II SA/Wr 777/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Siedlecka po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 2 stycznia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi S. S. na postanowienie D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Zaskarżonym postanowieniem stwierdzono niedopuszczalność zażalenia S. S. na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] r. nr [...], którym na podstawie art. 71a ust. 1 Prawa budowlanego wstrzymano użytkowanie samowolnie przebudowanego budynku na działce nr 125/1 w L. w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej w części parterowej i nałożono na skarżącego obowiązek przedłożenia określonych dokumentów. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu S. S. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia, ale także o wstrzymanie jego wykonania. W skardze wskazano na naruszenia przepisów prawa, których miał się dopuścić organ wydając zaskarżone postanowienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Na wstępie należy zauważyć, że zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przede wszystkim jednak z art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, iż przedmiotem ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania. Problem wykonania aktów administracyjnych dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy lub zakazy określonego zachowania, a także aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki itp. Wstrzymanie wykonania dotyczy zatem sytuacji, gdy zaskarżony akt wywołuje skutki materialnoprawne. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie zaskarżonym postanowieniem stwierdzono niedopuszczalność zażalenia na postanowienie organu powiatowego. Jest to zatem rodzaj aktu prawnego nienoszącego znamion wykonalności, gdyż wywołuje jedynie skutek procesowy, a nie materialnoprawny. Kontrola sądu przy merytorycznym rozpoznaniu sprawy odnosić się bowiem będzie wyłącznie do kwestii, czy faktycznie od postanowienia PINB nie przysługuje zażalenie, a w konsekwencji, czy zasadne było wydanie postanowienia o stwierdzeniu niedopuszczalności zażalenia. Reasumując, wniosek skarżącego nie dotyczy takiego aktu lub czynności, którego wykonanie mogłoby być wstrzymane na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. Na marginesie dodać też wypada, że wniosek zawarty w skardze (sporządzonej przez pełnomocnika skarżącego będącego radcą prawnym) został sformułowany w sposób niezwykle lakoniczny i brakuje w nim uzasadnienia, które odnosiłoby się do konkretnych okoliczności świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu byłoby uzasadnione. W świetle powyższego należy jednak podkreślić, że ocena wniosku dokonana na obecnym etapie nie wiąże sądu w zakresie rozstrzygnięcia dotyczącego samej skargi. Wszelkie zarzuty wobec zaskarżonego postanowienia będą bowiem podlegały ocenie sądu podczas merytorycznego rozpoznania skargi. Na obecnym etapie należy jednak stwierdzić, że sąd nie znalazł podstaw, aby uwzględnić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Informacyjnie sąd wskazuje, że zaskarżone postanowienie opatrzono datą wydania "[...] r.", lecz w odpowiedzi na skargę organ podał, że doszło do omyłki i akt ten winien nosić datę "[...]r.". Sąd administracyjny nie ma jednak kompetencji do dokonania sprostowania zaskarżonego postanowienia. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na podstawie wskazanych wyżej przepisów prawa oraz na podstawie art. 61 § 5 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.