozycji art. 55 pkt 3 Prawa budowlanego w niniejszym przypadku mowy być zatem nie może. Przepis ten, jak cała norma prawna z art. 55, znajduje zastosowanie wyłącznie do nowopowstałych obiektów - w pkt 3 ustawodawca precyzyjnie wskazał, iż obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie dotyczy sytuacji, gdy przed wykonaniem wszystkich robót budowlanych ma nastąpić przystąpienie do użytkowania obiektu budowlanego. Przystąpić do użytkowania danego obiektu można tylko raz. A ten fakt, jak wynika z akt sprawy, w rozpatrywanym przypadku miał niewątpliwie miejsce - budynki przy al. B. [...] i [...] we W. to przecież kamienice mieszkalne z lat 20-tych XX wieku. Odmienną kwestią jest natomiast zrealizowana przez inwestorów w ramach tej samej inwestycji w oparciu o decyzję Prezydenta W. nr [...] z dnia [...] r., zmieniającą pierwotną decyzję o pozwoleniu na budowę nr [...] z dnia [...] r., rozbudowa budynku nr[...]o przewidziane w projekcie zamiennym balkony i tarasy, ta bowiem stanowi budowę, o której mowa w art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego, a tym samym podlega rygorom związanym z oddawaniem obiektów do użytkowania. Dalej wskazano, że postępowanie niniejsze zainicjowane zostało wnioskiem inwestorów, którzy wystąpili o udzielenie pozwolenia na użytkowanie zlokalizowanego przy al. B. [...] we W. budynku mieszkalnego, przebudowanego i wyremontowanego na podstawie decyzji Prezydenta W. nr [...] z dnia [...] r. oraz rozbudowanego w oparciu o decyzję Prezydenta W. nr [...] z dnia [...] r. zmieniającą ww. decyzję nr [...] - przed wykonaniem wszystkich robót. W części dotyczącej przebudowy i remontu wzmiankowanego budynku wniosek ten nie miał jednak, jak wykazano powyżej, uzasadnienia prawnego, wobec czego koniecznym okazało się umorzenie wszczętego przez organ I instancji postępowania - wyłącznie w tym jednak zakresie, gdyż jak już wyżej wspomniano, zrealizowana na podstawie decyzji Prezydenta W. nr [...] z dnia [...] r. rozbudowa budynku przy al. B. [...] we W., jako budowa w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego, regulacją art. 55 ustawy Prawo budowlane jest niewątpliwie objęta. W nawiązaniu zaś do przedstawionych w treści odwołania żądań wyjaśniono, że żądanie usunięcia z treści zaskarżonej decyzji opisu stanu faktycznego pozbawione jest jakichkolwiek podstaw prawnych. Przywołanie w rozstrzygnięciu stanu faktycznego sprawy jest obowiązkiem organu administracji publicznej, ciążącym na nim z mocy art. 107 Kpa, brak zadośćuczynienia któremu kwalifikowany jest jako naruszenie przepisów procedury administracyjnej. Przy czym wyjaśniono, że uchylenie aktu administracyjnego eliminuje wprawdzie ten akt z obrotu prawnego, nie oznacza jednak, że go nigdy nie było, a tym samym fakt jego wydania w konstruowaniu stanu faktycznego nie może zostać pominięty - już choćby z tego względu, że skutki, jakie akt ten wywołał, w postaci np. pozyskanego w ten sposób materiału dowodowego, mogą mieć znaczenie dla końcowego rozstrzygnięcia. Po drugie, zarzut strony, jakoby przywołany przez organ I instancji w oprotestowanej decyzji stan faktyczny sprawy nie odpowiadał rzeczywistości, nie znajduje potwierdzenia - stan ten odzwierciedlają mianowicie akta sprawy. Nie ma również podstaw do usunięcia z treści oprotestowanego rozstrzygnięcia stwierdzenia, że w toku realizacji inwestycji doszło do nieprawidłowości, jako że z akt sprawy wynika jednoznacznie, iż takie nieprawidłowości zaistniały, co potwierdza wymierzona inwestorom z tego tytułu kara, o której mowa w art. 59f ustawy Prawo budowlane. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na opisaną na wstępie decyzję Dolnośląskiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu wnieśli J. i W. F.. Wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Na uzasadnienie skargi podano, że decyzja DWINB narusza art. 7 i art. 107 Kodeksu postępowania administracyjnego, ponieważ zawiera zafałszowany opis stanu faktycznego sprawy i zawiera fragmenty uzasadnień wcześniejszych decyzji organu. Nadto decyzja pomija zarzuty odwołania skarżących od decyzji organu powiatowego. Zarzucono, że uzasadnienie decyzji przeinacza fakty i jest sprzeczne z wcześniejszymi rozstrzygnięciami organu w tej samej sprawie. Skarżący powtórzyli, że żądają usunięcia z uzasadnienia decyzji zapisu o rzekomych nieprawidłowościach, które to zapisy zostały skopiowane z decyzji organu I instancji. Zdaniem skarżącego, skoro zakres decyzji nie podlega reglamentacji ustawy Prawo budowlane, to nie ma potrzeby omawiania nieprawidłowości w rozumieniu art. 59f Prawa budowlanego; nadto – w ocenie skarżących – organ odwoławczy sam wykazał, że nie udowodniono żadnych nieprawidłowości, co także wskazuje na słuszność ich postulatu. Odpowiadając na skargę D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu w dniu 21 lutego 2013 r. strona skarżąca podtrzymała skargę, a pełnomocnik organu administracji wniosła o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie i musiała zostać oddalona. Wyjaśniając motywy podjętego rozstrzygnięcia należy przypomnieć, że stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontrola sądowoadministracyjna sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach albo stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. W razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.). Przedmiotem kontroli dokonywanej przez Sąd z punktu widzenia kryterium legalności w niniejszej sprawie jest zaskarżona decyzja D.Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W., którą utrzymano w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W., umarzającą postępowanie administracyjne w sprawie udzielenia pozwolenia na użytkowanie budynku przy al. B. [...] we W. w zakresie dotyczącym przebudowy i remontu tego budynku. Podstawą prawną zaskarżonej decyzji był przepis art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, który stanowi, że organ odwoławczy może utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Uzasadnieniem dla takiego rozstrzygnięcia będzie okoliczność, że decyzja pierwszoinstancyjna została wydana z poszanowaniem przepisów postępowania, a zatem nie ma potrzeby ponownego rozpatrywania sprawy przez organ I instancji. Wydanie decyzji na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. jest możliwe wyłącznie, gdy organ I instancji prawidłowo zastosował w sprawie przepisy prawa materialnego (organ II instancji dochodzi do analogicznych ustaleń). Zdaniem Sądu organ II instancji prawidłowo zastosował omawiany przepis. Podstawą prawną umorzenia postępowania był art. 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, który stanowi, że gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Powiedzieć przy tym należy, że pod względem przedmiotowym na sprawę administracyjną składa się treść żądania, uprawnienia lub treść obowiązku oraz podstawa prawna i stan faktyczny, natomiast elementy podmiotowe sprawy administracyjnej to podmioty, które mają w danej sprawie interes prawny lub obowiązek prawny. Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego oznacza natomiast, że brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, a wobec tego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Przesłanka umorzenia postępowania może istnieć jeszcze przed wszczęciem postępowania, co zostanie ujawnione dopiero w toczącym się postępowaniu, a może ona powstać także w czasie trwania postępowania, a więc w sprawie już zawisłej przed organem administracyjnym. Wobec tego rozważenia w niniejszej sprawie wymaga, czy organy obu instancji zasadnie przyjęły, że postępowanie w sprawie należy umorzyć, albowiem jest ono bezprzedmiotowe. Jak słusznie podano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, należało stwierdzić bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, ponieważ roboty budowlane, które wykonali skarżący nie były budową, lecz przebudową i remontem budynku, co oznacza, że nie mógł znaleźć zastosowania art. 55 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.), nakazujący uzyskanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Prawidłowe w tym zakresie ustalenia organów obu instancji prowadzą do konkluzji, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Co istotne, zaskarżona decyzja nie budzi zastrzeżeń skarżących co do samej jej istoty, ale kwestionowana jest z powodu treści uzasadnienia, w którym organy szeroko opisują wielowątkowe postępowanie związane z budynkami przy al. B. [...] we W.. Według skarżących część twierdzeń zawartych w uzasadnieniach decyzji zawiera nieprawdziwe informacje i nie powinna być ujęta w uzasadnieniu decyzji. Zdaniem Sądu zarzuty tego rodzaju nie mogą odnieść skutku w postaci uchylenia zaskarżonej decyzji, albowiem nie mają one wpływu na wynik sprawy, którym jest umorzenie postępowania, które było bezprzedmiotowe. Sąd administracyjny nie jest organem trzeciej instancji i nie jest uprawniony do merytorycznej ingerencji w treść uzasadnienia decyzji organu II instancji, lecz do kontroli jej legalności. Efektem kontroli zaskarżonej decyzji przez Sąd było w niniejszej sprawie oddalenie skargi, albowiem zaskarżona decyzja co do swej istoty odpowiada prawu. Oczywiście, być może można było sporządzić uzasadnienie zaskarżonej decyzji w sposób bardziej zwarty czy mniej szczegółowy, jednakże z powodu rozbudowanego uzasadnienia – w realiach niniejszej sprawy – nie można czynić organowi zarzutu naruszenia art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. Natomiast okoliczność, że skarżący nie mają zaufania do organów nadzoru budowlanego, czy też rozstrzygnięcia tych organów odbierają jako arbitralne jest dostrzegalna już z samej treści pism procesowych skarżących. Zdaniem Sądu, oczywiście, długotrwałość omawianego postępowania administracyjnego nie zasługuje na aprobatę, jednak kwestie te w istocie nie wpłynęły na wynik sprawy, który ostatecznie odpowiada prawu. Natomiast sama treść uzasadnienia decyzji nie może być uznana za wynik sprawy w rozumieniu art. 145 p.p.s.a., a zatem treść uzasadnienia decyzji nie może być w niniejszej sprawie samoistnym przedmiotem zaskarżenia, a co za tym idzie nie może być zweryfikowana przez Sąd w oderwaniu od wyniku sprawy, który w niniejszej sprawie był zgodny z prawem. Mając na względzie dotychczasowe rozważania i uznając skargę za niezasadną, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.