II SA/Wr 781/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Elżbieta Kmiecik Sędziowie: sędzia WSA Teresa Cisyk – spr. asesor sądowy Grazyna Jeżewska Protokolant: sekretarz sądowy Grażyna Stykała po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 lutego 2005 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu garażowego postanawia: umorzyć postępowanie w sprawie. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w powiecie [...], decyzją z [...] nr [...], wydaną na podstawie art. 37 ust. 1 pkt. 1 ustwy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane w zw. z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r.- Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zm), nakazał M. M. rozbiórkę wybudowanego obiektu garażowego usytuowanego na działce nr A przy ul. [...] w K. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż w trakcie przeprowadzonej kontroli w dniu 7 listopada 2002 r., stwierdzono, że na ww. posesji został wybudowany w 1993 r. budynek garażowy wykonany z elementów stalowych o wymiarach 3,50 m x 6,00 m i o wysokości odpowiednio 2,20 m i 2,15 m. Garaż ten posadowiony został na wylewce betonowej. Właściciel nie posiadał dokumentów związanych z wybudowaniem garażu, nie posiadał również pozwolenia na budowę, zatem jest to samowola budowlana. Ponadto organ wskazał, że garaż zlokalizowany jest niezgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...] zatwierdzonego Uchwałą Miejskiej Rady Narodowej nr [...] z 18 grudnia 1985 r. (Dz. Urz. WRN w Opolu, z 1986 r., Nr 10), utrzymanego w mocy Uchwałą Rady Miejskiej Nr [...] z 14 grudnia 1990 r. (Dz. Urz. Województwa Opolskiego Nr 2 poz. 47) W planie tym oznaczono teren symbolem K9 RL i jest to teren istniejącego lasu i projektowanych dolesień - zieleń izolacyjna strefy zakładów. Od powyższej decyzji odwołał się M. M., podnosząc, iż garaż postawiono za wiedzą i zgodą właściciela działki 10 lat temu. Podniósł, że kwestionuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miasta [...] uznający projektujące, dolesianie jako zieleń izolacyjna strefy zakładów na terenie gdzie został zrealizowany obiekt objęty zaskarżoną decyzją. Zdaniem odwołującego, ustalenia planu nie mogą być podstawą wydania nakazu rozbiórki spornego garażu wybudowanych na działce nr A. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania, na zasadzie art. 138 § 1 pkt. 1 kpa, utrzymał zaskarżona decyzję. W uzasadnieniu organ wskazał, że skoro garaż został wybudowany w 1993 r., to zgodnie z art. 103 ust. 2 obecnie obowiązującego Prawa budowlanego, stosuje się przepisy Prawa budowlanego z 1974 roku. Art. 37 ust l pkt. l ustawy z 24 października 1974 r. - Prawo budowlane stanowi, że obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce, gdy terenowy organ administracji państwowej stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część zrealizowany został bez pozwolenia na budowę i znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę, albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę. Z poczynionych ustaleń wynika, że garaż jest zlokalizowany niezgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...], stąd nie było możliwości dokonania legalizacji zaistniałej samowoli budowlanej i organ nadzoru budowlanego zobowiązany był do wydania nakazu rozbiórki garażu. Ponadto organ wskazał, że zgoda właściciela działki nie zastępuje wymaganego pozwolenia na budowę. Organ odwoławczy podkreślił, że obiekt M. M. od chwili wybudowania był samowolą budowlaną, którą wykryto dopiero w 2002 r., a przesłanką nakazu rozbiórki nie była lokalizacja garażu "na gazociągu", lecz niezgodność z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta [...] i brak pozwolenia na budowę. Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższa decyzję wniósł M. M. Powtórzył zarzuty podniesione w odwołaniu, iż na wybudowanie garażu posiadał zgodę właściciela posesji, ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie mogą dotyczyć tego obiektu, nie wybudowanego na gazociągu, usytuowanego poza linią strefy ochronnej. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że na zasadzie art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przy czym stosuje się dotychczasowe przepisy o wpisie i innych kosztach sądowych (§ 2). Na zasadzie art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) w razie cofnięcia skargi i umorzenia przez Sąd postępowania przed rozprawą, skarżącemu zwraca się wpis, w razie cofnięcia skargi na rozprawie – połowę wpisu. Stosownie do treści art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże Sąd, który jednakże uznaje cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Na rozprawie, skarżący oświadczył, iż cofa skargę i jest świadomy jego skutków. Ponadto dodał, że garaż został już wykonany. Oświadczył, że nie żąda zwrotu uiszczonego wpisu w sprawie. Czynność procesowa dokonana przez skarżącego osobiście, w świetle materiału sprawy, zdaniem Sądu, nie budzi wątpliwości. W związku z tym, że w ocenie Sądu cofnięcie skargi nie zmierza do obejścia prawa, ani nie spowoduje utrzymania w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności, należało uznać cofnięcie skargi za skuteczne. Skutkiem tego, zgodnie z art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), należało umorzyć postępowanie. Z uwagi na złożone przez skarżącego oświadczenia że nie żąda zwrotu uiszczonego wpisu w sprawie, Sąd odstąpił o orzekaniu w przedmiocie jego zwrotu.